W poprzednich odcinkach
Stęskniłam się.
Nie chcesz, żebym była w formie?
Pozwól mi odzyskać barwę.
I wtedy mnie znajdź.
Dobra, Agatha.
Kto ty jesteś?
Nazywam się...
Ktoś go przyblokował pieczęcią.
„Pieczęć” to jakiś czar?
Gulliver! Same z tobą problemy.
Jej mama była wiedźmą i przy okazji gwiazdą rocka.
- Lorna Wu? - Bez podniet.
Napisała najsłynniejszą wersję Ballady.
Chodzą słuchy, że Lorna Wu zginęła na Drodze Wiedźm.
Droga nie istnieje.
Wy, fani, nie ogarniacie. To tylko głupi utwór.
Fajny tatuaż.
Mama mnie namówiła,
uważała, że wszystkie kobiety w naszej rodzinie przeklęto.
Miała odchyły.
Mamo?
Twoja babcia dzisiaj umarła.
Nadeszła moja kolej.
To mnie zabije.
Nawet tak nie mów.
Ja cię nie ochronię!
„Oswój się z lękiem”.
Z tym mamy się zmierzyć. Z najgorszymi koszmarami.
Sharon nie żyje.
„Jak by nie było, ważna jest miłość”
Nie wierzyłam, że masz to w sobie.
Kto i co ma w sobie?
Co tak wszyscy ucichli?
Trochę szacunku.
Z tego, co wiem, jej matka też zginęła na Drodze.
Bo zginęła.
Z tym że nie na pewno.
Może nadal gdzieś tu błądzi.
Umarła podczas trasy.
W pożarze w hotelu.
Skoro nie próbujesz jej tu odnaleźć,
to po co z nami idziesz?
Twierdziła, że Droga mnie wybawi.
Od czego?
Spoczywaj w pokoju.
To idziemy? Dobra.
Co znowu nie tak?
Ta kobieta umarła.
Tak, a Alice i Synek uprzejmie kopią dla niej grób.
Skończą, to nas dogonią. Vámonos.
Wybór pani Hart był chybiony. Przyznaję.
Więc Droga ją zabiła. Zostanie więcej mocy dla nas.
Pomijając twoją niebywałą gruboskórność,
zostaje kwestia niekompletnego kręgu.
Tak. Jasne. Rozumiem, skąd ta konsternacja.
Komplecik był potrzebny, żeby wejść na Drogę.
A dalej się idzie, jak się chce.
W Balladzie o tym jest:
„Napar wre i krąg to dwie, jednością z nami bądź”.
Na stówę tak: „Krąg to wie, jednością z nami bądź”.
- „Krąg to dwie”. - To nie ma sensu.
Ma, jeśli się zna Balladę.
Jej matka nagrała najpopularniejszą wersję.
- Spytamy Alice? - Zgoda.
Ile wiedźm wróciło poprzednio z Drogi?
Nieważne. Bez Zielonej ani rusz.
Beze mnie nie przeżylibyśmy poprzedniej próby.
Nie wszyscy przeżyli.
Gdzie byłaś, kiedy należało chronić Hart?
Jeśli dobrze liczę,
pani Hart wypiła dwie lampki zatrutego wina.
Ile dawek antidotum dostała, Wiedźmo od Mikstur?
- To twoja wina. - No nieźle.
Wszyscy są winni.
Mieliśmy się chronić, ale tego nie robiliśmy.
I przypłaciliśmy to życiem.
Najbardziej pani Hart.
Chciałbym do domu.
Nic z tego. Nie da się.
I nie możemy iść dalej. Ktoś musi zastąpić Zieloną Wiedźmę.
- Ludzi się nie da zastąpić. - Czyżby?
A gdyby tak sprowadzić wiedźmę rezerwową?
Na Drogę?
Za dużo mogłoby pójść nie tak.
Już dużo poszło nie tak.
Jesteśmy wiedźmami bez kręgu
i z założenia łamiemy zasady. Tak?
Musimy być ostrożne. I dokładne. Ale bardziej ostrożne.
Tak. Racja.
Ma ktoś księgę zaklęć?
Fajnie.
Niech będzie silna i mądra. I bezkonkurencyjna w swoim fachu.
Niech będzie mądra i niewkurzająca.
I niezbyt wkręcona w politykę.
I przyjemna dla oka.
Może wziąć ibuprom?
Tak. Okej.
Co teraz?
Czekamy.
Prawdziwa magia dojrzewa z czasem.
Zaklęcie musi się zamarynować, przegryźć...
Agatha, coś ty zrobiła?
Jak to, ja? To była praca zespołowa.
Boże. Zrobiliśmy z pani Hart zombie?
- Co to był za czar? - Czemu piszą maczkiem?
Pani Hart, czy to pani?
Słyszałam, że jest impreza.
- A ty tu skąd? - Byłam w okolicy.
Niespodzianka. Moja pani.
- Wezwałyśmy ją. - Jest potrzebna.
Co ty wyrabiasz?
Agatha, czekaj.
Co tam? Jestem Rio.
- Cześć. - Siema.
Hejka.
Jesteś Zieloną Wiedźmą?
Nie byle jaką.
Najlepszą z Zielonych.
Mamy przejść Drogę, tak?
- Tak. - Tędy.
- Właśnie tak. - Na pewno?
Droga Wiedźm? Dobra.
Nawet spoko.
Powrót groźnej, choć charyzmatycznej babki.
Chcesz o niej pogadać?
Mamy kłopoty?
Większe niż dziesięć minut temu?
Zobacz.
To jak? Ufamy jej?
Nic o niej nie wiemy.
Wiemy, że Agatha jej nienawidzi. Dopisałabym to do zalet.
Szczerze, stoję w rozkroku.
Nie znoszę jej? Czy chcę wydębić do niej numer?
- Mam tak samo. - No nie?
Tak. Rozumiesz...
Cześć. Jak leci?
Witaj.
Przerażająca gnida.
I znowu to.
Ja pas.
Już się buntują?
Alice.
Jaki mamy gryplan?
Zawracamy. Obchodzimy. Wszystko jedno, byle nie do domu.
Ja się zgadzam, ale Droga najwyraźniej nie.
To chyba idziemy.
Pierwsza kwadra.
Faza ognia.
No nic.
Dawaj.
Niczego nie pijcie. Nie jedzcie.
Ani nie dotykajcie.
Widać, że się działo.
Patrzcie.
Bez kitu. Nadajemy się na okładkę płyty.
Droga zmienia się dla wędrowca.
Niezbyt subtelnie.
Co będzie teraz?
Próba.
Tym razem bez kantów.
Moi?
Tak, Synek?
Przypomniało mi się zaproszenie na kominku.
Może i tu czeka na nas zagadka albo wskazówka?
Dobra.
Nie.
Próbowała otworzyć drzwi do Drogi, nie? W czasie koncertów.
Fani byli jej kręgiem.
Dwa lata po tej trasie
sprzedała prawa do utworów, żeby nie stracić domu.
Jaka jestem? Niepospolita czy stuknięta?
Pół na pół, prawdę mówiąc.
Alice.
- Nie rób tego. - Czego?
- Proszę? - Ale czego?
Czego nie robić?
Co...
Puk, puk.
Jak ci idzie zdobywanie mocy?
Jakoś idzie.
Co to za ludzie?
Moi nowi przyjaciele.
Kończy mi się cierpliwość.
Mam ochotę zrobić ci krzywdę.
Pośpieszyłaś się.
Nie ja zdecydowałam.
Magia, jak to magia, podążyła linią najmniejszego oporu.
Ściągnęła najbliższą, najlepszą kandydatkę w dół. Lub w górę.
Do czego ci ten chłoptaś?
W grupie łatwiej.
Może Droga to terytorium neutralne?
Zawiesimy broń?
Na tę... jak to ująć?
Ostatnią wielką przygodę.
- Ty i ja. - Jak kiedyś?
Praca i igraszki.
Fajnie by było, nie?
Potrzebuję ich tylko po to, żeby dotrzeć do końca.
Więc ty mi powiedz.
Co dalej?
Będę z lubością patrzeć na to, w czym jesteś najlepsza.
Czyli?
Na mordowanie czarownic.
Jedną po drugiej.
I co później?
Zdobędziesz moc,
a ja swoje zwłoki.
Mówimy o moim kręgu. Od dawna nie jestem taka.
- Wiedziałam. - Cholera.
- O co jej chodzi? - Co ona gada?
Co się dzieje?
Sorki. Myślałem, że to wskazówka.
Skąd taki pomysł?
PUŚĆ MNIE
Kręci się w tył.
- Zatrzymaj. - Wyłącz to.
Przeklęto nas.
Znaczy, że próba się rozpoczęła.
Co cię tak bawi?
- Jest fanką Drogi. - Psychofanką.
Nic się nie dzieje.
Nie taka straszna ta klątwa.
Wy też czujecie...
Co?
Czuję się lżejsza.
Co ci, Lilia? Co jest?
Parzy!
- Od czego? - Jak to zatrzymać?
Alice, obroń ją.
Pożyczysz?
Zróbcie z tym coś.
Pali.
Skrobnij wokół mnie taki krąg, w tej chwili.
- Jesteś cała? - Jak znieść klątwę?
Okadzić się ziołami? Wziąć kąpiel w solach?
A może znaleźć wiedźmę, która ją rzuciła, i z nią pogadać?
Rozpętanej zemsty nie da się powściągnąć.
To co robimy?
Aby zdjąć klątwę, należy się z nią zmierzyć.
Nie!
Szybciej!
Ramiona.
Też mam takie?
Słyszycie?
Co to za dźwięki?
Głos klątwy.
Płyta grająca wspak.
Co to za piosenka?
BALLADA O DRODZE WIEDŹM
To ty, racja? Przywlokłaś klątwę.
Zejdź z niej.
Myślałam, że nie istnieje.
Że to przeze mnie, że z własnej winy
ciągle wylatuję z pracy,
chrzanię wszystko, czego się tknę.
Że dlatego nie mogłam jej uratować.
Wmówiłam sobie, że to znamiona.
Chociaż ona miała takie same.
Ta klątwa obejmuje kilka pokoleń?
- Biedna. - Chyba my!
Złapaliśmy tę jej rodzinną francę.
Przykro mi.
Mnie też sieknęła ta klątwa.
Należę do kręgu? Dzielimy szczęścia i nieszczęścia.
Nie za wiele w tej grupie szczęścia.
Cały jest?
I co? Zamieszkasz w tym kółku?
Może.
Na oko się trzymasz. Coś ci jest?
Jaki mamy plan?
Masz rację. To jest rozwiązanie.
Na pewno nie.
Ale co?
Musimy wykonać wersję Lorny.
Nie zagram tego kawałka.
Odczytuję znaki i słyszę jam session.
Co to da?
Ballada otwiera drzwi do Drogi. Już otworzyliśmy. Weszliśmy.
Wersja Lorny jest inna.
Czego Lorna pragnęła za ukończenie Drogi?
Jaką miała intencję?
Ocalić córkę.
Już dawno powinnaś się zwęglić, a nadal się turlasz.
Ponura i zagubiona, ale żywa.
Tylko dlatego, że co chwilę
gdzieś na świecie ktoś gra piosenkę, której tak nie znosisz.
Ballada Lorny to zaklęcie obronne.
Chroniło ciebie.
I może teraz ochroni nas.
Kto gra na fortepianie? Lilia?
Nie. Ja na saggatach. I trochę na fletni pana.
- Jen. - Chodziłam na balet.
Bez żartów!
- Gram na gitarze. Trochę. - Świetnie.
Jen, szyjesz na basie.
- Stoję w kręgu. - Jen.
Patrzcie tylko! Saggaty.
Alice.
Nie fałszuj, graj z werwą, to może nie umrzemy.
- Agatha! - Graj dalej!
Umiem już odróżnić
Co dobre, a co złe
I wiem, że z żywiołami
Miłość rodzi się
Rozświetla noc zaklęcia moc
Co przyniesie nam?
Zaczyna działać.
Niech Drogą Wiedźm
Prowadzi mnie ryzyka słodki smak
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Ruszaj za mną więc
Po chwałę albo śmierć
Pięknie. Płomienie.
Wścieka się.
Nie odwalaj lipy. Graj jak wiedźma!
O północy w szale Gdy wokół ciemny las
Tańczyłam w kręgu zdarzeń Zło dobrem splatał czas
Kto śmiałość ma Odważnie gra
Nagrody pozna smak
Śmiało idź, otwarte drzwi
Czekają, wejdź na szlak
Odwagi
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Pot i krew, i łzy
Będziemy z tobą szły
Jak by nie było
Ważna jest miłość
Pilnuj, żeby zawsze żyła w nas
Będę przy tobie
Tej pieśni każdym słowem
Niech cię słowa chronią od zła
W próby czas
Odwagi
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię...
Klątwa.
Widzę ją. Teraz ją widzę.
Mogę ją zniszczyć.
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Za mną krocz
Choć kręty drogi bieg
U kresu spotkaj mnie
Udało się?
- Zniszczyła ją. - Na pewno?
Jest wyjście!
Udało nam się!
Synek. Co ci jest? Co z nim?
Krwawi.
Musimy go wynieść.
- Ostrożnie. - Uwaga na głowę.
- Delikatnie. - Czekaj.
- Okropnie krwawi. - Tamuję.
Co jeszcze możemy zrobić?
- Jest młody, silny... - Nie!
Nie.
Czego ci trzeba? Czego potrzebujesz?
Jen!
Wody i księżyca.
Dobra.
Szybko!
Dobrze, już niosę.
Potrzymaj.
Trójka Mieczy.
- Pogarsza mu się. - Chwila.
Tylko pogorszyłaś.
Jennifer...
Zobacz, to dzięki tobie.
Połóżmy go na czymś wygodniejszym.
Racja.
Nie uważałam się tylko za wiedźmę.
Jestem jedenastym pokoleniem rodu zielarek i akuszerek.
Akuszerka...
Jak cię spętano?
Zaproszono mnie do Bostonu na konferencję Stowarzyszenia Położnych.
Miałam się dzielić doświadczeniem.
To była zasadzka.
Do dziś nie wiem, jak to zrobił.
Pozbawił mnie magii.
A lekarze mają nie krzywdzić.
Po śmierci mamy
przestałam wierzyć w to, czego mnie nauczyła.
Rozsadzał mnie gniew.
Trochę miałam nadzieję, że Droga nie istnieje,
żeby dalej żyć w gniewie.
Bo...
Teraz już wiesz. Robiła to dla ciebie.
I dlatego ci smutno.
To prawda.
Lepszy smutek niż gniew.
Masz. Nałóż na punkty witalne.
Po co?
Bo ładnie pachnie.
Dzięki, Jen.
Wiecie, co mnie wkurza w życiu wiedźmy?
Przekręcanie faktów i rozsiewanie plotek.
Że gadamy z kozłami.
Że wszystkie mamy dodatkowe sutki.
Wy nie macie? Ja mam na pęczki.
- Pokazać? - Podziękuję.
Nadal żyjesz. Świetnie.
Agatha.
To ty nałożyłaś pieczęć?
Nie.
W zasadzie nie wiem.
Pieczęć obejmuje też osobę rzucającą.
Dlatego rzadko po nie sięgamy. Strasznie wkurzają.
Można ją zdjąć?
Pieczęci się niszczy, nie zdejmuje.
Zanim spytasz „jak?” tym swoim głosikiem...
Odpowiedź brzmi: „Kiedy nie są potrzebne”.
Nie trzeba znać imienia człowieka, żeby się na nim poznać.
Uważaj, jeszcze powiesz coś miłego.
Nie ma ryzyka.
Agatha...
Jak to było z twoim synem?
Kuruj się. Długo tu nie zostaniemy.
Patrzcie.
- Co to? - Ugryzł mnie wampir.
Zanim wybiłam mu drugi ząb.
Na początku strasznie się nienawidziłyśmy.
A teraz...
Co takiego?
Lilia, gdzie odpłynęłaś?
Co z nim?
- Papla. - To dobry znak.
Agatha, pokażesz swoje blizny?
Właściwie...
Drut do włóczki prosto w łokieć.
Słyszałyście o Córach Wolności?
Nie.
Właśnie dlatego.
Też mam bliznę.
- Wcale nie. - Mam.
Dawno temu kochałam pewną osobę.
I musiałam zrobić coś wbrew sobie,
bo byłam do tego zobowiązana.
I ją skrzywdziłam.
Ona jest moją blizną.
Rozprostuję nogi.
Nie myśl, że zapomniałam, co powiedziałaś przy konsoli.
Agatha?
To nie jest twój syn.
TO ZAWSZE AGATHA
Napisy: Jakub Kowalczyk