‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪(สำนักงานกฎหมายกอโบ)
‪(คำร้องคัดค้าน ‪จำเลย: ฮวังอินจุน)
‪(ผู้พิพากษาคดีนี้เป็นผู้ปกครองของเหยื่อ ‪ในคดีก่อนหน้าของจำเลย)
‪(ค้นหาคำพิพากษา ‪ฮวังอินจุน)
‪(คดี 2017 ยช 2027)
‪(ศาลครอบครัวกรุงโซล ‪คำตัดสิน)
‪(คดี 2017 ยช 2027 ‪ฆ่าคนโดยไม่เจตนา ฮวังอินจุน)
‪(1. มอบหมายให้ผู้ปกครองดูแล ‪2. คุมประพฤติระยะสั้น)
‪ผู้ปกครองเหยื่อคือผู้พิพากษาชิมเหรอ
‪อ๋อ เธอนี่เองสินะ
‪ผู้พิพากษาสมทบที่ไล่หัวหน้าออก ‪และแฉองค์กรโดยที่ไม่เกรงกลัวอะไร
‪เธอจำฉันได้สินะ
‪คำร้องคัดค้านเหรอครับ
‪ค่ะ เพราะแบบนั้น ‪หัวหน้าแผนกถึงได้หัวเสียสุดๆ
‪ผู้พิพากษาชิมอยู่ไหนครับ
‪เธอรู้เรื่องคำร้องคัดค้านหรือยังครับ
‪รู้ตั้งแต่เจอฉันครั้งแรกแล้วใช่ไหมคะ
‪ว่าฉันคือผู้พิพากษาที่รับผิดชอบคดีนั้น
‪ค่ะ
‪รู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังขอให้ฉัน ‪มอบหมายคดีให้ใหม่เหรอคะ
‪ค่ะ
‪คิดอะไรอยู่
‪จะพิพากษาพวกเขา ‪แทนลูกชายของคุณที่ตายไปเหรอคะ
‪ฉันต้องเป็นคนจัดการให้จบค่ะ
‪เพราะกระดุมเม็ดแรกมันถูกติดไปแบบผิดๆ
‪ว่าไหมคะ
‪คำนั้นขัดหูฉันมากนะ
‪ฟังดูเหมือนการพิพากษาของฉัน ‪มันผิดพลาด อะไรทำนองนั้นเลยนะคะ
‪แล้วไม่ใช่เหรอคะ
‪ฟังนะ ผู้พิพากษาชิม
‪เด็กพวกนั้นได้เรียนรู้แล้วค่ะ
‪จากคำตัดสินของหัวหน้าแผนก
‪ที่ศาลแห่งนั้น
‪"อ้อ กฎหมายก็ไม่ค่อยเท่าไรนี่"
‪พวกเขาเรียนรู้แบบนั้นค่ะ
‪สองคนข้างหลังนั่นใครเหรอคะ
‪เป็นใครถึงมาเข้าร่วมการพิจารณาคดีนี้คะ
‪เราคือผู้ปกครองของเหยื่อค่ะ
‪ใครบอกให้มาที่นี่คะ
‪ทำไมคนพวกนั้นถึงมาอยู่ในศาลของฉัน
‪พ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ มาตราที่ 25 วรรค 2
‪รับรองสิทธิ์ให้เหยื่อแสดงความเห็นได้ ‪ในคดีคุ้มครองเยาวชนค่ะ
‪คุณยื่นมาเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วนี่คะ
‪(คำแถลงความเห็นของเหยื่อ ‪ชื่อ: ชิมอึนซอก มารดา)
‪ฉันยื่นก็จริง…
‪ค่ะ ถ้ายื่นแล้วใช้เอกสารแทนก็ได้ค่ะ
‪เนื่องจากมีกฎว่าให้พิจารณา ‪คดีคุ้มครองเยาวชนอย่างไม่เปิดเผย
‪เชิญออกไปจากศาลค่ะ
‪คะ
‪ฮวังอินจุน แบคโดฮยอน
‪พวกเขาคือผู้กระทำผิดครั้งแรก
‪อายุแค่ 11 ขวบ
‪พวกเขาบอกว่าเป็นความผิดพลาด ‪และสำนึกผิดแล้วด้วย
‪เธอคิดว่าถ้าเป็นผู้พิพากษาคนอื่น ‪มันจะมีอะไรเปลี่ยนหรือไง
‪คำตัดสินของฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรทั้งนั้น
‪ก็คงจะอย่างนั้นค่ะ
‪เพราะคุณเชื่อเสมอ
‪ว่าการวินิจฉัยของตัวเองถูกต้อง
‪แค่สามนาทีค่ะ
‪เวลาที่พวกเขา…
‪มาขึ้นศาลเพื่อรับคำพิพากษา ‪หลังจากคร่าชีวิตคนคนหนึ่งไป
‪คุณคิดว่าเด็กๆ ได้เรียนรู้อะไรเหรอคะ
‪"ขึ้นชื่อว่ากฎหมาย ‪ก็ไม่ได้แปลว่าจะปกป้องเหยื่อทุกคน"
‪"อ๋อ
‪กฎหมายกระจอกชะมัด"
‪"แค่สามนาที…
‪การพิจารณาคดีก็จบแล้ว"
‪ห้าปีก่อน
‪ตอนที่เด็กพวกนั้นขึ้นศาลครั้งแรก
‪อิฐก้อนเดียวที่พวกเขาโยนลงมาเล่นๆ
‪ทำให้ครอบครัวหนึ่งแตกร้าวยังไง
‪และทำลาย
‪ชีวิตพวกเขาแค่ไหน
‪หัวหน้าแผนกควรจะสั่งสอนพวกเขาค่ะ
‪เพราะไม่ว่าครอบครัวหรือโรงเรียน
‪ต่างก็ไม่ดุด่าและทำให้พวกเขาตระหนัก
‪อย่างน้อยศาลก็ควรจะทำให้พวกเขาได้สติ
‪ดุด่าพวกเขา
‪และสั่งสอนพวกเขาค่ะ
‪เพราะนั่นคือหน้าที่ของเรา
‪เหนื่อยแย่เลยนะ
‪ทำไมจบแล้วล่ะ
‪นี่ เราไปกินต็อกบกกีกันไหม
‪กฎหมายก็แบบนี้แหละ
‪เธอก็รู้นี่
‪คดีเยาวชนต้องรีบจัดการเหรอคะ
‪เพราะงั้นเด็กๆ ถึงอยู่ในสภาพนั้นไงคะ
‪ทำไมถึงรีบตัดสินคดีล่ะคะ
‪แล้วเด็กๆ ที่ตามความเร็วนั้นไม่ทัน ‪จนถูกทิ้งไว้ข้างหลังล่ะ
‪แล้วเหยื่อพวกนั้นล่ะ
‪ใครจะรับผิดชอบพวกเขาคะ
‪นั่นไม่ใช่ไร้ประสิทธิภาพ
‪แต่ไร้ความรับผิดชอบค่ะ
‪ทำไม…
‪หัวหน้าแผนก
‪ถึงได้ขาดสำนึกในหน้าที่ล่ะคะ
‪วันนี้ฉันได้เรียนรู้จากผู้พิพากษาชิมหลายอย่าง
‪คนที่ประเสริฐขนาดนั้น
‪กลับไม่ขอถอนตัวซะงั้น
‪ตอนอยู่ต่อหน้าคณะกรรมการสอบสวนทางวินัย ‪จะพูดคล่องแบบนั้นหรือเปล่า
‪ฉันตั้งตารอได้ใช่ไหมคะ
‪แล้วก็อีกเรื่อง
‪นับจากนี้ไป ผู้พิพากษาชิม
‪ถูกตัดออกจากคดีคุ้มครองของฮวังอินจุน
‪รวมถึงคดีกระทำชำเราหมู่ยอนฮวา
‪ซึ่งเป็นคดีอาญาของซอดงกยุน โอกยองซูด้วยค่ะ
‪แต่คุณคงจะรู้อยู่แล้ว ‪เพราะคุณมันช่างดีเลิศประเสริฐศรี
‪ผู้พิพากษา
‪(ห้องผู้พิพากษาหัวหน้าแผนก)
‪ตอนนี้เหยื่อคังซอนอามาที่ศาลกับพี่สาว
‪ให้ทำยังไงดีคะ
‪คังซอนอาเหรอคะ
‪ฮวังอินจุน
‪หนูได้ยินว่าเขาไม่ยอมรับว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
‪จริงเหรอคะ
‪ทำไมต้องเป็นหนูด้วยคะ
‪ช่วงนี้หนูคิดแบบนั้นทุกวันเลยค่ะ
‪"ทำไมต้องเป็นฉัน"
‪"ฉันทำผิดอะไรนักหนา"
‪"ทำไมมีแค่ฉันที่เจอเรื่องแบบนี้"
‪หนูก็แค่แชตคุยเองค่ะ
‪ในแชต ฮวังอินจุนบอกว่าเขาเป็นนักเรียนค่ะ
‪เขาให้คำแนะนำเรื่องที่หนูกลุ้ม ‪แถมเรายังคุยเรื่องแม่กันด้วย
‪วันนั้นหนูเครียดมากเพราะทะเลาะกับเพื่อนมา
‪เขาเลยบอกให้มาเจอแล้วคุยกัน ‪แค่แป๊บเดียวก็พอ
‪เพราะแบบนั้นหนูเลยออกไป
‪หนูไม่น่าออกไปเลย ‪เพราะหนูคนเดียว พ่อถึงได้…
‪ฮวังอินจุน
‪เขาจะรอดไปทั้งอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ
‪แบคโดฮยอนที่นายพูดถึงเมื่อวาน
‪มันหมายความว่ายังไง
‪เยาวชนผู้กระทำผิดอาจมีสี่คน ไม่ใช่สามครับ
‪ซอดงกยุน โอกยองซู ฮวังอินจุน
‪แล้วก็แบคโดฮยอน
‪ชาแทจู
‪ผู้พิพากษาไม่ได้รับผิดชอบคดีนี้แล้วนะครับ
‪ขืนทำแบบนี้ คุณจะแย่เอานะครับ
‪ฉันเองก็รู้
‪ว่าไม่ควรทำแบบนี้
‪แต่มันน่าขนลุกไม่ใช่เหรอ
‪เด็กพวกนั้นโหดร้ายกว่า…
‪เมื่อห้าปีก่อน
‪ฉันไม่ได้ดึงดันจะตัดสินให้ได้หรอก
‪แต่ถ้าการตัดสินจบลงทั้งอย่างนี้
‪เราก็อาจพลาดโอกาสลงโทษเด็กพวกนั้น
‪อย่างเหมาะสมไปตลอดกาล
‪เยาวชนที่ผมดูแลอยู่คนหนึ่ง
‪เป็นเด็กที่หนีออกจากบ้าน ‪และถูกจับฐานลักทรัพย์ครับ
‪ครับ ชาแทจูพูดสายครับ
‪ผู้พิพากษา ฉันโทรจากสถานจำแนกเยาวชนนะคะ
‪อ้อ ครับๆ
‪แบคฮาริน เด็กที่ผู้พิพากษาส่งมา
‪เมื่อกี้เราได้ผลตรวจร่างกายแล้วนะคะ
‪เอ่อ คือว่า…
‪เธอน่าจะตั้งท้องค่ะ
‪ตั้งท้องเหรอครับ
‪ผู้พิพากษาเป็นห่วงจริงๆ นะ
‪ได้บอกคุณพ่อหรือยัง
‪โอ๊ย ให้ตาย หนูไม่รู้ด้วยแล้วค่ะ
‪เธอคิดจะทำยังไงต่อไปเหรอ
‪คดีกระทำชำเราหมู่ที่มีคนโพสต์คำร้อง
‪คุณคิดว่าไอ้หัวโจกเวรนั่นคือใครคะ
‪อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ
‪แม่งเอ๊ย
‪ไอ้พวกนั้นทำให้หนูเป็นแบบนี้ค่ะ
‪หนูท้องระหว่างที่อยู่ในแก๊งหนีออกจากบ้าน ‪กับพวกมันนั่นแหละ
‪แบคโดฮยอน ไอ้บัดซบนั่น
‪อะไรนะ ใครนะ
‪แบคโดฮยอน
‪อยู่ในแก๊งหนีออกจากบ้านเดียวกับ ‪ซอดงกยุน โอกยองซู และฮวังอินจุนครับ
‪พวกเขาฉาวโฉ่ในหมู่เจ้าของโมเต็ลครับ ‪เพราะหลอกขายบริการ
‪ไอ้เวรเอ๊ย ตอนนี้น้องสาวฉันอยู่ในห้อง 302
‪- รีบออกมาเปิดประตูซะ ‪- คุณเป็นใครครับ
‪นังนั่นคือผู้เยาว์
‪- ให้แจ้งความไหมล่ะ ‪- ให้ตายเถอะว่ะ
‪ลุง กุญแจอยู่ไหน
‪- รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ‪- เปิดสิวะ
‪- ก็ได้ นี่ ‪- โธ่เว้ย
‪พวกนายเป็นใคร ไอ้พวกเวรนี่…
‪อะไรวะ
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪- ลุงนี่มีเงินเยอะว่ะ ‪- นั่นสิ
‪- บัดซบ ‪- ทำไมทำแบบนี้ครับ
‪ฉันเป็นพี่แท้ๆ ของยัยนั่น
‪ฮะ พี่ชายเหรอครับ
‪ฉันส่งรูปนี้ให้เมียแก
‪แล้วโพสต์ลงบนเว็บโรงเรียนลูกแกซะดีไหม
‪ไม่ครับ ผมผิดไปแล้วครับ
‪- ขอโทษครับ ‪- แม่งเอ๊ย
‪ไอ้สารเลว
‪ไอ้เวรนี่มันรนหาที่ตาย กระทืบต่อ
‪- ขอบใจ ‪- ทำได้ดีมาก
‪นี่ ไอ้อินจุน
‪โอเค
‪- ขอบใจหลายๆ ‪- เฮ้อ
‪- นี่ ‪- อะไรกันวะเนี่ย
‪ขอบใจเว้ย แบคโด
‪- ไอ้งั่งนี่ ‪- โห ไปกินอะไรกันดี
‪- ไก่ทอดไหมพวก ‪- นี่
‪เมื่อไหร่จะให้ฉันล่ะ
‪ก็บอกว่าเดี๋ยวฉันให้เองไง
‪ปากมากฉิบหาย
‪นี่ๆ เธอบอกว่าอยากซื้อรองเท้าไม่ใช่เหรอ
‪มานี่ซิ
‪พวกเขาได้เงินครั้งละ 5 ถึง 6 ล้านวอน
‪เคยได้ 10 ถึง 20 ล้านวอนก็มีครับ
‪ทั้งที่หาเงินได้มากขนาดนั้น
‪แต่ไม่เคยแบ่งเงินให้ผู้หญิงเลยสักแดง
‪เพราะงั้นเธอเลยหนีออกมา
‪หัวโจกของแก๊งนั้น คือแบคโดฮยอนค่ะ
‪ไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาค่ะ
‪เวลาเขาเลือดขึ้นหน้าแล้วจับมีดขึ้นมา ‪คือไอ้บ้าขนานแท้เลยค่ะ
‪แทงคนไม่เลือกหน้า
‪ซอดงกยุน โอกยองซู…
‪ไอ้พวกปัญญาอ่อนนั่น
‪สองคนนั้นมันโตแค่อายุ แต่สมองไม่เต็ม
‪แล้วไอ้ปัญญาอ่อนสองคนนั้น ‪จะลงมือโดยไม่มีแบคโดฮยอนเนี่ยนะ
‪ประสาทเหอะ
‪ฮาฉิบหายเลยว่ะ
‪ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้
‪กล้องหน้ารถจับภาพได้แค่สามคน
‪แบคโดฮยอนไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪ครับ ผมรู้ แต่เธอให้ปากคำแบบนั้นครับ
‪ไม่ว่าอะไรคือเรื่องจริง
‪ถึงไม่มีผู้พิพากษา ‪คดีนี้มันก็ต้องจบสักทางอยู่ดีครับ
‪เพราะงั้นผู้พิพากษาหยุดคิดมากเถอะครับ
‪ขืนคุณถูกส่งให้คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย ‪ขึ้นมาจริงๆ ล่ะครับ
‪นายกลัวเรื่องนั้นเหรอ
‪ฉันกลัวอนาคตที่มีเด็กพวกนั้น ‪เติบโตมาแบบนั้นมากกว่า
‪"ไม่ว่าอะไรคือเรื่องจริง
‪คดีนี้มันก็ต้องจบสักทางอยู่ดีครับ"
‪เด็กพวกนั้นถึงได้เป็นแบบนั้นไง
‪เพราะผู้พิพากษาอย่างพวกเรา
‪พวกเขาชื่อเสียงกระฉ่อนจริงๆ ครับ
‪ไม่มีใครในย่านโมเต็ลไม่รู้จัก
‪พวกเจ้าของโมเต็ลเก็บเงียบไว้ ‪เพราะกลัวลูกค้าจะลดลง
‪เดี๋ยวผมจะส่งที่อยู่ให้ทางข้อความครับ
‪เป็นธุรกิจที่เสียหายล่าสุด
‪ตอนนั้น
‪น่าจะมีสักสี่หรือห้าคนบุกเข้ามานี่แหละ
‪พวกนั้นมาขู่ฟ่อๆ ‪ว่ายังอยากจะทำธุรกิจต่อไปไหม
‪- อ้อ นี่ไงๆ ‪- เป็นบ้าอะไรวะ ออกมา
‪- เด็กพวกนี้แหละค่ะ ‪- น้องสาวฉันอยู่ในนั้น
‪- น้องสาวฉัน ‪- ฟังนะป้า
‪- ที่นี่ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ ‪- ให้ตายเถอะ น้องฉัน…
‪ป้า เปิดสิวะ
‪มีลุงแก่ๆ มากับเด็กผู้หญิงใช่ไหม
‪ยัยนั่นคือน้องฉัน เอากุญแจมา
‪- ทำตามที่บอกสิ ‪- ห้อง 301
‪- บอกให้รีบเปิดประตูไง ‪- มองอะไรอยู่ได้วะ
‪ฉันชิมอึนซอกนะคะ คุณผู้ช่วย
‪ช่วยส่งรายชื่อแก๊งหนีออกจากบ้าน ‪ของศาลเราให้หน่อยได้ไหมคะ
‪ค่ะ เด็กผู้หญิง คดีย้อนหลังหกเดือน ‪ขอด่วนที่สุดเลยนะคะ
‪หนูไม่รู้จักฮวังอินจุน
‪แต่แบคโดฮยอน
‪ก็เคยได้ยินชื่ออยู่บ้างค่ะ
‪แต่ข่าวลือเกี่ยวกับแก๊งนั่นน่ากลัวสุดๆ
‪หนูเลยไม่เคยไปเจอเขาค่ะ
‪แบบว่า ได้ยินว่าเขาหลอกใช้พวกผู้หญิง ‪อะไรทำนองนั้น
‪ช่วยเล่าละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม
‪ทำไมหนูต้องบอกด้วยคะ
‪หนูไม่อยากรู้จักคนพวกนั้นและไม่รู้อะไรด้วยค่ะ
‪หนูวางมือแล้วค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪เธอวางมือแล้วจริงๆ หรือยังไม่วางกันแน่
‪ไว้มารอดูที่ศาลแล้วกัน
‪(สาระสำคัญ: ไม่รับสายภายในเวลาที่กำหนด)
‪หนูไม่รู้จักแบคโดฮยอน ‪แต่รู้จักแฟนแบคโดฮยอนค่ะ
‪เราเคยอยู่ห้องเดียวกันในสถาบัน
‪แต่ก็ ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังคบกันอยู่หรือเปล่า
‪โธ่เว้ย
‪ไอ้ชาติหมานั่น
‪ถามมาเลยค่ะ
‪หนูจะบอกทุกอย่างที่รู้เลย
‪(คัดค้านการพัฒนาใหม่สุดเสียง)
‪ที่นั่นมันเก่ามากๆ แล้ว
‪ชั้นสองของโรงแรมแดโฮ ย่านแบคซาค่ะ
‪แบคโดฮยอน ไอ้ระยำนั่น ‪มันคือไอ้โรคจิตและสวะขนานแท้ค่ะ
‪คุณรู้แค่ว่ามันหลอกขายบริการใช่ไหมคะ
‪แต่มันไม่ใช่แค่นั้น
‪ไอ้พวกชาติหมานั่น
‪หากินจากการข่มขืนผู้หญิงค่ะ
‪เฮ้ย ดูนี่สิ ดูตรงนี้
‪โห เด็ดชะมัด ไอ้นี่มันบ้าไปแล้ว
‪พวกมันข่มขืนแล้วถ่ายคลิปไว้
‪ใช้คลิปพวกนั้นมาขู่พวกผู้หญิง
‪เพื่อส่งไปหลอกขายบริการ ไม่ก็ซ่อง
‪ไอ้พวกบ้ากามเยอะฉิบหาย
‪แถมมันยังขายคลิปพวกนั้นอีก
‪- จะไปแล้วเหรอ ‪- อือ
‪โอเค เชิญ
‪แกเป็นใครวะ
‪ตำรวจเหรอ
‪ไม่มีประโยชน์หรอก
‪ในนั้นไม่มีอะไรเหลือแล้ว
‪แบคโดฮยอนเหรอ
‪นังสารเลว
‪เวรเอ๊ย
‪นังชาติชั่ว บัดซบเอ๊ย
‪นังสารเลว
‪ลุกขึ้นมานะ นังชั่ว
‪รู้ไหมว่านั่นมันมูลค่าเท่าไร
‪สนุกว่ะ
‪นี่ นังชั่ว ลุกขึ้นมาสิ
‪ถึงคนอื่นจะใช้ชีวิตแบบนี้ก็เถอะ ‪แต่เธอไม่ควรเป็นแบบนี้สิ
‪ในเมื่อได้รับโอกาสแล้ว ‪เธอก็ควรใช้ชีวิตให้ดีสิ
‪อย่างน้อยหนึ่งในพวกเธอสองคน ‪ก็ควรทำตัวให้ดี
‪ทำไม…
‪ทำไมถึงเป็นได้แค่นี้
‪เพราะอะไร
‪"เพราะอะไร"
‪เชิญพล่ามไปเลยครับ นังทุเรศเอ๊ย
‪ฉันอยากรู้ใจจะขาดแล้ว
‪นังบัดซบนี่
‪เป็นใครกันแน่วะ
‪ตอบสิ
‪ตอบมาสิวะ นังสารเลว
‪แม่ง…
‪ปัดโธ่เว้ย
‪บัดซบ
‪(ภาพหลักฐาน 1)
‪เธอเองสินะ
‪บ้าเอ๊ย
‪คดีกระทำชำเราหมู่ยอนฮวา
‪ที่จุดเกิดเหตุ
‪แบคโดฮยอน
‪เธอก็อยู่ที่นั่นด้วย
‪โธ่เว้ย
‪แม่งเอ๊ย
‪นังนี่มันฮาแตกเลยว่ะ
‪พล่ามไปเรื่อยอยู่คนเดียว
‪เออใช่
‪ฉันอยู่ที่นั่น
‪แล้วจะทำไม
‪นังชั่วเอ๊ย ลุกขึ้นมาสิวะ ลุกขึ้น
‪ตายซะ ตาย
‪ตายสิ ตายซะจะได้สิ้นเรื่อง นังสารเลว
‪ตายซะ นังชาติชั่ว ตายสิ
‪ตายซะ
‪ฉิบหาย
‪นังสารเลว
‪แม่งเอ๊ย
‪ผู้พิพากษาชิม
‪เกิดอะไรขึ้น เดินไหวไหมคะ
‪เดี๋ยวนะ ทางนี้
‪ฉันแค่ปฐมพยาบาลให้ ‪รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ
‪คดีของฮวังอินจุน
‪ใครเป็นคนรับผิดชอบคะ
‪ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกเกี่ยวกับคดีฮวังอินจุนค่ะ
‪ฉันจะรับผิดชอบคดีนั้นเองค่ะ
‪ฉันจะตัดสินโทษตามกฎหมาย
‪ถ้าจะพูดเรื่องนั้นก็ลุกขึ้นเถอะค่ะ ‪เพราะฉันไม่อยากฟังแล้ว
‪คดีนั้นไม่ใช่แค่ข่มขืนหมู่นะคะ หัวหน้าแผนก
‪การข่มขืนเป็นแค่จุดเริ่มต้นค่ะ
‪พวกเขาข่มขู่เหยื่อที่ถูกข่มขืน…
‪ที่นี่ไม่ใช่…
‪เราไม่ใช่หน่วยสืบสวน
‪การสืบหาความจริง
‪เบื้องหลังคดีตามขั้นตอนที่เหมาะสม ‪ก็เป็นหน้าที่ของผู้พิพากษาค่ะ
‪ไม่ใช่การแก้แค้นหรอกเหรอคะ
‪ถ้ายังเอาอารมณ์ส่วนตัว ‪มาปะปนในคดีนี้ไม่เลิกละก็
‪จากนี้ฉันจะไม่อยู่เฉยแล้วนะคะ
‪ถ้าฉันใช้อารมณ์ส่วนตัว
‪ในวันพิจารณาคดีครั้งแรก
‪ฉันคงส่งฮวังอินจุนให้อัยการไปแล้วค่ะ
‪ในคดีนี้
‪การข่มขืนเป็นแค่จุดเริ่มต้นค่ะ
‪พวกเขาข่มขู่เหยื่อที่ถูกข่มขืน
‪และหลอกใช้เหยื่อพวกนั้น…
‪รีบออกไปเลยค่ะ
‪รีบไปโรงพยาบาล ‪ก่อนที่ฉันจะเรียก 119 เถอะค่ะ
‪หัวหน้าแผนก
‪ฉันมีน้ำใจให้คุณได้แค่นี้แหละค่ะ
‪ถ้ายังเอาอารมณ์ส่วนตัว ‪มาปะปนในคดีนี้ไม่เลิกละก็
‪จากนี้ฉันจะไม่อยู่เฉยแล้วนะคะ
‪พอได้แล้วครับ ผู้พิพากษา
‪ผู้พิพากษาไม่ได้รับผิดชอบคดีนี้แล้วนะครับ
‪ขืนทำแบบนี้ คุณจะแย่เอานะครับ
‪กฎหมายก็แบบนี้แหละ
‪เธอก็รู้นี่
‪เออใช่ ฉันอยู่ที่นั่น
‪แล้วจะทำไม
‪(ศาลแขวงยอนฮวา)
‪(รางวัลวัฒนธรรมด้านกฎหมาย ‪อัยการ นากึนฮี)
‪(โล่ยกย่อง)
‪(โล่ขอบคุณ ‪ผู้พิพากษา นากึนฮี)
‪การพิจารณาคดีใกล้จะเริ่มแล้วครับ
‪จะไม่เข้าฟังจริงๆ เหรอครับ
‪อือ
‪นายไปก่อนเลย
‪คดีหมายเลข 2022 ยช 3409
‪ศาลอนุมัติคำร้องคัดค้านของที่ปรึกษากฎหมาย
‪จึงมีการเปลี่ยนผู้พิพากษาที่รับผิดชอบคดีนี้ค่ะ
‪หากต้องการคัดค้านหรือแสดงความเห็นเกี่ยวกับ
‪เอกสารที่ยื่นมาก่อนหน้านี้ ‪เชิญที่ปรึกษากฎหมายชี้แจงได้เลยนะคะ
‪ไม่มีค่ะ
‪ถ้างั้น จะเริ่มการพิจารณาคดีเลยนะคะ
‪ในการพิจารณาคดีครั้งก่อน
‪มีการยื่นภาพจากกล้องหน้ารถ ‪เพื่อชี้ว่าฮวังอินจุนอาจเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
‪แต่ไม่ใช่ความจริงค่ะ
‪เดิมทีแล้วฮวังอินจุนเป็นเด็กนักเรียนทั่วไป ‪ที่ซื่อสัตย์และสุภาพค่ะ
‪แต่ซอดงกยุนกับโอกยองซูที่เขารู้จักในสถาบัน
‪ได้ข่มขู่และบีบบังคับฮวังอินจุนไม่เลิกรา
‪ฮวังอินจุนทุกข์ทรมาน ‪ราวกับอยู่ในความสัมพันธ์นายกับบ่าวค่ะ
‪ด้วยเหตุนั้น ฮวังอินจุนจึงรู้สึกหวาดกลัว ‪ในขณะที่ตำรวจสอบสวน
‪จนให้การเท็จซึ่งไม่พึงกระทำ
‪เพราะการข่มขู่ของพี่ๆ
‪เขาจึงลากเหยื่อคังซอนอาเข้าไซต์ก่อสร้าง
‪อย่างเลี่ยงไม่ได้
‪เรื่องมีเพียงเท่านั้นค่ะ
‪ผลจากการตรวจสอบ ไม่พบดีเอ็นเอ ‪ของฮวังอินจุนในร่างกายเหยื่อค่ะ
‪ข้อกังขาที่ว่าเขาคือผู้สมรู้ร่วมคิด ‪จึงไม่สมเหตุสมผลค่ะ
‪ในคดีนี้ การข่มขืนเป็นแค่จุดเริ่มต้นค่ะ
‪พวกเขาข่มขู่เหยื่อที่ถูกข่มขืน
‪และหลอกใช้เหยื่อพวกนั้น…
‪ค่ะ รับทราบค่ะ
‪ถ้างั้น วันนี้พยานมาเข้าร่วมใช่ไหมคะ
‪ค่ะ ฉันอยากจะฟังเรื่องราวจากแบคโดฮยอน ‪ผู้เข้าร่วมเป็นพยานสักหน่อย
‪แบคโดฮยอน
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันมาเพื่อแก้ต่างให้แก
‪รีบออกมาล่ะ
‪ฉันจะเล่นให้หนักเลย ไอ้บ้าเอ๊ย
‪สวัสดีครับ
‪ได้ยินว่าพยานสนิทสนม ‪กับฮวังอินจุนตั้งแต่สมัยเด็ก
‪ครับ เราเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ประถม
‪แล้วก็เป็นเพื่อนกันมาตลอดครับ
‪ถ้าอย่างนั้นทราบไหมคะ ‪ว่าซอดงกยุนกับโอกยองซู
‪ข่มขู่และทำร้ายฮวังอินจุนมาเป็นเวลานานแล้ว
‪ครับ อินจุนเป็นทุกข์มากเพราะเรื่องนั้น
‪มีหลักฐานที่เกี่ยวข้องไหมคะ
‪ค่ะ
‪เรามีภาพที่เคยยื่นในการพิจารณาคดีครั้งก่อนค่ะ
‪ภาพดังกล่าวถ่ายไว้
‪หลังเขาถูกซอดงกยุนและโอกยองซู…
‪ไม่ค่ะๆ
‪ไม่ใช่หลักฐานแบบนี้ ‪แต่เป็นหลักฐานการข่มขู่ เช่น ข้อความ
‪บันทึกเสียงขณะโทร หรือบันทึกเสียงค่ะ
‪อันนั้น…
‪เหตุผลที่ฉันถามคำถามนี้ ‪ไม่ได้ซับซ้อนเลยค่ะ
‪มันเป็นเพราะว่าคำกล่าวอ้างของคุณ
‪สวนทางกับของซอดงกยุน ‪และโอกยองซูที่ถูกคุมขังอยู่ค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪ซอดงกยุนกับโอกยองซูยืนกรานว่าคดีนี้
‪มีผู้ลงมือสี่รายตั้งแต่แรกแล้ว
‪โดยรวมถึงแบคโดฮยอน ‪ที่มาในฐานะพยานวันนี้ด้วย
‪วันพิจารณาคดีของฮวังอินจุนคือสัปดาห์หน้า
‪ที่ฉันมาเพราะได้รับคำสั่ง ‪ให้มาฟังความเห็นของพวกนาย
‪แน่นอนว่า ไม่ว่าพวกนายจะพูดอะไร
‪คำพูดนั้นก็จะไม่ส่งผลต่อ ‪การพิจารณาคดีอาญาของพวกนาย
‪เราแค่อยากรับฟังความเห็นเท่านั้น
‪แต่ว่า…
‪นี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกนาย ‪จะได้พูดถึงคดีของฮวังอินจุน
‪ฮวังอินจุนไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิดจริงๆ เหรอ
‪พวกนายข่มขู่ฮวังอินจุนเหรอ
‪ถ้าไม่มีอะไรจะพูด จะบอกว่างั้นก็ได้
‪ครับ เราไม่มีอะไรจะพูดครับ
‪ก็ได้
‪ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้แหละนะ
‪จะใช้สิทธิ์ไม่พูดก็ได้
‪แต่ถ้าพวกนายให้การเท็จใดๆ ละก็ ‪คำให้การนั้น…
‪อาจทำให้พวกนายเสียเปรียบได้
‪และฉันขอย้ำอีกครั้งนะ
‪ว่าการให้การครั้งนี้ ‪จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายสำหรับพวกนาย
‪เซ็นสิ
‪ผู้พิพากษา ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪เราน่าจะมาให้เร็วกว่านี้
‪ไม่หรอกค่ะ
‪คุณมาได้ถูกเวลาแล้ว
‪เพราะแบบนั้นฉันเลยยิ่งมั่นใจ
‪ฝากสืบสวนหลักฐานที่นี่หน่อยนะคะ
‪อย่าให้ใครรู้
‪ครับ แต่ก่อนอื่น ‪คุณควรไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล
‪ที่จริงแล้วเรื่องนี้ ไม่ได้มีแค่สามคน
‪แต่มีสี่คนครับ
‪พูดๆ ออกมาเหอะว่ะ
‪เจ้านี่ ผม ฮวังอินจุน และแบคโดฮยอน ‪เราลงมือด้วยกันครับ
‪เราเจาะไข่แดงพวกผู้หญิงอย่างคังซอนอา
‪แล้วก็ถ่ายคลิปไว้ ใช้คลิปนั่นมาข่มขู่ ‪ส่งพวกเธอไปทำงานที่ซ่อง
‪- หลอกขายบริการ ‪- และเราก็ขายคลิปด้วยครับ
‪แถมคนที่ชอบอะไรแบบนั้นก็มีเยอะ
‪แต่ไม่นึกเลยครับว่ายัยคังซอนอา ‪จะไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล
‪คังซอนอา นังชั่วนั่น
‪โธ่เว้ย ปกติใครๆ ก็เก็บเงียบกัน
‪- คนอื่นเขาก็ทำแบบนั้นกันนี่ ‪- อือ
‪แต่ว่านะครับ ‪ทั้งหมดนี้แบคโดฮยอนเป็นคนสั่งครับ
‪ถ้าไม่เชื่อฟังหมอนั่น มันจะใช้มีดจ้วงครับ
‪ไอ้หมอนี่โดนจ้วงมาแล้วครับ
‪เอาตรงๆ ตอนแรกที่เห็นมัน ‪ผมนึกว่ามันปอดแหกซะอีก
‪แต่พอแทงผมเสร็จ แม่งก็หัวเราะร่าเลยครับ
‪ถึงยังไงผมก็เป็นพี่มันนะ ไอ้เด็กผีนั่น
‪มันเป็นบ้าครับ
‪พวกนั้นมันพูดอะไรน่ะ
‪ไอ้พวกฉิบหาย
‪เดี๋ยวนะ
‪นังสารเลว
‪ถึงคนอื่นจะใช้ชีวิตแบบนี้ก็เถอะ
‪แต่เธอไม่ควรเป็นแบบนี้สิ
‪ในเมื่อได้รับโอกาสแล้ว ‪เธอก็ควรใช้ชีวิตให้ดีสิ
‪เด็กพวกนั้นได้เรียนรู้แล้วค่ะ
‪"ขึ้นชื่อว่ากฎหมาย ‪ก็ไม่ได้แปลว่าจะปกป้องเหยื่อทุกคน"
‪"อ๋อ กฎหมายกระจอกชะมัด"
‪"แค่สามนาที…
‪การพิจารณาคดีก็จบแล้ว"
‪ทำไมถึงรีบตัดสินคดีล่ะคะ
‪แล้วเด็กๆ ที่ตามความเร็วนั้นไม่ทัน ‪จนถูกทิ้งไว้ข้างหลังล่ะ
‪แล้วเหยื่อพวกนั้นล่ะ
‪ใครจะรับผิดชอบพวกเขาคะ
‪เรายังเจอเหยื่อไม่ครบทุกคน
‪หลังจากการพิจารณาคดีของฮวังอินจุนจบลง
‪รบกวนทางศาลมาแจ้งความ ‪แบคโดฮยอนทีนะครับ
‪อ้อ แล้วก็ดูจากที่ ‪ที่กบดานของเขามีคอมพิวเตอร์อยู่
‪เป็นไปได้สูงว่าเขาเอาไว้ใช้แจกจ่ายคลิปข่มขืน
‪แต่คอมพิวเตอร์นั่นกลับว่างเปล่าครับ
‪ตามคำให้การของเหยื่อ
‪เขาน่าจะพกมือถือลับไว้กับตัว
‪แต่เราก็ยังไม่เจอร่องรอยของมือถือนั่นเลยครับ
‪มือถือลับเหรอครับ
‪ครับ ในนั้นอาจมีหลักฐาน ‪ที่บ่งบอกว่าเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
‪ขอค้านค่ะ
‪นั่นเป็นแค่คำให้การ ‪ของซอดงกยุนกับโอกยองซูค่ะ
‪ยังไม่มีหลักฐานโดยตรง
‪ที่ชี้ว่าสองคนนี้เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดค่ะ
‪ค่ะ หลักฐานที่ฉันจะเปิดให้ดูต่อจากนี้
‪คือภาพจากมือถือลับของแบคโดฮยอน
‪ที่ฮวังอินจุนนำมาที่จุดเกิดเหตุค่ะ
‪(สาวเซ็กซ์หมู่สามคน ‪ยอนฮวาเซ็กส์คลับ)
‪(พวกนมตู้ม)
‪ซอนอาจ๋า ลูบหัวพี่หน่อยสิ
‪เฮ้ยๆ ให้เห็นหน้านังนั่นด้วยสิ
‪- นังตัวดี ‪- ยิ้มหน่อย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เป็นไปไม่ได้ ฉัน…
‪ฉันมั่นใจว่าฉัน…
‪ฉันถึงบอกไงว่าอย่าไปยุ่งกับนังนั่น
‪บอกแล้วไงว่าอย่าไปแตะต้อง ‪ถ้ามันไม่ได้หนีออกจากบ้าน
‪อย่ามาเว่อร์น่า ไอ้โง่
‪ฉันลบไฟล์ในคอมพิวเตอร์เกลี้ยงหมดแล้ว
‪ฉันจัดการหมดแล้วเว้ย
‪บัดซบเหอะ เอามาให้ฉันอีก 20 ล้านวอน
‪เดี๋ยวนี้ไอ้นี่มันโตขึ้นเยอะว่ะ
‪เฮ้อ ให้ตาย
‪ฉันบอกว่าเดี๋ยวแก้ต่างให้ไง ไอ้งั่ง
‪ถ้าแกทำไม่ได้ล่ะ
‪ถ้าพลาดขึ้นมา ‪ฉันจะแฉแกให้หมดเปลือกเลย ไอ้ชาติหมา
‪ก็เชิญสิครับ
‪นี่
‪ไอ้นรกส่งมาเกิด
‪แก ไอ้สันดาน สารเลว
‪แม่งเอ๊ย ไอ้เวร
‪บัดซบเอ๊ย
‪บัดซบ
‪พอใจยัง
‪ฉันบอกว่าจะช่วยแกไง
‪ไอ้เฮงซวย
‪พ่อของแบคโดฮยอนโทรมาหาเราครับ
‪ยังไงซะตอนนี้ก็มีแค่เรากับฮวังอินจุน ‪ที่ถูกตำรวจสอบ
‪แถมมีดีเอ็นเอเราอยู่อีก บรรลัยฉิบหาย
‪เขาบอกให้ช่วยแบคโดฮยอนคนเดียวครับ
‪แล้วเขาจะจ้างทนายให้เราสามคน
‪พอเราหลุดออกจากคุกแล้ว ‪เขาจะจ่ายให้เราคนละ 50 ล้านวอนครับ
‪บัดซบเอ๊ย ไอ้พวกชาติหมา
‪เงียบซะ
‪ผู้พิพากษา ทั้งหมดนี้แบคโดฮยอนสั่งผมครับ
‪หุบปากนะ ไอ้เวร
‪ผมกลัวไอ้หมอนี่ ก็เลยฝืนทำครับ
‪- เงียบซะ ‪- ไหนแกว่านังนั่นน่ากินไง
‪แกบอกว่านังนั่นพอจะทำเงินได้ไง
‪แกฮุบเงินไว้คนเดียวอยู่ดี
‪เพราะงั้นไอ้พวกเวรนั่นถึงหลุดปากไง รู้ไหม
‪- เงียบ ‪- ไอ้สารเลว
‪พอเราแกล้งตีสนิทหน่อย ‪ก็ได้ใจขึ้นมาหรือไงวะ
‪ไอ้บัดซบ แกมันสารเลว
‪หยุด หยุดเดี๋ยวนี้
‪เห็นฉันหัวอ่อนหรือไง
‪- ไปตายซะ ไอ้สันดาน ‪- ประหารไอ้เวรนั่นซะ โธ่เว้ย
‪- อย่ามาปากดี ไอ้พ่อแม่ตาย ‪- แกบอกเองนี่ ไอ้ทุเรศ
‪บอกให้หยุด แบคโดฮยอน
‪- ผู้พิพากษา ไอ้เวรนั่นมันก็เหมือนกัน ‪- ไอ้ชั่ว ฉันจะฆ่าแก
‪ที่ผมทำก็เพราะมันยุผม
‪- มานี่เลย ไอ้ชาติชั่ว ‪- แกมันบ้าเซ็กส์ไง ไอ้อ่อน
‪- ไอ้โรคจิตชอบดมรองเท้าผู้หญิง ‪- เงียบทั้งคู่
‪- นี่ ไอ้สารเลว ปล่อยผมนะ ‪- บอกให้หยุด
‪- ผมต้องฆ่าไอ้เวรนั่น โธ่เว้ย ‪- ปล่อย
‪หยุดได้แล้ว
‪บอกให้ปล่อยไงวะ
‪- ประสาทกลับหรือไง ‪- ฉันบอกให้หยุด
‪จนตอนนี้ ไอ้แบคโดฮยอนคงยังไม่รู้เลยมั้งครับ
‪หมอนั่นมันพกมือถือลับไว้ครับ นายรู้ใช่ไหม
‪อือ
‪ผมแอบเชื่อมบัญชีคลาวด์ของผม ‪กับเครื่องนั้นไว้ครับ
‪เป็นหลักประกัน
‪คลาวด์เหรอ ‪หมายถึงพื้นที่จัดเก็บออนไลน์ใช่ไหม
‪ไอ้แบคโดฮยอนชาติชั่ว ‪ผมหมั่นไส้ที่มันมั่นหน้าอยู่พอดี
‪ก็ดีครับ ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
‪จริงๆ แล้ว ไอ้แบคโดฮยอนน่ะ ‪มันเกิดบนกองเงินกองทองครับ
‪ที่ออกมาจากบ้านก็เพราะแม่เลี้ยง
‪ถ้ามันไม่ให้เงินเรา เราก็ไม่เชื่อฟังมันหรอกครับ
‪พ่อห่วยๆ ของผมชอบต่อยคนเวลาเมา
‪แม่ทนไม่ไหวเลยออกจากบ้านไป
‪ลุงเขยไอ้หมอนี่ก็เหมือนกันครับ
‪ถ้าเรามีพ่อแม่ดีๆ ก็คงไม่ใช้ชีวิตเฮงซวยแบบนี้
‪ว่างั้นไหมครับ
‪ใครๆ ก็เอาแต่แหกปากโทษเรา
‪เอาตรงๆ ผมว่าเราไม่ได้ ‪ทำอะไรผิดขนาดนั้นนะครับ
‪ว่าไงนะ
‪เอาตรงๆ ไอ้เรื่องขายตัว ‪ก็ผิดที่พวกเฒ่าหัวงูไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าพวกเฒ่านั่นมันไม่กระหาย
‪เราก็คงไม่จัดให้หรอกครับ ถูกไหม
‪แล้วเหยื่อล่ะ
‪คังซอนอาผิดอะไร
‪ด้วยเหตุนี้ จึงพิสูจน์ได้ว่า ‪แบคโดฮยอนและฮวังอินจุน
‪อยู่ในจุดเกิดเหตุ
‪และกระทำผิด ‪ร่วมกับซอดงกยุนและโอกยองซูจริง
‪อีกทั้งยังกระทำความผิดอื่นด้วยค่ะ
‪เอาล่ะ
‪สำหรับเหยื่อที่เฝ้ามองสถานการณ์นี้
‪ในห้องสอบสวนของศาลมาโดยตลอด
‪แม้มันจะยาก
‪แต่ถ้ามีอะไรที่อยากพูดเป็นครั้งสุดท้าย
‪เพื่อที่จะไม่เสียใจภายหลัง ก็พูดมาได้เลยค่ะ
‪รู้ใช่ไหมคะว่าหนูกรีดข้อมือ
‪พี่สาวของหนู
‪คิดว่าหนูทำลงไป ‪เพราะทางโรงเรียนขอให้หนูลาออก
‪แต่มันไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นค่ะ
‪หนูมีเพื่อนที่สนิทมากที่สุดคนหนึ่ง
‪หนูติดต่อเพื่อนคนนั้นไม่ได้อยู่นาน
‪หนูเลยทั้งส่งแชต ทั้งโทรหา
‪หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง ‪ก็มีข้อความส่งมาหาหนูค่ะ
‪ไอ้เราก็คิดว่าที่ผ่านมาเพื่อนคงยุ่ง
‪แต่พออ่านข้อความ…
‪เพื่อนบอกว่าแม่สั่งห้ามไม่ให้มาคบกับหนูค่ะ
‪หนูคือเหยื่อนี่คะ
‪แต่ทำไมหนูต้องเป็นคนที่โดนชี้นิ้วด่าล่ะ
‪หนูจะกลับไปใช้ชีวิต ‪เหมือนแต่ก่อนได้เมื่อไหร่เหรอคะ
‪หนูจะย้อนกลับไปได้หรือเปล่าคะ
‪พอทำงานที่ศาล ‪ฉันก็ได้รู้ซึ้งถึงสัจธรรมอย่างหนึ่ง
‪ใครๆ ต่างก็กลายเป็นเหยื่อได้
‪แต่กลับไม่มีใครรู้ ทั้งที่มันเป็นเรื่องเข้าใจง่าย
‪คังซอนอา
‪ถ้าเกิดว่า เธอต้องไปขึ้นศาลเพราะคดีนี้
‪จำใส่ใจไว้นะ
‪มันไม่ใช่ความผิดของเธอ
‪จงเชิดหน้า
‪และมั่นใจ
‪คืนชีวิตของหนู
‪ที่เหมือนเมื่อก่อนมาค่ะ
‪เยาวชนทั้งสี่คนสมคบคิดกันกระทำชำเราเหยื่อ
‪ด้วยเหตุนี้ พวกเขาคือผู้กระทำผิดร่วมกัน
‪ดังนั้น คดีคุ้มครองเยาวชนข้างต้น ‪จึงสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
‪นับตั้งแต่นี้ไป ‪คดีนี้จะถูกส่งคืนให้สำนักงานอัยการ
‪หากอัยการยื่นฟ้องในภายหลัง
‪คดีนี้อาจเปลี่ยนเป็นคดีอาญาเยาวชนค่ะ
‪ผู้พิพากษา นี่มันอะไรครับ
‪โธ่ น่าจะบอกกันก่อน
‪(รถคุมขังขนส่งด่วน ‪กระทรวงยุติธรรม)
‪ลักทรัพย์ ทำร้ายร่างกาย
‪ชักชวนให้ค้าประเวณี ‪หลอกขายบริการ แถมยังมี…
‪กระทำชำเราอีก
‪เด็กพวกนั้นมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันครับ
‪ว่ากันว่าถ้าจะเลี้ยงเด็กสักคน
‪ทั้งหมู่บ้านต้องช่วยกัน
‪พูดอีกอย่างก็คือ
‪ถ้าทั้งหมู่บ้านไม่เอาใจใส่
‪ก็อาจทำลายชีวิตเด็กคนหนึ่งได้
‪นายคิดว่าผู้กระทำผิด
‪ต่อคังซอนอา
‪มีแค่เด็กพวกนั้นไหม
‪ไม่มีใครมีสิทธิ์วิจารณ์หรอก
‪ทุกคนคือผู้กระทำผิด
‪ค่อยวางใจได้สักทีนะครับ
‪อย่างน้อยทุกอย่างก็กระจ่างแล้ว
‪เหยื่อกับผู้ปกครอง ‪คงจะได้นอนหลับอย่างสบายใจสักที
‪เพราะทุกอย่างจบแล้ว
‪ใครบอกว่าจบล่ะ
‪ก็การพิจารณาคดีเมื่อกี้…
‪สำหรับเหยื่อจากการข่มขืน มันไม่มีคำว่าจบ
‪ไม่ว่าจะผ่านไปอีก 10 หรือ 20 ปี
‪เหยื่อก็ต้องอยู่กับบาดแผลในใจไปทั้งชีวิต
‪เพราะงั้นมันถึงโหดร้ายกับเหยื่อยิ่งกว่า
‪ในฐานะผู้พิพากษา
‪ฉันมีกฎสำหรับตัวเองอยู่หนึ่งข้อค่ะ
‪นั่นก็คือ
‪ในการพิจารณาคดีของฉัน ‪จะไม่มีอารมณ์มาข้องเกี่ยว
‪ฉันจะได้ตัดสินโทษอย่างเป็นกลาง
‪ไร้ซึ่งอคติใดๆ ทั้งสิ้นไงล่ะคะ
‪แต่กว่าฉันจะรู้ตัว
‪ว่าในศาลเยาวชนแห่งนี้
‪ไม่ควรทำแบบนั้น มันก็สายไปซะแล้วค่ะ
‪เนื่องด้วยเหตุผลนั้น
‪ฉันจึงอยากพูดคำนี้ต่อคนหลายคน
‪ที่อาจจะเจ็บปวดเพราะฉันค่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง
‪ผู้ไกล่เกลี่ยครับ
‪อือ
‪วันนี้มีการสอบวินัยผู้พิพากษาชิมใช่ไหมครับ
‪ใช่
‪หวังว่าเธอจะไม่ถูกลงโทษหนักนะครับ
‪ฉันก็หวังแบบนั้น
‪(ผู้พิพากษาศาลฎีกา ‪คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย)
‪หัวหน้าแผนกมาทำอะไรที่นี่คะ
‪ผู้พิพากษาชา
‪เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในศาลให้ผมฟังแล้วครับ
‪แล้วยังไงเหรอคะ
‪เอ่อ วันที่มีการสอบวินัย
‪ช่วยส่งแรงใจ
‪ให้ลูกน้องผมหน่อยนะครับ
‪ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะคะ
‪ผู้พิพากษารุ่นน้อง ‪อุตส่าห์ตั้งใจทำเต็มที่ทั้งที
‪ก็ไม่เห็นต้องไปขวางทางเธอนี่ครับ
‪ว่างั้นไหม
‪กึนฮี
‪(ผู้พิพากษาศาลฎีกา ‪คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย)
‪วางไว้ตรงนั้นเถอะ ‪ฉันบอกให้กลับไปทำงานไง
‪ผมเป็นห่วงน่ะครับ
‪ห่วงอะไรไม่เข้าเรื่อง
‪(ศาล)
‪มันรู้สึกแบบนี้เองสินะ
‪การมายืนอยู่ตรงนี้
‪บัลลังก์ถูกลดต่ำลงมาก ‪เพื่อทำให้ผู้พิพากษาดูมีอำนาจน้อยลง
‪แต่จากตรงนี้ บัลลังก์นั่นก็ยังสูงอยู่ดี
‪เด็กๆ จะรู้ไหมครับ
‪ว่ายิ่งตำแหน่งนั้นอยู่สูง ก็ยิ่งต้องรับภาระหนัก
‪ต้องไม่รู้สิ จะให้รู้ไม่ได้ด้วย
‪เพราะมันเป็นตำแหน่งที่โดดเดี่ยว
‪(ศาล)
‪ผู้พิพากษา ผมขอโทษนะครับ
‪ผมแค่อยากบอกคำนี้ให้ได้น่ะครับ
‪คดีโยนอิฐใส่นักเรียนประถม
‪หัวหน้าแผนกนากึนฮี
‪ฮวังอินจุน รวมถึงแบคโดฮยอน…
‪พอรู้ความจริงแล้ว อันที่จริง
‪ผมผิดหวังในตัวผู้พิพากษามากครับ
‪ผมไม่สบายใจเรื่องหัวหน้าแผนก ‪คังวอนจุงอยู่แล้ว ไหนจะผู้พิพากษา…
‪ผมผิดหวังในตัวคุณมาก
‪แล้วก็โกรธมากด้วย
‪แต่พอเวลาผ่านไป ผมมาทบทวนดู
‪ถึงได้เข้าใจครับ
‪การตัดสินโทษที่ผ่านมาของผู้พิพากษา
‪คำพูดและการกระทำทุกอย่าง
‪เพราะนั่นคืออาชญากร
‪อายุแค่นั้น แต่ริอ่าน…
‪ก่ออาชญากรรม
‪เพราะแบบนี้แหละ
‪ฉันถึงรังเกียจพวกเธอ
‪เพราะพวกเธอ
‪ไม่มีวันกลับใจ
‪หากให้การเท็จอีกครั้งในการพิจารณาคดีครั้งหน้า
‪หรือหากยืนยันเหตุการณ์ได้ว่า ‪เขาอาจมีส่วนร่วมในการกระทำชำเราหมู่
‪คดีข้างต้น…
‪อาจถูกส่งให้อัยการได้ค่ะ
‪มันไม่ได้เกิดจากอารมณ์
‪แต่เป็นความเชื่อมั่น
‪(นัมกุงชาน)
‪(ผมรักแม่ครับ)
‪(นัมกุงชานผู้ล่วงลับ ‪มรณะ 8 พฤษภาคม 2017)
‪ชาน
‪แม่มาแล้วนะ
‪ลาก่อนนะ
‪ลูกชายแม่
‪(รายงานการวิจัยเชิงสืบสวนเกี่ยวกับ ‪มาตรการรับมืออาชญากรรมเยาวชนร้ายแรง)
‪(อาชญากรรมเยาวชนเพิ่มสูงขึ้น 31.9% ‪ในปี 2001 เมื่อเทียบกับปี 1992…)
‪ผู้พิพากษาชิมอึนซอก
‪ถ้ามีอะไรจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ‪เชิญพูดได้เลยครับ
‪ฉันยอมรับความผิดทั้งหมดของตัวเองค่ะ
‪ฉันทำลายความเป็นกลาง ‪ความเป็นอิสระ รวมถึงเกียรติยศ
‪ของฝ่ายตุลาการค่ะ
‪ไม่ว่าจะเป็นโทษแบบไหน ฉันก็ยินดีรับไว้ค่ะ
‪ไม่ใช่การสำนึกผิด
‪แต่ขอฟังทัศนคติ และความคิดของคุณ ‪ในฐานะผู้พิพากษาภายหน้า
‪พอมาอยู่ที่ศาลฎีกา
‪ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ได้รับแต่งตั้ง ‪เป็นผู้พิพากษาครั้งแรกค่ะ
‪ทัศนคติของฉันที่มีต่อเยาวชน
‪สมควรเปลี่ยนอย่างแน่นอนค่ะ
‪แต่ว่า
‪ฉันขอไม่ยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ‪ทุกคำตัดสินของฉันมันผิดค่ะ
‪ต่อจากนี้ในฐานะผู้พิพากษา ‪ฉันจะรักษาความเที่ยงธรรม
‪และจะไม่ทำลายเกียรติอีกค่ะ
‪ฉันรังเกียจเยาวชนผู้กระทำผิดค่ะ
‪ทัศนคติแบบนั้นของฉัน ‪อาจทำให้ใครบางคนต่อว่า
‪และอาจทำให้ใครบางคนเจ็บปวด
‪"รังเกียจ"
‪ความหมายตามพจนานุกรม
‪หมายถึงไม่ชอบและเกลียดค่ะ
‪แม้ฉันจะไม่ชอบและเกลียด
‪แต่เพื่อเยาวชนแล้ว
‪ฉันจะทำสุดความสามารถค่ะ
‪แม้ฉันจะไม่ชอบและเกลียด
‪ฉันก็จะตัดสินอย่างเป็นกลางค่ะ
‪แม้ฉันจะไม่ชอบและเกลียด
‪ฉันก็จะไม่มีอคติใดๆ ต่อเยาวชนค่ะ
‪นั่นหมายความว่า
‪ฉันจะรักษาความตั้งใจแรกไว้ตามเดิม
‪ในแบบที่
‪แตกต่างจากก่อนหน้านั้น
‪(ศาล)
‪แตกต่างจากก่อนหน้านั้น
‪ฉัน…
‪รังเกียจ…
‪เยาวชนผู้กระทำผิดค่ะ
‪(ตัวละคร เหตุการณ์ และองค์กร ‪ที่ปรากฏในซีรีส์เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์