‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ศาลขอประกาศคำตัดสินค่ะ
‪ตามมาตรา 36 วรรค 1
‪ของพ.ร.บ.คดีพิเศษ ‪ว่าด้วยบทลงโทษของการทารุณกรรมเด็ก
‪ผู้ทารุณกรรมเด็ก จะถูกจำกัด ‪ไม่ให้เข้าใกล้สมาชิกในครอบครัวหนึ่งปี
‪ย้ายออกจากที่อยู่อาศัยของเหยื่อหนึ่งปี
‪ถูกจำกัดการเข้าถึงเหยื่อ ‪ผ่านทางโทรคมนาคมหนึ่งปี
‪จำกัดสิทธิ์ในการเป็นผู้ปกครองหนึ่งปี
‪ทำงานบริการสังคม 200 ชั่วโมงและฝึกอบรม
‪เข้ารับการบำบัดโรคพิษสุราเรื้อรัง
‪และ…
‪แล้วฉันจะทำให้เธอเห็น
‪ว่าเหยื่อไม่ใช่ผู้ที่ถูกขัง
‪ผู้ก่อเหตุต่างหากที่จะถูกขัง
‪เหยื่อจะได้อยู่บ้านต่อ
‪และผู้กระทำผิดจะได้รับโทษ
‪ฉันจะทำให้เธอเห็นเอง
‪ฉันนี่แหละ
‪และ
‪ขอสั่งให้อยู่ในสถาบันควบคุมเป็นเวลาหนึ่งปี
‪เดี๋ยวสิ แบบนี้มันไม่ถูก ไม่ใช่ละ
‪- ผมแค่ดุลูกผมนิดหน่อยเอง… ‪- คำสั่งสามารถเปลี่ยนแปลง
‪และขยายระยะเวลาได้ ขึ้นอยู่กับเหตุผล
‪หากไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง ‪หรือไม่กระทำการดังกล่าว
‪คดีนี้จะถูกโอนให้สำนักงานอัยการ
‪และอาจต้องเข้าสู่การพิจารณา ‪คดีอาญาอย่างเป็นทางการ
‪ทั้งนี้ ค่าใช้จ่ายอันเนื่องจากคำสั่ง ‪ให้บำบัดโรคพิษสุราเรื้อรัง
‪รัฐไม่มีความจำเป็นต้องชำระให้
‪เจ้าตัวจะต้องชำระค่าใช้จ่ายเอง
‪โธ่เอ๊ย
‪หากใช้ความรุนแรงต่อครอบครัว
‪เพียงเพราะตนเอง ‪เป็นเหยื่อการทารุณกรรมเช่นกัน
‪นั่นเท่ากับอาชญากรรมอย่างชัดเจนค่ะ
‪ศาลตัดสินทุกอย่างตามข้อเท็จจริง
‪"เพราะฉันคือพ่อ
‪เพราะฉันคือลูกชาย"
‪มันฟังไม่ขึ้นค่ะ
‪ประเด็นคือ
‪คุณใช้ความรุนแรง
‪หรือไม่ต่างหาก
‪สิ้นสุดการพิจารณาคดีค่ะ
‪โธ่ ยูรีเอ๊ย
‪โธ่เอ๊ย ลูก
‪ลูก
‪ไม่นะ
‪อะไร
‪ทำไมถึงไม่บอกล่ะครับ
‪เรื่องคดีซอยูรี
‪ถ้าผมรู้ตั้งแต่แรก ‪ผมคงไม่พูดจาหยาบคายแบบนั้น
‪เหมือนจะโทษว่าฉันผิดเลยนะ
‪เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น
‪นี่ไม่ใช่คดีของแผนก แต่เป็นคดีของฉันคนเดียว
‪ฉันต้องรายงานนายทุกเรื่องเลยเหรอ
‪ไม่มีอะไรจะพูดแล้วก็หลีกไป น่ารำคาญ
‪คุณซอวอนชิก
‪คุณถูกจับกุมฐานทำร้ายร่างกาย ‪ระหว่างการพิจารณาคดีครับ
‪ทำร้ายร่างกายบ้าบออะไร
‪บนโลกนี้ไม่มีใครใช้ชีวิตเหมือนในเทพนิยายหรอก
‪ฉันขอยืนยันในฐานะคนที่ใช้ชีวิตมาจนถึงตอนนี้
‪ต่างกันตรงที่เอาชนะขีดจำกัด ‪ของตัวเองได้หรือไม่ก็เท่านั้น
‪เพราะแบบนั้น ถึงได้มีศาล ‪มีสถานีตำรวจอยู่รอบตัวเรา
‪และคนแบบฉันก็หาเลี้ยงชีพได้ไงล่ะ
‪อย่าเถียงผู้ใหญ่เหมือนเด็กไม่มีมารยาท
‪อย่าพูดหยาบคายใส่ใครแค่เพราะเธออารมณ์เสีย
‪อย่าปล่อยให้อารมณ์นำคำพูด
‪ถ้าเจอผู้ใหญ่ ให้สวัสดีก่อน
‪ต่อให้ไม่มีเรื่องให้ยิ้ม
‪ก็จงยิ้มเข้าไว้
‪แล้วโชคดีจะเข้ามาหาเธอ
‪เก่งมากนะ
‪ที่อุตส่าห์ทนมาได้
‪หนูเกลียดผู้พิพากษาค่ะ
‪หนูด่าผู้พิพากษาไปตั้งเท่าไร
‪ทำแบบนี้กับหนูทำไมคะ
‪ทำแบบนี้กับหนูเพื่ออะไร
‪หนูเกลียดผู้พิพากษาจริงๆ ค่ะ
‪(สถานการณ์ครอบครัวเลวร้าย)
‪(ข้อความ)
‪(หนูจะไม่ทำเรื่องแย่ๆ อีกแล้วค่ะ ‪หนูจะตั้งใจใช้ชีวิต)
‪ขอแก้วเพิ่มหนึ่งใบค่ะ
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นสินะครับ
‪ผมเกลียดที่พ่อดื่มเหล้าแทบแย่
‪ผมก็เลยสัญญากับตัวเอง
‪ว่าจะไม่มีวันเอาเหล้าเข้าปากเด็ดขาด
‪แต่นี่มันหวานเหลือเกินครับ
‪ขอโทษนะครับ ผู้พิพากษา
‪ผมควรจะ…
‪เอ่ยปากพูดคำนี้ออกมาก่อน
‪ผมละอายใจที่พลั้งปากพูดจาแย่ๆ
‪รู้ใช่ไหมครับว่าผมเป็นคนส่วนน้อย
‪ในวงการนี้ ผู้พิพากษาส่วนใหญ่ ‪ต่างก็จบจากนิติศาสตร์ม.โซล
‪แต่ผมสอบเทียบวุฒิเอา ‪ซึ่งหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีกครับ
‪ผมพยายามอย่างหนัก ‪เพื่อแผนกคดีเยาวชนอย่างเดียวเลยครับ
‪จริงๆ เลย
‪ผมอ่านหนังสือจนก้นมีตุ่มพอง ‪โอ้โฮ ทุ่มเทแทบตาย
‪ทำไมถึงพยายามขนาดนั้นล่ะ
‪ผมไม่อยากให้ใครมีชีวิตเหมือนผม
‪(รถโดยสาร ‪กระทรวงยุติธรรม)
‪ศาลขอตัดสินให้ชาแทจูรับโทษระดับสิบ ‪ในข้อหาพยายามฆ่าบิดา
‪ผมเกลียดอดีตตัวเองครับ
‪การพิจารณาคดีครั้งนี้
‪ผู้พิพากษาชาช่วยได้มากนะ
‪เด็กๆ ที่มีแผลใจ ‪จากความรุนแรงในครอบครัวน่ะ
‪เด็กพวกนั้นจะไม่เติบโตไปกว่านี้แล้วครับ
‪ไม่ว่าอีก 10 ปี หรือ 20 ปี
‪มีแค่เวลาเท่านั้นที่ผ่านไปครับ
‪แต่เด็กพวกนั้นถูกขังอยู่ในห้วงเวลานั้นเพียงลำพัง
‪ฉันเกลี้ยกล่อมท่านด้วยคำพูดนั้นล่ะ
‪พอได้ยินแบบนั้น ท่านก็ร้องไห้
‪แล้วก็ไม่พูดไม่จา
‪เฮ้อ
‪พวกผู้ใหญ่ไม่เข้าใจหรอกครับ
‪ว่าเด็กๆ เจ็บปวดกับช่วงเวลานั้นแค่ไหน
‪เพราะงั้นแม่ผมถึงทำหมึกฝอยมาให้ตลอด
‪ผมไม่แตะด้วยซ้ำครับ
‪เพราะมันคือจานโปรดของหมอนั่น
‪พ่อผมก็เป็นแบบนั้นแหละครับ
‪เหมือนพ่อของยูรี
‪แกคือเหยื่อนะครับ
‪ไม่คิดในมุมของยูรีบ้างล่ะครับ ‪แกต้องได้รับการคุ้มครองสิ
‪ทำไมถึงต้อนให้แกจนมุมขนาดนี้ล่ะครับ
‪ตอนผมยังเด็ก
‪มีผู้พิพากษาท่านหนึ่งช่วยผมไว้
‪แต่เขาไม่ใช่ผู้พิพากษาที่ดูแลคดีผมหรอกนะครับ
‪เขาทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาครับ
‪นายเป็นบ้าเหรอ
‪รู้ไหมว่าที่สถาบัน ‪โกลาหลกันแค่ไหนเพราะนายคนเดียว
‪พอจบการพิจารณาคดี ‪ฉันก็วิ่งพรวดออกมาทันทีเพื่อจะจับนาย
‪ผู้พิพากษาที่ดูแลคดีนายคลั่งใหญ่แล้ว
‪คิดถึงหัวอกแม่หน่อยสิ
‪นายไม่สงสารแม่บ้างเหรอ
‪ถ้าเข้าใจแล้วก็ตั้งสติหน่อยเถอะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ผมสอบเนติบัณฑิตผ่าน
‪และตั้งใจว่าจะไปทักทายท่าน
‪แต่ก็ทำไม่ได้ครับ
‪เพราะขาดการติดต่อกันไปแล้ว
‪ผมก็ไม่แน่ใจครับ ว่าผมทำไม่ได้หรือไม่ทำกันแน่
‪เวลาผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว
‪ผมจำหน้าท่านได้แค่รางๆ แล้วล่ะครับ
‪ผม…
‪ผมเสียดายครับ
‪อย่างน้อยตอนนั้นก็น่าจะถามชื่อท่านไว้
‪แต่ผมคิดอะไรทำนองนี้ครับ
‪ท่านคงจะเป็นผู้พิพากษาที่ดีอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪เพราะท่านเกิดมาเพื่อเป็นผู้พิพากษา
‪ผมทำงานที่ศาลมา 22 ปี
‪ถึงเวลาต้องเปลี่ยนแล้วล่ะครับ
‪ผมจะก้าวออกมาครับ
‪ก้าวออกจากศาล
‪มาสู่รัฐสภา
‪เฮ้อ
‪ถ้าได้เจอกัน ผมคงจะมีเรื่องให้พูดเยอะเลย
‪ดื่มกันสักแก้วไหมครับ
‪(สายที่ไม่ได้รับ)
‪(ไปซ่อนอยู่ที่ไหนอีกแล้ว ‪คิดว่าฉันจะหาไม่เจอเหรอ)
‪(ศาล)
‪- สวัสดีครับ ผู้พิพากษาชา ‪- สวัสดีครับ
‪ดื่มนี่สิครับ ผมซื้อสองแล้วได้ฟรีหนึ่งน่ะ
‪ขอบคุณครับ จะซดให้เกลี้ยงเลย
‪(ห้องผู้พิพากษาสมทบ)
‪สวัสดีครับ
‪อือ
‪เมื่อกี้ผมนึกว่าวันจันทร์ซะอีก
‪เมื่อวันศุกร์คุณก็ทำงานล่วงเวลา
‪มีบันทึกเยอะน่ะ
‪อันนี้หนึ่งแถมหนึ่งแหละครับ
‪ผมมีเรื่องจะขอบคุณด้วย
‪คุณช่วยรับฟังเรื่องที่ผมเวิ่นเว้อตอนเมา ‪ที่ร้านข้างทาง
‪ที่จริงนั่นเป็นครั้งแรกเลยนะครับ ที่ผมระบาย…
‪แต่ฉันอึดอัดใจนะ
‪การแบ่งปันชีวิตส่วนตัวและระบายความในใจ ‪ให้เพื่อนร่วมงานฟังน่ะ
‪ในใจคนอื่นเขารำคาญนะ
‪และฉันก็ไม่ชอบให้ใคร…
‪มารู้เรื่องฉัน
‪อ้อ
‪พอดีตอนนั้นฉันพลาดจังหวะบอกไป
‪เรามารวมตัวกันเพื่อทำงาน ก็ทำแค่งานเถอะ
‪ครับ
‪ที่ปรึกษากฎหมาย เชิญชี้แจงครับ
‪ฮยอนจียอมรับทุกข้อกล่าวหา
‪ว่าหลอกขายมือถือในเว็บซื้อขายของมือสอง
‪และกำลังสำนึกผิดอย่างยิ่งค่ะ
‪หากเพียงศาลกรุณา ‪ตัดสินโทษสถานเบาให้แก่ฮยอนจี
‪คุณพ่อเองก็ให้คำมั่นว่าจะดูแลเธอให้ดีขึ้นค่ะ
‪ขอความกรุณาด้วยนะคะ
‪คุณพ่อครับ ในการพิจารณาคดีครั้งก่อน
‪ศาลขอร้องให้คุณ ‪ไปที่ศูนย์บำบัดโรคพิษสุราเรื้อรัง
‪แต่คุณไม่ได้ไปใช่ไหม
‪ผมต้องทำงาน จะให้ไปที่นั่นตลอดคงไม่ได้
‪แต่ยังไงก็ต้องไปสิครับ
‪คุณพ่อต้องเปลี่ยนตัวเองก่อน ‪ฮยอนจีถึงจะเปลี่ยนได้
‪ขอโทษครับ
‪ช่วงนี้ทำงานอยู่ตลอดไหมครับ
‪คือว่าช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี…
‪- รับจ้างรายวันใช่ไหมครับ ‪- ครับ
‪เราจะติดต่อศูนย์ให้คำปรึกษาและฝึกฝนอาชีพให้
‪ลองไปปรึกษาดูนะครับ
‪สำหรับเรื่องผู้เสียหาย
‪เงิน 60,000 วอนที่โกงไป
‪ต้องคืนเงินจำนวนนั้นให้ได้นะครับ
‪ครับ ผู้พิพากษา
‪ยูฮยอนจี ในการพิจารณาคดีคราวก่อน
‪ผู้พิพากษาให้โอกาสสองครั้งแล้วนะ
‪แต่เธอกลับมาที่ศาลอีกแล้ว
‪หนูขอโทษค่ะ
‪แต่ทำยังไงดีล่ะ ‪นี่มันครั้งที่สามแล้ว เธอตกรอบนะ
‪ศาลขอประกาศคำตัดสินครับ ให้ยูฮยอนจี
‪รับโทษระดับสี่ คุมประพฤติหนึ่งปี
‪และโทษระดับหก กักกันในสถาบัน
‪ผู้พิพากษา
‪ฮยอน ฮยอนจี
‪ผู้พิพากษาครับ
‪- ฮยอนจี… ‪- ต้องออกไปแล้วนะครับ
‪ฮยอนจี
‪เปลี่ยนบทลงโทษของยูฮยอนจีกันเถอะ
‪พอถูกปล่อยตัวจากสถานจำแนกเยาวชน
‪ไม่ต้องส่งไปสถาบันคุ้มครอง
‪แต่ส่งไปที่ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนแทน
‪ส่งไปที่พูรึม ไม่ใช่ชาลอม
‪เอ่อ เหมือนท่านจะคาใจใช่ไหมคะ
‪มันไร้ความหมายน่ะสิ
‪ค่ะ รับทราบค่ะ ‪ฉันจะติดต่อไปที่ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึมทันทีค่ะ
‪แล้วก็เกริ่นเรื่องที่เรา ‪จะไปตรวจเยี่ยมสัปดาห์นี้ด้วย
‪ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪ว่าแต่ เมื่อกี้หมายความว่าไงเหรอครับ
‪ที่บอกว่าการตัดสินโทษระดับหกไร้ความหมาย
‪คราวนี้เงินที่ฮยอนจีได้จากการโกง ‪ของมือสองคือเท่าไรล่ะ
‪- แค่ 60,000 วอนครับ ‪- ใช่ 60,000 วอน
‪จะส่งแกไปสถานพินิจซึ่งเป็นโทษสูงสุด ‪เพราะเงินแค่ 60,000 วอนก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪จริงครับ
‪แต่ครั้นจะส่งกลับบ้านก็ยังไงอยู่ ‪เพราะให้โอกาสไปตั้งสองครั้งแล้ว
‪ท่านก็เลยจะส่งไปสถาบันคุ้มครอง ‪ที่อยู่ในระดับกลางๆ
‪แต่ทีนี้ท่านก็ไม่แน่ใจไง
‪ว่าโทษระดับหกมันถูกต้องหรือเปล่า
‪เด็กอายุ 14 ปี จะทำงานพาร์ตไทม์ ‪ก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪แถมที่บ้านก็ไม่มีคนทำงานหาเงิน
‪เพราะงั้นแกเลยทำไปเพื่ออยู่รอด ‪ทำไปเพื่อจะประทังชีวิต
‪สุดท้าย สาเหตุก็เกิดจาก ‪การที่พ่อแกเลี้ยงดูแกไม่ได้
‪เพราะติดแอลกอฮอล์
‪ท่านก็เลยคิดว่าการสั่งลงโทษเด็กหนักๆ ‪มันจะมีความหมายอะไร
‪เพราะงั้น ท่านเลยตัดสินใจส่งแกไปยัง
‪ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนซึ่งเป็นครอบครัวอุปถัมภ์
‪ที่จะคอยดูแลเด็กๆ แทนครอบครัวเจ้าตัว
‪อ๋อ
‪หรือก็คือ ท่านช่วยปรับสภาพแวดล้อม ‪แทนที่จะลงโทษแก
‪ตลอดเวลาที่เด็กอยู่ในศูนย์
‪ทางผู้ปกครองก็จะได้บำบัดโรคติดสุรา
‪ปรึกษาเรื่องอาชีพ ‪แล้วก็จะได้มีกำลังในการเลี้ยงลูกอีกครั้ง
‪ว่ากันว่าบทลงโทษ ‪บอกนิสัยของผู้พิพากษาคนนั้นได้
‪โอ้โฮ เกินคาดเลย หัวหน้าแผนกเรา
‪อ๋อ เกินคาดเนอะ เดี๋ยวฉันฟ้องท่านซะเลยนี่
‪นายน่ะไม่รู้อะไร ‪เดิมทีแล้วหัวหน้าแผนกท่านเป็นคนดี
‪ว่าแต่ทำไมถึงเป็นที่พูรึมตลอดเลยล่ะครับ
‪(ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪ก็ เพราะที่นั่นเป็นศูนย์รับฝากที่แรก ‪ที่ศาลเราก่อตั้งขึ้น
‪อีกอย่าง เพราะหัวหน้าศูนย์คือคุณโอซอนจาไง
‪(หนังสือแต่งตั้ง ‪โอซอนจา)
‪คำถามค่อนข้างเยอะนิดหนึ่ง ‪แต่ถึงจะเยอะก็ห้ามทำเป็นเล่นนะ
‪- ตอบตามตรง ‪- เฮ้อ
‪เขียนชื่อลงไป
‪(แบบประเมินบุคลิกภาพ)
‪ยูกยอง ช่วงนี้โอเคดีไหม
‪- ค่ะ ‪- ความกังวลมันก็มีหลายแบบนะ
‪อย่างเช่นรู้สึกว่าอนาคตไม่แน่นอน
‪หรือไม่ก็รู้สึกว่าอนาคตดูมืดมน
‪อึนซุลของเรา สอบเทียบวุฒิได้คะแนนดีเลย
‪- แล้วก็ได้ใบรับรองทำอาหารมาสองใบแล้ว ‪- ค่ะ
‪ฉันว่าน่าจะดีเลยถ้าส่งแกเรียนต่อ ‪ในโรงเรียนด้านอาหารค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ
‪ขอบคุณฉันทำไมล่ะคะ อึนซุลทำได้ดีต่างหาก
‪- อะไรเนี่ย ‪- ดูสิ
‪นี่ อะไร…
‪รูเบ้อเริ่มเลย นี่ ทุกคน
‪- กินคิมบับไหม ‪- เสร็จแล้วเหรอ
‪กำลังทำอยู่ค่ะ
‪วุ่นวายกันใหญ่เชียวนะ
‪- อันนี้อร่อยกว่าค่ะ นี่ ‪- โอ้โฮ
‪หัวหน้าศูนย์โอซอนจาอยู่ที่นี่เองเหรอครับ
‪โอซอนจาที่เป็นคุณครูดาวเด่น ‪และที่ปรึกษาเยาวชนน่ะนะ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪สุดยอดเลยแฮะ
‪แต่ว่า ตามข่าวลือที่ผมได้ยินมา ‪เธอเป็นพวกหัวร้อนสุดๆ นี่ครับ
‪นี่ นายลองออกไปหานะ
‪ว่าในบรรดาคนที่รับมือกับ ‪เยาวชนผู้กระทำผิด มีใครนิสัยดีบ้าง
‪เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับชีวิตเด็ก
‪คิดว่าใส่ใจเท่าคนทั่วไปได้หรือไง เพ้อเจ้อ
‪ก็ถูกครับ ขนาดในศาลเรายังเป็นแบบนั้นเลย
‪อ้อ อีกอย่าง ที่พูรึมน่ะ ‪แตกต่างตั้งแต่เรื่องโปรแกรมแล้ว
‪มีทั้งปรึกษาด้านจิตใจ ทิศทางอาชีพ
‪ไหนจะอบรมผู้ปกครอง
‪แล้วก็อีกเรื่อง
‪รู้ใช่ไหมว่าเราจะเริ่มตรวจสอบสถาบัน ‪ตั้งแต่สัปดาห์ที่จะถึงนี้
‪ทั้งสถานพินิจ สถานจำแนกเยาวชน
‪ชอนอูรเยที่เป็นสถาบันคุ้มครอง ‪รวมถึงศูนย์ฟื้นฟูเยาวชน
‪ว่าดูแลเยาวชนดีไหม ‪มีอะไรไม่โปร่งใสหรือเปล่า
‪สภาพแวดล้อมเป็นยังไง
‪ศาลจะตรวจสอบและกำกับสถาบันรับฝาก
‪ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดปีละครั้ง
‪ถ้านักโทษหนีออกจากคุก
‪ผู้พิพากษาจะไม่ไปจับเอง
‪แต่ถ้าเยาวชนหนีออกจากสถาบันรับฝาก
‪ผู้พิพากษาแผนกคดีเยาวชน ‪ต้องไปจับตัว ไม่ก็หาวิธีแก้ไข
‪ทำไมน่ะเหรอ เพราะศาลเยาวชน ‪ต้องคอยควบคุมเด็กๆ น่ะสิ
‪เอ่อ ฉันกะว่าจะเริ่มตรวจสอบที่ศูนย์ฟื้นฟูก่อนเลย
‪อ้อ ครั้งแรกของเธอใช่ไหม
‪ค่ะ
‪ศาลที่ฉันเคยทำงานไม่ได้ประสานงานกับที่อื่น
‪งั้นดีเลย ลงสนามไปดูเองก็จะช่วยได้มาก
‪ปีก่อนผู้พิพากษาชาไม่ได้ไป ‪ปีนี้ก็ครั้งแรกของเขาด้วย
‪- ครับ ‪- พรุ่งนี้หาเวลาว่างไว้
‪แล้วเราจะออกเดินทางไปด้วยกันนะ
‪ได้ยินว่าพรุ่งนี้ทั้งสองท่าน ‪จะไปเยี่ยมศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึมเหรอคะ
‪- ครับ ‪- ถ้าอย่างนั้น
‪ฉันว่าออกเดินทางอย่างช้าสุด ‪ตอน 11 โมงน่าจะดีค่ะ
‪ส่วนมื้อเที่ยงก็ทานที่จุดพักรถ
‪เพราะที่นั่นอยู่ในนนซาน
‪อ๋อ
‪ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนไม่ใช่สถานกักกัน ‪ที่ดำเนินการโดยรัฐ
‪แต่เป็นบ้านของครอบครัวทั่วไป
‪รัฐเลยไม่ได้สนับสนุนงบอย่างเหมาะสม
‪ส่วนใหญ่เลยไม่ได้อยู่ในเขตเมืองหลวง
‪แถมค่าบ้านก็ค่อนข้างแพงด้วยค่ะ
‪(ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪สวัสดีค่ะ สวัสดี
‪ฉันคือเพื่อนสูงวัยของเหล่าเยาวชน ‪ชื่อโอซอนจาค่ะ
‪ค่ะ ถ้างั้นฉันขอถามคำถามก่อนเลยนะคะ
‪ทุกคนคิดว่าคำถามที่เยาวชน ‪เกลียดมากที่สุดคืออะไรคะ
‪ค่ะ ถูกต้องค่ะ
‪เยาวชนของเรา ‪เกลียดทุกคำถามที่ผู้ใหญ่ถามเลยค่ะ
‪ถูกค่ะ นี่คือคำตอบที่ถูกต้อง
‪เหตุผลมีแค่สองข้อค่ะ
‪ข้อแรก "เจตนาคืออะไร ‪ที่ถามนี่มีจุดประสงค์อะไร
‪แม่จะบ่นอะไรฉันอีกล่ะเนี่ย"
‪พวกเขาคิดแบบนี้ค่ะ
‪ข้อสอง เหตุผลข้อสอง ‪"ความฝันของเธอคืออะไร"
‪ผู้พิพากษาชาเหนื่อยคนเดียวเลย ทำไงดีล่ะ
‪เดี๋ยวขากลับ ฉันขับเอง
‪ไม่เป็นไรครับ ได้ออกมาข้างนอกแบบนี้ ‪ผมก็รู้สึกสดชื่นดีครับ
‪ถ้างั้นก็แล้วไป
‪งีบสักหน่อยก่อนไปถึงสิคะ
‪ถ้าถึงจุดพักรถแล้ว เราจะปลุกค่ะ
‪โธ่ แบบนั้นเสียมารยาทต่อคนขับรถแย่
‪(รายชื่อเด็กในศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪มีเด็กทั้งหมดแปดคน
‪ค้าประเวณี ฉ้อโกง ลักทรัพย์ ทำร้ายร่างกาย
‪แถมเสี่ยงจะก่อเหตุอีก
‪มาครบเซตเลยแฮะ
‪- ที่ไฮไลต์นี่มาจากศาลเราเหรอ ‪- ครับ ที่นี่รับเฉพาะผู้หญิงครับ
‪ชเวยองนา โอยอนจี อูมินกยอง ‪มีทั้งหมดสามคนครับ
‪ยองนาคือคนที่จะอยู่ในการดูแลของผู้พิพากษา
‪แกได้รับโทษระดับหกเพราะค้าประเวณีครับ
‪ชเวยองนา มีอะไรอยากพูดเป็นครั้งสุดท้ายไหม
‪ขอโทษค่ะ หนูจะสำนึกผิดค่ะ
‪ส่วนยอนจีกับมินกยองได้รับโทษระดับหนึ่งกับห้า
‪เพราะทำร้ายร่างกายและลักทรัพย์ ‪อยู่ในความดูแลของผมครับ
‪คู่สามีภรรยาบริหารที่นั่นเหรอ
‪อ้อ…
‪ถ้าจะพูดให้ถูก ก็ไม่ใช่นะครับ
‪เธอมีสามีที่ทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่อยู่
‪แต่ถูกสั่งย้ายไปทำงานที่เมืองนอก ‪เมื่อสองปีก่อน
‪ตอนนี้เธอก็เลยบริหารคนเดียวครับ
‪มีลูกสาวที่ยังเรียนอยู่สองคน
‪น่าทึ่งดีนะ
‪ดูแลเด็กๆ ตั้งสิบคนด้วยตัวคนเดียว
‪ปัดโธ่ หายไปไหนของเขา
‪(ศาลแขวงยอนฮวา)
‪ค่ะ แผนกไกล่เกลี่ยคดีอาญาเยาวชนค่ะ
‪ค่ะ พูดมาได้เลยค่ะ
‪คะ เดี๋ยวนะ หมายความว่ายังไง
‪(ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪จากศาลแขวงยอนฮวาค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- อือ สวัสดี
‪อ้าว สบายดีกันไหม
‪ครับ ผู้ไกล่เกลี่ย
‪ค่ะ ผู้พิพากษา ‪พอดีฉันติดต่อหัวหน้าแผนกไม่ได้ค่ะ
‪เอ่อ คือว่าเมื่อกี้
‪มีคนโทรมาแจ้งที่ห้องเจ้าหน้าที่ศาล
‪(ศาลแขวงยอนฮวา)
‪เรื่องที่พูดเมื่อกี้มั่นใจหรือเปล่าคะ
‪มีการทารุณกรรมเด็กและโกงเงินสนับสนุนที่ศูนย์
‪ถ้านั่นเป็นความจริง มันร้ายแรงมากนะคะ
‪ที่นั่นคือที่ไหนครับ
‪ตายจริง ยัยเด็กพวกนี้ ออกมาทำไมกัน
‪ห้ามแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามามุงเวลามีแขกมา
‪รีบเข้าข้างในเลย เข้าไป
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ครับ
‪- สบายดีใช่ไหมครับ ‪- ค่ะ แน่นอน เชิญข้างในเลยค่ะ
‪ที่พูรึมค่ะ ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม
‪สวัสดีแขกหรือยัง
‪- ค่ะ ‪- เข้าไปข้างใน เร็วๆ
‪เข้าไปเตรียมตัวข้างในก่อน เข้าใจไหม
‪แน่ใจนะครับว่าที่พูรึม
‪ค่ะ ฉันก็ไม่เชื่อเลยถามย้ำอยู่หลายรอบ
‪แต่ที่พูรึมแน่นอนค่ะ
‪แต่ยังไงก็เป็นแค่ข้อสงสัย ‪ทดไว้ในใจตอนตรวจสอบก็พอนะคะ
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ ผมจะทดไว้
‪ครับ
‪ผู้พิพากษาชาแทจูเหรอคะ
‪ครับ
‪ว้าว ได้ยินเรื่องคุณมาเยอะเลย ‪ฉันโอซอนจา เป็นหัวหน้าศูนย์ค่ะ
‪ครับ
‪- ตายจริง มือฉันเปื้อนไปหมด ‪- ไม่เป็นไรครับ ผมชาแทจูครับ
‪- เชิญข้างในเลยค่ะ ‪- ครับ
‪(ฉลองก่อสร้างศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึมแล้วเสร็จ)
‪- เอาล่ะ ‪- ลุกขึ้นสวัสดีพวกท่านสิ
‪- นานแล้วนะ มาถ่ายรูปกันเถอะ ‪- อ้อ
‪- ให้ใครถ่ายดีล่ะ ‪- ส่งมาให้หนูได้เลยค่ะ
‪โอเคๆ
‪- พวกเธอด้วย เร็วเข้า ‪- นี่
‪- นั่งลง ‪- สวัสดีค่ะ
‪ยอนจี มินกยอง สบายดีกันไหม
‪ผู้พิพากษาชา มาถ่ายรูปด้วยกันสิ
‪พวกเธอ มานี่สิ
‪- เร็วเข้าๆ ‪- มาๆ
‪เสร็จแล้วมาถ่ายกันอีกรอบนะ
‪โธ่ ช่างพวกแกเถอะค่ะ
‪- เอาล่ะ ‪- สองคนนั้นลูกสาวฉันเองค่ะ
‪อ๋อ งั้นหรอกเหรอ
‪สองคนนั้นถนัดถ่ายมากกว่าถูกถ่ายน่ะค่ะ
‪จะถ่ายแล้วนะคะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪มายืนด้วยกันสิคะ ผู้พิพากษา
‪- นั่นสิ ‪- ครับ
‪หัวหน้าแผนกครับ ผมมีเรื่องจะบอกนิดหน่อย
‪อือ ว่ามาสิ
‪เอาล่ะ จะไปทำอะไรก็ไป
‪เอาให้ชัดๆ ซิ พูดว่าไงนะ
‪เธอบอกว่ามีคนโทรมาแจ้งว่า ‪มีการทารุณกรรมเด็กและโกงเงินสนับสนุนครับ
‪แน่ใจหรือเปล่าว่าที่พูรึม
‪เธอบอกว่ายังเป็นแค่ข้อสงสัย ‪แต่ให้ทดไว้ตอนตรวจ
‪งั้นก็ช่างเถอะ
‪- ปล่อยไป ‪- หัวหน้าแผนก
‪ลองไปอยู่ที่ห้องเจ้าหน้าที่ศาลสิ
‪วันๆ มีสายแบบนั้นตั้งห้าหกสาย
‪อ้างเป็นพ่อแม่ ลุงป้าน้าอา ‪ฟ้องว่าเด็กถูกตบตีเอย
‪เรียกร้องเงินเอย เหตุผลร้อยแปด
‪นายรู้ไหมว่าเพราะอะไร
‪เพราะพวกนั้นอยากให้ศาลสงสัยศูนย์ไง
‪ต้องแยกเด็กๆ ออกมา จะได้ปล่อยตัวเร็วขึ้น
‪ต่อให้สายโทรหลอก ‪จะมีแค่สายเดียวหรือร้อยสาย
‪แต่ผมคิดว่าการตรวจสอบเรื่องนั้น ‪คือหน้าที่ของศาลนะครับ
‪ในเมื่อศาลฝากเยาวชนไว้กับสถาบัน ‪ศาลก็ต้องรับผิดชอบสิครับ
‪ผมว่ายิ่งเป็นเรื่องร้ายแรงก็ยิ่งต้อง ‪ตรวจสอบให้ละเอียดนะครับ หัวหน้าแผนก
‪(ส.ส.ออมจุนกี ‪เย็นนี้ว่างไหมครับ อยากให้มาทานข้าวด้วยกัน)
‪ฉันพูดชัดเจนแล้วนะ
‪ว่า "อย่าหาทำ"
‪เอ่อ ถ้าอย่างนั้น…
‪การตรวจสอบครั้งนี้
‪ทั้งสองคนทำได้ใช่ไหม
‪อะไรนะครับ
‪จากสถานีโทรทัศน์น่ะ
‪ฉันว่าฉันต้องไปแล้ว
‪เอ่อ…
‪- เดี๋ยวก่อนค่ะ หัวหน้าแผนก ‪- อือ
‪เราไม่เคยตรวจสอบศูนย์นี้มาก่อนนะคะ
‪อ้อ ไม่มีอะไรแตกต่างจากที่อื่นหรอก
‪ทำอย่างที่เคยทำมาได้เลย โอเคนะ
‪ยอนจี เธอ
‪ฮเยริม เธอด้วย
‪แล้วก็เอฟเอกซ์…
‪บัญชีแยกประเภท ‪ใบเสร็จหลักฐาน รูปถ่ายกิจกรรม
‪รวมถึงสมุดบัญชีธนาคารที่ขอไว้ ‪ฉันวางไว้ให้ที่สำนักงานแล้วค่ะ
‪- นี่ ไปยกชามาเสิร์ฟสิ ‪- อือ
‪ที่นี่มีจำนวนคนน้อยกว่าสถาบันคุ้มครอง
‪ฉันนึกว่าแป๊บเดียวก็เสร็จซะอีก
‪แต่มีอะไรให้เช็กเยอะกว่าที่คิดแฮะ ‪เราจะแบ่งงานกันยังไงดีล่ะ
‪กลับบ้านเลยดีไหม ‪ตอนนี้ฉันกำลังหงุดหงิดสุดขีด
‪ขอโทษครับ พอดีผมมีเรื่องให้คิด
‪ฉันเข้าใจว่านายรู้สึกยังไง
‪แต่นายคิดว่านั่นคือหน้าที่ของศาลจริงๆ เหรอ
‪อะไรนะครับ
‪ต่อให้สายโทรหลอก ‪จะมีแค่สายเดียวหรือร้อยสาย
‪แต่ผมคิดว่าการตรวจสอบเรื่องนั้น ‪คือหน้าที่ของศาลนะครับ
‪ปัญหาไม่ใช่แค่ว่าเป็นเรื่องโกหกหรือไม่สักหน่อย
‪การที่ศาลตรวจสอบสถาบัน
‪บางคนอาจมองว่าศาลใช้อำนาจ อวดเบ่ง ‪หรือไร้เหตุผลก็ได้
‪เวลารัฐจะแต่งตั้งหน่วยงานรับฝากแบบนี้สักแห่ง
‪เขาจะต้องตรวจสอบและยืนยัน ‪ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและปัจจัยรอบด้านอีกครั้ง
‪เพราะหน่วยงานรัฐ
‪กับใบอนุญาตแต่ละชนิด ‪เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกันโดยตรง
‪มันไม่ใช่ปัญหาแค่เฉพาะศาลเรา
‪เพราะงั้นหัวหน้าแผนกถึงคัดค้าน ‪และเป็นเหตุผลที่เราต้องรอบคอบไง
‪ครับ ผมทราบดีครับ
‪(เอกสารหลักฐาน)
‪และถ้าที่นายพูดมันถูก
‪ถึงเราจะอยู่เฉยๆ สุดท้ายมันก็จะโผล่ขึ้นมาเอง
‪เพราะพวกเด็กๆ อดทนไม่เก่งหรอก
‪แม่
‪โธ่ ลูกสาวแม่
‪ตายแล้ว ขอบใจจ้ะ
‪ลูกสาวแม่รู้ใจที่สุด เฮ้อ
‪โอย ดีจัง
‪อาจินกับพวกเด็กๆ ล่ะ
‪ยัยพวกนั้นหมกตัวอยู่บนชั้นสอง ‪เรียกยังไงก็ไม่ยอมออกมา
‪นังพวกเหลือขอนั่น ให้ตายเถอะ
‪ช่วยเลิกพูดจาหยาบคายจะได้ไหม
‪พวกที่อยู่เวรไปบ้านพักคนชรา ‪ส่วนที่เหลือโดนซักอยู่
‪ซักเหรอ
‪ซักอะไร
‪ไม่รู้สิ เห็นพวกผู้พิพากษาเรียกไปน่ะ
‪ปกติก็ทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪มันปกติที่ไหนล่ะ
‪ผู้พิพากษาไม่ได้เพิ่งมาเยี่ยมนะ
‪พวกนั้นเคยสัมภาษณ์เด็กซะเมื่อไหร่
‪แม่
‪พวกเขาพาตัวไปตอนไหน
‪เมื่อกี้นี้
‪ผู้หญิงคนนั้นคือปีศาจค่ะ
‪สถานจำแนกเยาวชนยังดีกว่าเยอะค่ะ
‪ที่นี่อย่างกับนรก
‪ช่วยเล่ารายละเอียดหน่อยได้ไหม
‪กินข้าวกัน
‪- ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ‪- ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
‪กินข้าวเหลือถือว่าบาปนะ
‪ถ้ากินเหลือ ‪มื้อเย็นก็ต้องกินที่เหลือนั่นนะ เข้าใจไหม
‪ค่ะ
‪หัวหน้าศูนย์คะ
‪ข้าวน่าจะบูดแล้วนะคะ
‪พูดอะไรของเธอ ข้าวก็กินได้ทั้งนั้นแหละ
‪ไม่ตายหรอก
‪ถึงยังไง ข้าวนี่มันก็…
‪เปลี่ยนให้หน่อยได้ไหมคะ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪อยู่ที่บ้านแกไม่มีข้าวแบบนี้ให้กินด้วยซ้ำ
‪เรื่องมากนักนะ
‪แกไม่ต้องกินข้าว ไม่มีสิทธิ์ที่จะกินด้วย
‪หนูผิดไปแล้วค่ะ หัวหน้าศูนย์
‪หนูจะกินข้าวค่ะ ให้หนูกินเถอะนะคะ
‪ก็กินเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ทานเสร็จแล้วก็เชิญขึ้นห้องค่ะ กลับห้องแกซะ
‪หนูผิดไปแล้วค่ะ
‪โธ่เว้ย
‪อย่ามาสะอื้นหน้าโต๊ะกินข้าว ทุเรศจริง
‪อย่าร้อง ถ้าร้องแม่จะฟาดให้
‪สำหรับที่นี่ การร้องไห้แก้ปัญหาไม่ได้นะ
‪ขึ้นไปซะ
‪พวกเธอรีบกินข้าวซะ จะได้ไปโรงเรียน
‪เฮ้อ ตั้งแต่หัววันเลยว่ะ
‪เยอะสิ่งจริงๆ
‪เธอทำแบบนั้นกับเราทุกคนค่ะ
‪ลำเลิกบุญคุณที่ให้ข้าวเรากิน
‪เอาข้าวเน่า ข้าวบูดมาให้
‪เอะอะก็ใช้ให้ซักผ้า กวาดบ้าน ล้างจาน ‪สั่งให้ทำงานตลอด
‪พวกเราต้องเก็บกวาดบ้านให้คนอื่นด้วยค่ะ
‪เหมือนพวกขอทาน
‪เธอบอกว่าถ้าไม่ทำงาน จะไม่ให้ข้าวกินค่ะ
‪หนูถูกสั่งห้ามไม่ให้พูดเรื่องนี้
‪ว่ามาสิ
‪ที่จริง ตอนนี้มีเพื่อนคนหนึ่ง ‪รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ
‪เวรเอ๊ย
‪นี่ มานี่เลย
‪มานี่
‪มา นังนี่ กล้าดียังไง ฮะ
‪- กล้านักนะ ‪- หนูผิดไปแล้วค่ะ
‪- อยากตายนักใช่ไหม ‪- หนูขอโทษค่ะ
‪กล้าดียังไงมาเถียงฉันยะ ‪คิดว่าฉันเป็นเพื่อนเล่นแกเหรอ
‪- ปากไม่มีหูรูด นังนี่ ‪- อย่าทำหนูเลย
‪เธอชื่อโดยูกยอง
‪เพราะเธอเถียง ก็เลย…
‪เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าโกหกจะเกิดอะไรขึ้น
‪เรื่องจริงนะคะ
‪แต่ทำไมปีต่อไปไม่มีอันนี้ล่ะ
‪- เบอร์หนึ่ง ครับ ‪- อือ
‪พยาน บางที…
‪งานไม่ก็…
‪- ค่าขนมเหรอ ‪- ครับ
‪- ค่าวัตถุดิบ ‪- ครับ
‪อือ ยี่สิบ…
‪(แกลมปิ้งฤดูใบไม้ร่วง ‪25 กันยายน 2021)
‪เช็กเรียบร้อยครับ
‪- ถูกต้องครับ ‪- อือ
‪ท่านคงจะตัดสินใจลำบากน่าดูเลยนะครับ
‪ขอบคุณครับ ท่านประธาน
‪ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณท่านส.ส.เลย
‪ตัวจริงท่านหล่อกว่าในรายการอีกนะครับ
‪เครื่องหน้าชัดเลยทีเดียว
‪งั้นเหรอครับ
‪ผมไม่ได้พูดเล่นนะ
‪หน้าตาท่านเหมือนคนที่จะได้เป็นใหญ่
‪คนนี้คือประธานเอสวายเคมิคอลส์
‪- พอดีเขาอยากพบผู้พิพากษามากน่ะ ‪- ครับ
‪เขาคอยช่วยเหลือทุกคนในพรรคเราครับ
‪ท่านผู้พิพากษาหัวหน้าแผนก ‪ไม่ต้องกังวลอะไรเลยครับ
‪ผมนะครับ พอมุ่งมั่นจะทำอะไรแล้ว
‪ก็จะทำทุกวิถีทางให้มันสำเร็จครับ
‪ผมรับรองเลยว่าผมจะทำให้ ‪บนหน้าอกของท่านผู้พิพากษาหัวหน้าแผนก
‪มีตราดอกมูกุงฮวาสำหรับส.ส. ‪บานสะพรั่งอย่างสง่างามให้ได้ครับ
‪ขอบคุณครับ ท่านประธาน
‪ผมนึกว่าท่านจะใช้เวลานานมาก ‪กว่าจะตัดสินใจได้ซะอีก
‪ครับ ผมก็นึกจะว่าเป็นแบบนั้น
‪แต่คำพูดหนึ่งของท่านส.ส.มันตราตรึงใจผมครับ
‪"ถึงเวลาที่รัฐสภา
‪ต้องรู้จักกลัวผู้เยาว์บ้างแล้วครับ"
‪ให้ตายสิ ผมนี่นะ…
‪พอดีผมแอบเป็นคนน่ากลัวเวลาอยู่ในศาลน่ะ
‪แหม ผมนี่ช่างตาถึงจริงๆ
‪ไม่ใช่แค่มื้อนี้นะครับ
‪ผมเตรียมชุดใหญ่จัดเต็มไว้สำหรับครั้งหน้าแล้ว
‪ตั้งตารอได้เลยครับ
‪เอาล่ะ มาดื่มด้วยกันครับ
‪ครับ
‪(ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪พวกแกบอกเหรอคะ ว่าฉันทำแบบนั้น
‪ศาลเป็นผู้ตัดสินโทษและว่ากล่าวเด็กๆ
‪แต่คนที่อยู่แนวหน้าคอยดูแลพวกแก คือฉันนะคะ
‪ผู้พิพากษาได้เห็นพวกแก ‪อย่างมากสุดก็วันละแค่สองสามชั่วโมง
‪แต่คนที่ต้องสู้รบตบมือกับพวกแกทุกวัน
‪เพื่อเปลี่ยนแปลงพวกแกคือศูนย์นะคะ
‪แล้วไงล่ะ
‪กินข้าวกัน
‪- ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ‪- ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
‪กินข้าวเหลือถือว่าบาปนะ
‪ถ้ากินเหลือ ‪มื้อเย็นก็ต้องกินที่เหลือนั่นนะ
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ
‪- โอ๊ย ร้อน ‪- หัวหน้าศูนย์คะ
‪เดี๋ยวหนูจะกินข้าวให้หมด ‪อนุญาตให้หนูสูบบุหรี่ได้ไหมคะ
‪อะไรนะ
‪ถ้าได้ หนูจะกินข้าวให้หมดและจะทำตัวดีๆ ค่ะ
‪- หนูด้วย ‪- อย่าแม้แต่จะคิด
‪โห กวนประสาทจริง
‪ก็แบบ เราไม่ได้มาที่นี่ ‪เพื่อรับโทษเหมือนสถาบันคุ้มครองนี่คะ
‪- ถูกไหมพี่ ‪- ถูก พูดอีกก็ถูกอีก
‪- ทุกคนมีอะไรจะพูดเยอะนี่ ‪- เยอะแยะเลยแหละ
‪ก็แล้วจะเคร่งไปทำไมล่ะคะ
‪ที่อื่นยังยอมให้สูบได้เลย
‪ที่อื่นคือที่ไหน ที่ไหนอนุญาตให้สูบกัน
‪พูดอะไรให้มันเข้าท่าหน่อย
‪- ที่นี่ตึงเป็นบ้าเลย ‪- กินๆ ไปเหอะ
‪โธ่เว้ย
‪บ้าไปแล้วเหรอนั่น
‪ทำอะไรของเธอ
‪ไม่รู้จักคุณค่าของข้าวหรือไง
‪"อยู่ที่บ้านแกไม่มีข้าวแบบนี้ให้กินด้วยซ้ำ
‪เรื่องมากอะไรนักหนา" จะบอกแบบนี้เหรอคะ
‪เลิกจ้องฉันเหมือนจะปล่อยแสงสักที
‪ฉันก็มีขีดจำกัดในการยอมนะ
‪ไม่กินเว้ย ช่างแม่ง
‪เธอไม่ต้องกิน ไม่มีสิทธิ์ที่จะกินด้วย
‪ตั้งแต่หัววันเลย ให้ตายสิ
‪เยอะสิ่งจริงๆ
‪"เยอะสิ่งจริงๆ "
‪เงียบๆ แล้วกินข้าวไป
‪ตอนแรก ฉันลังเลมากเลยค่ะ ‪ตอนที่แกยื่นข้อเสนอขอสูบบุหรี่
‪เพราะแกบอกว่าจะทำตัวดีๆ ถ้ายอมให้สูบบุหรี่
‪แถมบอกฉันว่าที่ศูนย์อื่นก็ยอมหลับหูหลับตากัน
‪แต่แบบนั้นมันไม่ถูกนี่คะ
‪ขนาดโรงเรียนยังไม่อนุญาตให้สูบเลย
‪กับลูกฉัน ฉันยังยอมให้สูบไม่ลงเลย
‪พวกเด็กๆ
‪บอกว่าคุณสั่งให้พวกแกทำงานด้วยครับ
‪ส่งไปที่บ้านคนอื่น
‪พวกแกพูดแบบนั้นเหรอคะ
‪ผู้พิพากษาคะ
‪คุณคิดว่าการสร้างศูนย์แบบนี้ที่เกาหลี ‪มันใช้เวลานานแค่ไหนคะ
‪อะไรนะครับ
‪ไม่รู้สิคะ น่าจะสักหนึ่งหรือสองปีหรือเปล่าคะ
‪สี่ปีค่ะ
‪ใช้เวลานานถึงสี่ปี
‪สถาบันน่ารังเกียจ
‪- เราขอคัดค้าน ‪- เราขอคัดค้าน
‪(ที่ดินสำหรับศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪ซึ่งนั่นรวมถึงเวลาที่ใช้ในการขอความยินยอม
‪จากคนในหมู่บ้านก่อนจะลงมือก่อสร้างด้วยค่ะ
‪แม้ว่าเด็กๆ ที่นี่จะอายุน้อยแค่ไหน
‪แต่สำหรับคนทั่วไป พวกแกก็แค่อาชญากรค่ะ
‪- คุณตาคะ ‪- หยุดสร้างศูนย์ให้อาชญากรเดี๋ยวนี้นะ
‪หยุดเดี๋ยวนี้เลย
‪เพราะฉะนั้น เมื่อพวกแกมาถึงที่นี่ ‪สิ่งแรกสุดที่ฉันพยายามจะสอน
‪ก็คืองานบ้านและการทักทายค่ะ
‪- หยุดนะ ‪- ไม่รู้แล้ว
‪นี่ พวกเธอทำฉันเปียกหมดแล้ว
‪ไม่ว่าจะอ้างอะไร
‪ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเด็กๆ ทำผิดไม่ได้
‪ถ้าอคติมันแรงมาก ก็มีแค่วิธีเดียวที่จะเอาชนะได้
‪คือการเผชิญหน้ากันตรงๆ
‪ก็มีแค่งานอาสาเนี่ยแหละค่ะ
‪คุณตา แปะมือ
‪อย่างเท่เลยค่ะ
‪ส่ายก้นค่ะ
‪ส่ายก้นเลย แรงๆ
‪แล้วยังไงคะ
‪แตกต่างจากเดิมบ้างไหม
‪แน่นอนสิคะ
‪เด็กๆ ที่เคยชินกับการถูกชี้นิ้วด่า
‪ตอนนี้พวกแกชินกับการได้รับคำชมแล้วค่ะ
‪ถ้างั้นทำไมพวกแกถึงเล่าแบบนั้นล่ะคะ
‪เพราะเด็กๆ เองก็รู้ค่ะ
‪ว่าที่นี่ไม่ได้มีข้อบังคับ
‪จริงอยู่ที่พวกแกมาอยู่ที่นี่
‪เพราะไม่มีผู้ปกครองคอยดูแล ‪หรือเพราะก่ออาชญากรรม
‪พวกแกรู้ดีว่าที่นี่เป็นแค่สถาบันรับฝาก
‪ที่ไม่มีคนคอยจ้ำจี้จ้ำไช
‪ไม่ได้ถูกขังชัดเจน ‪เหมือนสถานพินิจ หรือสถาบันคุ้มครอง
‪เพราะแบบนั้นพวกแกถึงประท้วงค่ะ ‪เพื่อขอให้ที่นี่ผ่อนปรนกฎ
‪ผู้พิพากษาโดนหลอกกันแล้วล่ะค่ะ
‪ฉันรู้ค่ะ ว่าพวกแกโกหก
‪ที่ยูกยองรักษาตัวที่โรงพยาบาล
‪เป็นเพราะหัวหน้าศูนย์งั้นเหรอ
‪แล้วมันทำไมคะ
‪โทรสิ โทรหาตึกที่โดยูกยองรักษาตัวอยู่
‪ไม่รู้เบอร์เหรอ
‪(โรงพยาบาลทั่วไปแดกยอง ‪แผนกศัลยกรรมกระดูก)
‪ค่ะ ตึกผู้ป่วยทั่วไป แผนกศัลยกรรมกระดูกค่ะ
‪ฉันเป็นผู้ปกครองของโดยูกยองค่ะ
‪อาการของยูกยองเป็นยังไงบ้างคะ
‪น่าห่วงที่เธอขี้เกียจทำกายภาพบำบัดนิดหน่อย
‪แต่ก็ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ
‪ตอนที่โดยูกยองเข้ารักษาตัว ‪อาการแกเป็นยังไงเหรอคะ
‪พอจะทราบแน่ชัดไหมคะ ‪ว่าทำไมแกถึงเข้าผ่าตัด
‪นั่นใครคะ
‪เราแจ้งข้อมูลของคนไข้ให้คนอื่นไม่ได้ ‪นอกจากผู้ปกครองค่ะ
‪ผู้พิพากษาชิมอึนซอกจากศาลแขวงยอนฮวาค่ะ
‪ตอนนี้คุณน่าจะได้รับเอกสารทางการจากศาล ‪เพื่อขอความร่วมมือแล้ว
‪เราขอแจ้งว่ากำลังจะดำเนินการทางกฎหมาย ‪กับคดีที่เกี่ยวข้องกับคนไข้รายนี้ค่ะ
‪สักครู่นะคะ
‪ค่ะ เราได้รับเอกสารทางการแล้วค่ะ
‪ตอนนั้นเธอเข้ารับการผ่าตัด ‪เพราะกระดูกโคนขาแตกค่ะ
‪เธอให้การกับตำรวจว่า ‪ถูกกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกันทำร้ายร่างกายค่ะ
‪บันทึกเขียนไว้แบบนั้นค่ะ
‪ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪ผู้พิพากษา ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ
‪โดยูกยอง ยัยนั่นหาเรื่องก่อนค่ะ
‪นังชั่วนี่ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าสะเออะ
‪ค่ะ
‪ที่หัวหน้าศูนย์พูดถูกต้องแล้วค่ะ
‪คนที่รับหน้าที่ยิ่งใหญ่อยู่แนวหน้า
‪มากกว่าผู้พิพากษา
‪ที่เจอเด็กๆ มากสุดแค่สองสามชั่วโมง
‪ก็คือกลุ่มคนอย่างหัวหน้าศูนย์ค่ะ
‪ฉันรู้ดีค่ะ แต่ว่า…
‪เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น
‪เงินอุดหนุนจากศาล
‪เงินจากศาลที่ให้เยาวชน ‪คนละ 500,000 วอนทุกเดือน
‪คุณเอาไปใช้ทำอะไรคะ
‪ดูจากในเอกสารก็รู้แล้วนี่คะ
‪เข้าชมพิพิธภัณฑ์และการแสดง การเล่นบำบัด
‪ค่าทำกิจกรรม อย่างเช่นทัศนศึกษา ‪รวมถึงค่าอาหาร
‪เทียบกับปีก่อน
‪คุณเรียกเงินจากเราลำพังเดือนที่แล้ว ‪ก็มากกว่า 4.5 ล้านวอนแล้วค่ะ
‪แต่ว่าเด็กๆ
‪อ้างว่าพวกแกไม่เคยไปทำกิจกรรมแบบนั้นนะคะ
‪ทั้งเอกสารหลักฐาน และใบเสร็จส่วนใหญ่
‪ตกหล่นหมดเลยค่ะ
‪คุณเป็นคนที่มีทัศนคติชัดเจนดี
‪ฉันเลยรู้สึกดีใจที่จะได้เจออยู่แวบหนึ่ง
‪แต่น่าผิดหวังนะคะ
‪สุดท้ายเงินก็มาก่อนทุกสิ่งอยู่ดีสินะ
‪คือว่า แค่ชั่วคราวเองค่ะ
‪เดี๋ยวฉันจะเอาเงินมาโปะค่ะ ฉันพูดจริงนะคะ
‪ประเด็นก็คือ คุณใช้เงินอุดหนุน
‪เพื่อการใช้สอยส่วนตัว
‪ด้วยเหตุนี้ การตรวจสอบทุกอย่าง ‪ของศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึมจึงสิ้นสุดลง
‪ระหว่างนั้น เราพบว่า ‪มีการจับกลุ่มทำร้ายร่างกาย
‪เกิดขึ้นภายในศูนย์ฟื้นฟู
‪และมีการยักยอกเงินอุดหนุนโดยไม่แจ้งศาลค่ะ
‪หลังจากนี้ เอกสารทั้งหมดของที่นี่ ‪จะถูกนำไปตรวจสอบเพิ่มเติม
‪ผู้ตรวจสอบพิเศษอาจขอตรวจเยี่ยมในภายหลัง
‪หรือคุณอาจจะต้องไปรายงานตัว ‪ที่ศาลด้วยตัวเองค่ะ
‪เอ่อ…
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ เดี๋ยวค่ะ ผู้พิพากษา
‪ผู้พิพากษา
‪ศาลอาจเพิกถอนสถานะหน่วยงานรับฝาก
‪ขึ้นอยู่กับผลการตรวจสอบหลังจากนี้
‪นอกจากนี้ ศาลอาจเพิกถอนใบอนุญาต
‪และดำเนินคดีอาญาตามกฎหมายด้วยค่ะ
‪ผู้พิพากษาคะ
‪เดี๋ยวก่อน…
‪เราต้องรายงานหัวหน้าแผนกใช่ไหมครับ
‪พรุ่งนี้ฉันจัดการเอง
‪ถ้างั้นตรงกลับบ้านพักเลยไหมครับ
‪ไม่ล่ะ ไปโรงพยาบาล
‪โดยูกยอง
‪เราควรฟังจากปากเด็กคนนั้นด้วย
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ
‪(เพศหญิง โดยูกยอง อายุ 16 ปี ‪โรงพยาบาลทั่วไปแดกยอง)
‪เงินนั่น…
‪คือค่าผ่าตัดของหนูค่ะ
‪พวกผู้ปกครองของคนทำผิด
‪ไม่ยอมจ่ายเงินให้ด้วยซ้ำ
‪โวยวายถามว่ามีหลักฐานหรือเปล่า
‪ส่วนแม่หนู…
‪ก็ขาดการติดต่อไปนานแล้วตั้งแต่แต่งงานใหม่
‪หมอบอกว่าถ้าไม่ผ่าตัดทันที
‪หนูอาจจะเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะหนูเอง ‪เพราะงั้นช่วยปล่อยผ่านไปสักครั้งได้ไหมคะ
‪หนูจะทำงานหาเงินมาชดใช้ให้เองค่ะ
‪ระหว่างที่หนูอยู่ที่นั่น
‪หนูได้กินอาหาร ‪ที่เหมือนอาหารจริงๆ เป็นครั้งแรก
‪หนูได้นอนหลับสบาย
‪ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ‪และรู้สึกขอบคุณในทุกๆ วันค่ะ
‪แล้วหนูก็ได้เข้าใจค่ะ
‪ว่าการได้รับความรัก
‪คือการที่ใครสักคนคอยตักกับข้าว ‪มาวางบนข้าวของเรา
‪หนูตั้งใจว่าถ้าได้ออกไป หนูจะใช้ชีวิตให้ดี
‪และหนูก็มีจุดหมายในชีวิตแล้วค่ะ
‪หนูต้องตอบแทนบุญคุณเธอ
‪แต่หล่อนกลับกล้าที่จะปิดบังศาลเนี่ยนะ
‪หนูเป็นคนบอกเองค่ะ ‪หนูขอร้องไม่ให้เธอแจ้งศาลเอง
‪หนูขอร้องเองค่ะ
‪ไม่งั้น หนูอาจจะโดนไล่ออกจากที่นั่นก็ได้
‪หนูอยากอยู่ที่นี่เท่านั้นค่ะ
‪หนูขาดหัวหน้าศูนย์ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ผู้พิพากษา
‪คุณเป็นคนที่มีทัศนคติชัดเจนดี ‪ฉันเลยรู้สึกดีใจที่จะได้เจออยู่แวบหนึ่ง
‪แต่น่าผิดหวังนะคะ
‪สุดท้ายเงินก็มาก่อนทุกสิ่งอยู่ดีสินะ
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
‪กรุณาฝากข้อความ…
‪(ทางเข้า)
‪แม่
‪- แม่จ๋า ‪- คิมอาจิน
‪อาจิน
‪- ผู้พิพากษา ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ผู้พิพากษา ทำยังไงดีคะ ‪แม่หนูจะเป็นอะไรไหมคะ
‪- ไปกัน ‪- แม่หนู…
‪(ศูนย์ฟื้นฟูเยาวชนพูรึม)
‪(หนังสือแต่งตั้ง)
‪หัวหน้าศูนย์
‪หัวหน้าศูนย์ล่ะ หือ
‪เด็กๆ ล่ะ
‪เด็กๆ หายไปไหนกันหมด
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คิมอารึม
‪แม่
‪ถูกกู้ชีพหามตัวไปเมื่อกี้ค่ะ
‪เพราะหมดสติกะทันหัน
‪ว่าไงนะ
‪แม่ แม่เป็นอะไรไหม แม่
‪เป็นอะไรไป แม่เป็นอะไรไหม
‪แม่
‪แม่ ลืมตาสิ แม่
‪หนูลองคิดดูแล้วนะคะ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะนังพวกนั้นค่ะ
‪ที่แม่หนูล้มไปวันนี้ก็เพราะนังพวกนั้น
‪ที่หนูไม่ได้เจอหน้าพ่อ ก็เพราะนังพวกนั้น
‪แม่บอกหนูว่าพ่อมาหาไม่ได้ ‪เพราะพ่อถูกสั่งย้ายไปทำงานเมืองนอก
‪แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพค่ะ ‪พ่อกับแม่หนู พวกเขาหย่ากันค่ะ
‪เพราะเรื่องนี้
‪เพราะไอ้ศูนย์ฟื้นฟูเฮงซวยนี่ ‪ที่ให้ตายยังไง แม่ก็ไม่ยอมถอดใจ
‪ทั้งหมดมันเป็นเพราะนังพวกนั้นค่ะ
‪ไม่กี่วันก่อนน้องสาวหนู ‪ปวดท้องประจำเดือนรุนแรงมาก
‪แกเลยถูกหามส่งห้องฉุกเฉิน
‪แต่สุดท้ายแม่ก็ไม่ตามมาค่ะ
‪เพราะอาหารการกินของนังพวกนั้น ‪สำคัญกว่าอาจินที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน
‪ก็แค่…
‪พวกเราก็แค่ที่สองตลอด
‪เวรเอ๊ย เกือบโดนจับได้แล้วไหมล่ะ ‪เกือบซวยกันหมดแล้ว
‪- นั่นน่ะสิ ‪- บัดซบเอ๊ย หุบปาก
‪เงียบๆ สิ
‪โอ๊ย ฉันกลัวว่าเราจะโดนจับได้นี่
‪หุบปากเลยนะ
‪นี่ รีบๆ ไปหน่อยสิ หนาวจะตายแล้วเนี่ย
‪อย่าผลักสิ
‪- ต้องไปต่อจนถึงเมื่อไหร่เนี่ย ‪- พี่ เดี๋ยวก่อน
‪แล้วยังไง เธอเอาแต่มอง ‪ตอนที่พวกนั้นหนีไปเหรอ
‪เธอเอาแต่มองแล้วคิดว่า "ไปซะได้ก็ดี" เหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪ไม่ใช่แล้วอะไร
‪หนูเป็นคนบอกให้ออกไปเองค่ะ
‪ฮะ
‪หนูเป็นคนบอกให้พวกนั้น ‪ไสหัวไปให้พ้นบ้านหนูเอง
‪เฮ้ย
‪- นี่ ‪- เฮ้ย นังเวรนี่
‪เฮ้ย อะไรวะ พี้ยามาหรือไง
‪นังประสาทเอ๊ย
‪- นี่ ‪- เฮ้ย นังบ้า
‪- สมองกลับเหรอวะ ‪- หยุดนะ
‪- นี่ ‪- พอได้แล้ว
‪เฮ้ย
‪นี่ แกอยากตามแม่แกไปอีกคนเหรอ
‪เฮ้ย
‪นังชาติชั่ว
‪เป็นบ้าเหรอ
‪คนที่บ้าน่ะ
‪คือพวกแกต่างหาก ไม่ใช่ฉัน
‪ไสหัวไปให้หมด
‪รีบไปห้ามเร็ว
‪นี่ นังประสาท
‪- ปล่อยนะเว้ย ‪- ปล่อยสิ
‪- นี่ ‪- บอกให้ปล่อยไงวะ
‪พอได้แล้ว นังบ้าเอ๊ย
‪- เป็นอะไรไหม พี่ไหวนะ ‪- พี่
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ดูท่าจะบ้า
‪จู่ๆ ยัยนั่นหลอนอะไรขึ้นมา
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- มันจะทำอะไรของมัน
‪บัดซบเอ๊ย จริงๆ เลย
‪ออกไปให้หมด
‪มันจบหมดแล้วค่ะ
‪ทั้งศูนย์ฟื้นฟู
‪และนังพวกนั้น
‪ทุกอย่าง
‪แม่
‪ผู้พิพากษา
‪เอ่อ ได้สติแล้วเหรอครับ
‪คุณหมอครับ คนไข้ตรงนี้ฟื้นแล้วครับ
‪อ้อ ครับ
‪พี่ รอด้วยสิ
‪รีบมาสิ
‪โอ๊ย ที่นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪- นี่ เป็นอะไรไหม ‪- โธ่เว้ย
‪มีอะไร
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม นี่ ระวังหน่อยสิ
‪เรากลับไปกันเถอะ เดินต่อไม่ไหวหรอก
‪ต้องเดินอีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงสถานีรถไฟนะ
‪กลับไปแล้วยังไง นังนั่นคงอ้าแขนต้อนรับหรอก
‪ถ้าไม่อยากไปต่อ ก็ไสหัวไปให้พ้น นังสารเลว
‪เหลือคนเดียวฉันก็จะไป
‪- นี่ ลุกขึ้นเถอะ ‪- รีบลุกขึ้นมา
‪ระวังนะ
‪- ฉันเดินไม่ไหวแล้ว ‪- นี่ เดี๋ยวก่อนนะ
‪นี่ เธอมีเงินอยู่ใช่ไหม
‪ส่งมา
‪บอกให้ส่งมา
‪(ผู้พิพากษาชาแทจู)
‪เอ่อ ฉันคิดว่า…
‪น่าจะประมาณสามชั่วโมงแล้วค่ะ
‪ไม่ค่ะ
‪เรามาจากศาลแขวงยอนฮวาเพื่อตรวจสอบ ‪แล้วมีคนโทรแจ้งพอดี…
‪รอเดี๋ยวนะคะ
‪เดี๋ยวฉันโทรกลับไปใหม่ค่ะ
‪เธอเองสินะ
‪(ชิมอึนซอก)
‪(ห้อง 302 ดงกุกวิลเลจ ‪เลขที่ 54 ถนนยอนฮวา ซอย 9)
‪อือ เจอแล้ว
‪แต่มาเสียเที่ยวแฮะ
‪คนที่อยากให้…
‪ศูนย์ฟื้นฟูนี้ปิดตัวลงมากที่สุด
‪คนที่แจ้งเรื่องไปที่ศาล
‪ก็คือเธอนี่เอง
‪(ตัวละคร เหตุการณ์ และองค์กร ‪ที่ปรากฏในซีรีส์เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์