‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เราต้องการให้ผู้ต้องหา ‪ถูกพิพากษาอย่างเหมาะสมค่ะ
‪เราขอเรียกร้องให้ยกเลิก
‪พ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ ที่ไม่ได้คำนึงถึงเหยื่อค่ะ
‪ผลการพิจารณาคดีรอบแรก ‪ของคดีฆาตกรรมเด็กประถมยอนฮวา
‪กำลังเป็นประเด็นร้อนในหมู่ประชาชนครับ
‪แม้จะก่อเหตุที่โหดเหี้ยม
‪แต่คนหนึ่งได้รับโทษจำคุก 20 ปี ส่วนอีกคน
‪เข้าสถานพินิจสองปี ‪เพราะได้รับสิทธิ์คุ้มครองเยาวชน
‪- ครับ ‪- มีความเห็นยังไงบ้างครับ
‪ครับ ผมเห็นด้วยว่าควรเพิ่มโทษสูงสุด ‪ในสถานพินิจเป็นห้าปี
‪หรือไม่ก็ปรับเกณฑ์อายุของผู้เยาว์ ‪สำหรับโทษทางอาญาครับ
‪ผมเห็นด้วย แต่ว่า…
‪ผมไม่เห็นด้วยกับการยกเลิก ‪พ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ ครับ
‪มิเช่นนั้น อาชญากรรมที่ก่อโดยเด็กทั้งหมด ‪จะถูกตัดสินด้วยกฎหมายอาญา
‪แบบนั้นมันก็เกินไปครับ
‪เมื่อกี้ผมได้รับสายจากทนายความของรัฐครับ
‪เขาบอกว่าแม่ของซองอูจะไม่ยื่นอุทธรณ์
‪เธอจะยอมรับผลการพิจารณาคดีครั้งแรกครับ
‪งั้นเหรอคะ
‪เอาเป็นว่าเข้าใจแล้วค่ะ
‪ไว้คุยกันอีกทีพรุ่งนี้นะคะ
‪ครับ งั้นเจอกันพรุ่งนี้ครับ
‪ว่าไงคะ
‪มีเด็กนักเรียนมาหาครับ ให้ทำไงดีครับ
‪ให้ขึ้นมาค่ะ
‪(ห้องผู้พิพากษาสมทบ)
‪เธอ…
‪ผู้พิพากษาชาอยู่ไหนคะ
‪ผู้พิพากษาชาเหรอ
‪ชาแทจู…
‪นี่ เธอ
‪นี่ ตั้งสติหน่อย
‪ฟื้นสิ ซอยูรี
‪ซอยูรี
‪ผู้พิพากษาครับ
‪นี่ ตั้งสติหน่อย ฟื้นสิ ซอยูรี
‪ซอยูรี ยูรี แกเป็นอะไรไปครับ
‪- แจ้ง 119 เรียกรถฉุกเฉินด่วน ‪- ครับ
‪- โอ๊ะ ออกมาแล้ว ‪- มาแล้ว
‪ฝ่ายตุลาการได้รับความเชื่อมั่นอีกครั้ง ‪เพราะการพิจารณาคดีครั้งนี้
‪รู้สึกยังไงบ้างครับ
‪เห็นด้วยกับการแก้ไข ‪พ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ หรือเปล่าคะ
‪ความจริงที่เราได้เรียนรู้จากคดีนี้ก็คือ
‪คดีที่ก่อเหตุโดยเยาวชน ‪ไม่ใช่ปัญหาเฉพาะบุคคลอีกต่อไป
‪บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่สังคมและคนในชาติ ‪ต้องก้าวออกมาครับ
‪ส่วนผมก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้นครับ
‪ขอบคุณครับ
‪- พูดอีกหน่อยสิครับ ‪- พูดอีกหน่อยสิคะ
‪- ผู้พิพากษาคะ ‪- พูดอีกหน่อยสิครับ
‪(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪- เข้าไปข้างในเลย ‪- รบกวนเข้าไปกรอกเอกสารก่อนนะคะ
‪ผู้พิพากษา เดี๋ยวผมกรอก…
‪(แบบฟอร์มลงทะเบียนห้องฉุกเฉิน ‪ชื่อคนไข้: ซอยูรี)
‪เป็นอะไรกับคนไข้เหรอคะ
‪ถามทำไมเหรอคะ
‪ทางนี้ค่ะ
‪อ้าว ผู้พิพากษา
‪สวัสดีครับ
‪ทำร้ายร่างกายเหรอคะ
‪ที่ห้องฉุกเฉินเจอกรณีแบบนี้บ่อยๆ ค่ะ
‪เรามีหน้าที่แจ้งตำรวจทันทีที่สงสัยว่า ‪คนไข้เป็นเหยื่อจากการถูกทำร้ายค่ะ
‪เราจะออกตรวจทันทีเมื่อได้รับแจ้ง
‪แต่คดีทำร้ายร่างกายส่วนใหญ่ ‪มักจะคลุมเครือครับ
‪คนสมัยนี้ใครจะอยากยุ่งเรื่องชาวบ้านล่ะครับ
‪แถมมีหลายครั้งที่เหยื่อไม่อยากแจ้งความด้วย
‪ถ้าแกฟื้นแล้ว ติดต่อมาหน่อยนะครับ
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪ไม่ใช่ความรุนแรงในครอบครัวหรอกครับ
‪เพราะแกไม่มีผู้ปกครอง
‪พ่อแม่ยูรีหย่ากันตอนที่แกอายุ 12
‪จากนั้นปู่กับย่าก็เลี้ยงดูแกมาตลอดครับ
‪- มาไหม ‪- มาจ้ะ
‪- จุนซอบมาด้วยไหม ‪- จุนซอบน่าจะมานะ
‪- รีบไปกันเถอะ ‪- ทำไมยะ ปิ๊งเขาเหรอ
‪ตอนนี้คุณปู่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ‪เพราะโรคสมองเสื่อม
‪ส่วนคุณย่าเองก็ป่วยอยู่เหมือนกัน
‪แกขาดการติดต่อกับพ่อแม่มานานแล้วครับ
‪- ตบเลยสิ ไอ้เวร ‪- หยุดๆ
‪- นังบัดซบนี่ ‪- เฮ้ย พอแล้ว
‪- เฮ้ยๆ อะไรวะเนี่ย ‪- เฮ้ย
‪- ตบเลยสิวะ ‪- นี่
‪(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪ถ้างั้นทีนี้เด็กคนนั้นจะเป็นยังไงคะ
‪ดูจากเมื่อกี้ เหมือนว่าแกจะโดนทำร้ายสาหัส
‪จะเป็นยังไงได้ ก็คงปล่อยให้เรื่องมันซาไป
‪ขืนไปวุ่นวายกับคดีเยาวชน ก็มีแต่เราที่จะเสีย
‪ไม่ใช่คดีใหญ่ๆ ที่ใครจะมาสนใจด้วย
‪- ถึงสน.แล้วปลุกฉันด้วยนะ ‪- ค่ะ รับทราบค่ะ
‪แกถูกคุมประพฤติและกักกันในสถาบัน ‪เพราะลักทรัพย์และค้าประเวณี
‪ชื่อซอยูรีค่ะ
‪ซอยูรีน่ะเหรอ คนดังเชียวล่ะครับ
‪เธอเงียบหายไปนานมากแล้วครับ
‪ผมว่าจะรายงานอยู่พอดี ‪คุณคือผู้พิพากษาที่ดูแลคดีใช่ไหมครับ
‪สำนักงานคุมประพฤติโทรไปเช็กที่บ้านทุกคืน ‪แต่อย่าหวังว่าจะรับสายเลย
‪แค่เช็กชื่อสัปดาห์ละครั้ง ‪เธอยังไม่เคยโผล่มาเลยครับ
‪บ้านช่องก็ไม่กลับ ติดต่อก็ไม่ได้
‪ผมเองก็ไม่เคยเจอเด็กที่ดื้อขนาดนี้มาก่อน
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ
‪ยังไม่กลับเหรอ
‪อ้อครับ
‪ผมลองติดต่อเพื่อนๆ ของยูรีแล้วครับ
‪แต่พวกแกเองก็ไม่ได้เจอยูรีนานแล้ว ‪ตั้งแต่ยูรีได้งานที่ร้านทำผม
‪เพราะยูรีเข้างานเช้า กว่าจะเลิกงานก็ดึก
‪แบบนั้นละเมิดพ.ร.บ.คุ้มครองแรงงานหรือเปล่า
‪เอ่อ ผมก็ไม่แน่ใจ
‪สุดท้ายก็ต้องรอแกฟื้น ถึงจะรู้เรื่องสินะ
‪ดึกแล้ว นายกลับไปเถอะ
‪ไม่กลับด้วยกันเหรอครับ
‪อือ ฉันมีหลายเรื่องจะถามตอนแกฟื้นน่ะ
‪ต้องรอผลตรวจออกก่อนถึงจะรู้แน่ชัด
‪แต่ดูเหมือนว่าจะมีกระดูกซี่โครงหัก ‪และฟกช้ำที่ข้อมือซ้าย
‪มีภาวะอักเสบรุนแรงด้วยค่ะ
‪คงไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นหรอกค่ะ
‪เธอคงโดนทำร้ายมานานแล้ว
‪อ้อ ฟื้นแล้วเหรอ
‪รอเดี๋ยว ฉันจะเรียกหมอมา
‪ไม่…
‪หนู…
‪หนูคงเป็นบ้าไปชั่วขณะค่ะ
‪หนูไม่ได้มีเรื่องอะไรจริงๆ ค่ะ
‪หนูไปนะคะ
‪ไม่ได้มีเรื่องอะไร
‪แต่บุกมาถึงศาลเหรอ
‪แถมกลางดึกแบบนี้
‪สะดวกใจกับผู้พิพากษาชาใช่ไหม
‪- ถ้าฉันทำให้เธออึดอัด งั้นก็ไม่เป็นไร ‪- ไม่ค่ะ หนูไม่มีอะไรจริงๆ
‪ร่างกายเธอมันฟ้องว่ามีนะ
‪แต่ปากกลับปฏิเสธซะงั้น
‪ถ้าฉันไม่รู้ตั้งแต่แรกก็ว่าไปอย่าง ‪แต่ในเมื่อเห็นแบบนี้แล้ว
‪ฉันปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้หรอก
‪ให้เวลาแค่วันเดียว ระหว่างนั้นก็ลองคิดดู
‪ถ้าเปลี่ยนใจก็โทรมา
‪พอครบวัน ฉันจะจัดการในแบบของฉัน
‪ฉันจัดการเรื่องค่ารักษาแล้ว เธอแอดมิตซะ
‪รักษาตัวก่อนเถอะ
‪สุดท้ายนี้ อเมริกาเป็นหนึ่งใน ‪ประเทศที่ส่งเสริมสิทธิมนุษยชน
‪และตอบโต้การใช้ความรุนแรงในครอบครัว ‪อย่างเข้มงวดที่สุดครับ
‪ด้วยเหตุนั้น ฝ่ายตุลาการส่วนใหญ่ในอเมริกา
‪จะต้องพิพากษาผู้กระทำผิด ‪ภายใน 24 ชั่วโมงหลังเกิดเหตุ
‪และตัดสินโทษทางอาญาสถานหนัก ‪ให้แก่ผู้กระทำผิดครับ
‪นอกจากนี้ ระหว่างพิจารณาคดี ศาลจะลด ‪ปฏิสัมพันธ์ระหว่างเหยื่อและผู้กระทำผิด
‪เหยื่อจึงมั่นใจเรื่องความปลอดภัย
‪และยังช่วยเหลือเหยื่อ ‪ผ่านระบบสนับสนุนทนายความด้วยครับ
‪ความพยายามทั้งหมดนี้ อยู่บนพื้นฐานที่ว่า ‪ความรุนแรงในครอบครัวคืออาชญากรรมครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ครับ และนี่คือการนำเสนอจากผู้พิพากษา ‪หัวหน้าแผนก อีจองซอกครับ
‪ไม่ทราบว่ามีท่านไหนอยากแสดงความเห็น ‪เพิ่มเติมจากการนำเสนอนี้ไหมครับ
‪ครับ
‪ผู้พิพากษาชิมอึนซอก
‪สรุปว่า…
‪ประเด็นคืออะไรคะ
‪จะบอกให้เราทำตามอเมริกา ‪อะไรแบบนั้นเหรอคะ
‪จากข้อมูลของกระทรวงความเสมอภาค ‪ทางเพศและครอบครัว
‪ครอบครัวเกาหลี 53.8 เปอร์เซ็นต์ ‪ใช้ความรุนแรงในครอบครัว
‪และในหนึ่งปี มีผู้ที่ตกเป็นเหยื่อไม่ต่ำกว่า 93 คน
‪โดยเหยื่อมักจะถูกผู้กระทำผิด ‪ข่มขู่เอาชีวิต หรือไม่ก็เสียชีวิตค่ะ
‪ถ้านับรวมกรณีที่ไม่ได้แจ้งความด้วย ‪ก็จะมีครอบครัวจำนวนมากกว่านี้
‪ที่เจ็บปวดจากความรุนแรงในครอบครัวค่ะ
‪แต่ว่าสิ่งที่น่าสิ้นหวังที่สุดสำหรับเรื่องนี้
‪คือไม่มีใครรู้เลยว่าความรุนแรงในครอบครัว
‪จะสิ้นสุดลงที่ตรงไหนค่ะ
‪สมมติว่ามีคนสงสัยว่าเยาวชนคนหนึ่ง ‪เป็นเหยื่อความรุนแรงในครอบครัว
‪ทั้งโรงเรียนและโรงพยาบาล ‪ต่างก็โทรแจ้งตำรวจ
‪แต่ทางบ้านกลับบอกว่า ‪นั่นไม่ใช่ความรุนแรงในครอบครัว
‪เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
‪วินาทีที่พวกเขาปิดบังเรื่องนี้
‪ตำรวจก็จะก้าวก่ายไม่ได้อีก ‪และการสืบสวนก็จะจบลงแค่นั้นค่ะ
‪แม้แต่ในขณะนี้ ‪คดีความรุนแรงในครอบครัวจำนวนมาก
‪ก็ยังปิดลงด้วยเหตุผลไร้สาระเช่นนั้น
‪โลกความจริงมันเป็นแบบนี้ แล้วจะลดปฏิสัมพันธ์ ‪ระหว่างผู้กระทำผิดกับเหยื่อ
‪และตัดสินผู้กระทำผิด ‪ภายใน 24 ชั่วโมงได้ยังไงล่ะ
‪เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้เหรอคะ
‪อย่างน้อยก็ควรจะปรับปรุงระบบสืบสวน ‪ความรุนแรงในครอบครัวซะก่อน
‪หลังจากนั้น เราจะได้มาพูดคุยเรื่องที่ทำได้จริง ‪ในการสัมมนาแบบนี้ไงคะ
‪หัวหน้าแผนกคังสั่งสอนลูกน้องยังไง
‪ให้ตายเถอะ ผู้พิพากษาสมัยนี้นี่นะ
‪หัวหน้าแผนกนำเสนออยู่แท้ๆ ‪ผู้พิพากษาอายุแค่นั้นเสนอหน้าพูดขึ้นมาได้ยังไง
‪- เฮ้อ มารยาทแย่ซะไม่มี ‪- จริงๆ เลย
‪- เฮ้อ บ้าบอคอแตก ‪- ให้ตายเถอะ
‪ยัยคนนี้ เป็นอะไรของเธอ
‪ไม่รู้เหรอว่าพวกหัวหน้าแผนก ‪ที่นำเสนออ่อนไหวกันขนาดไหน
‪คนเรามันแยกแยะไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ ‪ว่าเวลาไหนควรเสนอหน้าหรือไม่ควร
‪งานสัมมนามีไว้ให้เสนอหน้าไม่ใช่เหรอคะ
‪ใช่ แต่มันก็ไม่ควรเสนอหน้าแบบนั้นไหม
‪นักศึกษาสมัยนี้ยังไม่นำเสนอ ‪แบบหัวหน้าแผนกอีเลยค่ะ
‪เขาแค่ค้นข้อมูลจากหนังสือไม่กี่เล่ม ‪แล้วก็เรียบเรียงเนื้อหาจากในเน็ต
‪ว่ากันว่าเวลามีค่าดั่งทอง
‪ทองที่ว่าก็ไม่ต่างอะไรจากเงิน
‪วันนี้ฉันเสียเงินไปเยอะแล้วค่ะ
‪นี่ ชิมอึนซอก
‪งานสัมมนาควรเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนความเห็น ‪โดยไม่สนอายุหรือตำแหน่งค่ะ
‪วันนี้ฉันไม่ได้แย้งเนื้อหานำเสนอสักหน่อย
‪ฉันแค่เสนอแนะความเห็นเองนะคะ
‪นั่นแหละมันถึงเป็นปัญหา ‪รู้ไหมตอนนี้พวกหัวหน้าโวยวายกันแค่ไหน
‪เห็นแล้วใช่ไหม
‪อ้อ
‪หัวหน้าแผนกอี อือ
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪ผู้พิพากษา ตอนนี้คุณควรไปที่ล็อบบี้หน่อยนะคะ
‪ผมเหรอครับ
‪ทำไมล่ะครับ
‪แม่
‪แทจู
‪ทีหลังโทรมาบอกก่อนสิ
‪แม่ห่อกับข้าวมาให้นิดหน่อย
‪ห่ออะไรมาตั้งเยอะแยะแบบนั้น
‪ผู้พิพากษาชาหายไปไหนคะ
‪ผู้พิพากษาชาลงไปข้างล่างแป๊บหนึ่ง ‪เพราะคุณแม่มาหาน่ะค่ะ
‪คุณแม่เขาห่อกับข้าวมาให้เป็นครั้งคราว
‪ถ้าชนกับเวลาพิจารณาคดี ฉันก็จะไปรับมาให้แทน
‪แต่วันนี้ท่านมาถูกจังหวะพอดีน่ะค่ะ
‪- ค่ะ ‪- จะว่าไปก็น่าแปลกนะคะ
‪ผู้พิพากษาชาสนิทกับคุณแม่ ‪อย่างกับเป็นเพื่อนกันเลยค่ะ
‪ถ้าเป็นลูกสาวก็คงไม่แปลก ‪หายากนะคะที่ลูกชายจะสนิทกับแม่
‪เขาคงเติบโตมาด้วยความรักมากมาย ‪จากพ่อแม่แน่เลยค่ะ
‪ในอนาคตฉันอยากมีลูกชาย ‪และสนิทกับแกแบบนั้นบ้างจัง
‪เหมือนผู้พิพากษาชาน่ะค่ะ
‪ไม่ได้นินทาผมกันอยู่ใช่ไหมครับ
‪เปล่าค่ะ
‪คุณแม่ผมทำกับข้าวมาให้ซะเยอะ ‪ผมว่าต้องแบ่งให้ทุกคนสักหน่อย
‪ฉันอยากกินหมึกฝอย ‪ฝีมือคุณแม่ผู้พิพากษาชาอยู่พอดีเลย
‪ฝากขอบคุณท่านงามๆ เลยนะคะ
‪อ้อ มีของผู้พิพากษาด้วยล่ะครับ
‪ไม่ล่ะ ให้คนอื่นเถอะ
‪ฉันไม่กินข้าวบ้าน
‪ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า
‪ไม่นะคะ เธอเป็นอะไรไปนะ
‪ตายแล้ว น่าอร่อยไม่ไหว
‪(ซาลอนดราเซน่า)
‪ยินดีต้อนรับค่ะ ได้จองไว้ไหมคะ
‪ฉันมาจากศาลแขวงยอนฮวาค่ะ
‪รู้จักซอยูรีใช่ไหมคะ
‪ทารุณอะไรกันคะ
‪ฉันยอมรับว่าถ้าเทียบกับร้านอื่น ‪พนักงานร้านเราทำงานหนักกว่าก็จริง
‪แต่ไม่ใช่นะคะ
‪ยูรีบอกเหรอคะ ว่าเราทุบตีเธอ
‪เปล่าค่ะ ฉันแค่จะตรวจสอบข้อเท็จจริง
‪ปกติ ซอยูรีเป็นยังไงเหรอคะ
‪บอกว่า 8874 ไม่ใช่ 695 ไง
‪กี่ครั้งกี่หนแล้ว
‪แค่เก็บกวาดยังทำให้ดีไม่ได้เหรอ ‪บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามปนกัน
‪เธอเป็นคนที่ต้องจับตามองตลอดค่ะ
‪นิดๆ หน่อยๆ ก็ทำพลาด ‪ไปข้างนอกก็ไม่บอก ขาดงานก็ไม่ลา
‪พวกช่างทำผมก็ไม่ค่อยชอบเธอค่ะ
‪บรรยากาศในร้านแย่ลงเพราะเธอเลย
‪เวลาเริ่มและเลิกงานของที่นี่เป็นยังไงคะ
‪ก็ขึ้นอยู่กับว่าทำงานกะไหน
‪แต่ว่าเธอเป็นผู้เยาว์ ก็เลยเลิกงานหลังทำครบ ‪เจ็ดชั่วโมงตามพ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน
‪แน่ใจใช่ไหมคะ
‪ถ้าคุณอยากดูกล้องวงจรปิด ‪ฉันก็เปิดให้ดูได้นะคะ
‪เดี๋ยวค่ะ คุณคะ
‪คือ…
‪ฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- มานี่เลย
‪มีผู้ชายแปลกๆ มาหายูรีหลายครั้งค่ะ
‪ไม่รู้ว่าเขาตบตีเธอหรือเปล่า
‪แต่ฉันเห็นรอยฟกช้ำบนหน้าเธอหลายครั้ง
‪ทุกครั้งที่เธอขาดงาน ‪ก็เป็นเพราะผู้ชายคนนี้ตลอดค่ะ
‪ตอนแรกฉันก็ยอมสลับกะกับเธออยู่บ้าง ‪เพราะเธอโดนทุบตีมาสาหัส
‪ผู้ชายอายุเยอะกว่าเธอมากค่ะ
‪แต่ว่าบรรยากาศมันดู…
‪จะพูดแบบนี้มันก็ยังไงอยู่
‪แต่เธอดูเหมือนเด็กเสี่ยค่ะ
‪คนขับคะ กลับรถหน่อยค่ะ
‪ไม่ไปศาลแล้ว ไปโรงพยาบาลค่ะ ‪โรงพยาบาลยอนฮวา
‪ครับ รับทราบครับ
‪ครับ งั้นผมจะปรับเปลี่ยนบทลงโทษ ‪ช่วยรายงานความคืบหน้าด้วยนะครับ
‪ครับผม
‪คุณครับ
‪คุณจบจากโรงเรียนม.ต้นปูซานใช่ไหมครับ
‪อะไรนะครับ
‪ใช่ใช่ไหม ชาแทจู
‪ฉันเอง คนที่เคยอยู่ข้างบ้านนาย จองจินโมไง
‪เอ่อ น่าจะจำคนผิดแล้วล่ะครับ ‪ผมไม่ได้จบจากโรงเรียนม.ต้นปูซานครับ
‪อ้อ ขอโทษทีครับ ผมคงจำคนผิด
‪ผมมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อชาแทจู ‪เขาหน้าตาเหมือนคุณมาก
‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪(โรงพยาบาลยอนฮวา ‪ห้องฉุกเฉิน)
‪ชิมอึนซอกพูดสายค่ะ
‪เช็กให้หน่อยค่ะว่าหลังจากถูกปล่อยตัว ‪ซอยูรีเข้าไปพัวพันกับอาชญากรรมทางเพศไหม
‪ขอภายในพรุ่งนี้เช้า
‪บอกว่าไม่ใช่ไงคะ
‪ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่าไม่ใช่คะ
‪หนูแค่หกล้ม ไม่ได้โดนทุบตีค่ะ
‪พูดอะไรให้มันเข้าท่าหน่อย
‪เธอล้มคะมำไปเอง แล้วมาที่ศาลทำไม
‪ล้มอีท่าไหนถึงได้เจ็บหนักขนาดนี้
‪หนูขอร้องล่ะค่ะ ช่วยอย่าจุ้นได้ไหมคะ
‪ผู้ชายคนนั้นคือใครกันแน่
‪ได้ยินว่าเธอเคยโดนเขาตีมาสองสามครั้งแล้ว
‪- ถึงขั้นสืบประวัติหนูเลยเหรอคะ ‪- ไม่ใช่แค่นั้นนะ
‪ขอแค่เธอพูดมา ‪ฉันจะส่งเธอไปที่สถาบันตอนนี้เลย
‪ยูรี
‪อ้าว อยู่ตรงนี้นี่เอง
‪ว่าแต่ นี่ใครกันคะ
‪ผู้พิพากษาชิมอึนซอกจากศาลแขวงยอนฮวาค่ะ
‪คุณย่าของยูรีเหรอคะ
‪ทำยังไงดีล่ะคะ ฉันไม่กล้าสู้หน้าเลย
‪เจ้ายูรีของฉัน…
‪ตายจริง ผู้พิพากษาอุตส่าห์มา ‪เลี้ยงเครื่องดื่มท่านหน่อยก็ยังดี
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันก็กลับแล้วค่ะ
‪ว่าแต่ที่ยูรีบาดเจ็บ…
‪ค่ะ ยัยเด็กนี่หกล้มน่ะค่ะ
‪แกเป็นเด็กที่ซุ่มซ่ามอยู่แล้ว
‪- คะ ‪- จริงๆ นะคะ
‪แกหกล้มบ่อยมากค่ะ
‪นี่ ย่าพูดถูกใช่ไหม
‪- แต่คุณย่าคะ ‪- โธ่ถัง สติสตังฉัน
‪คุณพยาบาลถามหาเจ้ายูรีน่ะค่ะ
‪เราขอตัวก่อนได้ไหมคะ
‪ผู้พิพากษาคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ไปกัน
‪ผู้พิพากษา ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪อือ นักข่าวคิม
‪อือ ฉันยังอยู่ที่ศาล
‪มื้อเย็นเหรอ
‪อือ ได้สิ เดี๋ยวฉันเช็กข้อความ
‪(ข้อความ ‪นักข่าวคิม ฮันอุลรายวัน)
‪(คยองฮวาวอน 19:00 น. ‪ชื่อผู้จอง ออมจุนกี)
‪(สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ออมจุนกี)
‪ในเดือนตุลาคม จะมีการเลือกตั้งซ่อมครับ
‪เราเล็งเห็นว่าท่านผู้พิพากษาคังวอนจุง
‪เหมาะสมกับจุดยืนทางการเมืองของพรรคเรา ‪เลยอยากจะมาทักทายครับ
‪เอ่อ…
‪ผมทำงานในศาลมา 22 ปีครับ
‪ผมคุ้นเคยกับการสวมเสื้อครุย
‪แล้วยืนอยู่ในศาล
‪มากกว่าการบัญญัติและแก้ไขกฎหมายครับ
‪ผมเป็นคนที่…
‪เหมาะสมกับศาลมากกว่ารัฐสภาครับ
‪ครับ
‪ไม่นานมานี้ ผมได้ยินเรื่องน่าตกใจมาครับ ‪ผมขอถามอะไรอย่างนะครับ
‪ได้เลยครับ
‪ในบรรดาคดีเยาวชนทั้งหมด
‪มีอาชญากรรมที่รุนแรงจนถูกนำเสนอในข่าว ‪เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‪ความรุนแรงในโรงเรียน ‪ประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์
‪ที่เหลือคือการกระทำผิดของเยาวชน ‪ที่เกิดจากความจน ความรุนแรงในครอบครัว
‪และปัญหาในครอบครัว ถูกต้องไหมครับ
‪เอ่อ จะบอกว่าถูกซะทีเดียวก็คงไม่ได้ ‪แต่โดยรวมก็ถูกต้องอยู่ครับ
‪เมื่อสภาพแวดล้อมย่ำแย่ลง ‪ความสนใจในสิ่งรอบข้างและการดูแลก็แย่ตาม
‪ศาลเองก็ตระหนักในจุดนั้นอยู่ครับ
‪ถ้างั้นก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ครับ
‪เพราะสวัสดิการของเยาวชน ‪และการแก้ไขพ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ
‪อยู่ในการดูแลของรัฐสภา
‪ถ้ามองในมุมที่ว่าเป็นการทำเพื่อเหล่าเยาวชน
‪การที่หัวหน้าแผนกเข้ามาในรัฐสภา
‪น่าจะเป็นประโยชน์ต่อเยาวชนมากกว่านะครับ
‪ตอนนี้ผู้เยาว์ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ‪ลงคะแนนเสียงได้แล้ว
‪ในมุมของพรรค เราต้องการท่านครับ
‪ถึงเวลาที่รัฐสภาของเรา ‪ต้องรู้จักกลัวผู้เยาว์บ้างแล้วครับ
‪แม้ว่าผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งอายุ 18 ปี ‪จะมีเพียงหนึ่งหรือสองเปอร์เซ็นต์
‪แต่ผู้ใช้โซเชียลมีเดียส่วนใหญ่ ‪อยู่ในวัย 10 หรือ 20 ปี
‪เราจึงมองข้ามอิทธิพลของพวกเขาไม่ได้
‪"คดีที่ก่อเหตุโดยเยาวชน ‪ไม่ใช่ปัญหาเฉพาะบุคคลอีกต่อไป
‪บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่สังคมและคนในชาติ ‪ต้องก้าวออกมาครับ"
‪บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่สังคมและคนในชาติ ‪ต้องก้าวออกมาครับ
‪ก้าวออกมาสิครับ อย่างที่ท่านให้สัมภาษณ์
‪ก้าวออกจากศาล มาสู่รัฐสภา
‪ขอเพียงแค่หัวหน้าแผนกตัดสินใจ
‪ทางเราจะจัดการที่เหลือให้เองครับ
‪เราจะทำให้ท่านเป็นคนที่ ‪เหมาะสมกับรัฐสภามากกว่าศาลเอง
‪(โรงพยาบาลอูรี ‪สถานพักฟื้นอูรี)
‪ฉันมาจากศาลค่ะ
‪ฉันมาหาคนไข้คนหนึ่ง
‪(คนไข้ คังดงกวอน)
‪(คนไข้ ชเวบยองกิล)
‪(คนไข้ ซอกวอนชุน)
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪เราอยู่กับผู้สูงอายุตลอดทั้งวัน
‪จนกลายเป็นว่าเรารู้หมด ‪ว่าเกิดอะไรขึ้นในแต่ละบ้านบ้างน่ะค่ะ
‪รู้ถึงขั้นว่าลูกชายบ้านนั้นทำงานอะไร
‪หรือในบ้านมีช้อนกี่คันเลยล่ะค่ะ
‪คุณมาที่นี่เพราะเรื่องหลานสาวของท่านเหรอคะ
‪ค่ะ
‪หยุดพูดสักที
‪นี่ ยูรี
‪ทำไมหนูต้องทำความเข้าใจตลอด
‪ทำไมหนูต้องเป็นฝ่ายเข้าใจทุกที
‪คนเฒ่าคนแก่ที่เจ็บป่วย ‪ไม่ได้อยู่ในสายตาหลานๆ สมัยนี้หรอก
‪มองปราดเดียวก็รู้แล้วค่ะ
‪แกย้อมผมสีแดงแปร๊ด เหม็นกลิ่นบุหรี่หึ่ง
‪แถมยังทะเลาะกับย่าของตัวเองอีก ‪มารยาททรามซะไม่มีค่ะ
‪ค่ะ เรียบร้อยแล้วนะคะ
‪ฉันไม่เคยเจอเด็กแบบนั้นเลยค่ะ
‪แกอาจไม่ใช่คนแบบนั้นซะทีเดียวหรอกค่ะ
‪ถ้าแกมารยาททรามจริงๆ ‪แกคงไม่มาเหยียบโรงพยาบาลด้วยซ้ำค่ะ
‪และคงไม่ตัดผมให้คุณปู่ด้วยค่ะ
‪ซอยูรี แกมาเกือบทุกวันใช่ไหมคะ
‪ก็ เกือบทุกวันค่ะ
‪แกทำงานวันละเจ็ดชั่วโมง
‪ฉันก็นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมกลับดึกแบบนั้น
‪ที่แท้คำตอบก็อยู่ที่นี่เอง
‪พ่อแม่ของยูรีล่ะคะ
‪รู้อะไรบ้างไหมคะ
‪ทำไมจะไม่รู้ล่ะคะ
‪ในโรงพยาบาลนี้ไม่มีใครไม่รู้จักพ่อแก
‪โอ้โฮ เขาเป็นคนหัวร้อนจะตายไปค่ะ
‪ถ้าแวะมาเมื่อไหร่นะ วุ่นวายไปหมด
‪ที่ผู้ป่วยได้มาอยู่ในโรงพยาบาลนี่ ‪ก็เพราะได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐ
‪บ้านนั้นมีเงินซะที่ไหน
‪ตานั่นฮุบไปกระทั่งเงินอุดหนุนเลยล่ะค่ะ
‪ไม่ได้ขาดการติดต่อกันหรอกเหรอคะ
‪ขาดที่ไหนล่ะคะ
‪ยูรีเองก็เกลียดเข้าไส้ที่ต้องพูดถึงพ่อ
‪มีผู้ชายแปลกๆ มาหายูรีหลายครั้งค่ะ
‪ยัยเด็กนี่หกล้มน่ะค่ะ ย่าพูดถูกใช่ไหม
‪พ่อแกนี่เอง
‪ชิมอึนซอกพูดสายค่ะ
‪ผมโกคังชิก จากแผนกสตรีและเยาวชน ‪สน.ยอนฮวาครับ
‪ไม่ทราบว่าซอยูรีออกจากโรงพยาบาลหรือยังครับ
‪ถามทำไมเหรอคะ
‪ตอนนี้คุณพ่อของซอยูรีมาที่สถานีตำรวจ
‪เขาจะแจ้งว่ายูรีหนีออกจากบ้านครับ
‪อะไรนะคะ
‪ตามหลักแล้ว ‪เราต้องออกตรวจทันทีเมื่อได้รับแจ้งเหตุ
‪แต่ผมว่าเรื่องนี้มันมีอะไรทะแม่งๆ ครับ
‪ซอยูรีคือเหยื่อจากความรุนแรงในครอบครัวค่ะ
‪พ่อแกคือผู้ก่อเหตุ
‪ห้ามให้แกเข้าใกล้ผู้ก่อเหตุนะคะ
‪ส่วนเรื่องแจ้งความหนีออกจากบ้าน ‪คุณสายสืบช่วยแก้ไขให้ทีค่ะ ไม่ว่ายังไง
‪ถ้าหนูออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราจะไปอยู่ไหน
‪พอรู้ว่าเราหายไป หมอนั่นคงพลิกแผ่นดินตามหา
‪นิสัยเสียจริงๆ
‪หนูเบื่อที่ต้องนอนซาวน่าเต็มทีแล้ว
‪ถ้าคิดจะหนี ก็หนีไปที่ไกลๆ กันเถอะ
‪ย่าไม่สงสารหนูบ้างเหรอ
‪หนูต้องมาแอดมิตก็เพราะหมอนั่นนะ
‪สงสารสิ
‪ย่าสงสารแกมาก จนหัวใจแทบจะสลายอยู่แล้ว
‪แต่ว่านะ ยูรี
‪ถึงยังไงพ่อแกก็คือลูกชายย่านะ
‪ยูรี
‪แกช่วยยอมพ่อแกอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ
‪พ่อแกเองก็น่าสงสารไม่แพ้กันนะ
‪ยูรี
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪ครับ ส่งถึงผู้พิพากษาชาแทจูครับ ‪จากสถานพินิจปูซาน
‪- ปูซานเหรอคะ ‪- ครับ
‪แผนกไกล่เกลี่ยคดีอาญาเยาวชนค่ะ
‪โทรจากสถานพินิจปูซานนะครับ
‪แผนกไกล่เกลี่ยคดีอาญาเยาวชนใช่ไหมครับ
‪ค่ะ ใช่ค่ะ ‪โทรมาเรื่องต้นไม้ใช่ไหมคะ
‪ฉันจะส่งให้ถึงมือผู้พิพากษาชาเลยค่ะ
‪จริงเหรอครับ ขอบคุณนะครับ
‪เขาบริจาคเงินให้เด็กๆ ทุกปี จนเกินหกปีแล้ว
‪พอจะเลี้ยงข้าว เขาก็ปฏิเสธ ‪ผมก็เลยอับจนหนทางน่ะสิ
‪อ๋อ ค่ะ
‪ฝากส่งให้ถึงมือเขาด้วยนะครับ
‪ค่ะ รับทราบค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ผู้พิพากษา มีของส่งมาถึงผู้พิพากษาน่ะค่ะ
‪(ขอบคุณผู้พิพากษาชาแทจู ‪สถานพินิจปูซาน)
‪เดี๋ยวผมจะติดต่อคนส่งเป็นการส่วนตัว ‪รบกวนส่งต้นไม้คืนให้หน่อยนะครับ
‪แต่เขาขอร้องมาว่าให้ส่งให้ถึงมือเลยนะ
‪รับไว้แค่น้ำใจก็พอครับ
‪ผมขอไม่รับไว้
‪ฝากด้วยนะครับ
‪ค่ะ งั้นฉันจะทำตามนั้นค่ะ
‪นี่เป็นเอกสารเกี่ยวกับซอยูรี ‪ที่คุณขอไว้เมื่อคืนครับ
‪อือ
‪มีบันทึกอะไรไหมคะ
‪ไม่ครับ ถ้าไม่นับเรื่องผิดกฎ ‪ของสำนักงานคุมประพฤติก็ไม่มีอะไรครับ
‪งั้นผมขอตัว
‪(ชื่อ: ซอยูรี)
‪อะไรครับเนี่ย ต้นไม้มาใหม่นี่นา
‪เราไม่ได้ซื้อเองหรอก มาจากสถานพินิจปูซานน่ะ
‪ปูซานเหรอครับ
‪ไหงมาจากที่นั่นได้
‪ยูรีแอดมิตอยู่ไม่ใช่เหรอ ‪จู่ๆ ถามหาบันทึกอะไรครับ
‪สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
‪ซอยูรีคือเหยื่อความรุนแรงในครอบครัว
‪- ผู้ก่อเหตุเหมือนจะเป็นพ่อแก ‪- ฮะ
‪งั้นแจ้งความหรือยังครับ
‪ตอนนี้พ่อแกอยู่ไหนครับ
‪แล้วทางสถานีตำรวจว่าไงครับ
‪ผู้พิพากษา
‪เหยื่อปฏิเสธที่จะแจ้งความ
‪(บันทึกประวัติอาชญากรรม ‪ชื่อ: ซอยูรี)
‪ว่าแต่ทำไมถึงถามหาบันทึกล่ะครับ
‪ไม่ใช่ใช่ไหมครับ ผู้พิพากษา
‪(ฝ่าฝืนการคุมประพฤติ)
‪ใช่แล้ว
‪สิ่งที่ผู้พิพากษาชาคิดอยู่
‪ซอยูรีจะถูกแยกตัวออกมา ‪ในฐานะผู้เสี่ยงกระทำความผิด
‪ว่าไงนะครับ
‪ผู้พิพากษาชาสุดยอดมากเลยว่าไหมคะ
‪ทำแบบนั้นมาตลอดหกปีได้ยังไง
‪แต่เขาบอกให้ฉันส่งต้นไม้คืนค่ะ ‪บอกว่ารับไว้แค่น้ำใจก็พอ
‪ถ้าเป็นผู้พิพากษาชา ก็เข้าใจได้แหละครับ ‪เขามีกำลังพอให้ทำแบบนั้น
‪อยากรู้จริงๆ
‪ถูกเลี้ยงดูมายังไงถึงโตมาแบบนั้น
‪แต่มันก็แปลกนิดๆ ไหม
‪ทำไมต้องเป็นปูซานล่ะ
‪ลองคิดดูสิ ผู้พิพากษาชารับหน้าที่ดูแล ‪แผนกคดีเยาวชนที่นี่เป็นที่แรก
‪และศาลเราก็ประสานงานกับสถานพินิจ ‪แค่ที่โซลไม่ก็คยองกีเท่านั้น
‪แต่ทำไมเขาถึงบริจาคเงิน ‪ให้สถานพินิจปูซานนานขนาดนั้น
‪บ้านเกิดหรือเปล่า
‪- ก็เป็นไปได้นะครับ ‪- เนอะ
‪แกคือเหยื่อนะครับ
‪ไม่คิดในมุมของยูรีบ้างล่ะครับ ‪แกต้องได้รับการคุ้มครองสิ
‪ไม่สิ ทำไม…
‪ทำไมคิดจะจับแกแยกมา ‪ผ่านการลงโทษได้ลงคอครับ
‪แกไม่ได้ทำอะไรผิดถึงขั้นต้องถูกลงโทษ ‪หรือต่อให้แกทำผิด
‪ตอนนี้ก็ควรคุ้มครองแกก่อนนะครับ
‪ถ้าแกไม่แจ้งความ ก็ต้องเกลี้ยกล่อมสิ
‪ทำไมถึงต้อนให้แกจนมุมขนาดนี้ล่ะครับ
‪คดีนี้ฉันรับผิดชอบคนเดียว
‪ฉันจะพิพากษายังไง มันก็สิทธิ์ของฉันไม่ใช่เหรอ
‪ครับ แต่ถึงยังไงแบบนี้มันก็เกินไปนะครับ
‪ผมปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้หรอกครับ
‪ปล่อยไม่ได้แล้วไง ‪นายจะละเมิดอำนาจศาลของฉันเหรอ
‪ชิมอึนซอกพูดสายค่ะ
‪โทรจากตึกผู้ป่วยโรงพยาบาลยอนฮวานะคะ ‪ใช่ผู้พิพากษาที่ดูแลคดีซอยูรีไหมคะ
‪ตอนนี้อยู่กับคนไข้ซอยูรีหรือเปล่าคะ
‪ฉันตั้งใจจะไปแจ้งวันออกจากโรงพยาบาล ‪แต่ไม่เจอคนไข้น่ะค่ะ
‪ผู้ปกครองก็ไม่รับสาย
‪เห็นคนไข้ซอยูรี ห้อง 523 ไหมคะ
‪เอาเป็นว่าเราจะลองหาดูก่อนแล้วจะติดต่อไปค่ะ
‪ทำไมครับ มีอะไรครับ
‪ซอยูรีหายไปจากโรงพยาบาล
‪(อึนโซฮี ‪เธออยู่ไหน)
‪ชิมอึนซอกนะคะ เราเคยเจอกัน ‪ที่สถานพักฟื้นก่อนหน้านี้
‪ถ้าเกิดว่าวันนี้เจอซอยูรี
‪ช่วยติดต่อฉันมาทันทีเลยนะคะ
‪เปล่าค่ะ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร
‪ค่ะ
‪ค่ะ รบกวนหน่อยนะคะ
‪เมื่อเช้านี้ตอนที่เช็กสัญญาณชีพ ‪เธอยังอยู่อยู่เลย
‪แต่พอเช็กจากกล้องวงจรปิด ‪ปรากฏว่าเธอออกไปจริงๆ ค่ะ
‪ผู้ปกครองล่ะคะ
‪ท่านกำลังตามหาเธออยู่กับทีมรปภ.ค่ะ
‪ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
‪(เขตหวงห้าม ห้ามเข้านอกเวลาเยี่ยม)
‪แยกย้ายกันก่อนแล้วกัน
‪ฉันจะลองโทรไปที่นี่แล้วตามหาแกดู
‪ครับ งั้นผมจะแวะไปที่ที่ยูรีไปบ่อยๆ ‪แล้วจะติดต่อไปนะครับ
‪อือ
‪สำนักงานคุมประพฤติใช่ไหมคะ
‪ผู้พิพากษาชิมอึนซอกจากศาลแขวงยอนฮวาค่ะ
‪มีเด็กหายตัวไปค่ะ
‪ชื่อซอยูรี เกิดวันที่ 1 ธันวาคม ปี 2004 ค่ะ
‪เร่งหน่อยนะคะ
‪(ชื่อ เบอร์โทรศัพท์)
‪(สตาร์ คาราโอเกะหยอดเหรียญ)
‪- ไม่ทราบว่าเคยเห็นคนนี้ไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ ไม่เคยเห็น
‪- ขอดูรอบๆ นี้แป๊บหนึ่งนะครับ ‪- ค่ะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- เอ่อ
‪รับสายหน่อยเถอะ ขอร้องล่ะ
‪เธอไม่ได้บอกใครจริงๆ ใช่ไหม
‪ฉันขออยู่แค่ไม่กี่วัน
‪โธ่ พกเงินมาอยู่แล้วสิยะ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪(ผู้พิพากษาชาแทจู)
‪เฮ้อ ให้ตาย
‪อือ ฉันถึงแล้ว
‪เฮ้อ ทำไมวันนี้หนาวชะมัดเลย
‪ใช่ที่นี่แน่เหรอ
‪อ้อ ฉันว่าน่าจะใช่นะ ใช่แหละ
‪นี่ อึนโซฮี
‪ไหนว่าไม่มีใครไง
‪เฮ้ย ค้นตัวมัน
‪หลบไป หลบสิวะ นังนี่
‪- บอกให้ปล่อย ‪- จะไปไหน
‪- ปล่อยสิวะ ‪- เอาเงินมา
‪บอกให้ปล่อย
‪ปล่อยสิวะ บอกให้ปล่อยไง
‪นังบ้านี่
‪ไม่ได้นะ นั่นเงินฉัน แม่งเอ๊ย
‪เอาคืนมา
‪- ไอ้สัตว์นรก ‪- นังประสาท นั่นมันเรื่องของแก
‪เอาเงินฉันคืนมา ไอ้เวรเอ๊ย
‪แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง
‪โธ่ บัดซบเอ๊ย ใครใช้ให้แกหลงกลล่ะ
‪- หน้าโง่ ‪- นังชาติหมา
‪แกว่าไงนะ นังนี่
‪ทีหลังก็หัดฟังบ้างนะ นังสารเลว
‪(โรงเรียนตำรวจเยาวชน)
‪ผู้พิพากษาคะ ยูรีน่ะค่ะ ‪พ่อยูรีเป็นคนพาแกไปหรือเปล่าคะ
‪ไม่ค่ะ ไม่น่าใช่
‪พ่อยูรีไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกนอนโรงพยาบาลค่ะ
‪เดี๋ยวฉันจะลองหาเรื่อยๆ ‪ถ้าได้ข่าวอะไรก็ติดต่อมาทันทีนะคะ
‪ชิมอึนซอกพูดสายค่ะ
‪โทรจากสถานพักฟื้นนะคะ
‪ค่ะ
‪ผู้พิพากษาชา เมื่อกี้ฉันได้รับสาย
‪(สถานพักฟื้นอูรี)
‪เหมือนจะเจอยูรีแล้วล่ะ
‪เธอจะร้องไห้ทำไม
‪อะไรกัน
‪หน้าเธอไปโดนอะไรมา ฮะ ฝีมือใคร
‪ทำไมชีวิตหนูถึงเป็นแบบนี้คะ
‪ทำไมมีแค่หนูที่ชีวิตเฮงซวยแบบนี้
‪หนูอยากหลุดพ้นจากตรงนี้
‪หนูอยากใช้ชีวิตให้ดีสักที
‪แต่หนูหลุดพ้นจากตรงนี้ไม่ได้เลยค่ะ
‪ยูรี
‪แจ้งความเถอะนะ ผู้พิพากษาจะช่วยอีกแรงเอง
‪แจ้งแล้วไงคะ มันจะมีอะไรต่างไปเหรอ
‪คำสั่งห้ามเข้าใกล้ จำกัดสิทธิ์ผู้ปกครอง
‪เราจำกัดการติดต่อทุกรูปแบบจากพ่อเธอได้นะ
‪- เธอแค่ออกจากบ้านมาอยู่ในที่ปลอดภัยก็พอ ‪- หนูไม่อยากทำแบบนั้นค่ะ
‪หนูอดทนมาตลอด
‪แล้วทำไมหนูต้องออกล่ะคะ
‪หนูเป็นฝ่ายโดนตี
‪แล้วทำไมหนูต้องหนีตลอด
‪ถ้าออกคำสั่งห้ามแล้ว ‪ตำรวจจะอยู่ดูแลหนูตลอด 24 ชั่วโมงเหรอคะ
‪ก็ไม่ใช่นี่คะ
‪ถ้าไอ้ชั่วนั่นตัดสินใจว่าจะแก้แค้น ‪แล้วมาหาหนู หนูจะเป็นยังไงล่ะคะ
‪หนูแจ้งความไม่ได้หรอกค่ะ หนูกลัว
‪ไม่ใช่ว่าหนูไม่ทำ แต่หนูกลัวจนไม่กล้าค่ะ
‪ถ้าเธอปิดปากเงียบ
‪มันจะมีทางออกเหรอ
‪ถ้าโดนทำร้าย เธอก็จะหนีออกจากบ้านอีก ‪แล้วพอเงินหมด
‪เธอก็จะก่อเหตุอีกเหรอ
‪คุณยุ่งอะไรด้วยล่ะคะ
‪เหนื่อยชะมัด
‪รู้ไหมวันนี้มีกี่คนต้องลำบากเพราะเธอคนเดียว
‪แต่พอเธอมีท่าทีแบบนี้ ฉันเลยโมโหไง
‪ผู้พิพากษา
‪ก็ได้ ในเมื่อเจ้าตัวปฏิเสธ ฉันจะบังคับก็คงไม่ได้
‪ถึงขั้นนี้ ฉันก็ทำเท่าที่ทำได้แล้ว จริงไหม
‪เจอตัวแล้วค่ะ อยู่ที่สถานพักฟื้น
‪ค่ะ
‪ใครเหรอครับ
‪เพื่อนๆ ที่เธอโดดงานไปหา…
‪คือแก๊งหนีออกจากบ้านใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ แต่หนูเป็นเหยื่อนะคะ
‪เก็บไว้พูดตอนสอบปากคำเถอะ
‪เดี๋ยวนะ งั้นที่คุณโทรไปเมื่อกี้…
‪พ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ มาตรา 4 วรรค 1
‪"เยาวชนที่มีแนวโน้ม ‪ว่าจะก่ออาชญากรรมหรือประพฤติผิด
‪จะถูกส่งตัวในฐานะผู้เสี่ยงกระทำความผิด"
‪- ผู้พิพากษา ‪- ใช่ แวบหนึ่ง
‪ฉันลังเลว่าฉันทำเกินไปหรือเปล่า ‪อย่างที่ผู้พิพากษาชาพูด
‪แต่เธอได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว ‪ว่าเป็นแก๊งหนีออกจากบ้าน
‪หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ ผู้พิพากษา
‪ก็ทำซะสิ ฉันจะได้ส่งเธอไปสถานพินิจ
‪หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ
‪ยูรี อย่าร้องไห้เลยนะ
‪- ใจเย็นๆ ก่อน ลุกไหวไหม ‪- หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ
‪(สถานพักฟื้นอูรี)
‪ไม่เป็นไรนะ
‪(ศาลแขวงยอนฮวา)
‪ทำแบบนั้นไปได้ยังไงครับ
‪ผู้พิพากษาไม่มีความเห็นใจบ้างเลยเหรอ
‪ซอยูรีคือเด็กไม่มีที่ไป เพราะถูกพ่อทำร้ายนะครับ
‪แกก็เลยหนีไปไม่บอกกล่าว ‪แล้วริอ่านเข้าแก๊งหนีออกจากบ้านเหรอ
‪ควรจะถามว่าทำไมแกถึงไปเข้าแก๊ง
‪ไม่ใช่ตำหนิที่แกไปเข้าแก๊งสิครับ
‪ผู้พิพากษา ผมรู้สึกมาสักพักแล้ว
‪ผมอยากรู้จริงๆ นะครับ
‪ทำไมคุณถึงเกลียดเด็กๆ ขนาดนั้นครับ
‪ฮะ
‪ทำไมต้องพูดจาทิ่มแทงจิตใจพวกแกตลอด
‪คอยจับผิด คอยจ้องจะเล่นงานพวกแกอยู่เรื่อย
‪ทำไมต้องหัวเสียทุกครั้งด้วยครับ
‪เพราะนั่นคืออาชญากร
‪อายุแค่นั้น แต่ริอ่าน…
‪ก่ออาชญากรรม
‪ฉันขอถามบ้างแล้วกัน
‪มันใช่เรื่องที่ต้องโมโหขนาดนี้เหรอ
‪ทำไมนายต้องถือหางเด็กๆ ทุกครั้ง
‪โดนเด็กพวกนั้นจับจุดอ่อนได้หรือไง
‪- ผู้พิพากษา ‪- ถ้างั้นเพราะอะไรล่ะ
‪ทำไมชอบยุ่งกับคดีคนอื่น
‪ออกมาสิวะ
‪ออกมา ฉันบอกให้ออกมา ไอ้ลูกเวร
‪ออกมา
‪เออใช่ ฉันยืมเงินจากครูของแกมานิดหน่อย
‪คนเราพอเริ่มทำธุรกิจ ‪ก็ต้องหยิบยืมเงินเป็นธรรมดา
‪แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน
‪- ไว้ชีวิตผมเถอะครับ พ่อ ‪- ออกมา
‪- ออกมานะ ไอ้นรก ‪- ผมผิดไปแล้ว
‪- ออกมา ‪- ผมขอโทษ
‪บอกให้ออกมา ไอ้ลูกชั่ว
‪ออกมาสิ ไอ้นรก
‪ออกมานะ ไอ้เด็กเวร
‪ไว้ชีวิตผมเถอะครับ พ่อ ‪ผมผิดไปแล้ว อย่าฆ่าผมนะครับ
‪เพราะมันกวนใจผมไม่เลิกครับ
‪เพราะทางนั้นมันผิด แต่คุณก็ดึงดันจะไปให้ได้
‪เด็กๆ ที่มีแผลใจ ‪จากความรุนแรงในครอบครัวน่ะ
‪เด็กพวกนั้นจะไม่เติบโตไปกว่านี้แล้วครับ
‪ไม่ว่าอีก 10 ปี หรือ 20 ปี
‪มีแค่เวลาเท่านั้นที่ผ่านไปครับ
‪แต่เด็กพวกนั้นถูกขังอยู่ในห้วงเวลานั้นเพียงลำพัง
‪ใครๆ ต่างก็ตำหนิเด็กๆ ครับ
‪แต่คนที่จะให้โอกาสเด็กๆ ได้
‪มีแค่ผู้พิพากษาเท่านั้นครับ
‪เพราะงั้นผมถึงคิดว่า ‪นี่คืองานที่สำคัญและมีความหมายครับ
‪นั่นคือเหตุผลที่ผมมาเป็นผู้พิพากษาครับ
‪- สามสิบนาทีก่อนเริ่มพิจารณาคดีครับ ‪- อือ
‪อะไรล่ะเนี่ย ทำไมมันใช้ไม่ได้
‪สงสัยถ่านหมดแล้วแหง
‪เดี๋ยวผมไปหยิบอันใหม่มาให้
‪- รีบไปหยิบมาเลย ‪- ครับๆ
‪- ทำงานให้มันดีๆ หน่อย ‪- ขอโทษครับ
‪ผู้พิพากษา เป็นอะไรไหมครับ ผมขอโทษนะครับ
‪- ไม่เป็นไรครับ ‪- ขอโทษครับ
‪- วันนี้เวรผู้พิพากษาชิมใช่ไหม ‪- ครับ
‪รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวสาย
‪- ครับ ขอโทษด้วยนะครับ ‪- เอ่อ คือว่า…
‪วันนี้ยูรีมาขึ้นศาลด้วยไหมครับ
‪จะเริ่มการพิจารณาคดีเลยนะคะ
‪ยูรีขึ้นศาลในฐานะผู้เสี่ยงกระทำความผิด ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪ถูกครึ่งหนึ่ง ผิดครึ่งหนึ่งครับ
‪จุดประสงค์ที่แยกซอยูรีมาในฐานะ ‪ผู้เสี่ยงกระทำความผิด ไม่ใช่เพื่อลงโทษครับ
‪การพิจารณาคดีครั้งนี้
‪จะดำเนินร่วมกับคดีคุ้มครองเด็ก
‪ซึ่งอัยการได้ยื่นฟ้องพ่อของซอยูรี
‪ตามพ.ร.บ.คดีพิเศษ มาตรา 47 วรรค 1
‪ว่าด้วยบทลงโทษของการทารุณกรรมเด็ก
‪ด้วยอำนาจของผู้พิพากษา ขอออกคำสั่ง ‪คุ้มครองเด็กผู้เป็นเหยื่อค่ะ
‪- คุณพ่อยูรีคะ ‪- ครับ
‪ทราบใช่ไหมคะ ว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่
‪ครับ
‪คุณมาที่นี่เพราะอะไรคะ
‪ให้ตายสิ ขายหน้าชะมัด
‪ใช้ความรุนแรงในครอบครัวครับ
‪ยอมรับผิดไหมคะ
‪ตอนที่ถูกสอบสวน ‪ผมไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับ
‪แต่นี่มันใช่เรื่องเหรอครับ
‪ผมแค่จะดุแล้วก็สั่งสอนลูกเอง ‪ศาลมีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งครับ
‪ศาลเคยทำอะไรให้ผมหรือไง
‪สิ่งที่ผมทำไป ก็แค่การอบรมสั่งสอนลูกครับ
‪ด้วยสิทธิ์อันชอบธรรมในฐานะคนเป็นพ่อ
‪(ภาพถ่ายหลักฐานการทารุณกรรมซอยูรี)
‪การอบรมสั่งสอนหมายถึง
‪การแนะนำเรื่องนิสัยและจริยธรรม
‪สรุปว่าในภาพนั้นคือการอบรมสั่งสอน ‪ที่คุณพ่อพูดถึงใช่ไหมคะ
‪ด้วยสิทธิ์อันชอบธรรมในฐานะคนเป็นพ่อ
‪เหตุผลที่ฉันขังเธอไว้ มีอยู่ข้อเดียว
‪คือเพื่อทำให้เธอขึ้นศาล
‪แล้วฉันจะทำให้เธอเห็น
‪ว่าเหยื่อไม่ใช่ผู้ที่ถูกขัง
‪ผู้ก่อเหตุต่างหากที่จะถูกขัง
‪เหยื่อจะได้อยู่บ้านต่อ
‪และผู้กระทำผิดจะได้รับโทษ
‪ฉันจะทำให้เธอเห็นเอง
‪ฉันนี่แหละ
‪โธ่ แบบนี้มันให้ร้ายกันนะครับ
‪มีหลักฐานว่าเป็นฝีมือผมเหรอครับ ก็ไม่มี
‪นี่คือคำให้การเกี่ยวกับความรุนแรงในครอบครัว ‪ที่ซอยูรีเขียนขึ้นในสถานจำแนกเยาวชน
‪คำให้การระบุไว้ว่าขณะถูกทำร้าย
‪เธอถูกทุบตีด้วยไม้เบสบอล ‪และถูกเตะอย่างแรงค่ะ
‪แล้วก็ พยานคะ
‪ผมสายสืบโกคังชิกจากแผนกสตรีและเยาวชน
‪สน.ยอนฮวาครับ
‪(สถานีตำรวจ)
‪คิดจะทำยังไงกับซอยูรีเหรอครับ
‪ผมจัดการเรื่องแจ้งความ ‪หนีออกจากบ้านแล้ว แต่ว่า…
‪คุณสายสืบคิดว่าไงคะ
‪คุณได้ช่วยเด็กที่จมน้ำไปครั้งหนึ่งแล้ว
‪จะช่วยอีกครั้งหรือเปล่าคะ
‪ผมยังช่วยอะไรได้อีกเหรอครับ
‪จำสภาพของซอยูรีที่ห้องฉุกเฉินได้ใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪แจ้งความพ่อของซอยูรีให้หน่อยค่ะ
‪คุณสายสืบช่วยสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองให้ทีนะคะ
‪นี่เป็นไฟล์บันทึกเสียง ‪ในวันที่ซอยูรีถูกหามส่งโรงพยาบาลครับ
‪ผมเจอระหว่างสืบคดี ‪ความรุนแรงในครอบครัวครับ
‪- เงินอยู่ไหน ฮะ ‪- หนูไม่มี
‪- นังนี่ต้องโดนตบถึงจะได้สติใช่ไหม ‪- หยุดนะ พอได้แล้ว
‪- หนูไม่มี ‪- เงินแค่ไม่เท่าไรเอง
‪ก็ไปทำมาหากินเองสิ
‪ไปหาเงินใช้เองสิวะ
‪- ลองแหกปากอีกทีสิ ‪- หยุดนะ
‪พอได้แล้ว ไอ้ลูกบ้าเอ๊ย
‪เงินอยู่ไหน
‪- พอได้แล้ว ‪- หนูไม่มี
‪- หยุดแหกปากสักที ‪- โธ่เอ๊ย ขอร้องล่ะ
‪- อยู่นิ่งๆ สิวะ ‪- ได้โปรด พอเถอะ
‪ไอ้สัตว์นรก
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪- ฉันบอกให้แกหยุด ‪- บอกให้ไปให้พ้น
‪- นังนี่รนหาที่ตายเหรอ ‪- ไอ้ลูกคนนี้ พอสักที
‪- ให้ตายเถอะ ‪- โอ๊ยตายๆ
‪- ย่า… ‪- นี่
‪แค่หาเงินได้ อย่ามาทำอวดดีนักเลย เงินอยู่ไหน
‪ก็บอกว่าไม่มี
‪- เอาเงินมา ถ้าไม่อยากโดนฟาดอีก ‪- บอกว่าไม่มีไง
‪ฆ่าหนูเถอะ
‪- ฆ่าให้ตายๆ ไปซะ ขอร้อง ‪- เด็กเวรนี่ อยากตายเหรอ ได้
‪- ตายซะ ‪- พอได้แล้ว
‪ตายซะ นังตัวดี
‪- พอได้แล้ว พอ ‪- ตายซะ ตาย
‪พล่ามอีกสิ พล่ามมาเลย
‪เวรเอ๊ย
‪โธ่เอ๊ย ลูก
‪โอ้โฮ
‪มิน่าล่ะ ตอนที่จะแจ้งความว่ายัยนี่หนีออกจากบ้าน
‪ถึงได้ขัดขวาง ถามอะไรไม่เข้าท่า
‪ที่แท้พวกเดียวกันนี่หว่า
‪นี่ แกเป็นใครวะ สายสืบเหรอ
‪- นี่น่ะเหรอสายสืบ ไอ้เวร ‪- พอได้แล้วครับ
‪อะไร
‪นั่งลงจะดีกว่านะครับ
‪เฮ้อ หมดคำจะพูดเลย
‪ผู้พิพากษา ท่านเองก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ‪ว่าเด็กนี่มันขายตัว
‪มันเคยขึ้นศาลเพราะเรื่องนั้น
‪ผมก็เลยตบมันนิดหน่อยครับ เพื่อจะเรียกสติมัน
‪ผมแค่อบรมสั่งสอนในฐานะพ่อครับ
‪มันผิดตรงไหนเหรอครับ
‪อบรมสั่งสอนไม่ผิดหรอกค่ะ
‪แต่ว่า…
‪นั่นไม่ใช่การอบรมสั่งสอนสักหน่อย
‪เรื่องนี้ เป็นสิ่งที่ฉันสงสัย…
‪ตลอดการพิจารณาคดีค่ะ
‪ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ
‪ว่าทำไมคุณพ่อ…
‪ถึงมั่นอกมั่นใจเหลือเกินคะ
‪เรื่องทั้งหมดนี้ ฉันผิดเองค่ะ
‪ฉันเลี้ยงดูลูกมาแบบผิดๆ เอง
‪พ่อของยูรี ลูกชายฉัน
‪แกเหมือนพ่อของแกค่ะ
‪ตอนเด็กๆ แกถูกทุบตีมาเยอะค่ะ
‪ว่าแต่ทำไมเพิ่งจะเอาอันนี้มาให้เราครับ
‪ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่านั่นคืออะไร
‪ยูรีเตรียมไว้ เพื่อจะเอาไปแจ้งความค่ะ
‪ฉันห้ามแกแล้ว
‪ย้ำแล้วย้ำอีกว่าอย่าทำ
‪จะทำแบบนั้นกับพ่อตัวเองได้ยังไง
‪ฉันเองนี่แหละที่ผิด
‪ฉันผิดเองทั้งหมด
‪เพราะฉันเลี้ยงลูกมาไม่ดี แกถึงเป็นแบบนั้น
‪ฉันคือคนที่ควรถูกลงโทษ
‪สรุปว่า…
‪ยายแก่นั่นหักหลังฉันแฮะ
‪แม่เจ้า แกจะทำอะไร
‪- คุณย่า ‪- อย่านะ หยุด
‪- ไอ้ประสาท ‪- หุบปาก
‪หยุดนะ
‪ทำอะไรของคุณครับ
‪- ไม่ได้นะ ‪- หุบปากซะ
‪ปล่อย ปล่อยย่านะ
‪หยุดนะ
‪ผู้พิพากษาชาแทจู
‪(ตัวละคร เหตุการณ์ และองค์กร ‪ที่ปรากฏในซีรีส์เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์