‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ครับ ตอนนี้ผมอยู่หน้าศาลครับ
‪อ้าว ผู้พิพากษา ทำไมกลับมาอีกล่ะคะ
‪มีหลักฐานจากหน่วยสืบสวนใช่ไหมครับ
‪คดีฆาตกรรมเด็กประถมยอนฮวา
‪รีบไปหยิบอันนั้นมาที่ห้องสอบสวนด่วนเลยนะครับ
‪เอ่อ ผู้พิพากษาคะ ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับบ้าน…
‪ตอนนี้ฮันเยอึนอยู่ที่ห้องสอบสวนครับ
‪- คะ ‪- ฮันเยอึนอยู่ที่ห้องสอบสวนครับ
‪ค่ะๆ ถ้างั้น ผู้พิพากษาคะ
‪ผู้พิพากษาครับ คือว่า…
‪ผู้พิพากษา มือ…
‪ไม่ต้องเล่นใหญ่ แค่นี้ไม่ตายหรอก
‪ครับ
‪เอ่อ ผมติดต่อผู้ปกครองของฮันเยอึนไม่ได้ครับ
‪เดี๋ยวผมจะพยายาม…
‪ฉันติดต่อได้แล้ว
‪ยังไงครับ
‪ผ่านทนายที่ดูแลเธอ
‪ทนายเหรอครับ
‪ตอนนี้ทั้งพ่อและแม่ของเธออยู่ที่อเมริกา
‪พ่อทำธุรกิจ
‪ส่วนแม่เปิดร้านแฟชั่นชื่อดัง
‪ด้วยเหตุนั้น จึงมีสำนักงานกฎหมาย ‪ที่ดูแลเธอโดยเฉพาะ
‪เคยได้ยินชื่อ "สำนักงานกฎหมายกอโบ" ใช่ไหม
‪เป็นสำนักงานกฎหมายยักษ์ใหญ่
‪(ข้อมูลส่วนบุคคล ‪ฮันเยอึน อายุ 16 ปี)
‪ฉันก็สงสัยอยู่ว่าผู้พิพากษาไร้หัวคิดที่ไหน ‪จะสอบสวนผู้เยาว์ในเวลานี้
‪ที่แท้ก็ชิมอึนซอกนี่เอง
‪ฉันได้ยินมาแล้วล่ะ
‪เธอย้ายมาอยู่แผนกคดีเยาวชนแล้วเหรอ
‪แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวด้วยค่ะ ‪คุณทนายฮอชานมี
‪การสอบสวนในตอนนี้
‪เหมือนเรื่องตลกเหรอคะ
‪เธอมีสิทธิ์ที่จะไม่ให้การหรือปฏิเสธที่จะตอบ
‪คำถามที่ฉันจะถามต่อไปนี้
‪แม้ไม่ให้การ ก็ไม่เสียเปรียบ
‪สิ่งที่เธอพูดนับจากนี้ ‪อาจทำให้เธอเสียเปรียบในชั้นศาล
‪และเธอมีสิทธิ์ได้รับการช่วยเหลือจากทนาย
‪เซ็นซะ
‪(เอกสารยืนยันสิทธิ์ที่จะไม่ให้การ ‪และมีที่ปรึกษากฎหมาย)
‪นี่ไม่ใช่การสอบสวนจากหน่วยสืบสวน
‪แต่เป็นการสอบสวนจากศาล ‪เพื่อตรวจสอบความจริงบางส่วน
‪ตอบตามสบายได้เลยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เริ่มเลยเถอะค่ะ
‪แบคซองอู
‪เข้ามอบตัวกับตำรวจแล้ว
‪เขาบอกว่าฆ่าคนตาย
‪เหยื่อเรียนที่โรงเรียนประถมแถวนั้น…
‪เข้าเรื่องเลยเถอะค่ะ
‪เธอเป็นอะไรกับแบคซองอู
‪หนูไม่รู้จักเขาค่ะ
‪แต่เธอหนีเนี่ยนะ
‪หนูกลัวค่ะ ก็คุณตามหนูมาไม่เลิก
‪เอาล่ะ
‪นี่เป็นบันทึกการโทรระหว่างเธอกับแบคซองอู
‪คงจะโทรผิดมั้งคะ
‪ถึงขั้นนี้ แทบจะเป็นพวกย่องตามแล้วมั้ง
‪ขอใช้สิทธิ์ไม่พูดค่ะ
‪ในวันเกิดเหตุ ก่อนและหลัง ‪ช่วงเวลาที่คาดว่าเกิดเหตุ
‪คนเดียวที่โทรคุยกับแบคซองอูก็คือเธอ
‪แบบนี้คือไม่รู้จักเหรอ
‪ขอใช้สิทธิ์ไม่พูดค่ะ
‪หลักฐานที่อยู่วันที่ 13 ธันวาคม ปี 2021 ‪เวลา 11 โมงถึง 4 โมงเย็นล่ะ
‪- อันนั้นก็… ‪- คงจะใช้สิทธิ์ไม่พูดอีกล่ะสิ
‪เยอึน
‪แบคซองอูน่ะ ‪เป็นเยาวชนผู้กระทำผิดซึ่งอายุไม่ถึง 14 ปี
‪เขาก็เลยหลบหลีกจากคดีอาญาได้
‪แต่เธอไม่เหมือนเขานะ
‪ตามกฎหมายกรณีพิเศษมาตรา 2 และ 4
‪ว่าด้วยบทลงโทษอาชญากรรมรุนแรงโดยเฉพาะ
‪อัตราโทษสูงสุดในชั้นศาลคือจำคุก 20 ปี
‪แน่นอนว่าเธอคงรู้ดีอยู่แล้ว
‪รู้ใช่ไหม เมื่อกลางวัน ‪มีการพิจารณาคดีของแบคซองอู
‪พอการตัดสินคดีสิ้นสุดลง
‪เธอคิดว่าเขาพูดอะไรทิ้งท้ายไว้ล่ะ
‪เวลาที่ตกลงกันไว้คือเที่ยงคืน พอได้แล้วนะคะ
‪นั่งลงค่ะ
‪ฉันจะถามคำถามสุดท้ายก่อนจบ
‪คลิปนี้เป็นภาพจากกล้องวงจรปิด
‪ในลิฟต์ในที่เกิดเหตุในวันเกิดเหตุค่ะ
‪แต่ว่า ฮันเยอึน
‪ทำไมเธอไปอยู่ที่นั่นได้
‪แค่ขึ้นลิฟต์ด้วยกัน
‪ก็ผิดเหรอคะ
‪บันทึกการโทรระหว่างเธอ ‪กับแบคซองอูก่อนที่จะเกิดเหตุ
‪ภาพเธอจากกล้องวงจรปิด ‪ณ จุดเกิดเหตุในวันเกิดเหตุ
‪ถึงขนาดนี้แล้ว
‪ถ้าจะมองว่าเธอ ‪คือบุคคลที่สามที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้
‪ก็ไม่เห็นจะแปลกสักนิด
‪เป็นผู้พิพากษาแล้วจะจับคนไปขัง ‪ทั้งที่ยังไม่ตัดสินคดีก็ได้เหรอคะ
‪พอสืบสวนดูแล้ว ปรากฏว่า
‪ครั้งก่อนเธอเคยถูกตัดสินโทษ ‪ให้คุมประพฤติไม่เกินสองปี
‪เธอไม่ทำตามคำตัดสินจากศาล ‪ซ้ำยังมีท่าทีไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว
‪อย่างเธอ
‪ไม่ควรอยู่ในร้านเน็ตในเวลานั้นสิ
‪ปล่อยนะ บอกให้ปล่อย
‪- คุณทนาย ช่วยหนูด้วย ‪- ห้ามให้เด็กเจ็บนะครับ
‪- ระวังด้วยครับ ระวัง ‪- ปล่อยหนูนะ ปล่อย
‪ไม่ได้ยินหรือไง
‪ในเมื่อจะพาตัวไปอยู่ดี
‪ก็ควรจะปล่อยให้แกได้นอน ‪แล้วค่อยพาไปพรุ่งนี้เช้าก็ได้นี่
‪- ฮันเยอึนยังเป็นผู้เยาว์อยู่นะ ‪- ถึงยังไง…
‪ต่อให้เป็นผู้เยาว์ก็เถอะ
‪แต่มีคนตายนะ
‪ครอบครัวหนึ่งแหลกสลายไม่มีชิ้นดี
‪กับอีแค่อดนอนคืนเดียว มันจะอะไรนักหนา
‪ฉันแค่ทำงานในฐานะผู้พิพากษาเท่านั้น
‪ฉะนั้น เธอเองในฐานะทนายความ
‪ก็ทำงานของเธอไปซะ
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪ถ้าหัวหน้าแผนกถามหา ฉันจะติดต่อไปทันทีนะคะ
‪ค่ะ
‪ตื่นแล้วเหรอคะ
‪ฉันได้ยินเรื่องเมื่อวานแล้วค่ะ เรื่องฮันเยอึน
‪เห็นว่าเธอถูกพาตัวไป ‪สถานจำแนกเยาวชนแล้วเหรอคะ
‪ถ้าผู้พิพากษาชิมมาแล้ว ต้องถามให้ได้เลยนะครับ
‪เพราะคนที่จับตัวเด็กมา ก็คือผู้พิพากษาชิม
‪เธอลำบากเอาเรื่องเลยล่ะครับ
‪มือถลอก แถมต้องดามเฝือกอีก
‪คงเพราะแบบนั้น
‪ผู้พิพากษาชิมถึงโทรมาบอกเมื่อกี้ ‪ว่าจะมาสายนิดหน่อยค่ะ
‪ปล่อยให้เธอพักไปเถอะครับ
‪ดูเหมือนช่วงนี้ไม่ค่อยได้นอนหลับเต็มอิ่มด้วย
‪- หัวหน้าแผนกล่ะ ‪- ยังไม่มาค่ะ
‪ถ้างั้นอย่าเพิ่งให้หัวหน้าแผนกรู้นะ
‪มานี่เลย
‪(ยุนจีฮู)
‪เดี๋ยวผมกลับมานะ
‪แม่ยายบอกว่าอีกเดี๋ยวจะมา
‪กินข้าวกินปลาบ้างเถอะ นะ
‪คุณต้องกินเพื่อประทังชีวิตสิ
‪อือ ฉันเอง
‪หาได้ไหม
‪ไม่สิ มีตัวอย่างมากเท่าไรยิ่งดี
‪ฉันหาตัวอย่างในประเทศมาเกือบครบแล้ว ‪เอามาแค่ต่างประเทศพอ
‪คดีผู้เยาว์เป็นหลัก ฆ่าพ่อแม่ไม่เอา
‪ถ้าได้ข้อมูลเกี่ยวกับฮันเยอึน ‪จากสถานจำแนกเยาวชนแล้ว
‪รีบส่งต่อให้ผู้พิพากษาชิมทันทีนะ
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ
‪ว่าแต่เมื่อวานไปไงมาไงเหรอครับ
‪เฮ้อ อย่าให้พูดเลย
‪ฉันโดนรั้งไว้ตอนจะกลับบ้าน
‪แถมเด็กนั่นยังพ่วงทนายมาด้วยอีกคน
‪บรรยากาศนี่ไม่ใช่เล่นๆ เลย
‪โห เหลือเชื่อ
‪แต่ว่ามีทั้งบันทึกการโทร ‪และภาพจากกล้องวงจรปิดมัดตัว
‪จะมีทางรอดเหรอ
‪โห อยากจะบ้าตายจริงๆ
‪ตั้งแต่ผู้พิพากษาชิมมา ‪แผนกเราก็สุ่มเสี่ยงเหลือเกินครับ
‪เฮ้อ จริงๆ เลย
‪ถ้าหัวหน้าแผนกรู้ขึ้นมา เราทุกคนจะทำยังไงดี
‪ถ้าฉันรู้แล้วมันทำไม
‪- สวัสดีครับ ‪- ตายๆ ดูทำหน้าเข้า
‪ถ้าฉันรู้แล้วยังไงต่อ
‪ชิมอึนซอกค่ะ
‪ตอนนี้ฉันอยู่ที่ศาล
‪ค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
‪นี่ ผู้พิพากษาชา
‪แกไม่รู้จักนิสัยฉันเหรอ
‪ผู้พิพากษาสมทบคนนั้นกำลังคลั่งนะ
‪แกก็คลั่งไปกับเขาด้วยคนเหรอ
‪พวกแกชอบทำอะไรตามอำเภอใจลับหลังฉันงั้นสิ
‪เรียกตัวเด็กมาโดยไม่แจ้งหัวหน้า
‪แถมส่งตัวไปสถานจำแนกเยาวชนอีก
‪พวกแกนี่มันบ้าดีเดือดสิ้นดี
‪นี่ เห็นหัวหน้าเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง
‪ออกไปให้หมด ฉันไม่ต้องการพวกแกแล้ว
‪ฉันตั้งใจจะบอกคุณวันนี้อยู่พอดีค่ะ
‪บอกทำไม ตัดสินโทษ ‪โดยไม่บอกผมซะด้วยเลยสิครับ
‪เพราะฉันละอายใจค่ะ
‪มันน่าอับอาย…
‪ฆาตกรต่อเนื่องก็ไม่ใช่ ‪นักต้มตุ๋นข้ามชาติก็ไม่ใช่
‪พวกเขาก็แค่ผู้เยาว์ที่กระทำผิดค่ะ
‪เด็กพวกนั้นปั่นหัวตำรวจ ‪และประชาชนทั้งประเทศนะคะ
‪อย่างน้อยศาลก็ควรเปิดโปงความจริงสิคะ
‪นั่นคือหน้าที่เราไม่ใช่เหรอคะ
‪ถ้าจบการตัดสินคดี
‪แล้วพวกเขาดูถูกเรา คิดว่า ‪"อ๋อ กฎหมายนี่ง่ายจัง"
‪ถึงตอนนั้นจะทำยังไงคะ
‪(คน)
‪ถ้าพวกเขาโตขึ้น ก่อเหตุร้ายแรงกว่าเดิม ‪จนเกิดเหยื่ออย่างจีฮูขึ้นเรื่อยๆ
‪ถึงตอนนั้นใครจะรับผิดชอบคะ
‪ต้องทำให้เห็นสิคะ ว่ากฎหมายน่ากลัวแค่ไหน
‪ต้องสั่งสอนพวกเขาสิ ว่าถ้าทำร้ายคนอื่น
‪ผลที่ตามมาคืออะไร
‪ถ้าพ่อแม่พยายามปกปิดเพื่อลูก
‪รัฐบาลและศาลก็ต้องออกโรงสิคะ
‪เพราะแบบนั้นเราถึงมารวมตัวกันไงคะ
‪บอกฉันมาค่ะ
‪ฉันทำผิดอะไรคะ
‪ผิดมากพอให้คุณขว้างปาเอกสาร ‪และโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ในฐานะผู้พิพากษา
‪ฉันทำผิดตรงไหนคะ
‪แล้วยังไง เธอคิดจะทำอะไรต่อ
‪ฉันจะพิสูจน์ด้วยกฎหมายค่ะ
‪อย่างเข้มงวด
‪ไปหาคุณแม่ของแบคซองอู
‪ตอนนี้เหรอครับ
‪ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด ‪คือคำสารภาพจากแบคซองอู
‪แจ้งคุณแม่เรื่องผู้สมรู้ร่วมคิด
‪และถามเธอว่าเกลี้ยกล่อมแบคซองอูได้หรือเปล่า
‪เข้าใจแล้วครับ
‪แล้วเจอกันครับ ผู้พิพากษา
‪ขอโทษนะครับ ผู้พิพากษา ผมไม่ระวังปากเอง
‪ช่างเถอะค่ะ ยังไงก็ต้องเกิดขึ้นสักวันอยู่ดี
‪ครับ
‪อ้อ อีกอย่าง
‪นี่เป็นเอกสารที่สถานจำแนกเยาวชนได้มา ‪ขณะที่ทำการสืบสวนคดีครับ
‪บันทึกบทสนทนาของแบคซองอู ‪ในโซเชียลมีเดียครับ
‪แต่ว่าเนื้อหามันค่อนข้าง…
‪(ฉันขโมยลูกแมวมาจากแม่มันล่ะ ‪เอาไว้ซ้อมฆ่า)
‪ดูยังไงสองคนนี้ก็ไม่น่าจะแค่รู้จักกัน
‪ผู้พิพากษาครับ
‪ฮันเยอึน…
‪ลองติดต่อสถานจำแนกเยาวชนดูนะคะ
‪ว่ามีบัญชีโซเชียลมีเดียอื่นไหม
‪(ฝากด้วยนะ ฉันอ้วกไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ ‪ฉันบอกไปก่อนแล้วว่ามีปัญหาทางจิต)
‪(ค่อยยังชั่ว รู้ใช่ไหมว่าฉันรักนายมาก ‪เหมือนกัน เสร็จแล้วจะทักไป)
‪งั้นคุณแม่คะ ‪ไว้เจอกันใหม่สัปดาห์หน้าเวลานี้นะคะ
‪สัปดาห์หน้า เยชานต้องแก้โจทย์ ‪ให้ได้ทั้งหมดเลยนะจ๊ะ
‪- ครับ ‪- ขอบคุณมากนะคะ
‪- ลานะคะ ‪- สวัสดีครับ
‪ค่ะ ลาก่อนค่ะ
‪อยากเห็นฉันโดนไล่ออกเหรอคะ
‪มาที่นี่ได้ยังไงคะ
‪ถ้าคนเริ่มลือกันอีก จะทำยังไงคะ
‪สถาบันที่คุณแม่เคยสอน ‪บอกว่าคุณแม่ลาออกไปแล้วน่ะครับ
‪ผมเลยโทรหาบริษัทที่คุณแม่ทำงานอยู่ตอนนี้
‪เขาบอกแบบนั้นเหรอคะ
‪บอกว่าฉันลาออกเองเหรอ
‪ถ้าฉันโดนไล่ออกอีก ฉันตายแน่ค่ะ
‪ฉันก็ต้องทำมาหากินนะคะ
‪ใช่ว่าเด็กนั่นก่อปัญหาครั้งแรกซะที่ไหน
‪ผมไม่ได้มาเพื่อทำให้คุณแม่ลำบากนะครับ
‪ไม่ทราบว่า
‪เคยเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ไหมครับ
‪ไม่ค่ะ
‪ทำไมคะ
‪ดูเหมือนแกจะอยู่ในจุดเกิดเหตุด้วยครับ
‪เดี๋ยวสิ งั้นทำไมเพิ่งจะ…
‪ทำไมมีแค่ซองอูลูกฉัน…
‪กะแล้วเชียว
‪ยังไงลูกฉันก็ไม่ใช่เด็กที่จะฆ่าคนอื่นได้
‪ทางนั้นยังไม่ยอมรับน่ะครับ
‪เราต้องการคำสารภาพจากซองอูครับ
‪แล้วยังไงต่อคะ
‪บทลงโทษอาจเปลี่ยนไป ‪ขึ้นอยู่กับคำสารภาพครับ
‪ได้ค่ะ ฉันจะทำให้แกสารภาพให้ได้
‪ฉันไม่กล้าแม้แต่จะติดต่อ ‪ผู้ปกครองของเหยื่อด้วยซ้ำค่ะ
‪อย่าว่าแต่ไกล่เกลี่ยเลย แค่เจอฉันยังไม่กล้า
‪ทนายความของรัฐบอกว่าไงเหรอครับ
‪"ทนายความของรัฐ" เหรอคะ
‪ฉันไม่รับสายจากเบอร์แปลกน่ะค่ะ
‪เอ่อ
‪นี่เป็นเบอร์โทรนะครับ
‪ถ้าโทรไปเบอร์นี้
‪ก็จะเข้าใจเรื่องทนายความของรัฐครับ
‪ผู้พิพากษา ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอคะ
‪นี่ก็เป็นงานของศาลเหมือนกันครับ
‪คดีนี้เป็นคดีที่ร้ายแรง
‪ซองอูก็จำเป็นต้องสู้คดีนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪พ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ มาตราที่หนึ่ง
‪ระบุไว้ว่า "จุดมุ่งหมายคือการช่วยเหลือ ‪ให้เยาวชนเติบโตอย่างบริสุทธิ์" ครับ
‪หากไม่นับเรื่องที่ว่า ‪ใครเป็นผู้กระทำผิดหรือถูกกระทำ
‪จุดมุ่งหมายของ ‪แผนกไกล่เกลี่ยคดีอาญาเยาวชนของเรา
‪ก็คือการช่วยเหลือเด็กๆ ‪ไม่ให้ข้องเกี่ยวกับอาชญากรรมอีก
‪ช่วยเกลี้ยกล่อมแกหน่อยนะครับ
‪มาแล้วเหรอ
‪ดูเหมือนสองสามวันมานี้ ‪คุณไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มเลย
‪กลับไปนอนสบายๆ ที่บ้านเถอะครับ
‪ไหนว่าให้ฉันกลับไปนอน
‪คุณเพิ่งย้ายมา
‪แต่เรายังไม่ได้จัดงานต้อนรับเลยนี่ครับ
‪อือ ฉันไม่ฉลองหรอก
‪โห ผู้พิพากษาของเรานี่ ต่อให้โดนเข็มทิ่ม
‪ก็คงไม่มีเลือดออกสักหยดสินะครับ
‪ผมได้ยินจากผู้ช่วยซอว่าเช้านี้
‪คุณไม่ได้มาสายแต่อยู่ที่ห้องสมุดเหรอครับ
‪ผมมีเรื่องอยากถามผู้พิพากษา ขอถามได้ไหมครับ
‪ทำไมถึงเป็นที่นี่ล่ะครับ
‪แผนกนี้ไม่ได้ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ
‪ประสบการณ์ทำงานจากที่นี่ ‪ก็ไม่เอื้อให้เป็นทนายความในอนาคต
‪ทุกคนต่างก็เลี่ยงแผนกนี้ ‪เพราะงานเยอะ ปัญหาแยะ
‪ผู้พิพากษามีฝีมือ ถูกไหมล่ะครับ
‪แต่ทำไมคนเก่งๆ …
‪ถึงเลือกมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ
‪อยากรู้เหรอ
‪ครับ
‪กินให้อร่อยล่ะ
‪ผู้พิพากษา
‪แผนกนี้ไม่ได้ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ
‪ประสบการณ์ทำงานจากที่นี่ ‪ก็ไม่เอื้อให้เป็นทนายความในอนาคต
‪ทุกคนต่างก็เลี่ยงแผนกนี้ ‪เพราะงานเยอะ ปัญหาแยะ
‪ทำไมถึงเลือกมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪จบแค่นี้
‪อีกอย่าง
‪งานของแผนกก็ส่วนงานของแผนก
‪ส่วนคดีคุ้มครองเยาวชนที่แต่ละคน ‪ได้รับมอบหมาย ก็อย่าทำส่งเดชล่ะ
‪คดีคุ้มครองต้องพิพากษาคนเดียว ‪หัวหน้าแผนกเข้าไปยุ่งไม่ได้
‪แต่ถ้างานชุ่ย ฉันไม่ปล่อยไปแน่
‪- เข้าใจแล้วค่ะ ‪- ครับ
‪ขออภัยที่ขัดจังหวะระหว่างประชุมนะคะ
‪แต่เรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง
‪มีอะไร
‪ผู้พิพากษาชิมอึนซอก
‪จากแผนกไกล่เกลี่ยคดีอาญาเยาวชน ‪ศาลแขวงยอนฮวา
‪ผู้รับผิดชอบคดีฆาตกรรม ‪เด็กประถมยอนฮวาในครั้งนี้
‪มีคนสงสัยเรื่องคุณสมบัติ ‪ในฐานะผู้พิพากษาของเธอค่ะ
‪นับตั้งแต่ดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาแผนกคดีเยาวชน ‪ที่ศาลแขวงอึยจองบูเมื่อสองปีก่อน
‪ท่าทีกดขี่และการพูดตะคอกของเธอ
‪ทำให้เกิดข้อถกเถียงอยู่หลายครั้งค่ะ
‪เธอไม่พูดคำหยาบก็จริง
‪แต่เธอโมโหใส่ลูกฉัน แถมยังว่ากล่าวรุนแรง
‪ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าจะมีผู้พิพากษาแบบนั้นด้วย
‪โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ระหว่างกระบวนการ ‪สืบสวนคดีฆาตกรรมเด็กประถมยอนฮวา
‪เธอขอให้เด็กไปกับตนโดยสมัครใจ ‪แต่เด็กปฏิเสธ
‪เธอจึงบังคับพาตัวเด็กมา โดยไร้หมายศาล ‪จนกลายเป็นข้อถกเถียงค่ะ
‪ไม่ครับ ไม่ใช่ คือว่า…
‪ข่าวที่ว่ายังไม่ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงนะครับ
‪ไม่ค่ะ ไม่ใช่การบังคับพาตัวมา ‪แต่เป็นการสอบสวนตามกฎหมาย
‪ร่วมกับเจ้าหน้าที่คุมประพฤติค่ะ
‪ไม่ได้โกรธค่ะ ฉันแค่พูดให้ชัดถ้อยชัดคำ ‪ว่าเป็นการสอบสวนตามกฎหมาย
‪(คุณสมบัติของผู้พิพากษาชิมอึนซอกเป็นที่ถกเถียง)
‪หัวหน้าแผนกคะ อธิบดีผู้พิพากษาเรียกพบค่ะ
‪ใครกันเนี่ย
‪ท่านผู้พิพากษามาทำอะไรถึงที่นี่เอ่ย
‪เธอใช่ไหม
‪คนที่จะทำเรื่องพรรค์นี้ได้ ก็มีแค่เธอ
‪ใช่ ฉันนี่แหละ เธอบอกเองนี่นา
‪ว่าให้ฉันทำงานของฉัน
‪ฉันก็ควรใช้โอกาสนี้ให้โลกรับรู้ด้วยซะเลย
‪ธาตุแท้ของชิมอึนซอกน่ะ
‪วิธีการแบบกุ๊ยของเธอ
‪ในเมื่อมันไม่ได้ผลสมัยฝึกอบรม ‪ตอนนี้ก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน
‪ตอนนั้นเธอแพ้ ตอนนี้ก็ยังแพ้อยู่
‪จะมีหมายเรียกจากศาลส่งไปถึงฮันเยอึน
‪มาให้ตรงเวลา อย่าสายแม้แต่นาทีเดียวล่ะ
‪เพราะพวกนักข่าวที่เธอรัก คงจะมากันเยอะแน่
‪นี่มันเรื่องวุ่นวายอะไรกัน
‪เธอทำให้หัวหน้าแผนกถูกอธิบดีเรียกตัว
‪เป็นถึงผู้พิพากษาอาวุโส ไม่ใช่ผู้พิพากษาทั่วไป
‪ทำไมไม่บอกฉัน
‪ที่คืนนั้นเธอก่อเรื่องไว้ ‪บังคับพาตัวฮันเยอึนมาสอบสวน
‪ไม่คิดว่าที่ทำลงไปมันจะเป็นเรื่องเหรอ
‪บอกให้ผู้พิพากษาชามาที่นี่เดี๋ยวนี้
‪คดีนี้
‪ฉันขอมอบหมายใหม่ให้ผู้พิพากษาชา
‪- หัวหน้าครับ ‪- เป็นคำสั่งของท่านอธิบดี
‪ฉันเตือนล่วงหน้าชัดเจนแล้วนะ
‪ว่าสปอตไลต์ทุกดวงจะส่องมาที่เรา ‪ต้องรอบคอบเข้าไว้
‪ผมก็มีส่วนครับ
‪ฮะ
‪ผมเองก็สงสัย
‪เรื่องหลักฐานที่อยู่ของฮันเยอึนในวันเกิดเหตุ ‪วันนั้นผมก็เลย…
‪- เรื่องจริงเหรอ ‪- ไม่ใช่ค่ะ
‪วันนั้นฉันไปตามหาฮันเยอึนแค่คนเดียว
‪ทั้งหมดฉันเป็นคนตัดสินใจเองค่ะ
‪ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัวค่ะ
‪ผู้พิพากษาชา จัดตาราง ‪วันพิจารณาคดีมาให้เร็วที่สุด
‪ส่วนผู้พิพากษาชิม
‪คอยช่วยเหลือเขาไปแล้วกัน
‪ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นครับ
‪ผมเป็นคนบอกเรื่องร้านเน็ตเองนะครับ
‪และผมก็ไปตามหาฮันเยอึนมาด้วย
‪แต่ทำไมคุณถึงรับผิดไว้คนเดียวล่ะครับ ‪ทั้งที่คุณพยายามอย่างหนัก
‪พยายามแล้วไง
‪ความพยายามมันลบล้างความผิดได้เหรอ
‪เรื่องที่ว่อนอยู่ในข่าวก็ไม่มีตรงไหนผิด
‪ฉันทำผิดจริงๆ
‪แต่ว่า…
‪ต่อให้คำนึงถึงเรื่องทั้งหมดนั้นแล้ว ‪ฉันก็ยังอยากจับเด็กนั่นอยู่ดี
‪ถ้าเปลี่ยนทั้งแผนก ก็คงจะเป็นปัญหาอยู่หรอก
‪แต่นี่เปลี่ยนผู้พิพากษาหลักคนเดียว แล้วไง
‪ในเมื่อเราจ้องจะเด็ดหัวฝ่ายตรงข้าม ‪ก็ต้องเตรียมใจสละแขนสักข้างสิ
‪(คดีที่เกี่ยวข้องกับโรคจิตเภท)
‪นี่เป็นตัวอย่างคดีที่ฉันรวบรวมไว้
‪เอาเวลาที่ห่วงฉัน ‪มาอ่านเอกสารเพิ่มอีกสักหน้าดีกว่า
‪ผู้พิพากษา ทางสถานจำแนกเยาวชนติดต่อมาครับ
‪แบคซองอูจะให้ปากคำครับ
‪วันนี้มีการพิจารณาคดีฆาตกรรม ‪เด็กประถมยอนฮวา
‪คดีที่ทำให้ชาวเกาหลีตกตะลึง
‪ในวันเกิดเหตุกล้องวงจรปิดจับภาพ ‪นางสาวฮัน ผู้เป็นบุคคลที่สามไว้ได้
‪เธอถูกสงสัยว่าเป็นคนร้ายตัวจริง
‪ทางอัยการจึงสั่งฟ้องนางสาวฮัน ‪ในข้อหาฆาตกรรมค่ะ
‪ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมเด็กประถมยอนฮวา…
‪เยาวชนสองคนจะขึ้นศาลบ่ายวันนี้ครับ
‪- บ่ายสองวันนี้ ‪- สืบสวนอย่างถูกต้องด้วยครับ
‪- ยกเลิกซะ ‪- ยกเลิกซะ
‪โดยในครั้งนี้ ศาลจะพิจารณา ‪คดีอาญาของนางสาวฮัน
‪ร่วมกับการพิจารณาคดี ‪คุ้มครองเยาวชนของเด็กชายแบค
‪ทุกคนจึงจับตามองผลของการพิจารณาคดีค่ะ
‪ยอมรับว่าบังคับพาตัวมาไหมคะ
‪ศาลมีความเห็นยังไง ‪ต่อคดีฆาตกรรมเด็กประถมยอนฮวาครับ
‪การพิจารณาคดีครั้งนี้จะเป็นไปโดยไม่เปิดเผย
‪คดีฆาตกรรมเด็กประถมยอนฮวา…
‪หมายเลขคดี 2021 ยช 2598
‪และ 2021 กก 2611
‪จะเริ่มการพิจารณาคดีเลยนะครับ
‪ทนายความของฮันเยอึน
‪วันนี้ผู้ปกครองของเธอไม่มาเหรอครับ
‪ผู้ปกครองไม่สามารถเข้าร่วมได้ ‪เพราะติดธุระที่อเมริกา
‪ดิฉันซึ่งเป็นทนายความจึงขอเข้าร่วมแทนค่ะ
‪ตลอดชีวิตการเป็นผู้พิพากษา 22 ปีของผม
‪ผมไม่เคยเห็นทีมทนายความ ‪ที่เพียบพร้อมแบบนี้ในศาลเยาวชนมาก่อน
‪เราจะคิดว่าเป็นคำชมนะคะ
‪ทนายความของฮันเยอึน
‪ยอมรับไหมครับว่าเธอฆ่าและทิ้งศพ
‪ขอยอมรับในบางส่วน ‪และไม่ยอมรับในบางส่วนค่ะ
‪ตามคำให้การของแบคซองอู
‪เธอยอมรับว่าฆ่าและทิ้งศพค่ะ
‪แต่ไม่ใช่การวางแผนไว้ล่วงหน้า เป็นการก่อเหตุ ‪โดยไม่เจตนาเพราะมีอาการทางจิตค่ะ
‪ทนายความของแบคซองอู
‪ยอมรับว่าร่วมกันสังหารไหมครับ
‪ทางเราก็ไม่ยอมรับเช่นกันครับ
‪แบคซองอูให้การเกี่ยวกับคดีไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ให้การแล้ว แต่ไม่ใช่การร่วมกันฆ่า
‪เขาแค่ยุยงให้สังหารครับ
‪หลักฐานคืออะไรครับ
‪ก่อนที่ฮันเยอึนจะลงมือสังหาร ‪ที่บ้านของแบคซองอู
‪แบคซองอูคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นการล้อเล่นครับ
‪เยอึน
‪ที่อยู่บ้านของเธอคือ
‪ห้อง 3201 ตึก 103 แคปิตอลพาเลซใช่ไหม
‪คะ
‪ที่อยู่บ้านของเธอคือห้อง 3201 ตึก 103 ‪แคปิตอลพาเลซใช่หรือเปล่า
‪ค่ะ
‪ใช่แล้วล่ะ โดยปกติแล้วถ้ามีคนถามที่อยู่
‪ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะตอบว่าถูกหรือผิด ‪เหมือนอย่างที่เธอตอบใช่ไหมล่ะ
‪- ค่ะ ‪- และโดยปกติคำถามนี้
‪เราจะถามกันก็ต่อเมื่อจะไปหาที่บ้าน ‪หรือถามยืนยันตอนจะส่งอะไรไปให้
‪ถูกต้องไหม
‪คงงั้นมั้งคะ
‪แต่ทำไมแบคซองอูถึงตอบคำถามนั้นว่า ‪"ตายหรือยัง เช็กกล้องวงจรปิดหรือยัง"
‪ทำไมเขาถึงส่งข้อความตอบเธอแบบนั้นล่ะ
‪เวลาที่ทั้งคู่ส่งข้อความหากัน ‪ในโซเชียลมีเดียคือ 11:28 น.
‪(บ้านนายคือห้อง 1402 ตึก 101 ใช่ไหม)
‪(ตายหรือยัง เช็กกล้องวงจรปิดหรือยัง)
‪เวลาที่กล้องวงจรปิดในลิฟต์ที่เกิดเหตุ ‪จับภาพได้คือ 11:29 น.
‪กล้องวงจรปิดและบทสนทนาเมื่อกี้ ‪บอกเราได้สองอย่างครับ
‪ข้อแรก คนที่ล่อลวง ‪และนำตัวเหยื่อไปยังจุดเกิดเหตุ
‪ไม่ใช่แบคซองอู แต่เป็นฮันเยอึน
‪พี่
‪ข้อสอง
‪"ตายหรือยัง เช็กกล้องวงจรปิดหรือยัง"
‪เมื่อดูจากคำตอบที่ว่านี้
‪แสดงว่าทั้งคู่สมคบคิดกันก่อนจะลงมือก่อเหตุ
‪นอกจากนี้ แม้ว่าฮันเยอึนจะล่อลวงเหยื่อ ‪ไปยังบ้านของแบคซองอู
‪ก็ยากที่จะเข้าใจได้ว่าแบคซองอู ‪คิดว่านี่คือการล้อเล่น
‪ทนายความของแบคซองอูคิดเห็นยังไงครับ
‪พวกเขาต้องอ้างว่าก่อเหตุโดยไม่เจตนาแน่ๆ ค่ะ
‪แบคซองอูเคยให้การว่า ‪ได้ล่อลวง สังหาร ทำลายและทิ้งศพ
‪จึงยากที่จะปฏิเสธความจริงนี้ค่ะ
‪กรณีของแบคซองอู ‪ถ้าเขาไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิด ก็จะเป็นผู้ยุยง
‪ส่วนกรณีของฮันเยอึน ‪ถ้าไม่ใช่ไตร่ตรองไว้ก่อน ก็ไม่เจตนา
‪แต่ละคนจะอ้างว่ายุยงให้ฆ่า ‪และก่อเหตุโดยไม่เจตนาครับ
‪เราต้องดูว่าคำกล่าวอ้าง ‪ของพวกเขาถูกต้องหรือไม่
‪หรือว่ามีช่องโหว่หรือเปล่า
‪พยานมีความสัมพันธ์แบบใดกับฮันเยอึนคะ
‪ผมเป็นจิตแพทย์ครับ
‪ผมเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของฮันเยอึน ‪มาประมาณสามปีแล้วครับ
‪อาการของฮันเยอึนเป็นยังไงคะ
‪ดีเพรสซีฟคอนดักต์ดิสออร์เดอร์ นิวรัสธีเนีย
‪เพอร์ซิสเทนต์ดีลูชันแนลดิสออร์เดอร์
‪กล่าวคือ เธอถูกวินิจฉัยว่า ‪เป็นโรคเกเรร่วมกับซึมเศร้า
‪ประสาทเปลี้ยและหลงผิดเรื้อรังครับ
‪หลงผิดเรื้อรังเหรอคะ ‪รบกวนอธิบายโดยละเอียดหน่อยค่ะ
‪เอ่อ อาการหลงผิดมีอยู่หลายประเภทครับ
‪ในกรณีของฮันเยอึน เป็นแบบเพอร์ซีเคียวทอรี
‪หรือก็คือ หลงผิดว่าถูกปองร้ายครับ
‪คนไข้ที่มีอาการหลงผิดว่าถูกปองร้าย
‪จะตีความการกระทำของฝ่ายตรงข้าม ‪ว่าเป็นการคุกคาม ใส่ร้าย หรือล่วงละเมิด
‪แล้วก็จะตอบสนองในทันทีครับ
‪โทษทีนะ
‪ฉะนั้น หากว่ากันตามอาการหลงผิดแล้ว
‪คนไข้ก็อาจจะควบคุมอารมณ์โกรธได้ยากครับ
‪ถ้างั้น เป็นไปได้ไหมคะว่าเหตุการณ์นี้เกิดจาก
‪อาการหลงผิดว่าถูกปองร้าย
‪ไม่ว่ายังไง ก็ไม่สามารถยืนยันได้เต็มร้อยครับ
‪แล้วถ้าพูดถึงความเป็นไปได้ล่ะคะ
‪ถ้าจะนับแค่ความเป็นไปได้ ครับ ก็เป็นไปได้
‪หมดคำถามค่ะ
‪พักการพิจารณาคดีหนึ่งชั่วโมง ‪แล้วกลับมาต่อกันนะครับ
‪ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป คงไม่มีวันจบแน่
‪ทนายความของฮันเยอึน
‪ดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างดี ‪เพื่อให้เป็นการก่อเหตุโดยไม่เจตนา
‪(คอกพยาน)
‪แบคซองอู
‪เธอรู้ไหมว่านั่นคืออะไร
‪- สายชาร์จโทรศัพท์ของผมครับ ‪- มันคือ…
‪อาวุธก่อเหตุที่ใช้สังหารเหยื่อด้วยใช่ไหม
‪ครับ
‪ช่วยอธิบายสถานการณ์ตอนนั้นหน่อยได้ไหม
‪นี่
‪ก็อย่างที่ผมเคยบอกตอนนั้น
‪ผมไม่ได้เห็นว่าฮันเยอึนฆ่าเด็กนั่นครับ
‪เพราะผมเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่อีกห้อง
‪แต่ว่า…
‪เอาแบบนี้ไหมคะ
‪ถ้าเราทำให้แบคซองอูกับฮันเยอึนแตกคอกันล่ะ
‪ทั้งคู่จะได้แฉกันเอง
‪เธอฆ่ามันจริงๆ เหรอ
‪เฮ้ย นังบ้านี่ ตอบมาสิวะ แม่งเอ๊ย
‪เราทั้งคู่…
‪อาจไม่ต้องเข้าคุกก็ได้
‪เราทั้งสองคน…
‪รอดจากเรื่องนี้ได้นะ
‪ถ้างั้นจะบอกว่า
‪ทุกอย่างเริ่มต้นจากฮันเยอึนเหรอ
‪ครับ เธอบอกว่ามีวิธีครับ
‪เธอลบรอยนิ้วมือตัวเองที่เปื้อนบนสายชาร์จ ‪แล้วประทับรอยนิ้วมือผมแทน
‪เธอบอกว่ามีแผนอยู่แล้ว ให้ฟังที่เธอบอกก็พอ
‪ถ้าอย่างนั้น ใครเป็นคนต้นคิด ‪เรื่องทำลายศพเหรอ
‪แบคซองอูค่ะ
‪หมอนั่นสั่งให้หนูทำค่ะ
‪พอหนูฆ่าเด็กนั่นแล้ว
‪หนูก็ทุกข์ทรมานมาก
‪แบคซองอูสั่งให้หนูทำค่ะ
‪เขาอยู่นอกห้องน้ำ
‪คอยบอกหนูว่าควรจะหั่นศพยังไง
‪แล้วบอกให้ทิ้งอวัยวะภายในลงถังขยะเศษอาหาร
‪ส่วนชิ้นส่วนศพ
‪ให้ทิ้งในแทงก์น้ำบนชั้นดาดฟ้า
‪- เขาข่มขู่หนูค่ะ ‪- เฮ้ย แกบอกให้ทิ้งเหอะ
‪บอกด้วยว่าอย่าให้กล้องจับภาพได้
‪โกหกทั้งเพ
‪- ยัยนั่นทำเองทั้งนั้นครับ ‪- ฉันพูดเรื่องจริง
‪นายคอยบอกฉันจากนอกห้องน้ำ
‪เฮ้ย ก็แกบอกว่าจะทำเอง
‪ฉันบอกให้มอบตัว แต่แกบอกว่าอยากลองดู
‪- ฉันพูดตอนไหน ‪- ตอนไหนเหรอ
‪ยังจะกล้าถาม แม่งเอ๊ย ขวานนั่นแกก็เลือกเอง
‪แกดีใจที่ได้ฆ่าเด็กนั่นจนเต้นไปทั่ว
‪ฉันทำแบบนั้นตอนไหน
‪ยัยนั่นใช้ขวานฟันเด็ก พอเห็นเลือด ‪มันก็กระโดดโลดเต้น
‪ยัยนั่นประสาทเสียจริงๆ นะครับ
‪หุบปาก ไอ้ชาติหมา
‪แม่งเอ๊ย เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะเลย
‪ได้โปรดพอสักที
‪ขอร้องล่ะ พอได้แล้ว
‪ได้โปรด
‪ที่รัก
‪ลูกแม่ จีฮู…
‪จากคำสารภาพโดยสมัครใจ
‪ของแบคซองอู และฮันเยอึน
‪จึงไม่มีความจำเป็นต้องดำเนินการ ‪พิจารณาคดีอีกต่อไป
‪สุดท้ายนี้ เหยื่อ…
‪คุณแม่ของยุนจีฮู
‪ถ้ามีอะไรอยากจะพูด
‪เพื่อจะได้ไม่รู้สึกเสียดายในภายหลัง
‪อยากพูดอะไรไหมครับ
‪หลงผิดว่ามีคนปองร้าย
‪โรคจิตเภท
‪ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้นค่ะ
‪สิ่งที่สำคัญ…
‪สิ่งที่ชัดเจน…
‪ก็คือลูกของฉัน
‪ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว…
‪อยู่ในบ้านที่ไม่คุ้นเคย โดยที่ไม่มีแม่
‪แล้วชิงจากโลกนี้ไปก่อน
‪ฉันยังคง…
‪ไม่เข้าใจว่าทำไม…
‪ลูกฉัน…
‪ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
‪ถึงต้องตายไปแบบนั้น
‪ผู้พิพากษาคะ
‪ได้โปรด
‪ตัดสินโทษสถานหนัก
‪เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะคะ
‪ไม่ว่าเหตุผลคืออะไร
‪มันก็เป็นการฆาตกรรมอันป่าเถื่อนค่ะ
‪เราควรตัดสินโทษฮันเยอึนด้วยโทษสูงสุด 20 ปี
‪และตัดสินโทษแบคซองอูด้วยโทษสูงสุดระดับสิบ
‪ฉันคิดว่าแบบนั้นถึงจะเหมาะสมค่ะ
‪ถ้าตัดสินโทษระดับสิบ
‪ก็เท่ากับอยู่ในสถานพินิจสองปี
‪ผู้พิพากษาหลักล่ะคิดว่าไง
‪ผมก็คิดว่าควรตัดสินโทษฮันเยอึน 20 ปี ‪ถึงจะถูกต้องเหมือนกันครับ
‪ส่วนซองอู…
‪ศาลขออ่านคำพิพากษาครับ
‪ในคดีนี้ ผู้กระทำผิดได้สังหารเด็กน้อย ‪ที่ไม่ได้โกรธแค้นหรือรู้จักกันมาก่อน
‪ทั้งยังปฏิบัติต่อเขาเฉกเช่นสิ่งของ
‪ลงมือฆ่าเหยื่ออย่างโหดเหี้ยมเพียงเพื่อสังหาร
‪เนื่องด้วยคดีนี้ ‪เป็นอาชญากรรมที่ป่าเถื่อนอย่างยิ่ง
‪สร้างความสะเทือนใจและหวาดกลัว ‪ต่อบรรดาผู้ปกครอง
‪ที่มีบุตรหลานศึกษาอยู่ในชั้นประถม
‪ศาลขอตัดสินให้ฮันเยอึนจำคุก 20 ปี
‪ซึ่งเป็นโทษสูงสุดในพ.ร.บ.ศาลเยาวชนฯ
‪และตัดสินให้แบคซองอูเข้าสถานพินิจสองปี
‪ไม่นะ
‪- เป็นโมฆะ ทุกอย่างเป็นโมฆะ ‪- อย่าทำแบบนี้
‪- ทำไมฉันต้องรับโทษตั้ง 20 ปี ‪- หยุดนะ
‪ทำไมต้อง 20 ปีวะ
‪ปล่อยนะ มีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งฉัน นังกระจอก
‪ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปล่อยฉันสิ ไอ้พวกเวร
‪- ไอ้สัตว์นรก ฉันจะฆ่าแก ‪- ซองอู แม่จะไปเยี่ยมนะ
‪- ปล่อยฉันสิวะ ปล่อย ฉันบริสุทธิ์นะ ‪- ไม่ต้องกังวลนะ เข้าใจไหม
‪ทางด้านเด็กชายแบคจะยื่นอุทธรณ์ ‪แล้วทางนางสาวฮันจะทำยังไงต่อคะ
‪เธอไม่ยอมรับคำตัดสินของศาล ‪และจะยื่นอุทธรณ์ค่ะ
‪- ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาเหรอครับ ‪- ตอบหน่อยค่ะ
‪เดี๋ยวครับ คุณแม่จีฮู รอก่อนครับ
‪อันนี้จากผู้พิพากษา
‪ครับ ผู้ไกล่เกลี่ย
‪เดี๋ยวผมเข้าไปครับ
‪ขอโทษทีนะครับ พอดีผมมีงานค้างอยู่เยอะ ขอตัว
‪อ้อ
‪อันนั้น ผู้พิพากษาชิมฝากมาให้ครับ
‪ถึงเวลาจะผ่านไป ‪ฮันเยอึนก็คงไม่เปลี่ยนใช่ไหมครับ
‪คุกคือคำตอบที่ดีที่สุด ‪สำหรับเด็กอย่างแกเหรอครับ
‪อย่างน้อยมันก็เป็นหน้าที่ของศาล
‪ถึงเราจะเป็นผู้พิพากษา
‪ก็เปลี่ยนเนื้อแท้ของแกไม่ได้หรอก
‪ผมเป็นห่วงน่ะครับ
‪พอเธอพ้นโทษและเติบโตเป็นผู้ใหญ่
‪หลังจากนั้นจะเป็นยังไงต่อ
‪นั่นก็เป็นหน้าที่ของพ่อแม่
‪ถ้าพวกเขาทำให้ลูกเข้าใจ ‪ว่าความผิดที่ก่อไว้ร้ายแรงแค่ไหน
‪แต่ว่า…
‪มันคงไม่มีหรอก หลังจากนั้นที่ว่าน่ะ
‪ลูกตัวเองก่ออาชญากรรมที่โหดเหี้ยมขนาดนั้น
‪แต่พ่อแม่กลับไม่โผล่มาที่ศาลด้วยซ้ำ
‪ถ้าพ่อแม่ไม่พยายาม
‪ลูกก็ไม่มีวันเปลี่ยนหรอก
‪พี่ ผมขอยืมโทรศัพท์แป๊บหนึ่งได้ไหมครับ
‪ผมจะโทรหาแม่
‪แม่เหรอ
‪(กระทรวงยุติธรรม)
‪ผู้พิพากษา
‪ไหนว่าจะลดโทษให้ ทำไมทำแบบนี้ได้ลงคอคะ
‪ไหนบอกว่าจะลดโทษไงคะ ‪ผู้พิพากษาบอกฉันเองนี่
‪คุณถึงขั้นแนะนำทนายความของรัฐให้
‪แถมยังบอกว่าผู้พิพากษาศาลเยาวชนไม่ใช่ศัตรู
‪แต่ทำไมล่ะ ทำไมถึงไม่ปล่อยซองอูลูกฉันคะ
‪ลูกฉันไม่ได้ลงมือฆ่าสักหน่อย
‪เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น…
‪ปล่อยตัวซองอูลูกฉันเลยค่ะ ปล่อยแกเดี๋ยวนี้
‪คุณบอกเองว่าจะปล่อยตัว ขังเขาไว้ทำไมคะ
‪เพราะเด็กตายในบ้านคุณแม่ไงคะ
‪แต่ว่าลูกชายของคุณแม่
‪ไม่แจ้งความ ทั้งยังช่วยเหลือฮันเยอึน
‪ลูกชายคุณแม่
‪สร้างความสับสนในการสืบสวน
‪แถมยังถึงขั้นมอบตัวแบบหลอกๆ
‪เพราะงั้นลูกชายคุณแม่
‪ถึงต้องรับผิดชอบไงคะ
‪ผู้พิพากษาครับ
‪มีคำพูดที่ว่า "เหมือนใจจะขาด" อยู่ค่ะ
‪"ความเจ็บปวดของแม่ที่สูญเสียลูก
‪คือความเจ็บปวดที่สาหัสราวกับหัวใจฉีกขาด"
‪ตอนซองอูเก้าขวบ ‪คุณแม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาบ้างคะ
‪ตอนจีฮูอายุเก้าขวบ
‪คุณแม่ของจีฮู
‪สูญเสียลูกชายไปค่ะ
‪เพราะลูกชายของคุณแม่
‪ผู้พิพากษา
‪มันไม่ใช่อย่างนั้น…
‪ฉันรู้ ว่านายต้องการจะสื่ออะไร
‪มันก็ไม่ได้ผิดหรอก
‪แต่ว่า…
‪ถ้าผู้ปกครองเข้าใจคำพูดของนายผิดไป
‪มันก็ผิดที่นาย ในฐานะผู้พิพากษา
‪ผมจะระวังครับ
‪คดีเยาวชน…
‪แม้จะผ่านมามากแค่ไหน ฉันก็ไม่ชินสักที
‪มันคาใจอยู่เสมอ
‪วันนี้เลิกงานเร็วได้เลย กลับไปพักผ่อนเถอะ
‪จะได้เตรียมตัวสำหรับการตัดสินคดีครั้งหน้า
‪เหนื่อยมามากเลยนะ
‪(บันทึกวัยเด็กของจีฮู)
‪ไม่ไปเหรอ
‪ฉันน่าจะเขียนให้ต่อเนื่อง
‪เขียนเก็บเอาไว้ทุกวัน
‪อันนี้ของผมเหรอ
‪ชอบไหม พี่จีฮูให้หนูล่ะ
‪ขอบคุณเร็วเข้าสิ
‪ขอบคุณครับ
‪ว่าแต่พี่จีฮูล่ะครับ ผมต้องขอบคุณพี่จีฮูด้วยสิ
‪หนูจะบอกอะไรพี่จีฮูเหรอจ๊ะ
‪"ขอบคุณครับ พี่จีฮู"
‪ป้าอยากกอดเขาเหลือเกิน
‪แต่ก็กอดเขาไม่ได้
‪ป้าสิที่ต้องขอบคุณหนูยิ่งกว่า ที่ยินดีรับของเล่นไว้
‪ป้าขอบคุณหนูมากๆ นะ
‪(ตอนที่ซองอูฟันน้ำนมหลุด)
‪(ซองอูแสดงความสามารถ)
‪ตอนซองอูเก้าขวบ ‪คุณแม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาบ้างคะ
‪ตอนจีฮูอายุเก้าขวบ
‪คุณแม่ของจีฮูสูญเสียลูกชายไปค่ะ
‪เพราะลูกชายของคุณแม่
‪ฉันผิดไปแล้ว
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ
‪ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง
‪ฉัน…
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ
‪คดีเยาวชน…
‪แม้จะผ่านมามากแค่ไหน ฉันก็ไม่ชินสักที
‪มันคาใจอยู่เสมอ
‪เยาวชนผู้กระทำผิดได้รับโทษก็จริง
‪แต่บางครั้ง
‪ก็กลับกลายเป็นคนอื่นที่แบกรับไว้แทน
‪ที่รัก
‪"การพิพากษาในวันนี้เหมาะสมแล้วหรือยัง
‪บทลงโทษนั้น
‪คืนความเป็นธรรมให้เหยื่อได้หรือไม่
‪เยาวชนผู้กระทำผิดสำนึกผิดหรือไม่"
‪แม้จะจบไปแล้ว…
‪(สอบเทียบวุฒิม.ปลาย)
‪แต่มันยังไม่จบจริงๆ
‪และนั่นคืองานของเรา
‪(ศาลสาธารณรัฐเกาหลี)
‪(ตัวละคร เหตุการณ์ และองค์กร ‪ที่ปรากฏในซีรีส์เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์