‎ฉันมองย้อนกลับไปและ…
‎ฉันคิดว่าฉันทำใจยาก ‎ที่จะเชื่อว่ามีความชั่วร้ายในตัวคน…
‎จนกระทั่งได้เจอเขา…
‎และฉันได้เห็นความชั่วร้ายกับตัว
‎(แต่ละปีมีคนแอบตามบุคคลอื่น ‎มากกว่าสามล้านกรณี)
‎(ในสหรัฐอเมริกา)
‎(80% ของผู้หญิงที่ถูกคนรักเก่าติดตาม ‎เคยประสบกับความรุนแรงในครอบครัวอีกด้วย)
‎ทำร้ายผู้หญิงเหรอครับ
‎มันไม่ใช่นิสัยผมเลย รู้ไหม
‎ไม่ว่าจะแตะต้องตัวพวกเธอ หรือรังแกพวกเธอ
‎เข้าใจที่ผมพูดไหม ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
‎(นี่คือเรื่องราวของคดีสตอล์กเกอร์ ‎หมายเลข 14CT-CR00624-01)
‎(หรือ มอร์ริสัน, ที)
‎ผมไม่ชอบคนโกหก ผมไม่ชอบถูกเอาเปรียบ
‎แล้วเวลาที่ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกเอาเปรียบ
‎คุณจะเห็นอีกตัวตนหนึ่งของผมซึ่งไม่ดีนัก
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ให้คนมองว่าผมเป็นฆาตกรยังดีกว่า ‎เป็นไอ้โรคจิตแอบตาม เข้าใจไหมครับ
‎ฉันชอบความรู้สึกตึงเครียด ‎เวลาที่เธอรู้สึกตัวว่ามีคนมองอยู่
‎ใครๆ ก็เป็นสตอล์กเกอร์ได้
‎เหลวไหลทั้งเพ
‎ผมไม่ได้บ้าขนาดนั้นแล้ว แบบ…
‎(เกือบตาย)
‎(เจฟเฟอร์สันซิตี้ รัฐมิสซูรี)
‎(ทัณฑสถานเจฟเฟอร์สันซิตี้)
‎ผมชื่อเทอร์รี่ ดเวย์น มอร์ริสัน
‎ผมถูกจำคุกในข้อหาสะกดรอยตามระดับร้ายแรง
‎ผมได้รับโทษสี่ปี
‎ผมโตในแดลลัส เท็กซัส
‎ผมเดาว่าผมเป็นกบฏหน่อยๆ ผมไม่ได้…
‎ผมไม่ได้ไปโรงเรียนอย่างที่ควรเป็น
‎ผมรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบเพราะแม่ผมทำงาน
‎พ่อผมเป็นคนขับรถบรรทุก ‎ผมเลยไม่มีคนคอยสนับสนุน
‎ไม่มีคนให้กำลังใจหรืออะไรแบบนั้น
‎(สถานที่ส่วนบุคคล)
‎ผมเห็นพ่อรังแกแม่สองสามครั้ง
‎ผมมีพี่น้องผู้ชายอีกสามคน
‎สมัยเรายังเด็ก เวลาที่พ่ออยากรังแกแม่
‎เราจะเข้าไปช่วย
‎เราจะรองมือรองตีนพ่อแทนแม่
‎เพราะแม่ไม่สมควรโดนซ้อม
‎ในที่สุดผมก็หนีออกจากบ้าน
‎ตั้งแต่อายุ 11 ถึง 17 ปี ผมอยู่ในแก๊งอันธพาล
‎(มีนาคม ปี 2013)
‎(ในวัย 50 มอร์ริสันเริ่มหาคู่ออนไลน์ ‎และเจอเซดี้ พยาบาลวัย 54 ปี)
‎ผมเจอแฟนเก่าชื่อเซดี้ทางเว็บหาคู่
‎เราวัยเดียวกัน
‎เธอไม่พึ่งพาใคร เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ เธอ…
‎เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องเอาใจอะไรมาก
‎เธอชอบอยู่บ้าน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมชอบเธอ
‎เดตครั้งแรกของเรา เธอโทรหาผมในที่ทำงาน
‎ผมทำงานที่ร้านอาหารและเธออยากแวะมา
‎ผมเลยเชิญเธอมากินมื้อกลางวันด้วยกันในวันนั้น
‎และมันทำให้ผมรู้สึกดี
‎เธอนิสัยดี เข้าใจที่ผมพูดนะครับ
‎เราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก ‎อย่างไปปั่นจักรยานด้วยกัน
‎ไปดูหนังกัน ทำสิ่งต่างๆ ที่ผมชอบทำ
‎ฉันชื่อเซดี้ เป็นผู้รอดชีวิตจากสตอล์กเกอร์ค่ะ
‎ฉันเจอเทอร์รี่ ‎ประมาณเดือน พ.ค. หรือ มิ.ย. ปี 2013
‎เพื่อนๆ ที่ฉันทำงานด้วยชอบหาคู่ออนไลน์
‎พวกเขาชักชวนให้ฉันลองดูบ้าง ซึ่งฉันก็ลองจริงๆ
‎และฉันไปออกเดตกับหลายคนก่อนมาเจอเทอร์รี่
‎ความประทับใจแรกที่มีต่อเขาคือ ‎เขาดูขี้อายและดูเป็นคนดี
‎เราสื่อสารกันได้ดีทีเดียว
‎เราแลกเบอร์กันและเริ่มส่งข้อความหากัน
‎แต่ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันคิดว่าเขาไม่ใช่สเป๊ก
‎แล้วจากนั้น…
‎ช่วงที่ฉันกำลังจะตกงาน
‎ฉันคงอยากหาคนคุยด้วย มันเลยเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมส่งข้อความหาเธอทุกเช้านานสองเดือน
‎"ทำงานให้สนุกนะ" อะไรแบบนั้น
‎และเธอก็ทำอย่างเดียวกันให้ผม
‎เราคบกันอยู่ประมาณสามเดือน
‎เธอจะถามผมเสมอว่า
‎"ทำไมคุณไม่ย้ายเข้ามาล่ะ เราตัวติดกันตลอด"
‎แล้วผมก็จะเปลี่ยนเรื่องเสมอ ‎เพราะก็อย่างที่ผมบอก
‎ผมไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์
‎แบบผูกมัด
‎(มิถุนายน ปี 2013)
‎(เมื่อสถานการณ์ของมอร์ริสันเปลี่ยน ‎เขาย้ายเข้าไปอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของเซดี้)
‎เขาถูกไล่ออกจากที่ที่เขาอยู่ ‎และฉันรู้สึกสงสารเขา
‎ก็เลยชวนมาอยู่ด้วยกัน
‎แต่ฉันจำได้ว่าบอกเขาว่า ‎เมื่อเขาย้ายมาอยู่กับฉัน
‎ทันทีที่ฉันเรียนจบภายในหนึ่งปี
‎ฉันตั้งใจจะย้ายไปที่อื่น ‎และฉันจะไม่เอาเขาไปด้วย
‎ตอนแรกมันก็โอเค เหตุการณ์ปกติ
‎ทำอาหารเย็น ทำงาน ดูทีวี
‎แล้วฉันก็เริ่มเห็นเขาค่อยๆ เปลี่ยนไป
‎เขาเริ่มทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ
‎อย่างถ้าฉันนั่งเปิดคอมฯ อยู่ในครัว
‎และเขานั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎เขาจะอยากให้ฉันไปนั่งข้างๆ ตลอดเวลา
‎และฉันก็พูดว่า "ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม ‎ฉันทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำไม่ได้
‎ในขณะที่คุณทำสิ่งที่คุณอยากทำได้"
‎นั่นเป็นตอนที่ฉันเริ่มคิดว่า "ฉันว่าฉันคิดผิดแล้ว"
‎ความสัมพันธ์ของเราแย่ลง ‎หลังจากผมย้ายเข้าประมาณหนึ่งเดือน
‎มีผู้ชายมากหน้าหลายตาแวะมาที่บ้านสองสามครั้ง
‎เอาหนังมาคืนบ้าง ‎ปกติเธอจะขอให้ผมทำอาหารให้
‎แต่วันนั้นมีอาหารตรงนั้น ผมไม่ได้เก็บเข้าตู้เย็น
‎ผมเลยแบบว่า…
‎"คุณไปเอามาจากไหน" เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ
‎แล้วเธอก็ไม่ยอมตอบ
‎ผมมีความรู้สึกให้ผู้หญิงคนนี้
‎ผมแค่อยากรู้ว่าเธอนอกใจผมรึเปล่า
‎แต่เธอไม่เคยตอบคำถาม
‎ฉันพยายามหาทางไล่เขาออกไป
‎และฉันบอกเขาไปว่าเขาต้องหาที่อยู่อื่น
‎เพราะฉันไม่คิดว่าเราเข้ากันได้
‎แล้วทันทีที่ฉันบอกเขาไปอย่างนั้น
‎นั่นคือตอนที่เริ่มมีการใช้ความรุนแรง
‎คืนหนึ่ง เรานั่งดูทีวีด้วยกันบนโซฟา
‎และเราก็คุยกัน
‎เทอร์รี่พูดเรื่องเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองเยอะมาก ‎และหาสิ่งใหม่ๆ ทำ
‎และฉันบอกเขาว่า ‎"เทอร์รี่ ถ้าคุณอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง
‎และมีชีวิตที่ดีขึ้น คุณต้องทิ้งความคิดแบบพวกกุ๊ย
‎เพราะมันจะไม่ช่วยให้คุณเดินหน้าไปไหน"
‎และเขาเงียบกริบเลยค่ะ ไม่พูดอะไรสักคำ
‎เขาเข้านอนและฉันแค่…
‎ฉันดูทีวีต่ออีกประมาณครึ่งชั่วโมง
‎แล้วฉันก็เข้านอน
‎ตอนฉันกำลังจะเคลิ้มหลับ
‎พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ใช้เท้า
‎วางที่สะโพกฉัน แล้วถีบฉันลงจากเตียง
‎ฉันเดินกะโผลกกะเผลกไปตามพื้น ‎และฉันกำลังงัวเงีย
‎และฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันคิดว่า
‎"เขาอาจจะแค่เหยียดขาและเขาไม่ได้ตั้งใจ"
‎เพราะฉันกำลังงัวเงียกึ่งหลับกึ่งตื่น
‎ฉันเลยกลับขึ้นเตียง แล้วรู้ตัวอีกที
‎เขาก็คร่อมฉันไว้ เอามือสองข้างบีบคอฉัน
‎ฉันเป็นเหมือนตุ๊กตาผ้า ‎ที่โดนจับโยนคอพับคออ่อนไปทั่วเตียง
‎แล้ว…
‎ฉันคิดว่าฉันตายแน่
‎ในหัวของฉันมีเสียงบอกว่า
‎"อย่าต่อสู้ ปล่อยให้เขาทำ เดี๋ยวมันก็จบ"
‎และเขาหยุด เขาลุกขึ้น
‎แล้วออกไปจากห้องนอน
‎หลังจากนั้น ฉันลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องน้ำ
‎และนั่นคือตอนที่ตาขาวของฉันแดงเป็นสีเลือด
‎ฉันฉี่เป็นเลือดอยู่สามวันติดกัน
‎ฉันเชื่อจริงๆ ว่าฉันเกือบตาย
‎มันเป็นคืนวันศุกร์ที่เรากลับมา… ‎ผมกลับมาบ้านกับเธอ
‎หลังจากไปช่วยเลี้ยงหลานๆ ของเธอ
‎ผมคิดว่าผมมีงานต้องทำในตอนเช้า
‎เช้าวันต่อมา เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยช้ำที่ตา
‎เธอบอกผมว่าผมชกเธอ และผมปฏิเสธ
‎เพราะตอนที่ผมคบกับเธอนั้น
‎ผมอธิบายให้เธอฟังว่า ‎"ถ้าผมใช้ความรุนแรงกับคุณ แจ้งตำรวจเลย"
‎แล้วพอเธอพูดอย่างนั้น ผมก็บอกว่า ‎"เปล่า ผมไม่ได้ชกคุณ"
‎เธอต้องออกจากบ้านไปตอนกลางคืน ‎หรือเธอชกตัวเอง
‎ผมไม่รู้จริงๆ
‎ผมไม่มีทางทำร้ายเธอ
‎(มิถุนายน 2013)
‎(ธันวาคม 2013)
‎(ต่อมาในปีเดียวกัน ‎เซดี้ย้ายออกไปอยู่กับลูกสาว)
‎ตอนที่ฉันออกมา ฉันเอาเสื้อผ้ามาแค่พอใช้
‎และฉันทิ้งของหลายอย่าง ‎ไว้ที่อะพาร์ตเมนต์ของฉัน
‎คืนหนึ่งเขาส่งข้อความมาเพียบ
‎บอกว่าเขาเอาเสื้อผ้าฉันไปฟอกสี
‎เขาทำลายรูปของฉันทั้งหมด ‎ของส่วนตัวของฉัน
‎ตัดรองเท้าของฉัน
‎และมันอยู่ในถังขยะที่อะพาร์ตเมนต์
‎(ของของมึงอยู่ข้างถังขยะในถุงสีขาว)
‎(ของของมึงอยู่ข้างนอก ทั้งเสื้อผ้ากับรูปถ่าย ‎มาเอาไปซะ)
‎ตอนนั้นเทอร์รี่ส่งข้อความมา ‎50 ข้อความในวันเดียว และมัน…
‎ไม่มีข้อความดีๆ เลย
‎(กูทิ้งของไปหมดแล้ว กูไม่สนมึงแล้ว)
‎(กูฟอกสีเสื้อผ้ามึง โยนรูปมึงทิ้ง)
‎เขาทิ้งข้อความไว้ที่บ้านญาติฉัน
‎เขาจะขับผ่านบ้านลูกสาวฉัน ‎แล้วเอาจดหมายใส่ไว้ในกล่องรับจดหมาย
‎บอกว่าเขารักฉัน
‎"ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอจะทำอย่างนี้"
‎นั่นคือตอนที่ฉันเริ่มคิดว่า "เขาเป็นสตอล์กเกอร์"
‎ฉันกลัวมากค่ะ
‎ถ้าฉันรู้สึกว่ามีรถขับตามมานานเกินไป…
‎ฉันจะพยายามหาทาง ‎ไปยังสถานีตำรวจให้เร็วที่สุด
‎มันเหมือนอยู่ในโหมดไม่สู้ก็หนีตลอดเวลา
‎มันน่ากลัวค่ะ น่ากลัวมาก
‎(มิสซูรีขอต้อนรับ)
‎ช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด ‎สำหรับผู้หญิงที่ออกจากความสัมพันธ์ที่ถูกข่มเหง
‎คือตอนที่เธอเดินออกจากประตู
‎และในกรณีนี้ ตอนที่เซดี้ออกมา…
‎นั่นคือตอนที่ชีวิตเธอตกอยู่ในอันตราย
‎ฉันชื่อแองเจล่า เฮิร์ช
‎และฉันเป็นผู้อำนวยการบริหาร
‎ศูนย์วิกฤติการข่มขืนและทำร้ายร่างกาย ‎ในเจฟเฟอร์สันซิตี้ รัฐมิสซูรี
‎เมื่อเหยื่อเริ่มรู้ตัว
‎ว่านี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ดี
‎ถูกแยกออกจากสังคม
‎ถูกคนอื่นควบคุมชีวิต
‎แล้วก็พยายามลดการควบคุมนั้น
‎นั่นคือตอนที่ผู้กระทำผิดรู้สึกถูกคุกคาม
‎และเมื่อเซดี้ควบคุมชีวิตตัวเอง
‎และตัดสินใจว่าเธอจะออกจากความสัมพันธ์นี้
‎นั่นสร้างช่วงเวลาที่…
‎แทบจะน่าตื่นตระหนกสำหรับมอร์ริสัน
‎(แองเจล่า เฮิร์ชอ่านข้อความ)
‎(ที่มอร์ริสันส่งถึงเซดี้หลังจากที่เธอออกไป)
‎เวลาที่เขาใช้คำพูดประมาณว่า ‎"ฉันรู้ว่าเธอต้องไปดูหลานตอนไหน"
‎เขาสามารถ ‎นำสถานการณ์ในชีวิตประจำวันของเธอ
‎เช่น ไปเรียน ไปใช้เวลากับหลานๆ
‎ไปเยี่ยมครอบครัว
‎แล้วเอามาบิดในแบบที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย
‎ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่
‎หรือเธอทำอะไรเพื่อพยายามช่วยเหลือตัวเอง
‎(ฉันรู้ว่าเธอไปเรียน ‎เลี้ยงหลาน ซื้อของเมื่อไหร่)
‎ฉันคิดว่าเขาทำลงไปเพื่อให้เธอรู้ว่า
‎"เฮ้ ถึงจะหนีไปได้ แต่ก็หลบฉันไม่ได้หรอก
‎ฉันเป็นคนคุม ฉันรู้ว่าเธอทำอะไรที่ไหน
‎เธอจะไม่มีวันหนีไปจากฉันได้"
‎แล้วลองจินตนาการว่า ‎คุณต้องใช้ชีวิตแบบนั้นตลอดเวลาสิคะ
‎นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเหยื่อของสตอล์กเกอร์
‎พวกเขาใช้ชีวิตแบบนั้น
‎(ปี 2013)
‎(มีนาคม ปี 2014 ‎หลังอยู่กับลูกสาวนานสามเดือน)
‎(เซดี้ก็ออกไปซ่อนตัว)
‎ในกรณีของเซดี้ เธอทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‎เพื่อหนีจากคนคนนี้
‎และฉันเข้าใจอย่างสุดซึ้งว่า ‎ทำไมเธอถึงไปซ่อนตัว
‎เราจะเห็นว่า ‎ผู้หญิงที่ถูกทำร้ายร่างกายหลายๆ คน
‎พวกเธอจะไปหาที่ที่มั่นคงปลอดภัย
‎ที่ที่จะไม่มีใครหาเธอเจอ
‎เพราะอยู่ที่เดิมมันไม่ปลอดภัยสำหรับพวกเธอ
‎ฉันคิดว่าการไปซ่อนตัวคือ ‎ทางเลือกสุดท้ายในการเอาตัวรอด
‎พระเมตตาของพระเจ้าเท่านั้น ‎ที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ไม่ถูกฆ่า
‎ตอนที่ฉันไปซ่อนตัว
‎เทอร์รี่ยังคงคุกคามฉันกับครอบครัวต่อไป
‎เขาพยายามส่งแอปมาให้ฉัน ‎ซึ่งเขาจะสามารถแกะรอยที่อยู่ฉันได้
‎อย่างเช่นส่งข้อความมา ‎แต่มันมีจีพีเอสสำหรับแกะรอยด้วย
‎ฉันปิดโทรศัพท์มือถือ แล้วพอฉันเปิดดู
‎นั่นคือตอนที่ข้อความเหล่านี้พรั่งพรูเข้ามา
‎เป็น 50 ข้อความ ติ๊งๆ ติ๊งๆ
‎และมันมาจากเบอร์ของเขา ‎และฉันคิดว่า "ไม่ ลบให้หมด"
‎ฉันไม่ออกจากบ้านเลย ยกเว้นถ้าต้องไปเรียน
‎เพราะฉันกลัวที่จะอยู่ในที่สาธารณะ
‎มันยากที่จะอธิบายความรู้สึกหวาดกลัวนี้
‎คือถ้าฉันสามารถจับตัวเองใส่กล่องแล้วล็อกไว้ได้
‎แบบนั้นคงจะดีกว่า
‎และมันถึงจุดที่ฉันรู้ว่า
‎มันจะเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิตของฉัน
‎และฉันจะต้องอยู่อย่างหวาดกลัว
‎หรือต้องตัดสินกันระหว่างฉันกับเขา
‎และฉันเตรียมใจเลยว่าไม่ฉันก็เขา
‎(13 มี.ค. 2014)
‎(มีนาคม ปี 2014)
‎เซดี้ได้ขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้ ‎ที่เทอร์รี่ มอร์ริสันต้องทำตามหนึ่งเดือน)
‎(มันห้ามไม่ให้มอร์ริสันคุกคาม)
‎(ทำร้ายหรือสื่อสารกับเซดี้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด)
‎ฉันรู้ว่ามันจะทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าเดิม
‎นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงรอจนได้ที่ซ่อน ‎ก่อนจะยื่นขอคำสั่งนี้
‎ความกลัวหลักๆ ก็คือการเอาคืน
‎และฉันคิดว่านั่นคือเหตุผลที่ผู้หญิงหลายๆ คน
‎ลังเลที่จะขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้ ‎เพราะมันเป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง
‎ไม่มีอะไรห้ามเขาไม่ให้มาทำร้ายเราได้ ‎พูดตามตรง
‎ถึงจะมีคำสั่งห้ามเข้าใกล้
‎เขาก็ยังมาถึงตัวเราก่อนตำรวจอยู่ดี
‎แล้วยังไงล่ะ
‎ฉันทำอะไรเพื่อปกป้องลูกๆ ไม่ได้เลย
‎ฉันทำอะไรเพื่อปกป้องตัวเองไม่ได้เลย
‎มันช่างสิ้นหวัง
‎(ระหว่างซ่อนตัว ‎เซดี้ตัดสินใจที่จะเรียนพยาบาลต่อ)
‎(วิทยาลัยเทคนิคโอซาร์กส์ ‎วิทยาเขตริชวูดแวลลีย์)
‎(ชีวิต วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี)
‎(มีนาคม ปี 2014)
‎(ห้าวันหลังจากได้รับคำสั่งคุ้มครอง)
‎(เซดี้ไปที่วิทยาลัยเพื่อแจ้งเกี่ยวกับมอร์ริสัน)
‎ผมจำได้ว่าเป็นตอนเช้า
‎ผมเพิ่งกลับมาจากการเดินตรวจตรารอบเช้า
‎และผมได้รับแจ้งว่า ‎มีนักศึกษาคนหนึ่งที่ต้องการเจอผม
‎และเมื่อผมไปถึงโต๊ะบริการนักศึกษา ‎ผมก็เจอเซดี้
‎และเธอบอกผมว่าเธอมีสำเนาคำสั่งคุ้มครอง
‎ไม่ให้ชายคนหนึ่งเข้าใกล้ และผมบอกเธอไปว่า
‎"เราจะให้ตำรวจโอซาร์กเข้ามามีส่วนร่วมด้วย"
‎"เพราะมันฟังดูเป็นเรื่องร้ายแรง"
‎ผมชื่อเจอโรม แรนซัม
‎ผมเป็นหัวหน้า รปภ. ที่วิทยาเขตริชวูดแวลลีย์
‎ที่นิกซา มิสซูรี
‎เราไปที่ห้องประชุมของอธิการบดี
‎และเธอนั่งที่โต๊ะตรงนี้ ‎เจ้าหน้าที่ตำรวจโอซาร์กนั่งตรงนี้
‎และผมนั่งหน้าโต๊ะตรงนี้
‎และเราดูเอกสารของเธอ ‎และคุยกันเรื่องการวางแผนวิธีปฏิบัติ
‎เธอกลัวเขามาก คุณดูออกเลยว่าเธอกังวลมากๆ
‎ดูกลัดกลุ้มใจมาก
‎เธอบอกเราว่า ‎"เขาจะโผล่มาที่นี่ ฉันรู้ว่าเขาจะมา"
‎เธอบอกว่า "เขาไม่กลัว"
‎และเมื่อเราเดินไปถึงประตู ‎ผมมองแล้วหันไปพูดกับเธอว่า
‎"ผมคิดว่าคุณมอร์ริสันมาที่นี่แล้ว ‎ผมคิดว่าเป็นเขา"
‎ผมบอกว่า "คุณอยู่ที่นี่ก่อน ให้ผมไปดู"
‎และนั่นคือตอนที่ผมเดินไปยังฝ่ายบริการนักศึกษา ‎และเห็นเขายืนอยู่ที่นั่น
‎เราเดินมากันตรงนี้
‎ประตูเปิดอยู่เหมือนตอนนี้เลยครับ
‎และเราผลักเขาชนประตูตรงนี้
‎ผมกดเขาไว้ที่ประตู
‎เราบอกว่า "คุณฝ่าฝืนคำสั่งคุ้มครอง"
‎เจ้าหน้าที่บอกเขาว่าเขาถูกจับแล้ว
‎คุณมอร์ริสันพูดว่า ‎"ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร"
‎แล้วผมก็ดึงเอกสารคำสั่งคุ้มครอง ‎ออกจากกระเป๋าเขา
‎ซึ่งเขาได้รับไว้
‎และผมพูดว่า ‎"คุณอาจจะไม่เข้าใจ มันคือไอ้นี่ไง"
‎แล้วผมยื่นกระดาษใส่หน้าเขา
‎เราคุมตัวคุณมอร์ริสันไปที่รถสายตรวจ
‎และเขาถูกพาตัวไปที่คุกคริสเตียนเคาน์ตี้
‎โทษฐานฝ่าฝืนคำสั่งคุ้มครอง
‎เซดี้หวาดกลัวมาก
‎เธอหวาดกลัวสุดขีดตอนที่เธอเห็นเขา
‎ผมดีใจที่เธอมาหาเราและกล้าบอกว่า
‎"นี่ ฟังนะ ฉันมีคนที่ฉันกลัว"
‎ถ้าเซดี้ไม่ยื่นเอกสาร
‎คุณมอร์ริสันคงแค่ถูกขอให้ออกไป ‎แล้วเขาก็จะรอดตัวไป
‎แต่เรามีสิทธิ์จับกุมเขาเพราะเธอยื่นเอกสาร
‎(มอร์ริสันถูกคุมขังแค่ช่วงสั้นๆ ‎ที่คุกคริสเตียนเคาน์ตี้)
‎(ก่อนที่จะถูกปล่อยตัวออกมา)
‎(มีนาคม ปี 2014)
‎(1 เมษายน ปี 2014)
‎(สองสัปดาห์ต่อมา)
‎(เจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่า ‎มอร์ริสันกำลังเข้ามาในวิทยาเขตเป็นครั้งที่สอง)
‎(วิทยาลัยเทคนิคโอซาร์กส์ ‎วิทยาเขตริชวูดแวลลีย์)
‎คุณมอร์ริสันขับเข้ามาจอด
‎เขากระโจนออกจากรถและรีบวิ่งไปที่รถตำรวจ
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจลงจากรถแล้วชักอาวุธออกมา
‎เล็งไปที่คุณมอร์ริสันและเริ่มออกคำสั่งเขา
‎เจ้าหน้าที่จับกุมคุณมอร์ริสัน
‎เขาถูกพากลับไปคุมขังที่คุกคริสเตียนเคาน์ตี้
‎เป็นครั้งที่สองภายในสองสัปดาห์
‎(การจับกุมมอร์ริสันครั้งที่สองทำให้เขา ‎ถูกตั้งข้อหาการสะกดรอยตามระดับร้ายแรง)
‎(หลักฐานสำคัญในการเอาผิดเขา ‎อยู่ในสมุดในรถของเขาเอง)
‎ฉันชื่อเจเน็ตต์ บลู
‎เป็นผู้ช่วยอัยการ
‎และฉันทำงานด้านนี้มาประมาณ 20 ปี
‎เราได้รับสมุดเล่านั้นเมื่อวันที่ 1 เม.ย. ‎ตอนที่เขาถูกจับกุม
‎สิ่งที่เขาเขียนในสมุด
‎ยิ่งเน้นย้ำว่าชายคนนี้เป็นบุคคลอันตราย
‎ส่วนหนึ่งของสมุดเขียนว่า
‎"ฉันแค่จะบอกว่าเธอต้องฆ่าตัวตาย
‎"มันจบแล้วสำหรับเธอ"
‎อีกสิ่งหนึ่งที่น่าเป็นห่วงก็อยู่ในสมุดเช่นกัน
‎มันเขียนว่า "ฉันเตรียมปืนไว้ให้เธอด้วย"
‎เราเจอจดหมายที่เขาส่งไป ‎หลังมีการออกคำสั่งคุ้มครองแล้ว
‎และในจดหมายเขียนว่า
‎"เธอแพ้แล้วเพราะสิ่งที่เธอทำ
‎โทรแจ้งตำรวจและขอคำสั่งคุ้มครองจากฉัน
‎คิดว่ามันจะห้ามไม่ให้ฉันคุยกับเธอได้เหรอ
‎ไม่มีทาง เธอไปมุดหัวซะเถอะ
‎เลิกเรียน เพราะถ้าเธอขับรถหรือนั่งรถคนอื่น
‎ฉันจะคอยเฝ้าดูเธอจากลานจอดรถ
‎รอจนกว่าเธอจะมุ่งหน้าไปยังที่ที่เธออยู่"
‎นี่คือคำขู่
‎เขาสะกดรอยตามเธอ ‎และบอกเธอว่าเธอจับตาดูเธออยู่
‎แล้วก็ยังมีข้อความที่ส่งมาอีกมากมาย
‎"ฉันจะไปตั้งเต็นท์นอกบ้านเธอ ‎เธอจะต้องคุยกับฉัน
‎ทำไมเธอทำกับฉันแบบนี้
‎ฉันจะไปที่วิทยาลัยของเธอและไปที่บ้าน ‎ครอบครัวเธอถ้าเธอต้องการอย่างนั้น"
‎เป็นฉันก็คงผวา
‎และฉันคิดว่าเซดี้หวาดผวา
‎เธอผวาเพราะเธอรู้ว่า ‎เขารู้ว่าครอบครัวเธออยู่ที่ไหน
‎(ศาลฎีกา คริสเตียนเคาน์ตี้)
‎ความคิดของฉันคือเราต้องคุมขังเขาไว้
‎เพราะฉันคิดจริงๆ ว่าเขาเป็นอันตรายต่อเธอ ‎ถ้าเขาได้ออกมา
‎ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเธอแจ้งความเขาสองครั้ง
‎เขาถูกจับสองครั้ง ดังนั้นเรารู้ทันทีเลยว่า
‎นี่เป็นคดีที่เราจะต้องให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
‎(เมษายน ปี 2014)
‎(วันที่ 16 เมษายน ปี 2014)
‎(การไต่สวนมูลฟ้องของมอร์ริสัน ‎สำหรับการสะกดรอยตามระดับร้ายแรงเริ่มต้น)
‎(ศูนย์ยุติธรรมคริสเตียนเคาน์ตี้)
‎ฉันหวั่นใจมากในการไปร่วมการไต่สวนมูลฟ้อง
‎เพราะฉันเป็นห่วงเซดี้ว่า ‎จะต้องอยู่ห้องเดียวกับเขา
‎และจะต้องเห็นเขา และจะต้องชี้ตัวเขา
‎และพูดว่า "นั่นคือเทอร์รี่ มอร์ริสัน ‎คนที่สะกดรอยตามฉัน"
‎(ตราประจำรัฐมิสซูรี)
‎พวกเขายื่นคำร้องให้ระงับ
‎พวกเขายื่นขอเปลี่ยนตัวผู้พิพากษาหลายครั้ง
‎การไต่สวนถูกเลื่อนแล้วเลื่อนอีก
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดว่าการถ่วงคดี
‎จะทำให้เซดี้เหนื่อย ‎และถอดใจยอมแพ้ไปเองรึเปล่า
‎เขาไม่คิดว่าคดีจะคืบหน้าไปไหน
‎ไม่คิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
‎(เมษายน ปี 2014)
‎(วันที่ 22 มิถุนายน ปี 2015 ในที่สุด)
‎(มอร์ริสันก็ถูกตัดสินว่าผิด ‎ในข้อหาสะกดรอยตามระดับร้ายแรง)
‎(และได้รับโทษจำคุกสี่ปี)
‎เธอบอกผมว่าเราจบกันแล้ว เธอไม่ได้รักผม
‎และเธอไม่อยากยุ่งกับผม
‎และเธอไม่อยากคุยกับผม
‎ใช่ครับ มัน…
‎จะมองว่ามันเป็นการสะกดรอยตามก็ได้ ‎หลังจากผมดูคำจำกัดความมันแล้ว
‎และรู้ว่า
‎การสะกดรอยตามคืออะไร
‎ผมคิดว่าที่ผมทำลงไปเพราะเธอจะได้กลัว
‎ผมรู้ว่ามันผิด
‎เพราะมันทำให้เธอกลัวมาก
‎และเธอไม่รู้ว่าผมทำอะไรได้บ้าง
‎(หรือ มอร์ริสัน, ที)
‎แต่ผมอยากคุยให้จบ ‎แม้ว่าต้องใช้วิธีการสะกดรอยตาม
‎ผมไม่ได้จะทำร้ายร่างกายเซดี้
‎ผมไม่ได้จะแตะต้องเธอ ‎ผมแค่ต้องการคำตอบ
‎ทำไมคุณถึงทำอย่างนั้นหรือพูดอย่างนั้นเกี่ยวกับผม
‎แค่นั้นเอง
‎เธอพูดสิ่งที่ไม่เป็นจริง
‎เพราะผมไม่ใช่คนขี้รังแก
‎ผมไม่รังแกผู้หญิง
‎ผมไม่มีวันทำร้ายผู้หญิงเพราะผมเป็นผู้ชาย
‎ส่วนเธอเป็นผู้หญิง
‎เธออ่อนแอกว่าและ…
‎ผมไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นสตอล์กเกอร์
‎อย่างที่บอก มันเลวร้ายพอๆ กับพวกใคร่เด็ก
‎มันต่ำช้าที่สุดของที่สุด คุณเข้าใจที่ผมพูดไหม
‎ผมรู้สึกเหมือนคนโรคจิต เข้าใจที่พูดไหม ‎ผมรู้สึกเหมือน…
‎ว่าผู้คน… ให้คนมองว่าผมเป็นฆาตกร ‎ยังดีกว่าเป็นไอ้โรคจิตชอบตาม
‎เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ
‎คุณมอร์ริสันเคยใช้ความรุนแรงในอดีต
‎ไม่มีอะไรรุนแรงไปกว่าการฆาตกรรม
‎ผมชื่อสก็อต ฮิล
‎ผมเป็นตำรวจที่สปริงฟิลด์ รัฐมิสซูรี
‎และผมกำลังขับรถตรวจตรา ‎เมื่อวันที่ 23 กันยายน ปี 2011
‎ตอนที่เราได้รับแจ้งเหตุ "ยิงปืน"
‎(สิบแปดเดือนก่อนที่มอร์ริสันพบเซดี้)
‎(ตำรวจสปริงฟิลด์ถูกเรียกให้ไปยังที่เกิดเหตุ ‎ที่มีการใช้ความรุนแรง)
‎หญิงคนหนึ่งซึ่งระบุทีหลังว่าชื่อพริสติน่า ไทเนอร์
‎ถูกยิงที่ศีรษะ
‎เทอร์รี่ มอร์ริสันถูกระบุตัวโดยพยาน
‎ว่าเป็นผู้ต้องสงสัยที่ยิงคุณไทเนอร์
‎และถูกจับในเวลาต่อมาในข้อหาฆาตกรรม
‎ห้อง 212 นี่คือที่ที่คุณมอร์ริสันเข้าไปในห้อง
‎และเผชิญหน้ากับพวกเธอพร้อมกับปืนหนึ่งกระบอก
‎พยานบอกว่าเขาเอื้อมมือขึ้นมาเหนือราวบันไดนี้
‎แล้วยิงเธอขณะที่เธอกำลังวิ่งลงบันได
‎มีผู้หญิงอยู่ในห้องซึ่งรู้จักคุณมอร์ริสัน ‎จากการซื้อขายยากันในอดีต
‎และสามารถระบุตัวเขาได้จากรูปถ่าย
‎และเขาถูกจับประมาณสี่วันต่อมา
‎(กันยายน ปี 2011)
‎(อัยการเขตกรีนเคาน์ตี้)
‎(ตั้งข้อหาฆาตกรรมกับเทอร์รี่ มอร์ริสัน)
‎(แต่คดีของเขาไม่เคยไปถึงศาล)
‎(ศูนย์ยุติธรรม กรีนเคาน์ตี้)
‎พยานหลักปฏิเสธ ‎ที่จะระบุตัวเขาว่าเป็นผู้ต้องสงสัย
‎เธอหวาดกลัวมาก
‎คนพูดกันให้แซ่ดว่า ‎เธออาจจะเป็นเป้าหมายตัวจริง
‎ไม่ใช่คนที่เป็นเหยื่อ
‎และผมคิดว่านั่นทำให้เธอผวา
‎เธอมีส่วนเกี่ยวข้องมากกว่าที่เธอต้องการ
‎และเพื่อนของเธอถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา
‎นั่นอาจเกิดขึ้นกับเธอก็ได้
‎(กรมตำรวจสปริงฟิลด์)
‎(ปี 2015 คดีฆาตกรรมซึ่งจะเอาผิดมอร์ริสัน)
‎(ต้องตกไปจนเกือบสี่ปีต่อมา)
‎(เมื่อเจ้าหน้าที่สืบสวนได้ยินว่า ‎มอร์ริสันติดคุกในข้อหาสะกดรอยตาม)
‎คดีฆาตกรรมยังมีผล มันไม่มีอายุความ
‎ผมรู้เลยว่า ‎ผมมีโอกาสอีกครั้งที่จะทวงความยุติธรรม
‎(กรมตำรวจสปริงฟิลด์)
‎ผมได้พบเซดี้เมื่อทราบว่า ‎เธอเป็นเหยื่อในคดีสะกดรอยตาม
‎และผมรู้ว่าผมจะได้ข้อมูลใหม่ๆ
‎จากความสัมพันธ์ครั้งล่าสุดของเขา
‎ถ้าพวกเขาสนิทกัน ‎เขาอาจจะเล่าเรื่องฆ่าคนให้เธอฟัง
‎ดังนั้นเธอจะเป็นคนที่ผมอยากคุยด้วย
‎ตอนที่ผมสัมภาษณ์เธอ เธอปล่อยโฮออกมา
‎เธอต้องอยู่อย่างหวาดกลัว ‎เพราะรู้ว่าถ้าเขาออกมา
‎เธอเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะตามหาเธอและฆ่าเธอ
‎ผมมองเห็นความกลัวนั้นในแววตาของเธอ ‎ระหว่างการสัมภาษณ์
‎ของแบบนี้สร้างขึ้นมาไม่ได้
‎เฟคกันไม่ได้
‎(สปริงฟิลด์ มิสซูรี)
‎เธอบอกว่าเขาเคยเล่าให้เธอฟัง
‎ว่าเขาฆ่าผู้หญิงคนหนึ่ง
‎ผมคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญมากๆ ที่คณะลูกขุน
‎จะต้องได้ฟังคำบอกเล่าจากคนที่เขาคบด้วยล่าสุด ‎และสารภาพให้ฟัง
‎ว่าเขาเป็นคนฆ่าเหยื่อในคดีนี้
‎ตอนที่ฉันได้รับโทรศัพท์ ฉันช็อกมาก
‎เทอร์รี่ติดคุกในข้อหาสะกดรอยตาม
‎และเจ้าหน้าที่ฮิลติดต่อฉันมา
‎และเขาอยากคุยกับฉันว่า ‎ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับการฆาตกรรมไหม
‎คืนหนึ่ง จู่ๆ เขาก็บอกฉัน
‎เขาพูดว่า "ใช่ ฉันฆ่าผู้หญิงคนนั้น ‎แต่ไม่มีใครรู้นอกจากเธอ
‎และฉันจะปฏิเสธทุกอย่าง"
‎ณ จุดนั้น ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ‎ไม่ถามอะไรเลย
‎ฉันไม่อยากรู้
‎ยิ่งฉันรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีต่อตัวฉันเอง
‎(เซดี้ถูกขอให้ไปให้การเอาผิดมอร์ริสัน ‎ในคดีฆาตกรรม เรื่องที่เขาสารภาพ)
‎ฉันไม่อยากขึ้นให้การเพราะ
‎ถ้าเกิดว่าฉันขึ้นให้การ แต่เขารอดล่ะ
‎ฉันคิดว่าฉันต้องคิดให้ดีๆ ‎แล้วฉันก็คิดว่าฉันมีอะไรจะเสียงั้นเหรอ
‎เพราะถ้าคำให้การของฉันช่วยคดีนี้ได้
‎มันก็เป็นประโยชน์ต่อฉันด้วย ไม่ใช่ว่าฉัน…
‎นี่อาจจะฟังดูแย่ แต่ฉันกลัวว่าเขาจะออกมา
‎ฉันกลัวมากจริงๆ ค่ะ
‎(ปี 2018)
‎(ในวันที่ 12 มีนาคม ปี 2018 ‎มอร์ริสันต้องขึ้นศาล)
‎(ในข้อหาฆาตกรรมพริสติน่า ไทเนอร์)
‎ตอนที่ฉันไปยังการพิจารณาคดี ‎ฉันตื่นกลัวมากค่ะ
‎(ผู้พิพากษาเจสสิก้า ครูส ‎ห้องพิจารณาคดี ศาลฎีกาเขตสาม)
‎ฉันจำได้ว่าตัวเองเดินไปที่แท่นและ
‎คิดว่าแค่เห็นคณะลูกขุนกับเทอร์รี่และคนอื่นๆ ที่นั่น
‎มันแค่…
‎และฉันรู้ว่าคุณมองเห็นฉันสั่นได้เลย ‎เพราะฉันตัวสั่นแรงมาก
‎ฉันไม่อยากมองเขา
‎ฉันจะเหลือบมอง แต่ไม่อยากมอง แต่…
‎ลูกสาวฉันใจกล้ามาก เธอมีจิตวิญญาณของนักสู้
‎เธอต้องเขาเหมือนอยากจะสบตาด้วย
‎เพื่อบอกเขาว่า "แกไม่ชนะหรอก"
‎(วันที่ 14 มีนาคม ปี 2018 ‎หลังการพิจารณาในศาลเพียงสองวัน)
‎(เทอร์รี่ มอร์ริสันถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎ในข้อหาฆาตกรรม)
‎ตอนที่พวกเขาออกมาและอ่านคำตัดสิน ‎และพูดว่าเขาผิด ฉันแทบเป็นลม
‎ฉันดีใจมากค่ะ
‎ฉันโล่งอกจริงๆ น้ำตาร่วงเลย
‎และฉันจำได้ว่าลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นเดินออกมา
‎เพราะลูกสาวของเธอมีลูกสาวตัวเล็กมาด้วย ‎ยังเป็นทารกอยู่เลย
‎ผู้สนับสนุนพยานเดินไปหาเธอ ‎และกอดเธอ
‎และผู้สนับสนุนพยานพาเธอมาหาฉัน
‎แล้วพูดว่า
‎"ผู้หญิงคนนี้ช่วยทำให้คนที่ฆ่าแม่คุณได้ติดคุก"
‎มันทำใจยากมากค่ะ
‎(ผู้พิพากษาตัดสินให้เทอร์รี่ มอร์ริสัน ‎จำคุกตลอดชีวิต)
‎(โดยมีโอกาสขอปล่อยตัวโดยคุมประพฤติ ‎บวกกับอีก 100 ปี)
‎เธอไม่รู้ว่าผมทำอะไรได้ ‎จนกระทั่งผมถูกตัดสินว่าผิดในข้อหา
‎ฆ่าโดยไม่ไตร่ตรองไว้ก่อน
‎ใช่ครับ เธอกลัวผม
‎และผมรู้ว่ามันดูเป็นยังไง
‎มันดูเหมือนผมเป็นคนใช้ความรุนแรง ‎และไม่ควรได้ออกจากคุก
‎แต่จริงๆ ผมเป็นคนสันโดษ
‎ผมเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียว
‎ผมมองอย่างนี้นะ
‎ผมอาจจะเป็นคนอันตราย ‎ถ้าคุณทำให้ผมอยู่ในสถานการณ์
‎ที่ผมต้องแสดงอำนาจ
‎และผมอาจเป็นคนที่คุณไม่อยากเผชิญ
‎ใช่ ผมยังมีโอกาสขอปล่อยตัวโดยคุมประพฤติ
‎แต่ผมอายุ 59 แล้ว ผมจะตายคาคุก
‎ผมจะไม่มีวันได้ออกไป
‎มันก็คือโทษจำคุกตลอดชีวิตนั่นแหละ ‎เป็นโทษประหาร
‎แต่ผมจะไม่ยอมแพ้หรอก
‎อย่างที่บอก ผมจะสู้ต่อไปจนกว่าจะสู้ไม่ไหว
‎ผมไม่เหลืออย่างอื่นให้ทำในคุกนี่
‎นอกจากจะสู้ เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‎อยู่ในนี้ผมไม่สบายตัว ผมไม่อยากอยู่
‎และผมไม่อยากตายในนี้
‎ดังนั้นผมจะใช้เวลาศึกษากฎหมายอยู่ในนี้
‎ทำสิ่งที่จะทำให้ผมได้รับอิสรภาพคืน
‎(สปริงฟิลด์ ต้นกำเนิดถนนสาย 66)
‎ตอนที่ผู้พิพากษาอ่านโทษจำคุกตลอดชีวิต ‎บวกอีก 100 ปี
‎ฉันรู้สึกว่าความหนักอึ้งที่แบกไว้มันหายไป
‎โทษจำคุกจากการสะกดรอยตาม
‎น่าจะแค่สามถึงเจ็ดปี
‎ถ้าทำตัวดีก็อาจจะไม่ถึง
‎ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าเขาทำลายชีวิตฉัน
‎ไม่สำเร็จ
‎แต่ฉันไม่รู้สึกว่า
‎ผลจากความสัมพันธ์ครั้งนี้ ‎จะเป็นสิ่งที่เราทำใจลืมได้จริงๆ
‎ฉันคิดว่ามันจะอยู่กับเราไปชั่วชีวิต
‎ฉันยังมีบางชั่วเวลาที่ฉันทั้งล็อกประตู
‎ทั้งเอาเก้าอี้มายันใต้ลูกบิดประตูไว้ ‎เพื่อกันคนเข้ามา
‎เวลาที่คนเราเจออะไรแบบนี้มา เราจะฝันร้าย
‎แค่สิ่งเล็กๆ ที่เรามองเห็นจากหางตา
‎แล้วมันก็ทำให้เรากลัวขึ้นมาชั่ววูบ ‎และดึงเรากลับไป ณ เวลานั้น
‎สิ่งนี้เกิดขึ้นกับทุกคนในทุกจังหวะของชีวิต
‎ไม่สำคัญหรอกว่าคุณทำเงินได้แค่ไหน
‎ไม่สำคัญหรอกว่าคุณเป็นคนดีแค่ไหน
‎ไม่สำคัญหรอกว่าคุณถูกเลี้ยงดูมายังไง
‎ฉันสังหรณ์ใจรุนแรงตอนที่เจอเขาครั้งแรก
‎ว่าเขาไม่ใช่คนในสเป๊กของฉัน
‎แต่ฉันก็เมินเฉยจนตัวเองต้องดิ่งลงเหว แต่…
‎ใช่ค่ะ ฉันน่าจะฟังสัญชาตญาณตัวเองมากกว่านี้
‎ฉันเชื่อว่าถ้าฉันทำตามสัญชาตญาณตัวเอง
‎ฉันจะไม่มานั่งอยู่ที่นี่ในตอนนี้
‎แต่ฉันก็คิดอีกด้วยว่า
‎ฉันอาจจะต้องผ่านสิ่งนี้ไป ‎เพื่อทดสอบว่าฉันแกร่งแค่ไหน
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี