‎ผมรู้สึกว่าใครๆ ก็เป็นสตอล์กเกอร์ได้ทั้งนั้น
‎ถ้าสถานการณ์มันได้
‎เมื่อผมมองย้อนกลับไป ณ ตอนนั้น ‎นั่นไม่ใช่ตัวผมเลย
‎(แต่ละปีมีคนแอบตามบุคคลอื่น ‎มากกว่าสามล้านกรณี)
‎(ในสหรัฐอเมริกา)
‎ผมรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์
‎เหมือนกำลังละเมอ
‎ผมอยากเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่ง
‎ผมขาดสติและคุมตัวเองไม่ได้
‎มันทำให้ผมลงมือด้วยความโกรธ ‎และภาพเพ้อฝันในหัวของผม
‎(สี่สิบเปอร์เซ็นต์ของคดีสะกดรอยตาม ‎ยกระดับความรุนแรงขึ้นเป็นการใช้กำลัง)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษ ‎หมายเลข 01420621)
‎เขาตามฉันไปทุกที่ที่ฉันไป
‎เขาบอกว่าเขาจะทำร้ายคนที่ฉันรัก
‎ใครก็ตามที่ทำอันตรายแบบนี้ได้ ‎ก็ต้องเป็นคนโรคจิตจริงๆ
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ให้คนมองว่าผมเป็นฆาตกรยังดีกว่า ‎เป็นไอ้โรคจิตแอบตาม เข้าใจไหมครับ
‎ฉันชอบความรู้สึกตึงเครียด ‎เวลาที่เธอรู้สึกตัวว่ามีคนมองอยู่
‎ใครๆ ก็เป็นสตอล์กเกอร์ได้
‎เหลวไหลทั้งเพ
‎ผมไม่ได้บ้าขนาดนั้นแล้ว แบบ…
‎(การสะกดรอยตามคนในครอบครัว)
‎(ตึกพอล เอลิซอนโด)
‎(ซานแอนโตนิโอ เท็กซัส)
‎ฉันไม่เคยเจอคดีแบบนี้มาก่อน
‎มันเป็นคดีสะกดรอยตามที่น่ากลัวมากๆ
‎ถ้าคุณดูเป็นเหตุการณ์ๆ ไป
‎การสะกดรอยตามเหล่านี้ ‎ไม่ได้ดูอันตรายหรือเป็นอาชญากรรม
‎แต่พอนำมารวมเข้าด้วยกัน ‎มันสร้างความหวาดกลัวให้คน
‎(เอมิลี แองกูโล ‎ผู้ช่วยอัยการเขต ซานแอนโตนิโอ)
‎และโชคไม่ดีที่หลายๆ ครั้ง มันอาจก่อให้เกิด
‎ความรุนแรงมากๆ ขึ้นมา
‎(เรือนจำมาร์ค ว. สไตลส์ ‎โบมอนต์ เท็กซัส)
‎ผมชื่อรูเบน แอนโตนิโอ ฮารามิลโล
‎(กุมภาพันธ์ ปี 2007 ‎รูเบน ฮารามิลโลถูกตัดสินโทษ)
‎(จำคุก 45 ปี)
‎โอเค ผมเดาว่าผมถูกกล่าวหาว่า ‎สะกดรอยตามแฟน…
‎แฟนเก่าของผมในตอนนั้น ‎หรือแฟนของผมในตอนนั้น
‎ช่วงเวลานั้นมันวุ่นวายสับสนมาก
‎ผมสับสนในชีวิตบ่อยมาก เหมือนคิดอะไรไม่ออก
‎นั่นคือจุดจบของผมในเหตุการณ์นี้ทั้งหมด
‎(เมื่อฮารามิลโลถูกจับขัง ‎การสะกดรอยตามนานเกือบสองปีก็จบลง)
‎ผมระหกระเหินเร่ร่อนตั้งแต่เด็กๆ
‎เราย้ายไปทั่วประเทศ จากรัฐหนึ่งไปอีกรัฐหนึ่ง
‎นานๆ ครั้งพ่อผมจะโผล่หน้ามาให้เห็น
‎เมื่อไรก็ตามที่เขาหาแม่ผมเจอ
‎และผมไม่เคยได้อยู่ที่ไหนนานๆ
‎เราแทบจะเหมือนกับคนเร่ร่อน
‎ไม่เคยมีเพื่อนหรือใคร อะไรแบบนั้น
‎แต่ละเมืองเล็กหรือเมืองใหญ่ที่ผมย้ายไป
‎ผมมักจะถูกรังแก นั่นอาจเป็นส่วนสำคัญ
‎เพราะนั่น…
‎การถูกรังแกแบบนั้นทำให้ผมยิ่งปลีกตัวออกมา
‎ผมฝันว่าตัวเองจะมีภรรยา มีลูกๆ กับบ้านสักหลัง
‎และผมหาเลี้ยงครอบครัว
‎นั่นเป็นความฝันของผมมานานแล้ว
‎ผมเดตกับผู้หญิงบ้าง แต่ส่วนใหญ่
‎เวลาผมเดตกับใคร เขาก็จะแบบว่า
‎ไปคบกับเพื่อนผม
‎หรือพี่น้องผม หรืออะไรแบบนั้น
‎ผมเลยมีปัญหาเรื่องการเชื่อใจผู้หญิง
‎(ปี 2001)
‎(ในวัย 29 ปี ฮารามิลโลเริ่มทำงาน ‎ที่บ้านพักคนชราในซานโตนิโอ เท็กซัส)
‎(บ้านพักมอร์นิงไซด์)
‎ตอนที่ผมทำงานในบ้านพักคนชรา
‎สาวๆ ที่บ้านพักคนชราพากันอ่อยผม
‎พวกเธอพยายามให้ท่าผม ‎พยายามจะเดตกับผม
‎แล้วผมขี้อายเกินกว่าจะ… ผมอยากจะ…
‎จะพูดยังไงดี ‎เลือกว่าผู้หญิงคนไหนที่ผมอยากคบด้วย
‎(ผู้ร่วมงานคนหนึ่งของฮารามิลโล ‎เป็นพยาบาลอายุ 45 ปี ชื่อมาเรีย)
‎(บ้านพักมอร์นิงไซด์ ชุมชนผู้เกษียณอายุ)
‎เธอเข้าหาผมและเริ่มให้ท่าผม
‎ผมไม่ได้สนใจอะไร ‎เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ผมเดตด้วย
‎อายุประมาณ 18 ถึง 24 ปี ไม่แก่ไปกว่านั้น
‎แต่ ณ จุดนั้นผมรู้สึกเหงาน่ะครับ
‎ผมไม่มีใครที่จะสื่อสารด้วย
‎แต่พอมาเรียเข้ามาในชีวิต ‎ผมก็เล่าปัญหาให้เธอฟังได้
‎เราคุยกัน แล้วพอรู้ตัวอีกที ‎สิ่งหนึ่งก็นำไปสู่อีกสิ่ง
‎เราเริ่มจูบกัน
‎แล้วมันก็เริ่มต้นจากตรงนั้น เราเริ่มเดตกัน
‎ตอนที่ฉันพบรูเบน ฉันมีคนอื่นอยู่แล้ว
‎ฉันแต่งงานมา 18 ปี
‎และมันเป็นชีวิตแต่งงานที่ขลุกขลัก
‎เมื่อได้เจอกับรูเบน
‎มันเหมือนมีคนให้พึ่งพิง
‎หรือให้ฉันได้พูดคุยอย่างสบายใจ
‎(มาเรียขอให้เราไม่เปิดเผยตัวตนของเธอ)
‎(เพื่อปกป้องตัวเธอกับครอบครัว)
‎มันเริ่มต้นขึ้นตอนที่ฉันทำงานอยู่ที่บ้านพักคนชรา
‎แล้วรูเบนก็ได้งานที่นั่น
‎และฉันสบายใจที่ได้คุยกับเขา
‎เขาจิตใจดี อ่อนโยน และน่ารัก
‎ฉันรู้สึกตกหลุมรัก และอยากมีอะไรกับเขา
‎เขายังเป็นหนุ่มน้อย
‎ฉันน่าจะแก่กว่าเขา 18 ปีได้
‎หลายเดือนผ่านไป
‎ฉันตัดสินใจเลิกกับสามีและย้ายไปอยู่กับรูเบน
‎(กรกฎาคม ปี 2001)
‎(มาเรียทิ้งสามีและลูกๆ ที่โตแล้วอีกสามคน ‎เพื่อไปอยู่กับฮารามิลโล)
‎ตอนนั้นเราไปกันได้ดี
‎เขาชอบออกไปข้างนอก ‎และซื้ออะไรต่อมิอะไรมาฝากฉัน
‎และฉันไม่เคยคิดเลย
‎ว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้น่ะค่ะ
‎วันหนึ่งเธอโผล่มาหน้าบ้านผม ‎เธอยืนอยู่ตรงนั้นและพูดว่า
‎"นี่ ฉันได้ใบหย่ามาแล้ว ฉันหย่ากับสามีแล้ว"
‎ผมถามว่า "คุณทำแบบนั้นทำไม" ‎เธอตอบว่า "เพราะฉันอยากอยู่กับคุณ"
‎แล้วผมก็แบบว่า "โอเค"
‎คือว่าผมชอบเธออะไรแบบนั้น แล้วก็คิดว่า
‎เราอาจจะคบกันได้ ‎แล้วดูว่ามันจะเบ่งบานยังไงจากจุดนั้น
‎มันเป็นสิ่งที่ผมถวิลหา
‎เพราะเธอมีครอบครัว ‎ส่วนผมโตมาโดยที่ไม่มีครอบครัว
‎แต่พอผมได้เจอครอบครัวของเธอ ‎พวกเขาแสดงความต่อต้าน
‎นั่นคือตอนที่ทุกอย่างเริ่มแย่ลง
‎พ่อแม่เธอบอกว่าผมเด็กเกินไปสำหรับเธอ
‎และผมต้องหาคนวัยเดียวกัน
‎และนั่นคือตอนที่ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ละ
‎ครั้งแรกที่ฉันเจอรูเบน ‎ฉันคิดว่าเขาเป็นคนเงียบๆ ขี้อาย
‎แม่คิดว่าแม่รักเขา
‎หัวใจของแม่ยังเป็นเด็กสาว ‎แม่คงคิดว่าพวกเขาเกิดมาคู่กัน
‎(เวโรนิก้า - ลูกสาวของมาเรีย)
‎แต่ฉันไม่ชอบความสัมพันธ์ของพวกเขาค่ะ
‎(เวโรนิก้า ลูกสาวของมาเรีย ‎ก็ขอไม่เปิดเผยตัวตนเช่นกัน)
‎ครอบครัวฉันคิดว่าเขาเป็นโรคจิต
‎ไม่มีใครชอบเขา
‎โดยเฉพาะเรื่องอายุที่ห่างกันมาก
‎ฉันมองว่าความสัมพันธ์ของพวกเขา
‎เป็นเหมือนกึ่งแฟนกึ่งลูก
‎แม่คอยดูแลเขาเสมอ เหมือนดูแลลูก
‎แม่มาหาเราโดยไม่พาเขามาด้วยไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎เขาต้องตามมาด้วยเหมือนเด็กน้อย
‎เขาจะต้องมีส่วนร่วมในทุกสิ่ง
‎พูดจาบ้าๆ บอๆ
‎ในปี 2001 ตอนที่ฉันรู้ตัวว่าท้องลูกคนแรก
‎เขาบอกแม่ฉันว่าเขาอยาก
‎เลี้ยงลูกสาวของฉันกับเธอ
‎ซึ่งมันบ้ามาก
‎ฉันคิดว่า "ล้อกันเล่นรึเปล่า
‎ฉันอยู่กับแฟน ‎ทำไมเราถึงจะไม่อยากเลี้ยงลูกตัวเอง"
‎นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่บ่งบอกว่าเขาเพ้อเจ้อแค่ไหน
‎ฉันรู้ว่ารูเบนใส่ใจแม่มาก
‎และฉันคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่แม่โหยหา
‎จนถึงวันที่แม่สรุปได้ว่า
‎เขากำลังนอกใจแม่
‎ความสัมพันธ์สี่ปีแรกมันดีมากค่ะ
‎แต่เวลาฉันกลับจากที่ทำงาน
‎ฉันมักจะเห็นสิ่งของของผู้หญิง
‎และฉันถามว่า "ใครมาที่บ้านเหรอ"
‎เขาจะตอบว่า "อ๋อ เพื่อนผู้หญิงผมเอง"
‎ฉันสงสัยว่าเขานอกใจฉัน
‎มันเกิดขึ้นเรื่อยๆ
‎มันทำให้ฉันเสียใจมาก
‎เขาปฏิเสธ
‎แต่นั่นคือตอนที่ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันไม่เวิร์กแล้ว
‎(ปี 2001 - 2002)
‎(ตุลาคม ปี 2003)
‎(ปลายปี 2003 มาเรียตัดสินใจยุติความสัมพันธ์)
‎(และย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์ ‎ที่เธออยู่กับฮารามิลโล)
‎ฉันบอกรูเบนว่าฉันจะไปแล้ว ‎และเขาถามว่า "ทำไมล่ะ"
‎เขาพูดว่า "ผมรักคุณนะ" อะไรแบบนั้น
‎รูเบนทั้งขอร้องและอ้อนวอน
‎"อย่าไป"
‎ฉันคิดว่านั่นเป็นเหตุผลที่ฉันโทรหาลูกกับน้องสาว
‎ฉันอาจจะรู้สึกถึงความไม่ปกติ
‎ตอนที่แม่บอกว่าแม่อยากออกมา
‎ฉันโล่งใจมากและยินดีที่จะไปรับ
‎"ไปกันเถอะแม่ เก็บข้าวของแล้วไปกัน"
‎โดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา
‎ฉันกับน้าไปอะพาร์ตเมนต์ของแม่กับรูเบน ‎เพื่อเก็บข้าวของ
‎เราเดินเข้าไปในห้องนอน
‎เขาถือมีดอยู่บนเตียง
‎เรามองไปรอบห้อง
‎บนผนังสามด้านมีคำว่า "ตาย ตาย ตาย"
‎มีคำว่า "ตาย" บนผนังแต่ละด้าน ‎เขียนด้วยเลือดของเขา
‎แม่ฉันไม่อยากให้โทรแจ้งตำรวจ
‎เธอบอกว่า ‎"ไปกันเถอะ ปล่อยเขาไว้อย่างนี้แหละ"
‎ผมอยากตายมันตรงนั้นเลย ‎ผมรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงมาก
‎ผมอยากร้องไห้เพราะผมตั้งความหวังไว้กับเธอ
‎ผมพยายามติดต่อเธอและพยายามทุกอย่าง
‎เพราะความรู้สึกทั้งหมดมันทะลักกลับเข้ามา
‎เอาจริงๆ ผมก็นอกใจเธอนั่นแหละ
‎แต่ผมอยากติดต่อเธอและผมอยาก
‎ดูว่าเราจะแก้ไขความขัดแย้งทางอารมณ์ ‎และสิ่งต่างๆ ได้ไหม
‎ผมไม่เก่งเรื่องคำใบ้เล็กๆ น้อยๆ อะไรแบบนั้น
‎ผมเป็นคนประเภทที่ต้อง…
‎ถ้าคุณต้องการอะไร คุณต้องบอกตรงๆ
‎เพื่อให้ผมเข้าใจ
‎เพราะผมไม่เข้าใจความนัยหรืออะไรแบบนั้น
‎(แม้ว่ามาเรียจะยุติความสัมพันธ์ของพวกเขา)
‎(ฮารามิลโลก็ยังคงพยายามติดต่อเธอ)
‎วิธีที่ผมพยายามติดต่อเธอก็คือเขียนจดหมาย
‎ผมทำอย่างนั้นอยู่สักพัก
‎ทุกครั้งที่ผมถามอะไรไป ผมจะไม่ได้คำตอบ
‎และผมต้องสื่อสารกับเธอให้ได้
‎ผมต้องติดต่อเธอเพื่อให้ได้คำตอบ แต่ผมทำไม่ได้
‎มันเหมือนยิ่งผมพยายามสื่อสาร
‎ผมยิ่งล้มเหลว ผมยิ่งแบบว่า…
‎ผมยิ่งมีคำถามมากกว่าเดิม แต่ไม่มีคำตอบ
‎(ตุลาคม ปี 2003)
‎(ปี 2004)
‎(ปี 2005)
‎(ระหว่างปี 2004 และ 2005 ฮารามิลโล ‎ระดมส่งจดหมายหลายร้อยฉบับถึงมาเรีย)
‎ฉันมีจดหมายกองโตที่เขาจะวางไว้บนรถของฉัน
‎จดหมายที่เขียนว่าเขาอยากคุยด้วย
‎และเขารักฉันมาก
‎และเขาจะไม่ทำร้ายฉัน
‎และเขาแค่อยากให้เรากลับมาอยู่ด้วยกัน
‎ณ จุดนั้น สิ่งที่เขาทำทำให้ฉันกังวล
‎การสะกดรอยตามเป็นอาชญากรรมร้ายแรง
‎ซึ่งเกี่ยวข้องกับพฤติกรรม ‎ที่ทำซ้ำๆ ไม่หยุด ซึ่งข่มขู่
‎คุกคามและทำให้เหยื่อกลัว
‎และอาจกลายเป็นความรุนแรงขึ้นมา
‎ฉันชื่อ ดร.เฮริมจิน
‎และงานวิจัยของฉันเจาะจง ‎เรื่องการใช้ความรุนแรงในคู่รัก
‎ในสายงานของฉัน
‎ฉันศึกษาคดีจำนวนมาก ‎ที่เน้นการสะกดรอยตาม
‎คุณฮารามิลโลเขียนจดหมายถึงมาเรียเป็นปึก
‎จดหมายเหล่านี้ ‎บันทึกพฤติกรรมการสะกดรอยตามของเขา
‎ในความเห็นของฉัน ‎คดีของเขาอันตรายมากๆ ค่ะ
‎จดหมายของเขาทำให้ฉันเข้าใจ ‎ระบบความคิดเขามากขึ้นเยอะ
‎โดยเฉพาะที่เขาเขียนเรื่อยๆ ว่า "ผมรักคุณ"
‎(ผมรักคุณ)
‎"ทำไมคุณไม่เข้าใจว่าผมรักคุณ"
‎จริงๆ เธอเข้าใจนะคะ แต่เธอไม่ต้องการ
‎(ผมรักคุณหมดทั้งหัวใจและจิตวิญญาณ)
‎บุคคลนี้มีพฤติกรรมแบบสตอล์กเกอร์ที่ถูกปฏิเสธ
‎เพราะแรงจูงใจเดียวที่ทำให้เขาตามมาเรีย
‎เป็นเพราะเขายอมรับไม่ได้ว่าเธอทิ้งเขาไป
‎(บอกความจริงผมหน่อย)
‎คุณฮารามิลโลยังพูดบ่อยๆ อีกด้วยว่า ‎เขาพร้อมจะตายเพื่อเธอ
‎(ผมยอมตายดีกว่าอยู่อย่างนี้)
‎นั่นยิ่งเป็นการย้ำความรู้สึก
‎เขาเชื่อจริงๆว่าเขาไม่เหลืออะไรให้เสียแล้ว
‎เขาต้องมีเธอ ไม่งั้นเขาไม่เหลืออะไร ‎แม้แต่ชีวิตตัวเอง
‎(ผมภาวนาให้มันจบลงเร็วๆ ‎เพราะผมไม่อยากรู้สึกอีกแล้ว
‎ความเป็นไปได้สูงมากที่คดีนี้ ‎จะกลายเป็นคดีอันตราย
‎โดยเฉพาะจดหมายฉบับนี้น่ากลัวมากค่ะ
‎เขาบอกว่า ‎"ถ้าเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน นั่นทำให้ผมมีสิทธิ์
‎ที่จะตามล่าครอบครัวคุณที่ทำให้เราต้องเลิกกัน
‎แต่ถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน ‎ผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะตามล่าพวกเขา ถูกไหม"
‎ตอนแรกเขาโทษครอบครัวเธอ ‎ที่แยกพวกเขาออกจากกัน
‎เขาพูดเป็นนัยกับเธอว่า
‎"ผมรู้ว่าพ่อแม่คุณเป็นสาเหตุหนึ่ง ‎ที่ทำให้เราต้องเลิกกัน
‎และผมมีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะทำร้ายพวกเขา ‎โดยเฉพาะถ้าคุณไม่กลับมาหาผม"
‎จดหมายของเขาแสดงให้เห็นว่า ‎จะเกิดความรุนแรงขึ้นแน่ๆ
‎มันจะเกิดขึ้นเพราะเขาปล่อยเธอไปไม่ได้
‎(สิงหาคม ปี 2005)
‎รูเบนตามฉันมาที่ทำงาน
‎เขาจะจอดรถตรงมุมถนน
‎พอฉันเห็นเขา ฉันจะรีบลงจากรถแล้ววิ่งหนี
‎เขาไม่ยอมลดละ
‎เขาบอกไว้ในจดหมายว่าเขาจะไม่ยอมแพ้
‎แต่ตอนนั้นฉันกลัวมากๆ เลยค่ะ
‎ไม่ว่าฉันไปที่ไหน เขาจะตามฉันไปทุกที่
‎เขารู้จักบ้านพ่อแม่ฉัน บ้านลูกสาวฉัน
‎นี่ทำให้เราเริ่มต้องระวังตัว
‎เขาเริ่มส่งจดหมายมาที่อะพาร์ตเมนต์ของฉัน
‎แปะไว้ที่ประตู
‎แล้วจดหมายฉบับหนึ่งบอกว่า ‎ถ้าฉันไม่เอาจดหมายไปให้แม่
‎เขาจะแปะรูปเปลือยของแม่ทั่วตึกของฉัน
‎และเขาทำจริงๆ
‎ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‎ฉันย้ายไปอยู่อะพาร์ตเมนต์อื่น
‎ฉันอยากซ่อนตัว
‎ไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนอีกต่อไป
‎เพราะเขาข่มขู่ว่าจะฆ่าฉันถ้าแม่ไม่ไปกับเขา
‎(แม้ว่ามาเรียกับเวโรนิก้าจะย้ายไปบ้านใหม่)
‎(ฮารามิลโลก็ยังตามรังควานพวกเธอต่อ)
‎เขาตามสมาชิกครอบครัวเราหลายคน
‎ซุ่มซ่อนตามที่ต่างๆ น่ะค่ะ
‎เขาอยู่หน้าประตูอะพาร์ตเมนต์ ‎ของพี่ชายฉันกับแฟน
‎และเธอหวาดกลัวมาก
‎เขาจะขับผ่านบ้าน ‎ของสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวเรา
‎บ้านลูกพี่ลูกน้องฉัน อะพาร์ตเมนต์พี่ชายฉัน ‎บ้านตายายฉัน อะพาร์ตเมนต์ฉันเอง
‎ตอนนี้ทุกคนโดนตามกันหมด
‎ทุกคนพากันโกรธเคืองแม่ฉัน
‎"เธอพาไอ้บ้านี่เข้ามาในครอบครัวเรา ‎แล้วตอนนี้มันก็รู้ที่อยู่เราหมดแล้ว"
‎ฉันว่าแม่ไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นแบบนี้
‎แม่คงคิดว่าเขาแค่จะห่างหายไปจากชีวิต
‎(วันที่ 26 กันยายน ปี 2005)
‎กันยายนปี 2005 ฮารามิลโลอ้างว่า ‎เขาตัดสินใจตัดขาด)
‎(กับมาเรียและครอบครัวเธอ)
‎(แต่อยากบอกลาพ่อแม่มาเรียเป็นครั้งสุดท้าย)
‎ผมตั้งใจแล้วว่า ‎จะเลิกยุ่งกับเธอและครอบครัวเธอ
‎เพราะผมทนไม่ไหวแล้ว
‎ผมพอกันทีกับทุกอย่าง
‎ผมเดินไปที่บ้านพ่อแม่เธอ
‎ฉันจะบอกให้พวกเขาไปตายหรืออะไรแบบนั้น
‎ผมจะบอกพ่อแม่เธอว่า ‎ห้ามเธอติดต่อผมอย่างเด็ดขาด
‎อย่ามายุ่งกับผมอีก ‎ผมไม่อยากเกี่ยวข้องกับเธออีกแล้ว
‎(ระหว่างทาง ฮารามิลโล ‎แวะซื้อของหลายอย่าง)
‎ผมจะให้ของขวัญเธอเป็นครั้งสุดท้าย ‎เพราะในพระคัมภีร์บอกเอาไว้ว่า
‎ถ้ามีคนเกลียดคุณ ‎คุณก็อวยพรเขาหรือรักเขา
‎ผมเลยคิดว่าก็ได้ ผมเข้าไปในร้านจีน
‎แล้วซื้อกุญแจมือเด็กเล่นให้หลานๆ ของเธอ
‎และผมมีปืนช็อตไฟฟ้าของเล่น
‎(ฮารามิลโลรออยู่นอกบ้านพ่อแม่มาเรีย ‎นานหลายชั่วโมง)
‎และผมเริ่มสวดภาวนา แบบว่า…
‎ผมแบบว่า "พระเจ้า โปรดหยุดผมที
‎หยุดผมไม่ให้เข้าไปที่บ้านหลังนั้น ‎และเผชิญหน้ากับพ่อแม่เธอ
‎เพราะผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะทำเรื่องบ้าๆ"
‎(ภาพวิดีโอจากตำรวจ)
‎(เวลา 21.24 น. ตำรวจได้รับแจ้งเหตุ)
‎(ว่าฮารามิลโลทำร้ายพ่อแม่ของมาเรีย)
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในวันที่ 26 กันยายน ปี 2005
‎คือจุดจบของการสะกดรอยของรูเบน
‎(เอมิลี แองกูโล ‎ผู้ช่วยอัยการเขต ซานแอนโตนิโอ)
‎ตอนนี้เรากำลังดูทางเข้าบ้าน
‎ที่รูเบนทำร้ายพ่อของมาเรีย
‎เขาซื้อกุญแจมือมาสามพวง
‎เขาซื้อเทปกาว
‎พวกเขาถ่ายเจอปืนช็อตไฟฟ้าที่เขาทิ้งเอาไว้
‎หลักฐานทั้งหมดนี้ ‎แสดงให้เห็นถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้น
‎ผมไปที่บ้าน กดกริ่งประตู
‎พ่อเธอเดินมาอีกทาง ‎ผมทำให้เขาตกใจ เขาก็ทำให้ผมตกใจ
‎แล้วเขาก็พุ่งเข้าใส่ผมเหมือนจะล้ม
‎ผมเลยคิดว่าเขาพยายามจะทำร้ายผม
‎ผมเลยเอาปืนช็อตไฟฟ้าของเล่นออกมา ‎แล้วผมก็ผลักเขาลง
‎ผมมองลงไปและเห็นเขานอนอยู่บนพื้น ‎กำลังเอามือกุมที่หัวใจ
‎ผมตระหนักในตอนนั้นเองว่าเขากำลังหัวใจวาย
‎ผมพยายามพยุงเขาขึ้นมา แต่เขาตัวหนักเกินไป
‎แล้วแม่เธอก็ออกมา เธอร้องกรี๊ด
‎ผมเลยทิ้งเขาและไปบอกเธอว่า ‎"ผมไม่ได้มาทำร้ายคุณนะ"
‎และผมพยายามปลอบเธอ แต่มันไม่ได้ผล
‎ผมเลยคว้าปืนช็อตไฟฟ้าของเล่นมาช็อตเธอ
‎แล้วผมก็อุ้มเธอ
‎ผมจำได้ว่าผมมีปืนช็อตไฟฟ้าของเล่น ‎แล้วก็มีกุญแจมือเด็กเล่นด้วย
‎ผมเลยคว้า ‎กุญแจมือเด็กเล่นอันหนึ่งมาคล้องเธอไว้
‎ผมพาเธอเดินไปที่ห้องน้ำ แล้วจับเธอนั่งลง
‎เขาใส่กุญแจมือทั้งคู่
‎กับคนแม่ เขาพาเธอเข้าไปในบ้าน
‎แล้วเขากลับออกมาจัดการกับพ่อของมาเรีย
‎และแม่ของมาเรียหนีออกมาได้
‎วิ่งข้ามถนนไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้าน
‎และพวกเขาโทรเรียก 911 ‎แล้วตำรวจก็รีบมาอย่างรวดเร็ว
‎พอถูกขัดจังหวะ ‎เขาก็เลยขึ้นรถตู้ของพ่อแม่เธอแล้วหนีไป
‎ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครเลย เพราะมันไม่…
‎ผมเกลียดคนที่ทำร้ายคนอื่น
‎แล้วพอผมนึกย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ‎นั่นไม่ใช่ตัวผม
‎นั่นไม่ใช่ตัวผมเลย
‎รูเบนบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร
‎เพราะเขาใครคนที่ทำร้ายคนอื่น
‎รูเบนไม่เพียงพยายามลดความผิดของตนเอง
‎เขาพยายามเปลี่ยนเรื่องราวที่เกิดขึ้น
‎อาการหลงผิดของเขานั้น… ยังคงอยู่
‎ปืนช็อตไฟฟ้านั่นไม่ใช่ของเล่น
‎มันทำให้หัวใจวาย
‎จนพ่อของมาเรีย ‎ต้องเข้ารับการผ่าตัดบายพาสหัวใจ
‎สำหรับฉัน นี่เป็นการยืนยันค่ะ
‎เขาจะไม่ยอมรับความผิด
‎สำหรับความเสียหายที่เขากระทำต่อครอบครัวนี้
‎(ฮารามิลโลหนีจากสถานที่เกิดเหตุ ‎ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง)
‎(มาเรียกับเวโรนิก้ามาถึงไม่นานหลังจากนั้น)
‎มีรถพยาบาลกับตำรวจ
‎น้องสาวตะคอกใส่ฉัน
‎"แฟนเก่าเธอทำร้ายพ่อกับแม่!"
‎และนั่นคือตอนที่ฉัน…
‎พระเจ้า ฉันแค่รู้สึกแย่และรู้สึกผิด
‎ที่เขาทำอย่างนี้ก็เพราะฉันไม่ยอมกลับไปหาเขา
‎ฉันรู้สึกละอายใจเหลือเกิน
‎(ตำรวจแจ้งครอบครัวว่า ‎ฮารามิลโลกำลังหลบหนี)
‎มันน่ากลัวที่สุดที่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‎ฉันเอารูปถ่ายเขาให้ที่ศูนย์เลี้ยงเด็กดู
‎เพราะลูกสาวฉันอยู่ที่ศูนย์เลี้ยงเด็ก ‎และฉันเล่าสถานการณ์ให้ที่นั่นฟัง
‎ฉันกลัวว่าเขาจะตามหาฉันกับลูกสาว
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาจะฆ่าฉันเพื่อเอาลูกไปรึเปล่า
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร
‎มันคือความกลัวจากความไม่รู้
‎เราไม่รู้ว่าเขาจะโผล่ไปที่ไหน
‎ช่วงที่เขาหลบหนี ‎มีอยู่คืนหนึ่งที่ฉันไปนอนบ้านเพื่อนสนิท
‎และฉันเกิดอาการแพนิคอย่างรุนแรง
‎ฉันนึกว่าตัวเองจะตายแล้ว ฉันคิดจริงๆ
‎ฉันคิดว่าฉัน… ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย
‎(กันยายน ปี 2005)
‎(ตุลาคม ปี 2005)
‎(วันที่ 14)
‎(สิบแปดวันหลังการทำร้ายร่างกาย ‎ฮารามิลโลก็ถูกจับ)
‎(ที่ชายแดนระหว่างอเมริกากับเม็กซิโก)
‎(เขาถูกนำตัวกลับมาซานโตนิโอ ‎เพื่อรับทราบข้อกล่าวหา)
‎(แม้เขาจะทำร้ายคนอื่นอยู่นานสองปี)
‎(ฮารามิลโลไม่ยอมรับข้อกล่าวหา ‎เรื่องสะกดรอยตามมาเรีย)
‎ฉันตัดสินใจที่จะตั้งข้อหาปล้นทรัพย์โดยใช้กำลัง ‎แค่ข้อหาเดียว
‎เพราะการสะกดรอยตามมันยากกว่า ‎เพราะเราต้องพิสูจน์
‎ให้เห็นโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ เลย
‎แปลว่าเราต้องพิสูจน์ ‎เหตุการณ์เล็กๆ หลายๆ เหตุการณ์
‎แทนที่จะเป็นเหตุการณ์ใหญ่เพียงเหตุการณ์เดียว
‎(ในเท็กซัส ข้อหาสะกดรอยตามระดับสาม)
‎(มีโทษจำคุกสูงสุดสิบปี)
‎(การปล้นทรัพย์โดยใช้กำลัง ‎มีโทษจำคุกสูงสุด 99 ปี)
‎การปล้นทรัพย์โดยใช้กำลัง ‎เป็นความผิดทางอาญาระดับหนึ่ง)
‎ก็เหมือนคดีฆาตกรรม มันมีโทษระดับต่างๆ
‎ตั้งแต่จำคุกห้าปีไปจนถึง 99 ปี
‎มันเป็นคดีที่มีหลักฐานแน่นหนามาก
‎สำหรับการปล้นทรัพย์โดยใช้กำลัง
‎(กุญแจสำคัญในการดำเนินคดี ‎คือหลักฐานในการเอาผิด)
‎(ฮารามิลโลได้ทิ้งสิ่งของไว้ที่ทางเข้าบ้าน)
‎คดีนี้เป็นคดีที่แปลกตรงที่รูเบน ‎ทิ้งหลักฐานที่แสดงเจตนาของเขาเอาไว้หมด
‎ตรงที่เกิดเหตุ
‎เขาทิ้งถุงเอาไว้ตอนที่ตำรวจเริ่มมากัน
‎และในถุงใบนั้นมีกระดาษแผ่นนึง
‎มันเขียนเอาไว้ว่ารูเบนจะทำอะไรบ้าง
‎รูเบนเขียนว่า "ไปกดเงินสด ‎และเอาเช็คไปขึ้นเงิน
‎ปืนช็อตไฟฟ้า กุญแจมือสี่คู่
‎หาที่อยู่ของพ่อแม่ พ่อกับแม่เท่านั้น
‎ใส่กุญแจมือพ่อกับแม่
‎ล็อกประตูบ้าน แล้วขับรถไปเม็กซิโก
‎เอาพ่อแม่ไปทิ้งในหลุม
‎กลับมารับลูกสาวของมาเรีย ‎เอารถไปด้วย
‎ไปรับหลานของมาเรีย แล้วพาขึ้นรถตู้สีเขียว
‎ตามหามาเรีย จับมาเรียให้ได้
‎ขับรถเชฟโรเล็ตซับเบอร์บันไปเม็กซิโก
‎ย้ายเข้าไปในบ้านและอยู่ที่เม็กซิโกไปตลอดชีวิต"
‎เรากำลังพูดถึงคนห้าคน
‎ที่รูเบนวางแผนจะลักพาตัว
‎และย้ายถิ่นที่อยู่อาศัยเพื่อชนะใจมาเรีย
‎รูเบนมีอาการหลงผิดแน่ๆ
‎แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาไร้ความสามารถ
‎มันไม่ได้ทำให้เขาเป็นบ้า
‎แต่มันทำให้เขาเป็นคนอันตราย
‎(14 ตุลาคม ปี 2005)
‎(5 กุมภาพันธ์ ปี 2007)
‎วันที่ 5 ก.พ. 2007 รูเบน ฮารามิลโล ‎ขึ้นศาลในข้อหาปล้นทรัพย์ด้วยการใช้กำลัง)
‎(เขาปฏิเสธทุกข้อหา)
‎พวกเขาให้จำเลยขึ้นแท่น
‎เขาไม่มีหลักฐานอย่างอื่นเลยนอกจากตัวเอง
‎เขาดูจะไม่ยอมรับผิดอะไรเลย ‎สำหรับการกระทำของเขา
‎เขาไม่คิดว่าความสัมพันธ์ของเขากับมาเรีย
‎เป็นอะไรมากกว่าไปเรื่องราวความรัก
‎ซึ่งไม่ใช่ข้อแก้ต่างที่ดี
‎หลักฐานที่เรามีนั้นแน่นหนามาก
‎และฉันคิดว่าในท้ายที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลยว่า
‎รูเบน ฮารามิลโลเป็นบุคคลอันตราย
‎(แม้จะไม่ถูกตั้งข้อหาสะกดรอยตาม)
‎(อาชญากรรมของฮารามิลโลที่มีต่อมาเรียนั้น ‎เป็นศูนย์กลางของการดำเนินคดีนี้)
‎(ศาลแขวง)
‎ข้อหาปล้นทรัพย์โดยใช้กำลัง ‎คือผลลัพธ์ที่ร้ายแรงที่สุด
‎จากการสะกดรอยตามมาเรียทั้งหมด
‎แม้ว่าเธอจะไม่ใช่เหยื่อหลักในคดีที่เรานำขึ้นศาล
‎ฉันคิดว่าลูกขุนพิจารณาเห็นถึง
‎อันตรายของสถานการณ์
‎มาเรียเป็นผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บ
‎ได้รับบาดเจ็บทางอารมณ์
‎เธอถูกคุณฮารามิลโลรังแกจนมีชีวิตที่ทรมาน
‎(วันที่ 6 ก.พ. 2007 ‎มาเรียตกลงขึ้นให้การเอาผิดฮารามิลโล)
‎ฉันคิดว่าคณะลูกขุน ‎สมควรได้ยินจากปากของมาเรีย
‎เพราะประวัติการสะกดรอยคือแก่นของคดีนี้
‎ถ้าคุณตัดมาเรียออก
‎มันแทบไม่เหลือบริบทสำหรับสิ่งที่จำเลยทำ
‎เธออธิบายต่อคณะลูกขุนถึง ‎ความทุกข์ทรมานที่ได้รับจากเขา
‎เขารังแกเธอทางด้านอารมณ์และจิตใจ
‎และนั่นจะทิ้งรอยแผลไว้ ‎มันทิ้งรอยแผลไว้กับเธอ
‎ฉันขึ้นไปบนแท่นให้การ ‎และฉันเล่าเรื่องที่ถูกตามให้พวกเขาฟัง
‎ฉันกลัวมากตอนที่เล่าเหตุการณ์ทุกอย่าง ‎ให้ผู้พิพากษาฟัง
‎และฉันเอาแต่ร้องไห้
‎ร้องไห้ไม่หยุด
‎แค่เขาอยู่ตรงนั้น ฉันก็กลัวแล้ว
‎(เพราะหลักฐานอันท่วมท้น ‎ฮารามิลโลถูกตัดสินว่ามีความผิด)
‎(คำให้การเสริม ‎เรื่องถูกสะกดรอยตามของมาเรีย)
‎(เขาจึงได้รับโทษจำคุกนาน 45 ปี)
‎(สามเดือนหลังการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(รูเบน ฮารามิลโลตกลงที่จะตอบคำถามต่อไป)
‎ผมติดคุกมา 16 ปี เกือบ 17 ปีแล้ว
‎ผมมีเวลามากมายให้คิดถึง ‎ความผิดพลาดในระบบการคิดของผม
‎และเรื่องอื่นๆ
‎ผมรู้สึกว่าใครๆ ก็เป็นสตอล์กเกอร์ได้ทั้งนั้น
‎ถ้าเหตุการณ์มันได้
‎และผมเดาว่าผมหลุดจากความเป็นจริง ‎และเริ่มเพ้อฝัน
‎ตอนนั้นผมหวังว่า
‎ผมจะสามารถกลับมาเป็นที่ต้องการได้อีกครั้ง
‎การไล่ตามเธอจะทำให้เธอสนใจ
‎และเธอจะมองว่าผมเป็นคนคนหนึ่ง ‎และพูดว่า
‎"นี่ ดูสิ มีคนคนนี้ที่แคร์ฉันอยู่"
‎และผมหวังว่าเธอจะเห็นแบบนั้นน่ะครับ
‎ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ ‎ผมทำได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ
‎ผมสำนึกผิดต่อสิ่งที่ผมได้ทำต่อมาเรียกับครอบครัว
‎เพราะมันไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก
‎ผมควรทำตัวเป็นคนที่ดีกว่านั้น ‎แล้วก็แค่เดินออกมา
‎การให้ใจใครสักคนไปเต็มร้อย
‎มันเหมือนการเสี่ยงดวง
‎นอกเสียจากว่า ‎คุณจะอยู่กับคนคนนั้น 20 หรือ 30 ปี
‎ใช่ ผมเข้าใจได้ ‎แต่เมื่อคุณได้เจอใครคนหนึ่งอย่างที่ผมเจอ
‎และผมอยู่กับเธอห้าปี
‎ผมไม่ควรให้ใจเธอเต็มร้อย
‎เพราะไม่ว่าเธอจะนอกใจผมกี่ครั้ง
‎หรือผมนอกใจเธอกี่ครั้ง ‎ผมควรมองเห็นสัญญาณเตือน
‎แต่เราไม่มีทางแก้ไขอดีตได้
‎มันจะยังดำเนินต่อไปในอนาคต ‎และผมจะพยายามแก้ไขตัวเอง
‎และหวังว่าสถานการณ์แบบนี้จะไม่เกิดกับใครอีก
‎หรือสิ่งใดอีก ‎ผมหวังว่าผมจะควบคุมจิตใจตัวเองได้
‎แล้วก็…
‎มองความผิดหวังทั้งหมดนี้เป็นบันไดไปสู่เป้าหมาย
‎มากกว่าจะเป็นโศกนาฏกรรม
‎(โทษจำคุก 45 ปีของฮารามิลโล ‎จะสิ้นสุดในปี 2050)
‎(ตอนนั้นเขาจะมีอายุ 79 ปี)
‎(แต่ฮารามิลโลมีสิทธิ์ขอทัณฑ์บน ‎ตั้งแต่ปี 2028 เป็นต้นไป)
‎ฉันคิดเรื่องที่เขาจะได้รับการปล่อยตัวออกมา ‎และฉันแค่อยากหายตัวไป
‎ฉันไม่อยากให้เขาหาฉันเจอ
‎ฉันยังได้รับผลกระทบจากสิ่งนี้อยู่
‎ฉันต้องรับมือกับอาการวิตกกังวลทุกสัปดาห์
‎มันทำให้ฉันโกรธมากที่ฉันต้องเป็นอย่างนี้
‎ลูกๆ ฉันต้องรับมือกับเรื่องนี้ ‎สามีฉันต้องรับมือกับเรื่องนี้
‎มันน่าหงุดหงุดและทรมาน
‎และคุณตาคุณยายของฉันต้องรับมือกับเรื่องนี้ด้วย
‎จะเป็นแบบนี้ไปชั่วชีวิต
‎ทุกคนกลัวว่าเขาจะได้รับทัณฑ์บน
‎ตัวฉันเองกลัวจับใจเลยค่ะ
‎เรากำลังเขียนหนังสือถึงเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บน ‎ว่าไม่ให้ปล่อยตัวเขา
‎เพราะฉันรู้สึกว่าเขาจะมาฆ่าฉันให้ตาย
‎เขาบอกว่าเขาจะทำร้ายทุกคนที่ฉันรัก
‎แล้วเราต้องอยู่กันอย่างหวาดกลัว
‎ฉันเชื่อว่าเขาจะมาตามหาฉันอีก
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี