‎เวลาคุณติดคุก
‎ทุกคนมีฉายาให้ตัวเองหรือคนอื่น
‎แต่พอเป็นข้อหาสตอล์กเกอร์ ‎พวกเขาจะหัวเราะเยาะ
‎จะพูดประมาณว่า "แกเป็นสตอล์กเกอร์เหรอ ‎ข้อหาเฮงซวยอะไรวะ"
‎"แกถือกล้องซุ่มอยู่ในพุ่มไม้เหรอ"
‎"ไม่ แบบ…"
‎และผมเข้าใจว่าทำไมคนบางคน ‎สมควรโดนแบบนั้น แต่ว่า…
‎สถานการณ์ของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป
‎ดังนั้นสำหรับคนที่ผมไม่รู้จัก ผมจะแค่…
‎ผมแค่หัวเราะเลี่ยงๆ ไป
‎เพราะสำหรับผมแล้ว ‎มันทำให้นึกถึงความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าวใจ
‎และทำให้นึกถึงความสะเทือนใจทั้งหลาย ‎ที่เรเชลกับผมเผชิญกันมา
‎(แต่ละปีมีคนแอบตามบุคคลอื่น ‎มากกว่าสามล้านกรณี)
‎(ในสหรัฐอเมริกา)
‎(มีความเชื่อมโยงที่เห็นได้ชัด ‎ระหว่างความสะเทือนใจกับพฤติกรรมหมกมุ่น)
‎สิ่งเดียวที่ฉันอยากพูดให้ชัดเจนก็คือ
‎ฉันอาจจะเห็นใจจอห์น
‎แต่สิ่งที่เขาทำกับฉัน ฉันจะไม่มีวันให้อภัย
‎การที่ฉันเข้าใจไม่ได้แปลว่าฉันจะรับได้
‎ฉันรับไม่ได้ค่ะ
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ให้คนมองว่าผมเป็นฆาตกรยังดีกว่า ‎เป็นไอ้โรคจิตแอบตาม เข้าใจไหมครับ
‎ฉันชอบความรู้สึกตึงเครียด ‎เวลาที่เธอรู้สึกตัวว่ามีคนมองอยู่
‎ใครๆ ก็เป็นสตอล์กเกอร์ได้
‎เหลวไหลทั้งเพ
‎ผมไม่ได้บ้าขนาดนั้นแล้ว แบบ…
‎(โอกาสสุดท้าย)
‎(เกลสเบิร์ก รัฐอิลลินอย)
‎(ทัณฑสถานเฮนรี่ ซี. ฮิลล์ ‎กรมราชทัณฑ์รัฐอิลลินอย)
‎(วันที่ 24 พ.ค. 2019 จอห์น แอนเดอร์สัน ‎ถูกจำคุกในข้อหาสะกดรอยตามคู่รักเก่า)
‎ผมเริ่มทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์ ‎เพราะมีปมเรื่องการถูกทอดทิ้ง
‎ผมตามง้อคนคนหนึ่งเพราะผมรู้สึกถูกทอดทิ้ง
‎แล้วมันทำให้ผมยิ่งอยากตื๊อมากขึ้น
‎จากนั้นผมก็จะโมโห แบบว่า ‎"ถ้าคุณรักผม คุณก็ควรอยู่กับผมสิ"
‎เป็นความโกรธที่มาจากความเจ็บปวด
‎พอมองย้อนกลับไป ‎ผมพูดได้ว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหา
‎ที่นำผมมาสู่สภาพการณ์นี้
‎ผมชื่อจอห์น อาร์. แอนเดอร์สันที่สาม
‎ผมจำคุกอยู่ที่ทัณฑสถานฮิลล์
‎ทำความผิดในข้อหาสะกดรอยตามระดับร้ายแรง
‎(เดคาลบ์เคาน์ตี้ รัฐอิลลินอย)
‎ผมโตมาในชนบท
‎พ่อสอนให้ผมล่าสัตว์ ตกปลา
‎ผมเรียนเก่ง เล่นกีฬา เล่นเบสบอลตลอด
‎ผมคิดว่าผมเป็นคนจริงจัง ‎กับความสัมพันธ์มาแต่ไหนแต่ไร
‎แม้แต่ตอนที่ผมเพิ่งมีแฟนคนแรกๆ สมัยม.ต้น
‎และปีแรกๆ สมัยม.ปลาย
‎ผมมักจะเอาดอกไม้หรืออัดเพลงใส่เทปให้แฟน
‎ผมมักจะเป็นฝ่ายที่จริงจังกว่าเสมอ
‎แบบว่าเราไม่ได้คบกันเล่นๆ
‎แต่ผมจะดูว่าเราเข้ากันได้ไหม มีเคมีกันไหม
‎ผมบอกได้ตั้งแต่แรกเลยว่า ‎ผมจะชอบคนคนนี้หรือเปล่า
‎แล้วผมกับเรเชลก็ปิ๊งกันตั้งแต่ต้น
‎ไม่รู้สิ เราเหมือนกันมากครับ
‎(ปี 2015 จอห์นอายุ 32 ปี)
‎(เขาได้พบกับเรเชลในวัย 28 ปี)
‎ฉันชื่อเรเชลค่ะ
‎ฉันรู้จักจอห์นในปี 2015 จากนัดบอด
‎ตอนนั้นฉันทำสามงาน
‎และฉันเลี้ยงลูกชายตามลำพัง
‎ฉันเลยไม่สนใจ
‎ที่จะมีความสัมพันธ์ใดๆ กับใคร
‎จอห์นเป็นคนตลก คารมดีและ…
‎ตอนนั้นเขาขี่ฮาร์ลีย์-เดวิดสัน
‎เขาเป็นผู้ชายในสเป๊กของฉันเลย
‎แล้วฉันบอกเขาเสมอว่า ‎เป็นเพราะดวงตาสีเขียวของเขา
‎ที่ทำให้ฉันหลงเสน่ห์เขาในคืนแรก
‎นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราจะผลีผลาม
‎เราต้องค่อยเป็นค่อยไป
‎เพราะฉันอยากรู้จักนิสัยใจคอกันก่อน
‎ที่จะพาเขาเข้ามาในชีวิตของลูกชายฉัน
‎ช่วงแรกเราประนีประนอมกันมาก
‎เพราะเขาเป็นช่างเครื่องยนต์ดีเซล
‎เขาทำงานสัปดาห์ละหกวัน วันละสิบชั่วโมง
‎เขาออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เสมอ ‎และมีสาวๆ รายล้อมเสมอ
‎และเพื่อนๆ เขามักจะชวนไปสังสรรค์ตลอดเวลา
‎ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเขาดื่มทุกวัน
‎ฉันนึกว่าเขาจะดื่มแค่ช่วงเสาร์อาทิตย์
‎ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ‎ฉันทำงานแล้วก็กลับบ้านไปหาลูก
‎แต่เขาดีกับเกจเสมอ
‎เกจมองว่าเขาเป็นพ่อ
‎(เกจ ลูกชายของเรเชล ‎อายุสามขวบตอนที่เธอเริ่มคบกับจอห์น)
‎เกจเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูมากครับ เขา…
‎เขาเป็นร็อคสตาร์ตัวน้อยๆ ของผมเลย
‎ผมตัดผมทรงโมฮ็อกให้เขา ‎แล้วเขาจะทำมือเป็นท่าร็อคแอนด์โรล
‎และเขาจะขี่ฮาร์ลีย์กับผม
‎และมันเยี่ยมมาก แต่…
‎เวลาเกจอยู่กับผม คนจะชอบพูดอะไรๆ กับผม
‎"แกไปเอาลูกใครมาวะ จอห์น"
‎ตอนแรกผมเก็บมาใส่ใจ
‎แต่ยิ่งผมรักเกจมากเท่าไหร่
‎คำพูดพวกนี้ยิ่งทำให้หงุดหงิด
‎นี่ลูกฉันนะ แกพูดเรื่องอะไร
‎มันเป็นความสัมพันธ์แบบถ้าฉันตื๊อจอห์น
‎เขาจะหนี
‎แล้วถ้าเขาตื๊อฉัน ฉันจะหนี
‎ทันทีที่ฉันบอกว่า "โอเค พอกันที"
‎เขาจะมายืนหน้าบ้านฉันตอนห้าทุ่ม ‎แล้วบอกว่าเขาเสียใจแค่ไหน
‎แต่เราแค่…
‎ไม่รู้สิคะ
‎หน้ามืดตามัวกันมั้ง
‎ถึงจะลุ่มๆ ดอนๆ ‎เราก็อยู่ด้วยกันตลอด แล้วต่อมา…
‎ฉันก็รู้ว่าฉันท้อง
‎ตอนนั้นเราคิดจะย้ายไปอาร์คันซอ
‎ลุงของเขาอยู่ที่อาร์คันซอ ‎เราเลยไปเยี่ยมเขากัน
‎มันเป็นสถานที่ที่สวยมาก
‎เราเลยมองหาบ้านแถวนั้น
‎(ปี 2015)
‎(พฤศจิกายน ปี 2016)
‎(สิบแปดเดือนหลังจากรู้จักกัน ‎เรเชลกับจอห์นก็ให้กำเนิดลูกชายชื่อแจ็กซ์)
‎พอแจ็กซ์เกิด เราก็ย้ายไปอยู่อาร์คันซอ
‎เราอยู่ที่บ้านของลุงจอห์น
‎ระหว่างทำสัญญาซื้อบ้านกับผู้หญิง ‎ที่ขายบ้านให้เรา
‎และแจ็กซ์อายุแค่สี่เดือนตอนที่เกจตาย
‎จนถึงวันนี้ ผมยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พายุเข้า ต้นไม้ล้ม
‎เรากำลังใช้รถแทรคเตอร์ย้ายต้นไม้ออก
‎จากรั้วกั้นสนามหญ้าเลี้ยงม้า
‎เกจมาช่วยผมด้วย
‎เขาหล่นจากรถแทรคเตอร์ ‎แล้วผมขับทับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
‎เรเชลก็อยู่ด้วยตอนที่มันเกิดขึ้น
‎เธออยู่ที่ตัวบ้าน แล้วเธอวิ่งลงมากอดเขา
‎เธอรู้สึกถึงเสียงหัวใจของเขาและอะไรพวกนั้น
‎เราเรียกรถพยาบาลมาไม่ทัน
‎และเราพาเขาไปโรงพยาบาลไม่ทัน
‎เกจเลยไม่อยู่กับเราแล้ว
‎เธอรู้ว่าผมเป็นคนที่ระมัดระวัง ‎เรื่องความปลอดภัยมาก
‎ผมเป็นช่างเครื่องยนต์ดีเซลมาทั้งชีวิต ‎ผมอยู่กับรถแทรคเตอร์ เครื่องมือทำเกษตร
‎แล้วก็อุปกรณ์ก่อสร้างทั้งหลาย
‎เธอรู้ว่าผมไม่ได้สะเพร่าหรือทำอะไร…
‎ที่เสี่ยงอันตรายต่อเขาบนรถแทรคเตอร์
‎แต่ตอนนั้น…
‎ผมรู้สึกผิด รู้สึกว่าเป็นความผิดผม
‎และผมรู้สึกว่าผมเพิ่งฆ่าลูกตัวเอง
‎เรา…
‎เราเสียลูกเราไป
‎แล้วก็…
‎เราสองคนไม่เหมือนเดิมอีกเลย
‎หลังจากที่เกจตาย ฉัน…
‎ฉันเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ
‎ฉันเดาว่ามันยากที่จะอธิบาย
‎ฉันไม่อยากทำอะไรเลย ‎ไม่อยากกิน ไม่อยาก…
‎ฉันอุ้มแจ็กซ์ไม่ได้เลย
‎ฉันคิดว่าเขาก็รู้สึกได้ว่าแม่ตัวเองใจสลายแค่ไหน
‎เพราะเขาร้องไห้จ้า ทีนี้…
‎จอห์นเลยต้องรับภาระทั้งหมด
‎ดูแลทั้งทารกสี่เดือนและดูแลฉัน
‎เพราะฉันทำไม่ไหว
‎เขาพยายามแล้วจริงๆ ก่อนที่จิตใจจะพัง
‎(ปี 2016)
‎(ปี 2017 ภายในหนึ่งปีหลังจากเกจตาย)
‎(เรเชลกับจอห์นย้ายไปบ้านใหม่ในอาร์คันซอ)
‎ฉันคิดว่าจอห์นทำงานในปีแรก
‎และมันถึงจุดที่เขาหางานได้ไม่พอ
‎ที่จะเลี้ยงดูเรา
‎ฉันเลยต้องหางานทำด้วย
‎จากนั้นจอห์นก็เริ่มหาเพื่อน
‎แล้วเพื่อนๆ พวกนั้นก็เล่นยา
‎เขาเริ่มสูบ
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นโคเคนหรือยาบ้า
‎แล้วฉันเอาแต่นั่งดูเขาเสพยา
‎ฉันเข้าใจว่าทำไมเขาใช้ยาเพื่อกดความเจ็บปวด
‎ความรู้สึกผิดที่ว่า ‎"เขาน่าจะป้องกันอุบัติเหตุครั้งนั้นได้"
‎มันหนักหนามากสำหรับใครบางคนที่ต้อง…
‎รับมือกับมัน
‎การติดยาของผมเริ่มคุมไม่อยู่
‎ผมเสพยาบ้า แล้วมันไม่ดีกับผมเลย
‎ผมไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้นมาก่อน
‎ผมจะเห็นภาพหลอนและ…
‎หลับตาทีไรผมจะเห็นใบหน้าของเขา
‎น่าสงสารเรเชล เธอปิดกั้นตัวเองไปเลย
‎เธอไม่…
‎เธอแค่…
‎เธอปิดกั้นตัวเอง
‎และเราเป็นแบบนี้อยู่ประมาณปีครึ่ง
‎เราไม่ได้หาเวลาไปหาหมอหรือบำบัด
‎หรืออะไรที่จะช่วยให้เราผ่านเรื่องนี้ไปได้
‎และ…
‎มันเป็นช่วงเวลาที่เราต้องการกันและกัน
‎แต่ผมรู้สึกว่าเรากลับผลักไสกัน
‎เวลาที่คนพูดว่าไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่านี้ได้แล้ว ‎มันแย่ไปกว่านี้ได้อีกค่ะ
‎การที่ฉันช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย
‎ฉันเดาว่าฉันให้สิ่งที่เขาต้องการไม่ได้
‎เขาเลยไปหาเด็กสาว ‎ที่ทำงานตรงท่าเรือที่ทะเลสาบ
‎แล้ว…
‎เขาก็นอกใจฉัน
‎ฉันคิดว่าเธออายุ 19 ปี
‎ตอนนั้นจอห์นอายุ 35 ปี
‎เธอยังเด็กอยู่เลย
‎และฉันบอกเขาว่าเขาจะทำลาย ‎ครอบครัวเราไม่ได้ เราต้องแก้ไขเรื่องนี้
‎และนั่นเป็นครั้งแรกที่เขาตบฉัน
‎เขาตบหน้าฉันแรงมากจนฉันล้มลงไปกับพื้น
‎จากนั้นเขาก็เอากุญแจรถฉันไป ‎และไม่กลับมาในคืนนั้น
‎ณ จุดนี้จอห์นเห็นและได้ยินเสียงคน
‎เพราะเขาเสพยาบ้า
‎เขาจะเข้าไปในห้องน้ำ ‎แล้วเขาก็จะอัดเสียงทางโทรศัพท์
‎แล้วเขาจะฟังเสียงที่อัดเอาไว้ ‎และตะคอกใส่ฉัน ตะโกนใส่ฉัน
‎บอกว่าฉันนอกใจเขาทั้งๆ ที่เป็นเสียงจากทีวี
‎หลังจากนั้นมันก็แย่ลง
‎ในวันเกิดฉันเขาสาบานว่า ‎เขาได้ยินเสียงผู้ชายในโรงรถ
‎เขาขยุ้มหลังคอฉันให้ลุกขึ้นจากในครัว
‎ลากฉันไปตามทางเดินแล้วโยนฉันขึ้นเตียง…
‎จากนั้นก็ต่อยซี่โครงฉัน ‎หน้าอกฉัน ขาฉัน และหัวฉัน
‎เขาบีบคอฉันจนต้องอาเจียนออกมา
‎ช่วงเวลานั้นเอง ‎ฉันรู้เลยว่าฉันต้องหนีไปจากเขา
‎เขาจะไม่เปลี่ยนตัวเอง เขาจะไม่ดีขึ้น
‎ฉันตัดสินใจแล้ว ‎และฉันอยู่ต่อไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
‎(ตุลาคม ปี 2018)
‎(หลายวันต่อมา ‎เรเชลหนีไปบ้านแม่ของเธอที่อิลลินอย)
‎(พร้อมกับแจ็กซ์ ลูกชายอายุสองขวบ)
‎ฉันรู้สึกโล่งใจ ‎ระหว่างขับรถแปดชั่วโมงไปอิลลินอย
‎เพราะรู้ว่าฉันจะไม่ต้องรับมือกับเขา
‎ทุกสิ่งที่ผมทำต่อเรเชลหลังจากเริ่มเสพยา
‎ผมรู้สึกว่าเธอเอาคืนผม แต่มันไม่จริงเลย
‎ผมคิดไปเองทั้งนั้น
‎และ…
‎สุดท้ายมันก็นำไปสู่การใช้ความรุนแรงอย่างมาก ‎ระหว่างเรเชลกับผม
‎แต่ตอนที่เธอหนีไป
‎ผมรู้สึกว่าผมเพิ่งเสียภรรยากับลูกอีกคน
‎ความเจ็บปวดที่ผมแบกไว้มันทบทวี
‎และมันแค่หนักเกินจะรับไหว ‎ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง
‎ผมรู้สึกว่าถูกหักหลังจริงๆ
‎แล้วผมก็เริ่มหมกมุ่นกับความคิดที่ว่า ‎"ลูกชายผมอยู่ไหน"
‎ผมจะพยายามถามเพื่อนๆ กับครอบครัว ‎ว่าเธอไปไหน แต่ไม่มีใครยอมบอก
‎พวกเขาจะโกหกและบอกว่า ‎"เธอลงใต้ไปที่ไหนสักแห่ง"
‎"เธอปลอดภัยดี" นั่นทำให้ผมโกรธ ‎เรเชลไม่ยอมพูดกับผม ผมยิ่งโกรธ
‎เหมือนเธอทำแบบนี้ ‎เพื่อพรากลูกไปจากผมและทำร้ายจิตใจผม
‎พอถึงตอนนั้นจอห์นรู้แล้วว่า ‎ฉันไม่ได้อยู่ที่อาร์คันซออีกต่อไป
‎เขาเลยเริ่มส่งข้อความหาฉัน
‎(จอห์น แอนเดอร์สัน ‎เกจอยู่กับฉัน)
‎(เถ้าของเขาที่เธอทิ้งไว้อยู่กับฉัน)
‎เขาบอกว่า ‎เขาจะเทเถ้ากระดูกของลูกฉันลงชักโครก
‎ถ้าฉันไม่ยอมบอกว่าฉันอยู่ที่ไหน
‎(จะตักทิ้งทุกห้านาที เริ่ม 10 โมง)
‎และพาครอบครัวกลับมาหาเขา
‎(จอห์น แอนเดอร์สัน ‎คิดว่าฉันโกหกเหรอ)
‎(ฉันแม่งไม่สนอีกต่อไปแล้ว เรเชล)
‎(ฉันพยายามคุยด้วยดีๆ แต่เธอไม่อยากยุ่ง)
‎เขาเริ่มส่งคลิปมา
‎ตอนกำลังเทขี้เถ้าขาวๆ ลงในชักโครก
‎ฉันสติแตกและเกิดอาการแพนิก
‎(จอห์น แอนเดอร์สัน ‎อยากเล่นเกมอีกไหม เรเชล!!!!)
‎(มันจะจบไม่สวยไม่ว่ากับใคร ‎ถ้าเธอยังเล่นเกมอยู่อย่างนี้)
‎หลังจากที่เขาทำอย่างนั้น ฉันแค่…
‎มันจบแล้ว จบเลย ฉันขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้
‎(ในเดือนพฤศจิกายนปี 2018)
‎(ศาลแขวงโอเกิลเคาน์ตี้ ‎ออกคำสั่งคุ้มครองเรเชลจากแอนเดอร์สัน)
‎(มหาวิทยาลัยอิลลินอย สปริงฟิลด์)
‎คดีสตอล์กเกอร์ส่วนใหญ่ ‎ก่อนที่จะมาเป็นอาชญากรรม
‎มันจะต้องมีการออกคำสั่งคุ้มครองก่อน
‎นั่นเป็นขั้นแรกที่เปลี่ยนจาก ‎พฤติกรรมที่ไม่ใช่อาชญากรรม
‎มาเป็นพฤติกรรมที่เป็นอาชญากรรม
‎ผมชื่อไรอัน วิลเลียมส์
‎ผมเป็นรองศาสตราจารย์ ‎ด้านอาชญวิทยาและกระบวนการยุติธรรม
‎ที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยในสปริงฟิลด์
‎(ไรอัน วิลเลียมส์อ่านคำสั่งคุ้มครอง)
‎(ห้ามแอนเดอร์สันเข้าใกล้เรเชล)
‎คำสั่งคุ้มครองมีประโยชน์มากครับ
‎มันยกระดับความรุนแรงของความผิด
‎จากความผิดลหุโทษ ‎มาเป็นความผิดร้ายแรงโดยอัตโนมัติ
‎แปลว่าแต่ก่อน เวลาคุณขับผ่านที่ทำงานเขา ‎มันคือนิสัยไม่ดี สร้างความเดือดร้อน
‎แต่ตอนนี้มันคือความผิดร้ายแรง
‎แต่คำสั่งคุ้มครอง ‎มีไว้เพื่อกันไม่ให้เกิดพฤติกรรมนั้น
‎โชคไม่ดีที่พฤติกรรมหลายๆ อย่าง ‎กระทำโดยบุคคล
‎ที่ไม่ได้ทำอย่างมีเหตุผล ‎แล้วก็ไม่มีอะไรให้เสีย
‎อย่างในกรณีของจอห์น ‎เขาเมินคำสั่งแบบไม่สนใจอะไรเลย
‎และเขารู้สึกว่ามันใช้ไม่ได้กับเขา
‎(เสียงบันทึกของจอห์น ‎เผยถึงพฤติกรรมการควบคุมผู้อื่น)
‎(ในความสัมพันธ์ครั้งก่อนๆ ‎ย้อนกลับไปนานกว่า 12 ปี)
‎จอห์นแสดงให้เห็นถึงพฤติกรรมร้ายแรง ‎ในความสัมพันธ์ครั้งก่อนๆ ของเขา
‎คนพวกนี้ไม่ยอมรับว่า
‎พฤติกรรมของเขานั้นเป็นอันตราย
‎จนถึงจุดที่ผมประหลาดใจ
‎ที่คดีเหล่านี้ไม่ได้ลงเอยร้ายแรงไปกว่านี้
‎ถ้าจอห์นควบคุมผู้หญิงไม่ได้
‎ความโกรธ ความก้าวร้าวและทุกอย่าง ‎มันจะระเบิดออกมา
‎มันจะรุนแรงขึ้นทุกครั้ง และนั่นทำให้ผมกลัว
‎เขาเหมือนมีลูกระเบิดอยู่ในตัว
‎ผมชื่อริค แอนเดอร์สัน เป็นลุงของจอห์นครับ
‎ณ วันนี้ ผมเป็นญาติคนเดียวที่ยังคุยกับจอห์น
‎(ปี 2006)
‎(31 มีนาคม ปี 2006)
‎(พฤติกรรมทำตัวเป็นเจ้าชีวิตของแอนเดอร์สัน ‎ถูกบันทึกครั้งแรกในปี 2006)
‎(หลังจากแยกทางกับภรรยาคนแรก)
‎ตอนจอห์นอายุน้อยกว่านี้ ‎จอห์นกับภรรยาคนแรกแต่งงานกัน
‎แต่จอห์นนอกใจเธอในงานแต่ง
‎(ยินดีต้อนรับ)
‎ภรรยาของเขาบอกว่าพอก็คือพอ
‎เธอย้ายออก
‎จอห์นสติขาดผึง
‎สมัยนั้นเวลาที่เขาโกรธจัด ‎เขาจะโผล่ไปที่บ้านคุณ
‎หรือแค่นั่งอยู่ในรถ รอให้คุณออกจากที่ทำงาน
‎เป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นสตอล์กเกอร์
‎(วันที่ 31 มีนาคม ปี 2006)
‎(ปี 2010)
‎(สี่ปีต่อมา ในปี 2010 แอนเดอร์สันถูกตั้งข้อหา ‎สะกดรอยตามระดับร้ายแรง)
‎(กับคู่รักเก่าอีกคน)
‎เขาบุกรุกเข้าไปในบ้านเธอ ซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า
‎แล้วตอนตีสอง
‎เขาก็ออกมายืนที่ปลายเตียงของเธอ
‎ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่เขามีกับภรรยาคนแรก ‎และแฟนคนที่สอง
‎จึงพังทลายและแตกร้าว
‎ถ้าผมเป็นเรเชลตอนนี้
‎ผมจะกังวลเรื่องจอห์นครับ
‎(ตุลาคม ปี 2018)
‎(ในปี 2018 หลังหนีจากแอนเดอร์สัน)
‎(เรเชลย้ายมาอยู่กับแม่ชื่อจูดี้ในอิลลินอย)
‎จอห์นอยากให้เรเชลกลับไป ‎และเขาจะทำทุกทางเพื่อให้เธอกลับไป
‎เขารู้ว่าฉันกับเรเชลผูกพันกันขนาดไหน
‎และถ้าเขาครอบครองเธอไม่ได้ ‎ใครก็ครอบครองเธอไม่ได้
‎(ตุลาคม ปี 2018)
‎(กุมภาพันธ์ ปี 2019)
‎(สามเดือนต่อมา จอห์นขับรถเกือบพันกิโลเมตร ‎จากอาร์คันซอเพื่อไปตามเรเชล)
‎ตอนแรกที่เขามาถึง เขาโทรมาไม่หยุด
‎แต่เขาใช้โทรศัพท์ของคนอื่นโทร
‎มันแสดงว่าไอ้งั่งนี่ฉลาดแค่ไหน
‎เขาโทรมาบอกว่า "ให้ผมคุยกับเธอ ‎ขอให้ผมคุยกับเธอ
‎ผมรักเธอ ผมอยากคุยกับเธอ"
‎จากนั้นเขาก็จะสบถ ‎"กูรู้มันอยู่ที่นั่น ให้กูคุยกับมัน
‎อีแก่ ให้กูคุยกับมันเดี๋ยวนี้"
‎มันน่ากลัวมากค่ะ น่ากลัวสุดๆ เลย
‎เขาแอบดูรอบบ้าน
‎เขาจะขับเข้ามาจอดตรงทางเข้าบ้าน ‎ในฤดูหนาว ด้วยรถกระบะคันใหญ่ของเขา
‎นั่งอยู่ตรงนั้น เร่งเครื่องหมุนล้ออยู่ตรงนั้น
‎เราสติแตก ร้องห่มร้องไห้ โทรหาตำรวจ
‎ฉันมองหาแจ็กซ์ เขาอยู่ใต้โต๊ะ
‎เขาบอกว่า "ยายฮะ ‎ผมทำตามที่แม่บอก ผมซ่อนตัว
‎ผมซ่อนตัวอย่างที่แม่บอก"
‎ใจฉันสลายเลยค่ะ
‎ที่หลานชายของฉันต้องซ่อนตัว ‎เพราะแม่บอกเขา
‎ให้ซ่อนตัวจากพ่อ
‎เพราะพ่อจะทำร้ายและฆ่าแม่ของเขา
‎ฉันเจ็บปวดมากที่เห็นลูกสาวต้องเจออะไรแบบนี้
‎มันเหมือนเขาเฝ้าดูฉันตลอดเวลา
‎เขารู้ว่าฉันอยู่บ้านตอนไหน ‎รู้ว่าไม่อยู่บ้านตอนไหน
‎เราต้องคุมสติให้ดีและเรากลัวกันมาก
‎คือว่าเขาโทรมาไม่หยุด ‎ส่งข้อความมาไม่หยุด
‎เขาจะฝากข้อความเสียงไว้ว่าเขาจะฆ่าตัวตาย
‎เขาจะส่งรูปห่วงเชือกมาให้ดู
‎ว่าเขาผูกไว้กับคานในห้องใต้ดินที่บ้านแม่เขา
‎เขาบอกฉันว่าเมื่อเราตาย เราจะตายด้วยกัน
‎และไม่สำคัญหรอก ‎ถ้าเขาจะต้องยิงหัวฉันก่อน
‎เขาจะทำจริงๆ เราจะตายด้วยกัน
‎ฉันรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเขาอยู่ใกล้ๆ
‎เหมือนฉันต้องคอยระวังตัวว่า ‎เขาจะกระโจนออกมาจากพุ่มไม้
‎และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
‎เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์
‎ผมทำถึงขนาดที่ใช้อินเทอร์เน็ต
‎มีแอปออนไลน์ที่ใช้เบอร์ได้หลายเบอร์
‎และใช้โทรศัพท์หลายเบอร์
‎และผมทำเรื่องบ้าๆ พวกนั้น
‎แต่เธอไม่ยอมคุยกับผม ผมเลยไปหาที่ทำงาน
‎(วันที่ 5 มีนาคม ปี 2019)
‎(หลังย้ายกลับมาอิลลินอย)
‎(เรเชลทำงานที่โกดังแถวบ้าน)
‎ตอนที่เธอขับเข้ามาจอดในที่ทำงาน ‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น
‎ผมไปถึงก่อนเธอสักสองนาที
‎แล้วผมก็เดินไปที่รถของเธอ
‎พอเธอเห็นผม เธอกลัวขึ้นมาทันที
‎และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร นั่นทำให้ผมโกรธ
‎ผมอาละวาดในที่ทำงานของเธอ ‎จนสุดท้ายตำรวจก็มา
‎โกดังที่ฉันทำงาน
‎ไม่มีประตูค่ะ ใครๆ ก็เข้าออกได้
‎(ภาพจากกล้องวงจรปิด)
‎ฉันขับเข้าไปจอดในลานจอดรถ
‎แล้วก็หยิบของเพื่อจะเข้าไปในอาคาร
‎มีรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ตรงนั้น
‎แล้วเขาก็วิ่งปรี่เข้ามาที่รถของฉัน
‎ฉันพยายามล็อกประตู ‎และโทรแจ้งตำรวจไปพร้อมๆ กัน
‎ตอนนั้นเขาพยายามจะทุบหน้าต่างฝั่งคนขับให้แตก
‎แล้วเขาก็ตะคอกสุดเสียง
‎บอกว่าเขาจะฆ่าฉันให้ตาย
‎เขากลับไปที่ประตูฝั่งผู้โดยสารและเปิดมันออก
‎ฉันกระโดดลงจากรถ กรีดร้องขอความช่วยเหลือ
‎แล้วฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในรถของเขา
‎ฉันเลยวิ่งไปหาเขา
‎เขาลงจากรถ ‎แล้วถามฉันด้วยเสียงปกติว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันบอกไปว่า "เขาจะฆ่าฉัน"
‎ในตอนนั้นจอห์นรู้แล้วว่าฉันทิ้งกุญแจไว้ในรถ
‎เขาเลยพยายามจะขับชนฉัน
‎เขาคิดออกว่าเขาเข้าถึงตัวฉันไม่ได้
‎ถ้าไม่ขับชนคันอื่นๆ
‎เขาเลยลงจากรถ
‎ยังคงแผดเสียงใส่ฉันว่าจะฆ่าฉันให้ตาย
‎ผู้ชายคนนั้นกระแทกเขาจนล้มลง ‎และกดเขาไว้
‎(ตำรวจถูกเรียกตัวไป ‎และจับกุมแอนเดอร์สันในที่เกิดเหตุ)
‎(แอนเดอร์สันถูกตั้งข้อหา ‎ฝ่าฝืนคำสั่งห้ามเข้าใกล้และถูกคุมขัง)
‎หลังจากที่ตำรวจมาจับเขาไป
‎ฉันรู้สึกโล่งอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‎ในที่สุดเขาก็มาทำร้ายฉันไม่ได้
‎ฉันเป็นอิสระแล้ว
‎ฉันเป็นอิสระจากเขาแล้ว
‎ฉันเป็นอิสระจากเรื่องทั้งหมด
‎การสะกดรอยตามโดยเฉพาะ ‎ความรุนแรงในครอบครัวและความสัมพันธ์
‎ไม่ได้รับความสนใจอย่างที่ควรจะเป็น
‎กฎหมายมองข้ามมันและโทษยังไม่รุนแรงพอ
‎มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะทำยังไง ‎ให้พฤติกรรมนี้หยุดลงได้
‎ฉันชื่ออาลี เฟรนด์
‎เป็นหัวหน้าอัยการ ‎ในหน่วยความรุนแรงในครอบครัว
‎ในเดคาลบ์เคาน์ตี้
‎(หลังเกิดเหตุที่โกดัง)
‎(อาลี เฟรนด์ได้รับมอบหมาย ‎ให้ดูแลคดีของแอนเดอร์สัน)
‎มันยากที่จะหยั่งรู้ว่าจอห์นคิดอะไรอยู่
‎ถึงได้ทำในสิ่งที่เขาทำลงไป
‎แต่ฉันคิดว่าเขาแค่อยากทำทุกวิถีทาง
‎เพื่อให้ได้ควบคุมชีวิตเรเชลอีกครั้ง
‎และถ้ามันหมายถึงการฆ่าเธอ เขาก็จะทำ
‎เขาพกแถบไนลอนมาด้วย
‎มันถูกผูกไว้เหมือนกับห่วง
‎มีการบีบคอหลายครั้ง
‎ระหว่างที่พวกเขาอาศัยอยู่ที่อาร์คันซอ
‎ดูเหมือนเขาจะตั้งใจทำให้สำเร็จ
‎ตามที่ขู่ไว้ตอนที่เขาบีบคอเธอในอดีต
‎(ศูนย์ยุติธรรม)
‎(เพราะเขาฝ่าฝืนคำสั่งคุ้มครอง)
‎(อาลี เฟรนด์จึงตั้งข้อหา ‎สะกดรอยตามระดับร้ายแรงกับแอนเดอร์สัน)
‎(ศาลแขวงที่ 291)
‎สะกดรอยตามระดับร้ายแรง ‎มีโทษจำคุกตั้งแต่สองถึงห้าปี
‎ในทัณฑสถานอิลลินอย
‎หรือคุมประพฤติเป็นระยะเวลาหนึ่ง
‎ฉันเชื่อว่าการคุมประพฤติ ‎ไม่ใช่โทษที่เหมาะสมสำหรับเขา
‎และฉันเชื่อว่าเขาจำเป็นต้อง ‎ออกจากสังคมและได้รับโทษจำคุก
‎เขาจึงถูกตั้งข้อหาขับรถขณะเสพยาอีกด้วย
‎เพราะข้อหาเมาแล้วขับในรัฐของเรา ‎มีโทษจำคุกสูงสุด
‎(ถ้ามีความผิดในข้อหาเมาแล้วขับ)
‎(ประวัติการกระทำผิด ‎ขณะขับรถของแอนเดอร์สัน)
‎(จะหมายถึงโทษจำคุกอย่างแน่นอน)
‎(ถ้ามีความผิดในข้อหาสะกดรอยตาม ‎ระดับร้ายแรง เขาอาจได้รับการปล่อยตัว)
‎มันยากที่จะเชื่อว่าโทษของการสะกดรอยตาม ‎เบากว่าโทษของการเมาแล้วขับ
‎ฉันคิดว่าไม่มีใครอยากเชื่อว่ามันแย่ขนาดนั้น
‎แต่สำหรับเหยื่อหรือผู้รอดชีวิต ‎ที่อยู่ในความสัมพันธ์แบบนั้น
‎มันแย่ขนาดนั้นเลย ‎และอาจนำไปสู่ความตายสักวันหนึ่ง
‎(มีนาคม 2019)
‎(วันที่ 5 เมษายน ปี 2019)
‎(แอนเดอร์สันสารภาพผิด ‎ในข้อหาเมาแล้วขับ)
‎(และข้อหาสะกดรอยตามระดับร้ายแรง)
‎(เขาได้รับโทษจำคุกหกปี)
‎(แอนเดอร์สันได้รับคำสั่งห้ามติดต่อ ‎เรเชลหรือลูกชายของพวกเขา)
‎ฉันได้รับจดหมายจากจอห์นทุกวัน
‎จนถึงจุดที่มันรู้สึกแปลก ‎ถ้าฉันไม่ได้รับจดหมายสักวันหนึ่ง
‎เราไม่คุยกัน
‎ฉันไม่ตอบเขา ‎และฉันยังคงได้รับรูปถ่ายกับจดหมายต่อไป
‎และมันไม่เคยจบ
‎ฉันรู้สึกขัดแย้งในใจเวลาได้รับจดหมาย
‎และต้องตัดสินใจว่าจะเปิดอ่านดีไหม
‎แต่ในเมื่อเขาอยู่ในคุกแล้ว ‎การอ่านจดหมายของเขา
‎ทำให้ฉันรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
‎และมันทำให้ฉันนอนหลับดีขึ้นในตอนกลางคืน
‎เมื่อรู้ว่าเขาอยากขอโทษแทนที่จะโกรธฉัน
‎(ทัณฑสถานเฮนรี่ ซี. ฮิลล์ ‎กรมราชทัณฑ์รัฐอิลลินอย)
‎ผมเขียนจดหมายถึงเรเชลเสมอ
‎ปี 2020 ผมเขียนถึงเธอทุกวัน
‎หรือไม่ทุกวัน อาจจะทุกสัปดาห์
‎ผมไม่ได้บ้าขนาดนั้นแล้ว แบบว่าทุกสัปดาห์
‎แค่พยายามติดต่อ และผมรู้ว่าเธออ่าน
‎เธอได้รับจดหมาย
‎ผมคิดว่าถ้าเธออยากฟ้องและทำให้ผมเดือดร้อน
‎ก็ให้มันเป็นแบบนั้นครับ
‎ถ้าเธออยากทำอย่างนั้น ‎และคิดว่าจำเป็นต้องทำ ก็ให้เป็นอย่างนั้น
‎(ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2021 ‎แอนเดอร์สันขออุทธรณ์)
‎(ให้เขาได้ติดต่อลูกชาย)
‎(กุมภาพันธ์ ปี 2021)
‎(เรเชลไม่สามารถห้ามการอุทธรณ์ได้)
‎(จึงมีการปรับเปลี่ยนคำสั่ง ‎โดยอนุญาตให้เขาติดต่อแจ็กซ์ได้)
‎ผมไม่ได้มาติดคุกเพื่อลืมลูกชาย
‎ผมได้คุยกับเขาทางโทรศัพท์ ‎และเขาตลกดีเพราะเขาบอกว่า
‎"ผมไม่รู้จักคุณ ผมไม่รู้จักหน้าคุณ"
‎ผมเลยต้องเตือนเขาว่า ‎"ลูกรู้สิ พ่อเคยเลี้ยงลูกนะ
‎ลูกอายุแค่สองขวบตอนที่พ่อเจอลูกครั้งสุดท้าย
‎พ่อเสียใจที่ลูกจำไม่ได้ แต่เชื่อเถอะ พ่อจำได้"
‎เป้าหมายของผมคือกลับไปบ้าน ‎ทันวันเกิดของแจ็กซ์ซึ่งก็คือวันอาทิตย์ที่แล้ว
‎ผมไปถึงในสัปดาห์ต่อมา
‎ผมจะกลับบ้านใน… ‎วันนี้วันศุกร์ ผมจะได้กลับบ้านวันจันทร์
‎(หลังจากติดคุกระยะสั้นที่สุด ‎ของโทษจำคุกหกปี)
‎(เขาก็ได้รับการปล่อยตัวแบบคุมประพฤติ)
‎(แค่สองปีครึ่งหลังถูกตัดสินโทษ)
‎ใกล้ถึงวันปล่อยตัวจอห์นแล้ว ‎และเขาอยากเจอหน้าลูกชาย
‎เมื่อจอห์นได้เจอหน้าแจ็กซ์ในที่สุด
‎และสามารถเอาลูกไปค้างคืนได้ช่วงสุดสัปดาห์
‎ฉันเองก็เป็นห่วงเหมือนกันว่าเขาจะพาลูกหนี
‎แล้วฉันจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีก
‎เรื่องนี้ยังติดอยู่ในใจฉันเสมอ
‎ฉันหวังว่าเขาจะกลับตัวเสียใหม่
‎แต่ฉันเป็นห่วงว่าเขาจะกลับไปเป็นจอห์นคนเดิม
‎และจะพยายามกลับมาทำร้ายฉันอีก
‎ฉันรู้สึกว่าถ้าเขากลับไปเสพยา
‎หรือเขารู้สึกว่าไม่มีเหตุผลให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
‎นั่นหมายความว่าเขาจะกลับมาฆ่าฉันอีกเหมือนกัน
‎ฉันซื้อกล้องวงจรปิดมา
‎แล้วติดไว้รอบบ้าน
‎จะได้แน่ใจว่าเขาจะไม่ตามฉันอีก
‎หรือพยายามทำอะไรกับรถของฉัน
‎เขามีโอกาสเดียวเท่านั้น
‎ถ้าเขาออกนอกลู่นอกทางอีกแค่ครั้งเดียว ‎เขาจะกลับไปอยู่ในคุก
‎ก็แค่นั้นค่ะ
‎(ทัณฑสถานเฮนรี่ ซี. ฮิลล์ ‎กรมราชทัณฑ์รัฐอิลลินอย)
‎(พฤศจิกายน ปี 2021)
‎(วันที่ 15 พฤศจิกายน ปี 2021)
‎(จอห์น แอนเดอร์สัน ‎ได้รับการปล่อยตัวแบบคุมประพฤติ)
‎หลายๆ คนพูดว่าคนเราเปลี่ยนกันไม่ได้
‎แต่ถ้าคุณเป็นคนที่เจอเหตุการณ์สะเทือนใจมา
‎มันไม่ควรเป็นตัวกำหนด ‎ตัวตนของเราไปชั่วชีวิต
‎ผมไม่ใช่คนที่ผมเคยเป็นในอดีต
‎ผมพร้อมที่จะเจอครอบครัวผมแล้ว
‎(สองสัปดาห์ต่อมา)
‎ผมถูกปล่อยตัวออกมาสองสัปดาห์แล้ว ‎และพูดตามตรง
‎ผมยังไม่มีแผนการเป็นชิ้นเป็นอัน
‎ผมยังพยายามคิดอยู่
‎แผนการใหญ่ที่สุดของผมตอนนี้ ‎ก็คือกลับไป
‎เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของลูกชาย
‎(ขณะนี้จอห์นได้รับอนุญาต ‎ให้เข้าเยี่ยมลูกชายได้เป็นรายสัปดาห์)
‎ผมมีความสุขที่สุดที่ได้ใช้เวลากับลูก
‎เขาอายุห้าขวบ
‎เขาร่าเริงแจ่มใส
‎ผมรู้สึกสุขใจที่ได้เห็นลูกชายอีกครั้ง
‎มันทำให้ผมมีสิ่งที่ตั้งตาคอย
‎พอพูดอย่างนั้นแล้ว ในวันที่ผมไม่ได้เจอเขา
‎ผมจะเศร้าเพราะเขาไม่อยู่กับผม
‎ก่อนเรื่องทั้งหมดจะเริ่มขึ้น ‎เราเคยเป็นครอบครัวเดียวกัน
‎ผมเคยมีลูกอยู่บ้านเดียวกันตลอดเวลา
‎แต่ตอนนี้ ไม่กี่ปีต่อมา นี่คือสภาพของผม
‎และผมได้เจอหน้าลูกแค่สัปดาห์ละสองครั้ง
‎ผมอยากให้เรเชลกับผมเลี้ยงลูกด้วยกัน
‎ผมไม่คิดว่ามันไกลเกินเอื้อมขนาดนั้น ‎พอถึงจุดหนึ่ง
‎ผมอยากให้เราอยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้ง
‎เป็นครอบครัวเดียวกัน
‎ผมคิดว่าผมต้องพิสูจน์ตัวเอง
‎ในการแสดงให้เห็นว่า ‎คนเราเปลี่ยนกันได้ในช่วงชีวิต
‎(สามเดือนต่อมา)
‎การที่จอห์นออกจากคุกมันไม่เหมือนเดิม
‎เขาออกจากคุกมา 90 วันแล้ว คิดว่านะคะ
‎ฉันรู้ว่าจอห์นอยากให้เรา ‎กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีก
‎แต่เราย้อนอดีตไม่ได้
‎รอยแผลมันเยอะเกินไป ‎ทุกอย่างแตกสลายหมดแล้ว
‎หวังว่าจอห์นจะไม่เสพยาอีก ‎และอยากมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม
‎และถ้าจอห์นเต็มใจที่จะพยายาม
‎เขาก็เป็นพ่อให้แจ็กซ์ได้ค่ะ
‎ฉันหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้เพื่อลูก
‎เพราะเด็กทุกคนจำเป็นต้องมีพ่อ
‎แต่เขาจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเยอะมาก
‎และต้องเลิกยาในการทำเช่นนั้น
‎เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้
‎(ตั้งแต่ถ่ายทำ จอห์นยังคง ‎ทำงานและเจอลูกชายของเขา)
‎(เรเชลยังยืนยันว่า ‎นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเขา)
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี