‎ผมไม่เคยเปิดพจนานุกรม ‎ดูความหมายของคำว่า "การสะกดรอยตาม"
‎แต่กฎหมายเขียนไว้ชัดเจนว่ามันคือการติดต่อ ‎บุคคลที่เขาไม่ยินยอมหนึ่งหรือสองครั้ง
‎และผมเดาว่านั่นคือสิ่งที่ผมทำ ‎ผมติดต่อคนที่เขาไม่อยากให้ติดต่อ
‎พวกเขาไม่อยากให้ผมอยู่ใกล้ๆ ‎แต่ผมไม่อยากฟัง
‎ยังไงผมก็จะอยู่ด้วยให้ได้
‎(แต่ละปีมีคนแอบตามบุคคลอื่น)
‎(มากกว่าสามล้านกรณีในสหรัฐอเมริกา)
‎(มีเพียงเจ็ดเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ถูกควบคุมตัว)
‎ควรจะมีคนหยุดเขา มีคนหยุดเขาได้แต่ว่าไม่ทำ
‎มันเป็นรูปแบบพฤติกรรมเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎มีหลายครั้งที่เขาสามารถฆ่าฉันได้
‎(ธอมป์สัน, ดี)
‎ในชีวิตผม เคยถูกตั้งข้อหา 13 กระทง
‎แต่รับโทษจริงแค่ห้า
‎ผมรอดมาได้เสมอ
‎ผมคิดอยู่ในใจ แล้วก็กล่อมให้ตัวเองเชื่อว่า
‎ผมจะทำอะไรก็ได้ ยังไงก็รอด
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ให้คนมองว่าผมเป็นฆาตกรยังดีกว่า ‎เป็นไอ้โรคจิตแอบตาม เข้าใจไหมครับ
‎ฉันชอบความรู้สึกตึงเครียด ‎เวลาที่เธอรู้สึกตัวว่ามีคนมองอยู่
‎ใครๆ ก็เป็นสตอล์กเกอร์ได้
‎เหลวไหลทั้งเพ
‎ผมไม่ได้บ้าขนาดนั้นแล้ว แบบ…
‎(รูปแบบพฤติกรรม)
‎(เจฟเฟอร์สันซิตี้ รัฐมิสซูรี)
‎(ทัณฑสถานเจฟเฟอร์สันซิตี้)
‎ผมไม่มีสิทธิ์ทำสิ่งที่ผมทำลงไป
‎(ห้ามผู้ต้องขังผ่านจุดนี้โดยไม่มีผู้ควบคุม)
‎มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมไม่น่าทำลงไป แต่ก็ทำ
‎สุดท้ายแล้วก็เป็นผมนี่แหละที่เลือกเอง
‎ผมเลือกที่จะตอบสนองอย่างที่ผมได้ทำลงไป
‎ตอนนั้นผมอาจไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
‎ผมชื่อแดเนียล ธอมป์สัน มีความผิดในข้อหา ‎สะกดรอยตามระดับร้ายแรงในปี 2008
‎เสียดายที่ผมไม่ยอมฟัง ‎สิ่งที่คนอื่นๆ พยายามบอกผม
‎"นี่ ลืมเธอซะ ทำใจได้แล้ว"
‎(แดเนียล ธอมป์สัน)
‎ถ้าผมฟังก็ดีสิครับ
‎ผมโตมาในแคนซัสตะวันออกเฉียงเหนือ ‎ในแถบชนบท
‎ทุกคนรู้จักกันหมด รู้จักยันลูกยันหลาน
‎วิถีชีวิตที่นั่น คนไม่ล็อกประตูบ้าน
‎และไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย
‎สมัยเด็กๆ ผมมีเพื่อนไม่กี่คน
‎ผมมีปัญหาในการเข้าสังคม
‎เพราะผมไม่ไว้ใจคนอื่น
‎ผมคิดว่าตอนอายุ 12 หรือ 13 ‎หมอวินิจฉัยว่าผมมีอาการพีดีดี
‎ความผิดปกติด้านพัฒนาการหลายด้าน ‎ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของออทิสติก
‎แต่นอกจากนั้นแล้ว ผมโตมาในครอบครัวที่ดี
‎(ปี 1991)
‎(ตอนอายุ 17 ปี ‎แดเนียล ธอมป์สันพบแองจี้ที่ค่ายฤดูร้อน)
‎(เธออายุ 15 ปี)
‎แองจี้สดใส มีความสุข
‎ร่าเริง
‎ทุกครั้งที่ผมเห็นเธอ เธอจะยิ้มตลอด
‎แถมเธอยังมีดวงตาสีเขียว ผมชอบดวงตาสีเขียว
‎แต่พ่อเลี้ยงเธอรู้เข้าว่าผมอายุเท่าไหร่ ‎และก็นั่นแหละ เธออายุ 15 ผมอายุ 17
‎เขาบอกว่า "เราอายุห่างกันเกินไป ‎อีกหนึ่งปีค่อยกลับมาใหม่"
‎แล้วผมก็โทรหาเธอในอีกหนึ่งปีจริงๆ
‎และเธอไม่อยากจะเชื่อเพราะมันผ่านมาปีนึงแล้ว
‎ตอนที่เธอรับสายของผม เสียงเธอตื่นเต้นมาก
‎ฉันพบแดเนียลครั้งแรกตอนอยู่ม.สามค่ะ
‎เขาเป็นแฟนแบบจริงจังคนแรกของฉัน
‎ฉันชื่อแองเจลีน เป็นผู้รอดชีวิตจากสตอล์กเกอร์
‎ฉันคุยกับแดเนียลทางโทรศัพท์ ‎แล้วก็บอกเขาไปว่าบ้านฉันอยู่ไหน
‎พอรู้ตัวอีกที ‎ก็มีรถกระบะขับเข้ามา เป็นเขานั่นเอง
‎ฉันไม่เจอประสบการณ์แบบว่า
‎คุยโทรศัพท์กับใครอยู่ แล้วจู่ๆ เขาก็โผล่มาที่บ้าน
‎ฉันชอบเขามากค่ะ
‎ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ‎มันไม่มีอะไรผิดปกติเลย
‎เป็นความสัมพันธ์ที่ปกติธรรมดาในช่วงต้น
‎พอเวลาผ่านไป เขาเริ่มออกอาการหวงมากขึ้น
‎เขาจะโทรจิกตลอดทั้งคืน
‎ถ้าติดต่อฉันทางโทรศัพท์ไม่ได้ ‎หรือให้เพื่อนช่วยติดต่อฉันไม่ได้
‎เขาจะโผล่มาหาฉันเลย
‎แล้วมันก็ถึงจุดที่เขาต้องอยู่ด้วยตลอด
‎จนพ่อแม่ฉันเริ่มตั้งกฎว่า ‎เขาอยู่ด้วยได้นานแค่ไหน
‎เขาจะแอบเข้ามาทางประตูสุนัข ‎ที่บ้านพ่อแม่ของฉัน
‎แล้วฉันก็จะตื่นขึ้นมาเห็นเขายืนค้ำหัวอยู่
‎เอาแบงก์ดอลลาร์โบกไปมาเพื่อปลุกฉัน
‎แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกว่านั่นคือความรัก
‎ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่ใช่
‎แต่ตอนนั้นเวลาที่เราได้รับการสนใจขนาดนั้น
‎เขาอยากใช้เวลาอยู่กับเรา ‎และดูแลเราตลอดเวลา
‎ฉันไม่ได้คิดเลยว่าเป็นเรื่องประหลาด
‎(ปี 1996)
‎(สี่ปีต่อมา แองจี้กับแดเนียล ‎แต่งงานกันและเริ่มต้นครอบครัวด้วยกัน)
‎แองจี้กับผมมีลูกชายด้วยกันสามคน
‎และเราย้ายไปเซ็นต์โจที่มิสซูรี ‎จะได้อยู่ใกล้ๆ ครอบครัวของเธอ
‎ใช่ครับ เรามีความสุขกันมาก
‎แต่ต่อมาผมก็ทำเรื่องโง่ๆ เธอเองก็ทำเรื่องโง่ๆ
‎เพราะเรายังเด็ก ‎และผมชอบมีอิสระที่จะไปไหนมาไหน
‎ผมก็เลยทำอย่างนั้น ‎ผมออกไปเที่ยวข้างนอกทั้งคืน
‎แล้วมันก็ก่อให้เกิดการกระทบกระทั่ง
‎ทะเลาะกันจนถึงจุดที่ผมสติขาดผึง
‎การใช้ความรุนแรงเริ่มต้นแบบเบาะๆ ก่อน
‎เช่น ฉันไม่ได้รับอนุญาต ‎ให้นอนบนเตียงเวลาเขาโกรธ
‎เขาจะไล่ฉันลงจากเตียงไปนอนบนพื้น
‎หรือไม่ก็โมโหแล้วปาข้าวของ ‎แล้วก็ผลักหรือดันกัน
‎อะไรประมาณนั้น
‎แต่ยิ่งผ่านไป มันยิ่งแย่ลง
‎เขาจะทุบศีรษะฉันตรงที่มีผม
‎เพื่อคนอื่นจะได้มองไม่เห็นรอยช้ำ
‎หรือเอาหมอนมากดหน้าฉันไม่ให้หายใจ
‎มันถึงจุดที่ฉันจะเปิดม่านที่ห้องนั่งเล่นเอาไว้
‎แล้วเขียนบนหน้าต่างว่า "ช่วยด้วย" โดยหวังว่า
‎จะมีใครสักคนเห็นและแจ้งตำรวจ
‎(ช่วยด้วย)
‎แต่ไม่มีใครช่วยเลย
‎นี่เป็นรูปถ่ายสมัยที่ลูกๆ ยังตัวเล็กแค่นี้
‎นี่ลูกคนโตของเรา… ของฉัน ‎แล้วก็นี่คือฉันกับแดน
‎ลูกคนแรกของเรา
‎ขณะที่ฉันไล่ดูรูปถ่ายอยู่นั้น
‎แต่ละรูปที่เจอจะมี…
‎ความทรงจำแย่ๆ อยู่ในนั้นค่ะ
‎รูปนี้คืออะพาร์ตเมนต์เรา
‎มีลูกชายฉันอยู่ในรูป
‎และตอนนั้นฉันกำลังตั้งท้อง
‎มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันคิดว่า ‎ได้ยินเสียงที่ด้านหลังอะพาร์ตเมนต์
‎ฉันเลยเดินไปที่สุดทางเดินและเขาอยู่ที่นั่น
‎เขาเข้ามาทางประตูบานนี้
‎ลูกชายฉันนอนอยู่ในเตียงเด็กในห้องนอน
‎แล้วฉันจำได้ว่าตัวเองวิ่งไปที่ห้องนอน
‎พอเข้าไปถึงเตียงเด็ก ฉันก็อุ้มลูกขึ้นมา
‎แล้วพอฉันกลับออกมาตรงทางออก ‎เขาก็จับฉันไว้
‎เขาบีบคอฉัน
‎เขาบีบคอฉันจน…
‎ฉันจำได้ว่าเท้าลูกแตะพื้น
‎และฉันจำได้ว่าตัวเองคุกเข่าลง ‎แล้วมันก็มืดไปหมด
‎พอฉันได้สติ เขากำลังจิกผมฉันอยู่
‎และลากฉันเข้าไปในครัว
‎จากนั้นเขาก็นั่งลงและเอามีดหั่นเนื้อจ่อที่คอฉัน
‎เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้ง
‎เขาเข้ามาซ้อมฉันจนน่วมแล้วก็ออกไป
‎แล้วก็นั่นแหละ ‎ฉันโทรหาตำรวจ แต่เขาก็เผ่นไปแล้ว
‎(ปี 1999 หลังจากถูกทำร้ายหลายครั้ง)
‎(แองจี้ขอให้ศาลออกคำสั่งห้ามเข้าใกล้)
‎(ซึ่งเป็นการห้ามธอมป์สันไม่ให้เข้าบ้านเธอ)
‎แต่คำสั่งห้ามนี้ไม่ได้มีการคุ้มครองอะไร
‎มันก็แค่เศษกระดาษ
‎เขาจะกลับมาเสมอ
‎เขาจะหาฉันเจอเสมอ มันไม่สำคัญหรอก ‎เขาจะหาฉันเจอเสมอ
‎เขาอาจจะอยู่ใต้รถ
‎หรือนั่งอยู่เบาะหลัง ‎หรืออยู่ใต้โต๊ะในที่ทำงานครั้งหนึ่ง
‎เขารู้เสมอว่าฉันอยู่ที่ไหน
‎ถ้าเขาไม่รู้ เขาจะหาทางรู้จนได้
‎ฉันคิดว่าเขาสะกดรอยตามฉัน ‎เพราะเขาเห็นฉันเป็นสมบัติของเขา
‎ฉันเป็นของเขา ฉันเป็นลูกไก่ในกำมือเขา
‎(ปี 1999)
‎(หลังจากสามปี ‎แองจี้หนีไปพึ่งพิงศูนย์ลี้ภัยสำหรับผู้หญิง)
‎(มีนาคม ปี 2000)
‎(สามเดือนต่อมา ‎แองจี้เจอคู่รักใหม่และย้ายไปอยู่กับเขา)
‎ฉันเจอแบรนดอน
‎แล้วก็ย้ายเข้าไปอยู่บ้านเขา ลูกๆ ก็ไปด้วย
‎แต่ฉันรู้ว่ามันยังไม่จบ
‎ผมพยายามทุกอย่างที่จะกู้ชีวิตแต่งงานของเรา
‎แล้วพอผมรู้ว่าเธอคบกับชายอื่น
‎ผมทำใจไม่ได้เลยครับ
‎เธอทำแบบนั้นได้ยังไง
‎เรามีลูกด้วยกันนะ
‎ในใจของผม ผมคิดเสมอว่า
‎"ฉันได้ฆ่านังนี่แน่ๆ
‎ฉันจะต้องฆ่าเธอแน่ๆ"
‎(เมษายน ปี 2000)
‎(ไม่นานหลังจากย้ายมาอยู่ด้วยกัน)
‎(ตำรวจได้รับแจ้งให้ไปดูเหตุ ‎ที่บ้านของแองจี้กับแบรนดอน)
‎คืนหนึ่ง เราอยู่กันที่บ้าน
‎และเราได้ยินเสียงคนเดินบนเสื่อน้ำมันในครัว
‎ตรงนั้นมีทางเดินยาวมาก
‎และแบรนดอนเห็นไหล่ของแดน
‎เราเลยรู้ว่าแดนอยู่ในบ้าน
‎ฉันกดโทรศัพท์และเขาได้ยินเสียง
‎เขานิ่งอยู่สักนาที แต่สุดท้ายก็หนีไปทางประตูหน้า
‎ตำรวจรีบมา
‎แต่ก็หาตัวเขาไม่เจอ
‎ตอนที่ตำรวจเดินไปค้นที่ห้องใต้ดิน
‎พวกเขาเจอกระเป๋ากับถุงมือ
‎ฉันวางที่เสียบมีดไว้บนเคาน์เตอร์ในครัว
‎มีดหั่นเนื้อเล่มหนึ่งหายไป
‎มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ‎ฉันรู้ว่าคืนนั้นเขาตั้งใจจะทำอะไร
‎(ตำรวจพบธอมป์สันไม่ไกลจากที่นั่น ‎พร้อมมีดเล่มนั้นในครอบครอง)
‎(เขาถูกจับและตั้งข้อหาลักทรัพย์)
‎ฉันจำได้ว่าตัวเองโกรธมาก…
‎เพราะเขาบุกเข้ามาในบ้าน ‎ตำรวจเจอถุงมือกับกระเป๋า
‎แต่เขากลับโดนแค่ข้อหาลักทรัพย์ ‎เพราะเขาเอามีดไป
‎มันไม่ใช่แค่การลักทรัพย์ค่ะ
‎เขาอาจจะฆ่าฉันก็ได้
‎เขายืนอยู่บนเส้นแล้ว ‎และถ้าเขาล้ำเส้นนั้นอีกนิด
‎ฉันคงไม่รอดมาจนป่านนี้
‎เขาควรได้รับโทษมากกว่านั้น
‎(พ.ย. ปี 2000)
‎(ธอมป์สันถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาลักทรัพย์)
‎(และได้รับโทษจำคุกแปดปี)
‎ผมโกรธเธอมาก
‎มันกัดกร่อนใจผมเหมือนน้ำกรด
‎และผมรับมือกับความรู้สึกได้ไม่ดีนัก ‎เพราะอาการพีดีดีของผม
‎ถึงผมจะรู้ว่าผิด
‎ผมก็ไม่สนเพราะผมไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองรู้สึก
‎และผมจะลงมือทำบางอย่าง ‎เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
‎นั่นคือตอนที่ผมบุกเข้าไปในบ้าน ‎และหยิบมีดขึ้นมา
‎ผมตั้งใจจะทำอันตรายจริงๆ
‎และผมคิดว่าถ้าสถานการณ์ยืดเยื้อกว่านั้น ‎ผมคงล้ำเส้นนั้นไป
‎แล้วพอผมโดนโทษจำคุกแค่แปดปี ผมก็คิดว่า
‎"แค่นี้จิ๊บๆ"
‎(ธอมป์สันติดคุกเจ็ดปี ‎ก่อนจะได้รับการปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติ)
‎หลังออกจากคุก ผมก็ใช้ชีวิตต่อไป
‎ผมลบแองจี้ออกไปจากความทรงจำทั้งหมด
‎(ปี 2007 ไม่นานหลังออกจากคุก)
‎(ธอมป์สันก็เริ่มคบกับเจนนิเฟอร์)
‎ผมพบเจนนิเฟอร์ครั้งแรกทางออนไลน์
‎และเราก็เข้ากันได้ดีมาก
‎เธอมาจากความสัมพันธ์ที่ถูกข่มเหงรังแก
‎เป็นฝันร้าย
‎เราเลยเข้าใจกันและกัน และเราผูกพันกันมาก
‎เธอเป็นคนฉลาด เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎แล้วเมื่อเราเห็นคนที่มีความรับผิดชอบแบบนั้น
‎และรู้ว่าลำดับความสำคัญในชีวิตคืออะไร ‎นั่นทำให้ผมถูกใจเธอ
‎เราไม่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันในทันที
‎คือผมทำอะไรๆ ให้ลูกๆ ของเธอ
‎สวมบทบาทของตัวเอง
‎แล้วต่อมา ในที่สุดผมก็ย้ายเข้าบ้านเธอ
‎แต่มันก็ถึงจุดที่
‎เธอเริ่มควบคุมผมในความสัมพันธ์นี้
‎และผมไม่ชอบให้ใครมาควบคุม
‎ผมไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่ง
‎แล้ว…
‎เราก็เริ่มทะเลาะกัน สุดท้ายผมก็ย้ายออก
‎และผมยอมให้ความโกรธ
‎ปัญหาเรื่องความเชื่อใจอะไรพวกนั้น ‎เข้ามาครอบงำ
‎(แดน ธอมป์สัน)
‎นี่เจนนิเฟอร์ ผมอยากโทรมาบอกว่า ‎ผมขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
‎ผมไม่ได้เกลียดคุณ
‎โอเคนะ
‎ผมรักคุณ บาย
‎ผมคิดว่าปัญหาก็คือ
‎ผมไม่สามารถ
‎แยกตัวเองจากคนที่ผมผูกพันทางอารมณ์ด้วยได้
‎เจนนิเฟอร์ คุยกับผมหน่อยเถอะ
‎คุยกับผมมันจะเสียหายตรงไหน
‎ขอร้องละ
‎และผมรับมือกับมันไม่ได้
‎รับโทรศัพท์เดี๋ยวนี้นะ
‎เลิกทำบ้าๆ ‎และเลิกทำตัวร้ายกาจตลอดเวลาซะที
‎และถ้าผมจบความสัมพันธ์ได้ ‎ด้วยการใช้ความรุนแรง
‎ผมอาจจะสามารถแยกตัวเอง ‎จากความผูกพันทางอารมณ์ได้
‎ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้ ผมจะไปนั่งที่บ้านนั่นแหละ
‎(วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ปี 2008)
‎(ตำรวจเมืองโบลิวาร์ ‎ได้รับแจ้งเหตุฉุกเฉินจากเจนนิเฟอร์)
‎ตอนตีหนึ่งครึ่งของวันที่ 25 กุมภาพันธ์
‎เราได้รับแจ้งเหตุลักขโมยในบ้าน
‎นี่ไม่ใช่การแจ้งเหตุครั้งแรกจากบ้านหลังนี้
‎ผมชื่อสก็อต เฮนดริกสัน
‎ในปี 2008 ผมเป็นสายตรวจ ‎อยู่ที่เมืองโบลิวาร์ รัฐมิสซูรี
‎(ตำรวจ ‎เมืองโบลิวาร์ รัฐมิสซูรี)
‎เหยื่อบอกเราว่าผู้ต้องสงสัยบุกรุกเข้าบ้านเธอ
‎เขาคืออดีตคนรักของเธอ
‎เธอระบุตัวเขาว่าชื่อแดเนียล ธอมป์สัน
‎สิ่งที่ทำให้ผมกังวลก็คือรูปแบบพฤติกรรม
‎ที่เขากลับมาซ้ำๆ
‎วันละหลายเวลา และมาหลายวัน
‎ผมไม่เคยเห็นใครตื๊อเท่านี้มาก่อน
‎ทางขวามือข้างหน้าผมคือ ‎บ้านที่แดเนียล ธอมป์สันบุกรุกเข้าไป
‎เมื่อเราไปถึงที่เกิดเหตุ ‎เธออยู่ในภาวะสะเทือนขวัญ
‎แทบพูดอะไรไม่ออก
‎เขาคร่อมทับเธอไว้ตอนที่ปลุกเธอขึ้นมา
‎เขาเอามีดจ่อที่คอเธอ ‎แล้วเอามืออีกข้างปิดปากเธอไว้
‎เธอพยายามต่อสู้แทบจะในทันที
‎ระหว่างที่ยื้อแย่งกันอยู่นั้น ‎ผู้ต้องสงสัยทำมีดหล่น
‎แล้วใช้มือทั้งสองข้างบีบคอเธอ
‎เธอคลำเจอมีดเล่มที่เขาทำหล่นแล้วแทงเขา
‎หลังจากถูกแทง เขาก็เดินหนีออกไป
‎ผมเจอตัวเขาหลังจากนั้นไม่นาน
‎เขานอนงอตัวอยู่บนฟุตบาท
‎หลังถังแก๊สขนาดใหญ่
‎และเราโทรเรียกรถพยาบาล
‎เขาถูกหามขึ้นรถพยาบาล ‎และถูกนำตัวไปโรงพยาบาลท้องถิ่นของเรา
‎(ในคืนเดียวกันนั้น ธอมป์สันถูกจับกุม)
‎(และถูกตั้งข้อหา ‎สะกดรอยตามระดับร้ายแรงและทำร้ายร่างกาย)
‎เขาถูกจับได้เพราะเขาถูกแทง
‎ผมเชื่อว่านั่นเป็นเหตุผลเดียว ‎ที่ทำให้เขาไม่ได้ฆ่าเธอ
‎เวลาที่คนเราแสดงความมุ่งมั่นระดับนี้
‎เขาสื่อสารอย่างชัดเจนว่า ‎เขาจะไม่หยุดอย่างเด็ดขาด
‎(ปี 2008)
‎(วันที่ 16 พฤศจิกายน ปี 2009)
‎(เขารับผิดในข้อหา ‎สะกดรอยตามระดับร้ายแรงและทำร้ายร่างกาย)
‎(เขาได้รับทัณฑ์บนและถูกปล่อยตัว)
‎(เจฟเฟอร์สันซิตี้ รัฐมิสซูรี)
‎ผมไม่คิดว่าโทษนั้นเหมาะสมสำหรับคดีนี้
‎ธอมป์สันบุกเข้าบ้านนเจนนิเฟอร์
‎บีบคอเธอและเอามีดจี้คอเธอ
‎เขาควรได้รับโทษที่หนักกว่านั้นมาก ‎ไม่ใช่ไม่ถูกจำคุกเลย
‎(แมทธิว ฮัฟฟ์แมน)
‎(หน่วยงานต่อต้าน ‎ความรุนแรงในครอบครัวและทางเพศ)
‎ผมชื่อแมทธิว ฮัฟฟ์แมน
‎ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์
‎ที่หน่วยงานต่อต้าน ‎ความรุนแรงในครอบครัวและทางเพศที่มิสซูรี
‎(แมทธิว ฮัฟฟ์แมนอ่านคดีของธอมป์สัน)
‎(ซึ่งเกี่ยวข้องกับแองจี้และเจนนิเฟอร์)
‎เมื่อดูประวัติพฤติกรรมการทำร้ายร่างกาย ‎และสะกดรอยตามของธอมป์สัน
‎ที่กระทำต่อเจนนิเฟอร์และแองจี้
‎สิ่งที่โดดเด่นสำหรับผมก็คือคนพวกนี้
‎มีรูปแบบพฤติกรรมแบบเดียวกัน
‎เริ่มต้นด้วยการคุกคามทางโทรศัพท์
‎คอยติดตามดูว่าผู้หญิงที่ตนคบด้วยอยู่ที่ไหน
‎ปรากฏตัวที่บ้านของพวกเธอโดยไม่บอกล่วงหน้า
‎มีการบีบคอ
‎มีการใช้มีดจ่อคอ
‎มีดเป็นสิ่งที่ปรากฏบ่อยครั้ง ‎ในพฤติกรรมข่มเหงรังแกของเขา
‎และบ่อยครั้งที่รูปแบบพฤติกรรมข่มเหงรังแก
‎จะเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
‎เพราะเหตุนี้ผมจึงไม่คิดว่าการให้ทัณฑ์บน
‎จะช่วยยุติเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
‎โทษทัณฑ์บนถ้าไม่เข้มงวดมากพอ
‎เช่น ไปดูคนคนนั้นบ่อยๆ
‎คอยชี้แนะและแก้ไข
‎พฤติกรรมข่มเหงรังแกของพวกเขา ‎อย่างสม่ำเสมอ
‎มันจะไม่ช่วยแก้ไขปัญหานี้ได้หรอกครับ
‎ธอมป์สันมีปัญหาทางจิตที่จำเป็นต้องรักษา
‎เรื่องนั้นเขาสมควรได้รับความช่วยเหลือ
‎แต่อาการป่วยทางจิตไม่ใช่ข้ออ้าง ‎สำหรับพฤติกรรมข่มเหงรังแกและใช้ความรุนแรง
‎บ่อยครั้งเราพูดถึงการปฏิรูปและฟื้นฟูสภาพจิตใจ
‎ผมไม่อยากพูดว่ามันไม่เคยได้ผล ‎แต่มันจะได้ผลก็ต่อเมื่อ
‎คนที่มีพฤติกรรมข่มเหงรังแกต้องการแก้ไขตัวเอง
‎พวกเขาต้องรู้ตัวว่าสิ่งที่ทำมันผิด ‎และพวกเขาต้องการที่จะแก้ไข
‎แต่ธอมป์สันไม่ได้แสดงท่าทีเลยว่า ‎เขาเข้าใจว่าสิ่งที่ทำลงไปเป็นการข่มเหงรังแก
‎ดังนั้นเมื่อธอมป์สันติดทัณฑ์บน
‎ผมจึงเป็นห่วงเหยื่อรายก่อนๆ ของเขามาก
‎แต่ยิ่งไปกว่านั้น ‎ผมก็เป็นห่วงคนที่อาจจะตกเป็นเหยื่อรายต่อไป
‎ที่เขาอาจจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดด้วย
‎ถ้ามีโอกาส ผมคิดว่าเขาจะกระทำผิดซ้ำ
‎และเขาจะเพิ่มระดับความรุนแรง
‎บอกชื่อต้นด้วยครับ
‎(เทปการสอบปากคำจากตำรวจ)
‎คุณรู้จักแดเนียลมานานแค่ไหน
‎(ห้องสัมภาษณ์ - มีคนใช้งาน)
‎อาจจะสามเดือนค่ะ
‎คุณรู้จักเขาได้ยังไง
‎ทางอินเทอร์เน็ต
‎(สิงหาคมปี 2010)
‎(สองปีครึ่งหลังเกิดเหตุกับเจนนิเฟอร์)
‎(เจ้าหน้าที่สืบสวนในเซ็นต์แคลร์เคาน์ตี้ ‎ถูกเรียกไปยังที่เกิดเหตุบุกรุกเคหสถาน)
‎ผมชื่อไมค์ คร็อกเกอร์
‎ในปี 2010 ผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนจาก ‎สำนักงานนายอำเภอเซ็นต์แคลร์เคาน์ตี้
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกลับมาที่นี่
‎ทำให้นึกถึงความทรงจำเก่าๆ เลยครับ
‎ตอนที่ผมมาถึงที่เกิดเหตุ ‎ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตระหนกสุดขีด
‎กรีดร้อง คุมตัวเองไม่ได้เลย
‎ที่นั่นมีเลือดเต็มไปหมด
‎มีชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ‎มีแผลถูกแทงที่หน้าอก
‎ผู้หญิงคนนั้นบอกเราว่ามีคนบุกเข้ามาในบ้าน
‎แล้วฆ่าคนที่เธอร่วมเตียงด้วยในคืนนั้น
‎(ผู้หญิงคนนี้ไม่ประสงค์เปิดเผยตัวตน)
‎(เธอถูกนำตัวไปสอบปากคำ ‎ที่สำนักงานนายอำเภอเซ็นต์แคลร์เคาน์ตี้)
‎(เซ็นต์แคลร์เคาน์ตี้)
‎เขาเป็นแฟนคุณหรือครับ
‎คนที่นอนตายอยู่ข้างฉันใช่ไหมคะ
‎ฉันเพิ่งเจอเขาค่ะ
‎โอเคครับ
‎เขาชื่อต้นว่าอะไร
‎เจมส์
‎รู้นามสกุลเขาไหม
‎เวลค่ะ เ-ว-ล
‎ระหว่างสัมภาษณ์ เธออธิบายว่า
‎แฟนเก่าของเธอที่ชื่อแดเนียล ธอมป์สัน
‎เป็นคนบุกรุกเข้ามาในบ้านและฆ่าเจมส์ เวล
‎ตอนที่คุณเข้านอน
‎คุณได้ล็อกประตูบ้านไหมครับ
‎ค่ะ ฉันล็อกประตู
‎เจมส์เช็กอีกทีด้วยซ้ำ
‎คุณเข้านอนไปนานแค่ไหน
‎ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นครับ
‎รู้สึกเหมือนไม่นานมากค่ะ
‎ฉันไม่แน่ใจ
‎คุณได้ยินอะไรไหม
‎ไม่ได้ยินอะไรเลย
‎โอเค
‎เขาต้องอยู่ข้างนอกนั่น
‎เขาต้องเฝ้าดูเราอยู่
‎เขาอาจจะแทงเจมส์ด้วยมีดของฉันเอง
‎เขามันโรคจิต
‎เธอบอกผมว่าเธอเคยคบกับแดเนียล ธอมป์สัน
‎แต่มันดิ่งลงเหวเร็วมาก
‎เขาอารมณ์ร้อน
‎แล้วก็โมโหมากตอนที่เธอบอกเลิกเขา
‎เขาสะกดรอยตามเธอและข่มขู่เธอ
‎ตั้งแต่ที่พวกเขาเลิกกัน
‎เขาพยายามคอยส่องว่าเธออยู่ที่ไหน อยู่กับใคร
‎เธอกลัวเขามาก
‎ตำรวจในพื้นที่ ‎ถูกเรียกไปที่บ้านของเธอสองหรือสามครั้ง
‎เราเคยคุยกับเขาเรื่องพกมีดไปที่บ้านของ****
‎ช่วงกลางวัน ก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม
‎ตอนที่เขามาที่บ้าน
‎เขาได้พูดอะไรกับเจมส์ไหมครับ
‎เช่นว่า "ฉันจะฆ่าแก" ‎"ฉันจะเอามีดแทงแก ไอ้สารเลว"
‎"แกมายุ่งกับผู้หญิงของฉัน"
‎ไม่ค่ะ เขาแค่มองเจมส์
‎และคุณมองไม่เห็นสีนัยน์ตาของแดนเลยค่ะ
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาโกรธ
‎หรืออะไร แต่โอ้ พระเจ้า
‎เขาเดือดสุดๆ
‎ฉันคิดว่า "เขาต้องฆ่าเราแน่"
‎(ธอมป์สันถูกจับกุม ‎และตั้งข้อหาฆาตกรรมเจมส์ เวล)
‎ผมคบอยู่กับเธอ แล้วเธอโกหกผม
‎และผมไม่ชอบให้ใครมาโกหกผม
‎เธอคือเป้าหมาย
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะอยู่ที่นั่นด้วย
‎ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
‎ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคบกัน
‎ผมไม่รู้ชื่อเขาด้วยซ้ำ
‎แต่พอผมเข้าไปในบ้าน เขาอยู่ที่นั่น
‎แล้วผมก็คิดสรตะ อารมณ์ประดังประเด
‎ทุกอย่างมันเดือดไปหมด แล้วจู่ๆ มันก็แค่…
‎มันพลุ่งพล่านไปทั้งตัวจนรู้สึกได้ และมันแค่
‎"ช่างแม่งมัน" และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นครับ
‎แต่มัน… ในนั้นมันมืดสนิท
‎ผมกะระยะผิด
‎แล้วไปแทงโดนเขาแทน
‎(เจมส์ เวล)
‎แม่เอาผีเสื้อมาให้นะจ๊ะ
‎การฆาตกรรมเจมส์ไม่ควรเกิดขึ้น
‎ธอมป์สันถูกปล่อยตัวหลายครั้งในชีวิต
‎ทั้งที่ข่มเหงรังแกและสะกดรอยตามพวกผู้หญิง
‎และการสะกดรอยตามทั้งหมดที่เขาเคยทำในอดีต ‎ซึ่งนำมาสู่เหตุการณ์นี้
‎ฉันชื่อบอนนี่ เวล ‎เป็นแม่ของเจมส์ เรย์มอนด์ เวลค่ะ
‎เขาถูกแดเนียล ธอมป์สันฆ่า
‎แม่รักลูกนะ
‎เจมส์เป็นคนอัธยาศัยดีมาก
‎เขาร่าเริงและกระตือรือร้นมากๆ
‎เขาโทรมาในวันนั้น ‎และฉันถามเขาว่าเป็นยังไงบ้าง เขาตอบว่า
‎"แม่ครับ ผมสนุกมากๆ เลย"
‎เขาบอกว่า ‎"ผมเจอคนดีๆ และเรากำลังสนุกด้วยกัน"
‎และเสียงเขามีความสุขจริงๆ ค่ะ
‎และนั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากเขา
‎การตายของเจมส์ทำให้ฉันโกรธมาก
‎ฉันอยากรู้เกี่ยวกับนายธอมป์สันคนนี้
‎เพราะฉันอยากดูว่าเขามีประวัติ ‎ข่มเหงรังแกและสะกดรอยตามมาก่อนไหม
‎ฉันก็เลยเริ่มค้นหาทางอินเทอร์เน็ต
‎กับบันทึกสาธารณะ และข่าวจากหนังสือพิมพ์
‎แล้วฉันก็เจอหลายคดีเกี่ยวกับเขา
‎และในทุกคดี เขามีมีด ‎และเขาสะกดรอยตามไม่ก็บุกเข้าบ้าน
‎แล้วฉันก็คิดได้ว่านี่คือรูปแบบ
‎เขาได้รับแต่โทษเบาๆ หลายต่อหลายครั้ง
‎ทางการแค่ไม่อยากยุ่งกับเขา
‎ฉันอยากให้ทุกคนได้รับรู้ว่า ‎นี่ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว
‎และฉันจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะมีคนฟังฉัน
‎ฉันจะไม่ยอมคร่ำครวญให้ลูก ‎จนกว่าชายคนนี้จะติดคุก
‎เขาจำเป็นต้องอยู่ในคุก
‎(ตุลาคม ปี 2011)
‎(ในเดือนตุลาคม ปี 2011)
‎(แดเนียล ธอมป์สันขึ้นศาล ‎สำหรับคดีฆาตกรรมเจมส์ เวล)
‎(เขาถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎ในข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยไม่ไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(และรอฟังโทษเป็นเวลาแปดสัปดาห์)
‎ฉันจำได้ว่าเห็นคดีนี้แล้วก็โกรธมากๆ
‎มันไม่ควรไปถึงจุดนั้น
‎คืนที่เขาบุกเข้ามาในบ้านฉัน เขาถือมีด
‎และแบรนดอนอาจจะเป็นเหมือนเจมส์ในคืนนั้น
‎ฉันคิดว่าเวลาที่มีคนทำเรื่องแบบนั้น
‎มันจำเป็นต้องมีการขุดประวัติ
‎เพราะมันจะแสดงให้เห็นรูปแบบ
‎และฉันแค่รู้ว่าฉันต้องช่วย
‎ฉันจำได้ว่าตัวเองติดต่ออัยการที่ทำคดี
‎แล้วบอกว่าฉันเป็นใคร และเจออะไรมา
‎และเธออยากให้เราไปพูด ‎ที่การพิจารณาคดีของเขา
‎(ในวันที่ 15 ธันวาคม ปี 2011)
‎(แองจี้ขึ้นให้การที่การพิจารณาโทษของธอมป์สัน)
‎ฉันจำได้ว่าเดินไปที่แท่น
‎และฉันจำสายตาน่ากลัวของเขา ‎ที่ถลึงมองมาที่ฉัน
‎เหมือนเขาโกรธสุดๆ เลยละค่ะ
‎แต่ฉันไม่สะทกสะท้าน
‎ฉันรู้ว่า ณ เวลานั้นถ้าฉันพูด เขาจะติดคุก
‎(หลังคำให้การของแองจี้ ‎ธอมป์สันถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต)
‎(โทษของเขายาวนานสุด 30 ปี)
‎(หมายความว่าเขาจะมีสิทธิ์ ‎ขอให้ปล่อยตัวโดยคุมประพฤติในปี 2034)
‎(หลังจากติดคุกเพียง 23 ปี)
‎ฉันคิดว่าโทษที่เขาได้รับมันไม่สาสมกับสิ่งที่เขาทำ
‎ฉันไม่เข้าใจว่าคนที่ก่ออาชญากรรมระดับนั้น…
‎ซึ่งถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต ‎จะมีสิทธิ์ขอปล่อยตัวได้ยังไง
‎มันไม่ถูกต้องค่ะ
‎ฉันเข้าใจคำว่า "มีสิทธิ์ขอ" ‎ซึ่งแปลว่าเขาอาจจะไม่ได้ออกมา
‎แต่มันก็แปลว่าเขาอาจจะได้ออกมาเหมือนกัน
‎และฉันเป็นห่วงเหยื่อทั้งหมดที่ออกมาพูด
‎เพราะถ้าเขาออกมา เขาจะแก่กว่าเดิม
‎ไม่มีบ้าน ไม่มีงาน ไม่มีรถ ไม่มีชีวิตที่ดี
‎นั่นจะทำให้เขาโกรธ
‎ฉันเลยกังวลว่าถ้าเขาได้ออกมา ‎มันจะน่ากลัวมากๆ
‎(อดีตเหยื่อของธอมป์สันสามารถส่งข้อมูล)
‎(สำหรับการพิจารณา ‎การปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติในอนาคต)
‎นั่นคือปี 2010
‎ต้นปีนั้น เขาทำร้ายเหยื่อรายหนึ่งในเดือนมีนาคม
‎เพราะเธอปฏิเสธเขา ‎เขาเลยเผาอะพาร์ตเมนต์ของเธอ
‎บอนนี่กับฉันสนิทกันมากค่ะ
‎โศกนาฏกรรมนำพาเรามาเจอกัน
‎และฉันคิดว่าเรื่องราวของเธอเริ่มต้น ‎ตอนที่เรื่องราวของฉันจบลง
‎ฉันคอยหาข้อมูลที่ฉันสามารถนำมาใช้ได้
‎เมื่อถึงเวลาพิจารณา ‎การปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติ
‎เพื่อแสดงให้พวกเขาเห็นว่า ‎เขาเป็นอันตรายต่อสังคม
‎และเขาไม่จำเป็นต้องออกมาเพ่นพ่านข้างนอก
‎เขาต้องอยู่ในคุก ‎เพราะโทษของเขาคือจำคุกตลอดชีวิต
‎แต่ในอเมริกา รัฐมิสซูรี ‎โทษจำคุกตลอดชีวิตไม่มีอยู่จริง
‎อย่างมากก็อาจจะ 25 ปี
‎การปล่อยตัวเขาออกมาเร็วขนาดนั้นเป็นสิ่งผิด
‎จะมีเหยื่อรายใหม่
‎จะมีคนอื่นๆ อีก เพราะเขาจะไม่หยุด
‎เขาไม่เคยหยุด
‎(ทัณฑสถานอัลโกอา ‎ทัณฑสถานเจฟเฟอร์สันซิตี้)
‎(รถบรรทุกส่งของ)
‎แองจี้ เธอจะเป็นศัตรูของผมไปจนวันตาย
‎ผมคิดว่าผมกับเธอจบเรื่องกันไปแล้ว ‎ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ
‎แต่เธอกลับโผล่มาอีก
‎ผมไม่เชื่อว่าเธอจะยอมปล่อยผม
‎ผมคิดว่าเธอคงจะกลัว
‎เธอจะไม่มีวันลืมคืนนั้น
‎และผมคิดว่าเธออาจจะอยู่อย่างหวาดกลัว
‎(จำกัดผู้เข้าเยี่ยมห้องเอ ‎117 คน เพื่อความปลอดภัย)
‎ผมไม่เกลียดเธอ
‎ผมไม่…
‎ผมไม่เคืองแค้นเธอเพราะเธอเคยเป็น…
‎เธอเคยเป็นผู้หญิงที่ผมรัก
‎และผมทำร้ายเธอ
‎และผมต้องอยู่กับความจริงนั้นมาจนถึงวันนี้ ‎และผมยังคงคิดเรื่องเธอ
‎คือว่า…
‎ว่ากันว่าการแต่งงานครั้งแรก ‎คือการแต่งงานครั้งที่เราอยากได้คืนมาเสมอ
‎และผมอยากได้มันคืน
‎และผมรู้ว่าผมไม่มีทางได้มันคืน
‎(การสื่อสารทั้งหมดในพื้นที่นี้ ‎อยู่ภายใต้การจับตาทั้งเสียงและภาพ)
‎คุณไม่รู้หรอกว่าการคร่าชีวิตคนมันเป็นยังไง
‎มันไม่เหมือนที่เห็นในทีวี
‎มันจะตามหลอนเรา เราจะไม่มีวันลืมมันได้
‎ผมไม่ภูมิใจในสิ่งที่ผมทำ
‎ผมเกลียดสิ่งที่ผมทำ
‎ผมยอมรับผิดสำหรับการตัดสินใจของผม
‎ผมจะไม่มีวันโทษคนอื่นสำหรับการตัดสินใจของผม
‎แต่ผมอยากให้คนเชื่อว่า ‎คนเราเปลี่ยนกันได้เมื่อเวลาผ่านไป
‎ผมไม่อยากให้ใครเกลียดผม ผมไม่…
‎คือว่า… ผมเป็นมนุษย์ ไม่ใช่สัตว์
‎ถ้าแดนจะพูดว่าเขากลับตัวแล้ว ‎เพราะเขาเข้าชั้นเรียน
‎หรือค้นพบศาสนา หรือเปลี่ยนได้ด้วยตัวเอง
‎ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเชื่อเขาค่ะ
‎ถ้าเขาจะเปลี่ยน เขาคงเปลี่ยนตั้งนานแล้ว
‎ฉันคิดว่าเขาจะพูดกล่อมให้ระบบเชื่อ
‎ฉันคิดว่าเขาจะสรรหาคำพูดและวางแผน
‎เพื่อทำให้ระบบเห็นเขาในแบบที่เขาอยากให้เห็น
‎แต่เขาจะไม่กลับตัว
‎ฉันคิดจริงๆ ว่าถ้าเขาออกมา เขาจะทำผิดซ้ำอีก
‎เขามีรูปแบบพฤติกรรม ‎และรูปแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยน
‎และฉันคิดว่ามันสำคัญมากที่ทุกคนจะดูออกค่ะ
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี