NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
TURYN, WŁOCHY
DLA MOJEJ UKOCHANEJ
Byłam trochę smutna przez ostatnie dni w Turynie.
Powoli wszystko przenoszę, na wypadek, gdybyśmy musieli wyjechać.
Dom nie jest tak pełny jak wtedy, gdy w nim mieszkasz.
Auta zniknęły.
Garaż wydaje się wielki i pusty.
Puste domy nie są ładne, prawda?
Tylko Bóg wie, co przyniesie przyszłość.
Nie martwię się, bo bez względu na to, czy zostanę, czy wyjadę,
będzie to tylko kolejny etap w życiu Cristiana.
Gio.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Jak się masz?
Świetnie.
Gorąco tu, pływam sobie.
- Naprawdę? - Tak.
Chciałem ci powiedzieć,
że pojawiła się ciekawa propozycja do serialu.
Tak?
Moglibyśmy użyć piosenki J. Balvina.
Co ty na to?
Rany, byłoby super.
- Tak myślałem. - Super.
Poznałam J. Balvina cztery lata temu, na urodzinach Crisa.
Zagrał dla nas w domu, na przyjęciu.
Jest cudowny. Świetnie się z nim rozmawia.
Jest bardzo pracowity.
Utożsamiam się z nim i jego tekstami.
Byłoby super, gdybyś mogła współpracować
z artystą tego kalibru przy swoim pierwszym projekcie.
J. Balvin to dla mnie jeden z najlepszych wokalistów świata.
Uwielbiam jego kawałki i jego głos.
Jest niezwykle pracowity.
I wrażliwy, niezwykle ludzki.
Daj znać, jak się czegoś dowiesz.
Jasne.
- Wielkie dzięki. Buziaki. - Dzięki, pa.
Nasz pobyt w Turynie był wspaniały.
Byliśmy niesamowicie szczęśliwi.
Moje dzieci dorastały w kontakcie z naturą.
Chciałabym zostać, ale w razie wyjazdu zapamiętam, czego się tu nauczyłam.
Spotkałam tu wspaniałych ludzi.
Przeżyłam cudowne chwile.
W futbolu wszystko zmienia się błyskawicznie.
Trzeba być gotowym na przeróżne wyzwania.
Ja jestem gotowy od 18 roku życia.
Dlatego… Zobaczymy.
MADRYT, HISZPANIA
- Dzień dobry. - Cześć.
Przyszłam po prezenty.
Júnior ma urodziny.
Lubię dawać mu ubrania, bo ich używa najczęściej.
Lubię też bawić się w jego asystentkę, kupować mu ciuchy.
Júnior pożycza moje ciuchy, bo nosimy buty i spodnie w tym samym rozmiarze.
Dzielimy się.
- Jaki nosi rozmiar? - Ma 11 lat, ale nosi rozmiar S.
- Ta. - Super.
- Może jeszcze bluzę. - Dobrze.
To oversize. Bardzo wzorzysta.
Nie podoba mi się ta palma.
Ta też jest świetna.
Tamta lepsza.
- Co macie dla kobiet? - Dla kobiet…
To jak kraina czarów.
Bosko.
Śliczne.
To też.
Wezmę też białą.
Tak, lubię zakupy. Lubię mieć ładne rzeczy w szafie.
I dobrze wyglądać.
Te są boskie.
- Cudo. - Tak.
- Wyglądałabyś… - Tak.
- Wezmę rozmiar… chyba 38. - Dobrze.
- 38 czy 36? - Nie.
- Nie wyglądam. - To 38.
Nie lubię chodzić na zakupy, bo nie lubię przymierzać.
Ale gdy kupuję w ulubionych sklepach,
mogę łatwo wszystko zwrócić.
Boskie.
- Śliczna. - Tak.
Ta też.
Bardzo ładna.
Mam wszystko tutaj.
- Dobra. - Bierzesz?
T-shirt? Może jeszcze sweter? To będzie pełna stylizacja na podróż.
- Mamy więcej biżuterii. - Podoba mi się plastikowa.
Ile kosztują?
- Są drogie? - Pomiędzy 50 a 60 euro.
Niedużo.
Ten bardzo mi się podoba.
Te też są śliczne.
Chyba pomarańczowy.
- Pasuje mi. - Racja.
Ciekawe, czy przetrwają spotkanie z córkami.
Dziewczynki chcą nosić moją biżuterię.
Nie muszę się martwić, gdy jest plastikowa, a nie diamentowa.
Zawsze mogę…
Włożyć tu trochę plastiku.
Nie do końca.
- Nie. - Nie?
- Żaden nie pasuje. - No tak.
- Powinnaś znaleźć swój rozmiar. - Nie pasuje.
- Wezmę te trzy. - Dobra.
Przyszłam kupić prezent, a wynoszę pół sklepu.
Odprowadzę cię.
Zbliżają się urodziny Júniora.
Nie mogę się doczekać, bo szykuję niespodziankę.
Ja i młodsze dzieci upieczemy dla niego tort.
Tutaj jest dzwonek.
- Wciśnij. - Ja!
- Cześć. - Cześć!
Witajcie.
Wejdźcie. Jak się masz, Gio?
- Świetnie. - Cudownie was widzieć.
Cieszymy się na wspólne pieczenie.
Jestem Andrea.
Jestem cukierniczką Gio w Madrycie.
Pierwszy tort, który zrobiłam dla Gio,
powstał cztery albo pięć lat temu, dla Crisa Júniora.
To Andrea upiekła torty na urodziny Evy i Matea.
To przyjaciółka mamy. Ona je piekła.
Jeden był z Krainy lodu, tak?
Był też tort ze Spider-Manem. Dla kogo?
- Dla Matea. - Dla Matea!
- Bez kakao. - Nie.
Był bez cukru.
- Jeden był bez cukru. - Tort Matea.
Trzeba się zdrowo odżywiać.
Prawda?
Zdrowotny tort mi nie smakował.
Nie smakował ci?
„Zdrowotny?”
Zdrowy. Nie smakował jej.
Chcę, by wszystko było dla nich wyjątkowe.
Przekąski, słodycze, wszystko.
Gotowi?
- Tak. - Od czego zaczniemy?
Mieszamy mąkę i cukier.
A teraz jajka.
Bardzo dobrze.
Jedno…
Moje jajko!
Brawo! Widziałaś, kotku?
Potrafię!
- Rzeczywiście. - Bardzo dobrze.
- Teraz oliwa. Pomogę ci, Evo. - Oliwa!
Wlejcie wszystko.
- Wszyściutko. - Już!
Na koniec mleko.
- Mleko! - Mama ci pomoże.
Będzie super, zobaczycie.
Pomogę ci, Mateo.
Kto jest silny?
Ja!
Wszyscy jesteście.
Przygotujcie się.
Patrzcie.
- Dobra robota. - Raz, dwa… W kółko.
Jeszcze trochę, Mateo. O tak.
Dwoma rączkami. Zobacz, jak poszło Alanie.
Cudownie!
Tort będzie pyszny.
Zobaczmy. Świetnie, Evo!
Skończyłeś? Świetnie!
- Podoba wam się? - Tak.
- Robię się głodna. - Zacznijmy od tortu.
Tort…
Prawie gotowe…
Wkładamy do piekarnika na 30 minut
i pieczemy w 160 stopniach.
Ciasto urośnie i wtedy je zjemy.
Czekamy 30 minut, a w międzyczasie zrobimy…
- Pycha! - …babeczki.
Ludzie gratulują mi ich dobrych manier
i tego, jak stymuluję ich umysły.
Są bardzo bystre.
Wiele już doświadczyły.
- Patrz, o tak. - W kółko.
W kółko…
Doskonale!
Ślicznie. Brawo!
Gratuluję! Świetnie sobie poradziliście.
PARK ROZRYWKI W MADRYCIE
No dobrze.
Przyszliśmy tu, żeby uczcić urodziny Júniora.
Otworzyli park specjalnie dla nas.
Bawcie się dobrze. Dziękujemy wam za przybycie.
Szkoda, że nie ma taty,
ale przyszliśmy tu dla najstarszego dzieciaka w rodzinie.
Pora na zabawę.
Júnior świętuje urodziny w parku rozrywki, otwartym specjalnie dla nas.
To niesamowite.
Tylko Gio mogła to załatwić.
PARK ROZRYWKI W MADRYCIE
Ale super.
Kto na to wsiądzie?
Ja!
Urodziny Crisa w parku rozrywki to świetna zabawa.
To spełnienie marzeń.
Trudno o lepszy pomysł.
Zaczekamy tu i popatrzymy.
Cholera.
Uważaj na telefon, Edu!
Trzy, dwa, jeden…
Boże!
Júnior, patrz! Pomachaj.
Cristiano Júnior…
Na górze zrobił taką minę…
Jakby mówił: „W co oni mnie wpakowali?”.
Ale to dzielny chłopak.
Ja pewnie bałem się bardziej niż on.
- Nie idź, jeśli nie chcesz. - Zwymiotuję.
Nic na siłę.
Zginiecie tam.
- Potrzymam ci torebkę. - Chwila.
- Na razie. - Wjadą na górę?
Zobaczymy.
Jak to się robi?
Pociągnij to w dół.
- A pas? - Pan ci pomoże.
Przywiąże nas?
Boję się!
- Sophie… - Co?
Na górze jest strasznie.
- Spadniecie tak szybko… - Proszę, przestań.
Boję się!
Powodzenia.
Gdy zobaczyłem, jak Georgina wjeżdża na górę,
pomyślałem, że nie wie, jak to wysoko.
Nie miała pojęcia.
Ja pierdolę.
Dupek!
Ale się bałam!
Bez jaj!
Było strasznie!
Boję się takich atrakcji.
Znajomi mnie wkręcili.
Rany.
W co ja się wpakowałam? Myślałam, że tam umrę.
Przejadę się tamtą.
Wsiadamy!
Powiedzcie im, żeby jechała wolno!
Cris, chyba się posram.
Jak się posram…
Powoli, proszę!
Powoli!
Powoli, dobra?
- Nie wsiądę. - Umarłabym.
- Zatrzymajcie to! - Umarłem!
Cześć, jesteśmy… Dotarłyście?
Dobra. Powiem im, żeby was wpuścili.
Na razie.
Vero idzie z dziewczynkami.
W 2015 roku pracowałam jako opiekunka w Bristolu.
Zajmowałam się bliźniaczkami.
Nadal jesteśmy w kontakcie i zawsze zapraszam je na urodziny dzieci.
Utrzymujemy kontakty. To nadal moje dziewczynki.
Widziałaś je?
Mama się nimi opiekowała, gdy były takie małe jak ty.
Tak.
Patrz, jakie mają kolczyki.
Śliczne.
Spójrz na Alanę, chce iść z…
Urocze.
Zaprzyjaźniłaś się z Mary?
- Przyjaciółki. - Weź ją za rękę. O tak.
Jakie słodkie.
Ile czasu spędziłyście razem w Bristolu?
Dwa miesiące, tak?
Ze trzy miesiące.
Fajnie.
Były w ich wieku.
Niecałe cztery lata.
Pamiętacie, jak uczyłam was baletu?
- Tak. - Podobno świetnie tańczycie.
Tańczą z mamą.
- Tak. - O tak.
- Ładnie. - Nadal tańczycie?
- Co jeszcze? Ćwiczycie? - Tak.
To dobrze.
Bardzo je lubię.
Zabierałam je na spacery, kąpałam je,
zabierałam do szkoły, karmiłam.
Wiele się nauczyłam o byciu mamą.
To przy nich nauczyłam się opieki nad dziećmi.
W Bristolu.
- Jakby… - Świetnie się dogadują.
To prawda.
- Lepiej niż z innymi. - Tak.
Bo dużo o nich opowiadam.
- Świetnie! Trzeba się dzielić. - Tędy, dziewczynki.
Do zielonego.
- Który? - Kto wsiada?
Chodźcie!
Zamykamy.
Pasy.
Pa!
Lecimy!
Gio jest bardzo kochającą matką.
Robi dzieciom niespodzianki, gra z nimi w gry…
Jest młoda i pełna energii,
więc zawsze jest z nią fajnie, bo wciąż się bawi.
Koniec.
- Super! - Brawo, kochani!
Świetnie się bawiliśmy w urodziny Júniora.
Był zachwycony.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Júnior
Niech nam żyje sto lat
Fantastyczny tort!
Pomyśl życzenie.
Życzenie, Cris!
Brawo!
Tort zrobili Alana, Mateo i Eva.
To oni go dla ciebie upiekli.
Dajcie bratu buziaka.
- Słodziaki. - Kochani.
Júniorowi spodobała się ta niespodzianka.
To najmilsza rzecz, jaka może się przytrafić matce.
Poświęciłam temu tyle czasu i wysiłku.
Organizowanie urodzin wymaga czasu, prawda?
- Ale koszulka! Dziękuję. - Piękna.
- Świetna. - Super.
Mauro, chodź tutaj. Super, co?
Serio? Same ją zrobiły?
Otwórz ten.
- Dziękuję. - Są piękne.
Gio jest idealną matką.
Ma wszystko pod kontrolą,
panuje nad wszystkim 24 godziny na dobę.
Cały czas jest zaangażowana
w edukację i rozwój swoich dzieci.
Będziesz zachwycony.
Chodź, Carlos.
Proszę, skarbie.
Dziękuję wam wszystkim!
Nie ma za co.
Dziękuję.
Gio jest nie tylko świetną matką.
Ma inne cechy, o których nikt nie wie.
Bardzo mi pomaga, na wiele sposobów.
Insparya to klinika trychologiczna.
To firma Cristiana, a ja ją prowadzę.
Biznes świetnie się rozwija i uszczęśliwia wielu ludzi.
Mam nadzieję, że tak pozostanie.
Gio ciężko pracuje. Ma mnóstwo pomysłów.
Gdy chodzi o moje interesy,
hotele i sieć klinik Insparya,
Gio często mi doradza.
Ma rękę do interesów.
Pomaga mi, wyrażając swoją opinię. Bardzo to doceniam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Omówimy z tobą całą procedurę.
Zabieg polega na pobraniu małej próbki krwi.
Wiesz, że głównym celem terapii
jest regeneracja mieszków włosowych.
Dzięki temu włosy stają się zdrowsze,
gęstsze, bardziej lśniące i po prostu takie, jakie sobie wymarzyłaś.
Zaczniemy od próbki krwi,
a potem przejdziemy do aplikacji na skórze głowy.
- Dobrze. - To działa cuda.
Nie mam pięknych włosów. Mam włosy.
- Możesz nagrywać? - Jasne.
- To potrwa bardzo krótko. - Dobrze.
Wyciągnij rękę…
- Zacisnąć pięść? - Tak, zaciśnij.
Ukłuję cię.
Nie bolało ani trochę.
Dobra jesteś.
Zaniesiesz krew do wirówki?
Rozpoczniemy teraz terapię.
W porządku?
Dobrze, zaczynamy.
Wyznaczamy pięć linii.
Teraz ostrzykujemy pierwszą.
Nie boli.
Dobrze, teraz druga dawka.
Stosują specjalną technikę wibracyjną, więc zupełnie nic nie czuć.
Jest super. Bardzo mi się podobało.
- Gotowe. Świetnie. - Dobra.
Super.
- To bardzo proste. - Tak.
Dobra robota z tą igłą.
Nic nie bolało i wcale nie krwawiłam.
- Dobra robota. - Trzymaj się.
- Wy też. - Pa.
Uwielbiam o siebie dbać.
To jedna z rzeczy, które robię,
żeby dobrze się czuć, fizycznie i emocjonalnie.
MARBELLA, HISZPANIA
Wygląda pysznie.
Co to za piękny ryż?
Wygląda świetnie.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Pycha!
Ekstra, co?
Skarby najczęściej spotykają się, żeby się pośmiać,
dobrze się bawić
i odprężyć.
Uwielbiamy jeść.
Dobrze się przy tym bawimy.
Jest miło.
Wznieśmy toast za Ivána,
który dożył 30 lat w świetnej formie. Życzymy my jeszcze stu.
Wypijmy też za to, że dostanę dziś nagrodę.
Bardzo się cieszę.
Denerwuję się, bo nie wiem, co powiem na scenie.
Tak czy siak,
wypijmy…
- Zdrowie! - …za was wszystkich.
Gratulacje!
Sto lat, Iván.
Dziś dostanę nagrodę za dobre uczynki.
Nie sądziłam, że zostanę kiedyś nagrodzona
w taki sposób.
Jestem bardzo wdzięczna i szczęśliwa.
Co dzisiaj włożysz?
Zieloną suknię od Alego K, tę, której nie włożyłam w Cannes.
Los kieruje naszym życiem, jak zawsze.
Nie wiedziałam o nagrodzie.
Ale miałaś już suknię.
Ta sukienka czekała
na wyjątkową okazję.
W końcu założę sukienkę Alego K, na galę Starlite.
To mój pierwszy czerwony dywan od czasu Cannes.
Bardzo chciałam ją włożyć
i wreszcie mam okazję.
Na pewno włożę suknię Alego K.
Cześć!
Zjem cukierki!
- Świetnie! - Brawo!
A co z rybą?
Zjem rybę z cukierkami.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Iván
Niech nam żyje sto lat
Bardzo wam dziękuję.
Wzruszyłem się.
Wspaniała koszulka reklamowa.
- Przymierz! - Nie!
- Nie ma mowy. - On nosi Gucciego.
Nie ma mowy!
Coś wam powiem.
Kto w ogóle kupuje takie koszulki?
Mam plan B.
Sprawiłeś mi przykrość swoją reakcją.
Pierwszy raz nie przymierzyłeś prezentu. Co za tupet!
Nei udawaj. Już my cię znamy.
- Skarbie… - To na choinkę.
Denerwuję się.
Albo do auta.
Jesteśmy jak sroki.
Rety.
To diament.
Uważaj, bo popęka.
Cały się trzęsę.
Że co? Nie wierzę.
Musisz iść go dopasować.
- Nie pasuje. - „Chcę go wymienić!”
To diamentowy sygnet!
Odbiło ci?
- Nie ma za co. - Kurwa.
Skarby,
z Georginą w roli matki,
to nasza przybrana rodzina.
Witamy.
Dziękuję.
Tędy, proszę.
Dostanę nagrodę, będę na scenie i przemówię przed tłumem.
Trochę się denerwuję, ale i cieszę.
- Cześć, jak się macie? Miło was poznać. - Już się znamy.
Tak? Nie wiedziałam.
Przyszliście wszyscy?
- Tak. - Twój facet też?
Nie, ma dzisiaj mecz w Barcelonie.
Świetna z was para.
- Mówisz? Dziękuję. - Tak.
Serio.
Jesteście cudną parą.
Piękna sukienka.
Jak się masz?
Podoba ci się? Mogę ci ją pożyczyć.
Piękna. Gdzie stanąć?
- Znacie się? - Tak, z Madrytu.
Dawno się nie widziałyśmy, bo Gio wyjechała do Turynu.
Cześć.
Nie wiem, jak się przywitać.
Cmoknijmy się na niby.
Z tobą się już przywitałem.
Stań tutaj.
Trochę mi ciasno.
Mnie też.
Antonio, wiem, jak ci tu dobrze, ale mnie też kazali się ustawić.
Nie chcę na zdjęciu wyższych ode mnie.
Ale zrobię wyjątek.
- Maseczka. - Racja.
- Przedstawię was. - Cześć.
- Jak się masz? - Świetnie.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Przyjaciele zawsze kupują mi twoje paluszki w Mercadonie.
- Z wędlinami. - Naprawdę?
Objadamy się paluszkami Bertína.
- Są najlepsze. - To prawda.
Świetnie.
Tutaj.
Tutaj?
Nareszcie.
Życzę nam wszystkim…
Oby głos mi nie drżał.
Cześć.
- Jak się masz? - Ćwiczę mowę, moje podziękowania.
- Tak? - Głos mi drży.
Nie poradzę sobie z tą częścią.
Długa linijka.
Dla ciebie to gra i nic więcej
Zawsze byłaś pistoletem, a ja kulą
Dam radę, jeśli zaśpiewam ciszej.
- Spokojnie, ja zaśpiewam wszystko, - Dobra.
Dołączysz, kiedy zechcesz.
Musimy wyjść na scenę.
Nie możemy przepuścić okazji,
by nagrodzić Georginę.
Jej skromne pochodzenie jest kluczem do jej powołania i empatii.
Wśród celów, które wspiera,
wyróżnia się jej praca z Nuevo Futuro.
Georgina pomaga finansowo dzieciom z rozbitych rodzin i odwiedza je
w domach zastępczych.
Współpracuje także z Fundacją Esfera,
poświęcając swój czas osobom niepełnosprawnym.
Trochę mi słabo.
Muszę ją zabrać.
Właśnie dlatego
nagrodę Starlite 2021 otrzymuje Georgina Rodríguez.
Witaj, Georgino.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Gratulacje. - To dla ciebie.
To dla mnie oczywiste.
Muszę pomagać, to mnie uszczęśliwia.
Pomagam finansowo
albo swoją obecnością.
Moją rozpoznawalnością.
Udzielam innym swojej rozpoznawalności, żeby ich także widziano i słyszano.
Czemu miałabym nie pomagać, jeśli mogę?
Bardzo wam dziękuję.
Czuję się zaszczycona, będąc tu i odbierając nagrodę solidarności.
Życzę zdrowia nam wszystkim.
Solidarność płynie z serca.
Nieważne, kiedy pomożesz.
Ważne, żeby zrobić to szybko.
Gdy ktoś cię potrzebuje.
Cześć!
Wyglądacie cudownie.
- Jak się macie? - Cześć.
Oddaję głos organizacjom, o których niewielu słyszało.
Gio zaprosiła was tutaj na poczęstunek.
Dziękujemy!
Brawo, Georgino.
- Jesteście głodni? - Tak!
Jestem bardzo troskliwa.
Troszczę się o ludzi.
Szczególnie o tych w potrzebie.
Mamy coś dla ciebie.
- Naprawdę? - Od fundacji.
- Dziękuję. - Zobacz.
Mam też dla ciebie list i rysunek.
„Nasza przyjaciółko,
wiemy, że lubisz dzieci i dlatego masz taką uroczą rodzinę.
Stałaś się cudowną mamą i dzielisz się miłością.
To pokazuje, jaką jesteś wspaniałą osobą, troszczącą się o ludzi.
Wspierasz tych, którym brakuje miłości lub potrzebują specjalnej opieki.
Takich jak my.
Rozsiewasz nadzieję tam, gdzie jest najbardziej potrzebna.
Dziękujemy ci za współpracę”.
Dziękuję, Mariso.
Razem możemy stworzyć lepszy świat.
Musimy okazywać solidarność.
Dziękuję.
Odbierając nagrodę, myślałam o mamie.
O wartościach, które mi wpoiła. I o moim tacie.
O mojej siostrze, Cristianie,
mojej rodzinie, dzieciach.
Dedykuję tę nagrodę wszystkim, którzy mnie kochają.
- Zostań tu z nami. - Dobrze.
Nadchodzi wyjątkowa chwila.
Zostań z nami na scenie, by powitać Bereta.
GALA STARLITE
Cześć.
To dopiero początek.
Wykorzystam każdą okazję do niesienia pomocy.
Wszystkich do tego zachęcam.
Do robienia tego, co słuszne.
Dziękuję ci,
że wybrałaś moją piosenkę i ze mną zaśpiewałaś.
Cieszę się, że mogłem wystąpić w tak słusznej sprawie.
- Dziękuję. - Dziękujemy, Beret.
Wielkie brawa!
Dziękuję.
Nie mogę zapomnieć, skąd pochodzę.
Kim jestem.
To nasze życiowe doświadczenia nas kształtują.
Cieszę się, że jestem sobą.
Każdy może zobaczyć,
kim jest Georgina,
co kryje się za portalami społecznościowymi,
wiadomościami
i informacjami prasowymi.
Wielu ludzi wiedziało tylko, że jestem dziewczyną Cristiana Ronalda.
Niewielu wie, kim naprawdę jestem.
Jestem Georgina.
Udało mi się wrócić do korzeni.
Śmiałam się…
i wzruszałam do łez.
Cieszyłam się życiem każdej minuty, każdego dnia.
Dzieliłam się radością z rodziną.
MANCHESTER, ANGLIA
TRANSFER CRISTIANA RONALDA DO MANCHESTERU UNITED
CRISTIANO ZAGRA Z SIÓDEMKĄ
RONALDO POWRACA
NA USTACH WSZYSTKICH
POWRÓT DO MANCHESTERU PO 12 LATACH
MANCHESTER I JUVENTUS DOBIJAJĄ TARGU
A jednak się przeprowadzamy.
Co za emocje. Wiem, że będzie świetnie.
Ostatecznie moje miejsce jest tam, gdzie mój facet jest szczęśliwy.
Cieszymy się na wyjazd.
To kolejna faza, w której ludzie będą się cieszyć moimi golami.
Nic się nie kończy. To nie koniec, tylko początek.
SPODZIEWAMY SIĘ BLIŹNIĄT
NASZE SERCA SĄ PEŁNE MIŁOŚCI
- Jak się masz? - Świetnie.
Wciąż nagrywam.
Usłyszałam twój kawałek w czerwcu.
Nie mogłam się już doczekać, żeby usłyszeć go w serialu.
Bardzo do mnie przemawia.
Jak wiele twoich tekstów.
Pracowałam u Gucciego, a Cris często mnie odwoził.
W Bugatti albo w innym aucie, które akurat miał.
Znajomi szaleli.
Mówili: „Przyjechałaś autobusem, a wracasz wypasioną bryką”.
Właśnie to jest w twoim kawałku, nie mogłam w to uwierzyć.
Tak, mamy podobną przeszłość.
To naprawdę…
- szczery kawałek. - Tak.
Dziękujemy ludziom, którzy byli z nami od początku.
Przyjaciołom. To trudne, prawda? Ludzie myślą…
Właśnie.
Przyjaciele to rodzina, którą sami sobie wybieramy.
Gratuluję narodzin syna.
Dzieci to nasza radość i motywacja. Najlepsza część naszego życia.
Dają nam siłę i radość, których potrzebujemy w życiu.
Czekam, aż się spotkamy
i porobimy coś razem.
Jasne. Fajnie się gadało. Do zobaczenia.
Jestem Georgina, 0617002.
Ujęcie pierwsze.
Daj z siebie wszystko.
Georgina. Akcja!
Byłam kelnerką,
sprzątaczką
i sprzedawczynią.
- A teraz… - Zajebiście wymiatam.
Tak!
„Jakie masz doświadczenie, Georgino?”
Nie wiedziałam, czy mam drygnąć.
Dygnąć.
- A co powiedziałam? - „Drygnąć”.
No dobra.
Może być?
- Sfilmowaliście to ciało? - Patrzcie na nią.
Nie wiedziałam, że otaczają mnie
członkowie rodziny królewskiej i biurokracja.
Co miałam powiedzieć?
„Arystokracja”.
Myślę o marce Aristocrazy.
- Nie ufam mojej suczce. - Czemu nie?
Jest strasznie wredna.
Patrzy na mnie i robi tak.
Kręć się.
Bardzo dobrze.
Nieźle, co?
Cofnijcie się, będzie widać pory.
Byłam wściekła.
Pokażecie wszystkie moje niedoskonałości.
Mam robaka na płaszczu?
- Nie, to kupa. - Teraz jest cenna!
Mokro.
Łap!
Dobrze?
Nie wkurzajcie mnie.
Skończyliśmy?
Dobra, cofnijmy się nieco.
Zakładanie konta mailowego trwa wiecznie.
Mózg mi się lasuje.
Wolę używać kartki i długopisu.
Przefarbuję się na blond, ale to nic.
Mam głowę jak beton. Nic tam nie wsiąknie.
Nie filmuj. Mam coś w zębach.
Muszę…
Nie kręć.
Mam tu kawałek jagnięciny.
Pokażę wam, co potrafię najlepiej.
Antonio często pierdzi.
- Tak. - A kto najczęściej?
Pepe.
Pepe jest gruby, bo dużo je.
Zaczęłam mrugać, o tak…
A moja siostra…
Dobra, dajcie mi już spokój.
Nie musisz już grać.
To nie mój dokument.
Mój będzie następny.
Do zobaczenia.
Napisy: Aleksandra Basińska