NETFLIX REALITY DİZİSİ
Jaca büyüdüğüm yer.
Çocukluk anılarım orada.
Orada dans ettim.
Aile sevgisini orada tattım.
Beni şekillendiren her şey orada.
Biraz pencereyi açıp kır havası alayım.
Dokuz yıldır gelmiyorum.
Yaşadığım şeyler sanki hiç yaşanmamış gibiydi.
Gittiğim zamanki kız gibi hissettim.
Çocuk gibi hissediyorum. Annem beni bu yollarda götürürdü.
Okuldan sonra arabayla gezmeye bayılırdık.
Uyuyakalırdık.
Okuldan sonra yorulurduk.
Annemin küçük, eski arabasında.
Gün geçtikçe daha çok ortak noktamız var gibi geliyor.
Onun ve ailesinin hayat hikâyesi
benimkine çok benziyor.
Etkenler farklı, hedefler farklı
ama birçok açıdan çok benzer.
Bu yüzden onu daha yakından tanımak,
nasıl bir kadın olduğunu görmek ilginçti.
Görünüşünden, insanların onu nasıl gördüğünden,
sahip olduklarından, ailemizden değil, altında yatandan bahsediyorum.
Aklıma bir şarkı geldi.
Birden hatırladım.
Okulda Meryem Ana'ya söylediğimiz ilahi.
Sabah yıldızı
Akşam parıltısı
Umut etmemizin sebebi
Nasıralı Meryem
JACA, İSPANYA
Çok oldu.
Okula bu yoldan gelirdik,
baleye gidip gelirdik.
Geyik var. Bakalım mı?
Jaca'nın en çok özlediğim yanlarından biri
sahip olduğu doğa.
Annemle nehre giderdik.
Öğleden sonraları kırlarda ödev yapar,
sandviç yer, marmelat için böğürtlen toplardık.
Annemle tatlı yapmak için süt almaya giderdik.
Çok fazla polen var.
- Evet. - Hâlâ aynı.
Aman tanrım.
Yıllarca bu kalenin etrafında gezdik dolaştık.
Dokuz yıldır gelmiyorum ama…
Sanki dün gibi.
- Değil mi? - Evet.
Benim için biraz şok oldu.
Jaca'da harika bir hayatım vardı.
Sevgi dolu, doğayla iç içe.
Bak, sevdiğin küçük evler şurada.
Hayalimdeki ev. "İleride burada yaşayacağım.
Bu evi satın alacağım."
Evet, o evi hayal ederdin.
Geyiğe bak.
- Hepsini korkuttuk. - Yavrular!
- Yemeğe gidelim mi? - Evet.
- Acıktım. - Harika.
Georgina!
Güzel!
Herkes cep telefonunu çıkardı.
Jaca'da böyle ilgi görmeyi beklemezdim.
Anlam veremedim çünkü aynı kişi gibi hissediyorum.
- Senin küçüklüğünü bilirim. - Evet.
Onlar aynı insanlar.
Ben de hâlâ aynıyım.
Beni şaşırttı.
Çok değişmiş, değil mi?
- Buradan hep oyuncak alırdık. - Evet.
- Diego! - Nasılsın?
- Harika. - Güzel.
Aynı sınıftaydık.
Bak, Mario. O da sınıfındaydı.
- Nerede? - İşte.
- Selam Mario. - Nasılsın?
- Hâlâ oyuncakçı mı? - Hayır.
- Seni görmek güzel. - Seni de.
- Kendine iyi bak. - Ciao.
Piyango bileti alacağım. Eskiden buradan alırdım.
Piyango oynamayı seviyorum çünkü bir gün kazanacağım.
Tüm gün beni mi çekeceksin?
Jaca'da paparazi olmasını beklemezdim.
Vay canına!
Artık burada şeker satmıyorlar.
Evet, değiştirmişler.
Şeker var, değil mi?
Merhaba.
- Çok anım var. - Çocukken hep buradan şeker alırdık.
- Evet. - Biraz alacağım.
Beş, on sentim bile olsa buraya gelirdim.
Beş sente bir tane jöleli ayıcık alırdım.
Beş sente sakız alırdık.
Bebeklerin doğum günü için her şeyden alayım.
Küçük bir kız gibi hissettim.
Gördüğüm her şeyi almak istiyorum.
Şekerleme yemekten hâlâ vazgeçemedim.
Vazgeçebileceğimi sanmıyorum.
Eskiden bir şekerleme bağımlısıydım.
Çocukken şekerleme delisiydim.
Zaman geçtikçe daha az yemeye başladım.
Çünkü malum…
Belli oluyor. Yaş aldım.
Bebeklerim de şekerlemeye bayılıyor.
Borcum ne kadar?
95 avro lütfen.
Üstü kalsın.
Merhaba.
Georgina, döndüğün için heyecanlı mısın?
Çok.
Anne, Jaca çok fena.
İnsanlar çıldırmış durumda.
BIARRITZ ET LOKANTASI
Merhaba.
- Nasılsınız? - Çok iyi.
- Evet. - Güzel.
- Gördüğünüz gibi hiç değişmedi. - Evet.
Benim için Biarritz Restoran
çocukken gitmeye gücümüzün yetmediği bir yerdi.
Orayı hayal ederdim.
Bir sürü anım var.
Sabırsızlanıyorum.
Çok sıcak.
Jaca'ya dönüp
o restoranda yemek yiyebilmek çok dokunaklıydı.
"Hayat değişir" sözünü hatırlattı.
Çocukken buraya hiç gelmezdik, hatırlıyor musun?
Evet.
Sanırım buraya bir kere bale ekibiyle gelmiştim.
- Ben de. - Dönem sonuydu.
Ama burası çok iyi bir restorandı.
- Evet. - Biz gelemezdik.
Eskiden pencereden içeri bakardım.
Şimdiyse kız kardeşimle öğle yemeğinin tadını çıkarıyorum.
Çok mutluyum.
Bildiğin gibi
artık hep en iyi restoranlara gidiyorum
ve çocukken annemin bizi sandviç yemeye götürmesini özlüyorum.
Çok güzel piknikler yapardık.
Tembel bir çocuktum.
Küçüktüm ve annem bizi bölgenin öbür ucuna götürürdü.
Evet.
Annemle babamı da davet etmek isterdim.
Babam ölünce
hayatım da işim de değişti.
Biliyorum, oydu. Işık oldu.
Babamın öldüğünü öğrendiğim gün
ilk iş sözleşmemi imzalıyordum.
Moda sözleşmesi.
Ve…
Doğum günüm için planım vardı.
Torino'da çocuklarla, annemle, kardeşimle olacaktım.
Cris'in maçı vardı.
Cenazesi için Arjantin'e gitmem gerekti.
Çok garip bir doğum günüydü.
Hiç öyle hayal etmemiştim.
O zaman öldü çünkü babam da doğum günümde öyle ya da böyle
yanımda olmak istedi.
Uzun süredir hastanedeydi.
Ama umarım…
Varlığını hissedebiliyorum. Yanımda.
Onunla konuşuyorum. Dua ediyorum.
Küçüklüğümdeki gibi yanımda olduğunu hissediyorum.
İstediğimiz kadar birlikte vakit geçirmemiş olsak da
hep yanımdaydı.
Onun bebeğiydim.
Favorisi olduğumu söyleyemem çünkü anne babaların bir favorisi olmaz.
Bence onun da yoktu ama çok benzer kişiliklerimiz vardı.
Evet.
Jaca'ya dönünce
mutlu olurum sanmıştım ama üzüldüm.
Bence en iyi anımız şeydi.
- Benim için bale. Evet. - Dans akademisi.
- Okul.
Benim için değil.
Saat 9.15'te girdiğimizde
rahibeler beni almaya gelirdi.
Okula giderken zorluk çıkarırdın.
Çok ağladığım için hep ilk dersi kaçırırdım.
- Dram yaratıyordun. - "Anne, beni terk etme!"
Okuldan nefret ederdim.
Rahibelerden korkuyordum, öğretmenlerimiz onlardı.
Okulda yalnız hissediyordum.
Annem içe kapanık olduğumu düşündü
zira kendi dünyamda tek olmayı seviyordum. Beni baleye yazdırdı.
Öğretmenler "Alakası yok, içine kapanık değil" dediler.
Parkta ya da okulda sınıf arkadaşlarımla uyum sağlayamıyordum.
Onlarla pek anlaşamıyordum.
Jaca'ya.
- Bizi biz yapan çocukluğumuza. - Buradaki hayatımıza.
Birbirimize lazım olunca güç verdik.
İkimiz.
Evet.
Aynı olmazdı. O olmadan bir hayat düşünemiyorum.
Bence zorluklar ve yaşadıklarımız bizi daha da yakınlaştırdı.
Birbirimizi bayağı bir koruduk
çünkü zor zamanlar geçirdik.
DANS AKADEMİSİ
Esne, müziği dinle.
El yana.
İki, üç, dört…
Soutenu. Beş, altı…
Tendu ve yakın. Ve soutenu.
Nasılsın Susana?
- Nasılsın? - Harikayım.
- Çok oldu. - Evet.
Georgina'nın üç, dört yaşlarından
buradan ayrıldığı 16 yaşına kadar bale eğitmeniydim.
Sen küçükken
kuğu gibi giyinip Kuğu Gölü Balesi yapışımızı hatırlıyor musun?
İlk performansım.
Yarım daire çizdiğimizi hatırlıyorum ve boynun böyleydi.
Çok güzel görünüyordu.
Boynu çok gergindi.
"Şu çocuğa bak" demiştim.
"Daha dört ya da beş yaşında ve şu duruşuna bak.
Bir baş balerin gibi."
Bize disiplinli olmayı,
fedakârlık yapmayı, çalışmayı, kendini adamayı, dostluğu öğrettin.
Biz bir aileydik.
Konu sadece dans değildi. Burası…
Burası ikinci evimdi, ailemdi, motivasyonumdu.
- Saatlerce kalırdın. - Evet.
Dersin yokken bile.
- Evet. - Burada kalırdın.
Etrafa uyum sağlayıp çocuklara yardım ederdin.
Şu konuşmamızı unutmuyorum.
Sanırım 14 ya da 15 yaşındaydın.
"Georgina, dans etmek istiyor musun?" dedim.
"Dansçı veya model olmak isterim" dedin.
Gençken "Madrid'e gidip
model olacağım ve para kazanacağım" diye düşünüyorsun.
Hayat öyle değil.
Hayatın gerçekten değişti.
- Hem de çok. - Senin adına çok sevindim.
Hayallerini gerçekleştirdiğini görüyorum.
O zamandan biliyordum, geleceğimin…
Kaderimin iyi olacağını biliyordum.
Geleceğimin iyi olacağını,
bir aile kuracağımı biliyordum. Öyle de oldu.
Genç bir anne olacağımı da.
Kendinden emin görünüyor.
Mutlu görünüyor.
İstediği hayatı yaşıyor.
Kendine çok güveniyor.
Bak kim burada.
Bayan Sara.
- Sara Lores. - Benden çok dansçıya benziyorsun.
Onu bale kıyafetleriyle görmek güzel.
Evinde, oturma odasında dolandığını,
esnediğini hatırlıyorum.
Ziyarete gelmişsin.
Hâlâ dans ediyor musun?
- Evet, tabii. - Şanslı kız.
Ben bir balerinim. Ulusal Dans Topluluğu'ndayım.
Hayatımda dans etmekten başka pek bir şey yapmadım.
- Dans edecek misin? - Tabii.
- Ne istersen. - Peki.
Ama önce ısınalım. Kaskatıyım.
Bir gün markete gitmiştik, durmadan saçımın berbat olduğunu söylüyordum.
Çok bıkmıştın ve bir adamın omzuna dokunup
"Affedersiniz, sizce arkadaşımın saçı berbat mı?" demiştin.
O da "Tabii ki hayır" demişti.
"Aklımın ucundan bile geçmedi."
"Gördün mü? Sus artık" dedin.
Georgina küçükken de aynıydı.
Çok yaramaz,
çok eğlenceli.
Çok sevecen.
Hayat doluydu.
Hep dans ederdin. Burada, evde.
Bütün gün oturma odasındaydın.
Hatırlıyor musun?
Zamanında baleye kafayı takmıştım.
Devam edecek kadar iyi olduğumu hiç düşünmedim. Yoksa devam ederdim.
Dans etmeye devam etmeyi denerdim.
Bu konuda yetenekliydi, çok çalışırdı ve inatçıydı.
Bu da önemli bir şey.
Maddi olarak da yani…
Çok masraflıydı.
Büyüyorsun, yeni ayakkabılar, yarışmalar…
Karşılayamazdık. Yarım yamalak olacağına… "Bir anlamı yok" demiştim.
Dans dediğin disiplin demek,
fedakârlık, sıkı çalışma, arkadaşlık, dostluk demek.
Birçok şeyin eksikliğini hissettiğimi söylemeliyim.
Birçok kez çok yalnız hissettim.
Tüm bunlar beni şekillendirdi.
Dans ve çocukluğum sayesinde şu anda olduğum kişi oldum.
Vücudu hatırlıyor.
Hepsi içinde.
Küçükken öğrendiği her şey.
Çocukken sahip olduğu ifadeyi geri kazandığını görebiliyorsunuz.
Küçükken keyif alarak dans ediyordu
ve tamamen odaklanıyordu.
Merhaba.
Nasılsın?
Uzun zaman oldu.
İkinci annem.
Gio'nun dediği gibi, onun ikinci annesiyim.
Evimde çok zaman geçirdi ve harika zaman geçirdik.
- Nasılsın? - Harikayım.
- Sana bir şey getirdim. - Öyle mi?
Bak.
Vay canına.
- Şuna bak. - Bak.
- Çok küçüktün. - Tanrım.
- Bak. Hatırlıyor musun? - Evet.
- Sahildeki o tatiller. - Ne güzel anılar.
Evet…
- Baksana ne kadar küçükmüşsün. - Evet.
Jaca'ya döndüm ve sanki hiçbir şey değişmemiş gibi.
Çok garip bir his. Kaleye gittim
ve sanki tüm olanlar hiç olmamış gibi.
GRAUS, İSPANYA
18 yaşındayken Madrid'de yaşamak istedim.
Param yetmedi.
Evde kalıp kendime acıyacak hâlim yoktu.
Jaca'dan iki saat uzaklıktaki bir kasabada
bir iş görüşmesi ayarladım.
200 nüfuslu bir kasabaya gittim.
Otele giden uzun bir sokak vardı. İş görüşmesi orada olacaktı.
LLEIDA OTEL - RESTORAN
Orada yaşadım.
- Sol tarafta. Hatırlıyorum. - Evet.
Kamyonlar geçiyordu, insanlar işe gidiyordu.
Tek başımaydım.
Küçüklüğünden beri çok cesursun.
Geceleri eve yalnız giderken
hep korkuyordum çünkü etrafta kimse yoktu.
Eve ulaşırsam ne âlâ. Ulaşamazsam kim bilecek?
Her gece annemi ya da kız kardeşimi arardım.
Uyanmazlarsa açana kadar aramaya devam ederdim.
Bana eşlik ederlerdi.
- Bar aynı. - Kapalı.
Evet.
Hâlâ aynı.
Çok yazık.
Kadın hiç değişmemiş.
- Bayan Consuelo. - Georgina.
Seni beklemiyordum.
Graus'ta olduğunu söylediler.
- Hiç değişmemişsin. - Harika görünüyorsun.
Gelmek ister misin? Anahtar bende.
Covid yüzünden kapalı.
Çok yazık. Perşembe günü açıyoruz.
- İyi. - Süper görünüyorsun.
Yani…
İkiniz de çok iyi görünüyorsunuz.
- Evet. - Cidden öyle.
Bizim için aileden biri gibiydin.
Öyle.
Bana çok şey öğrettin, senden çok şey öğrendim.
İhtiyacın yoktu. Çok zeki ve akıllısın.
Çabuk öğreniyordun. Öğretmeme gerek yoktu.
Çalışmayı çok istiyordum.
Bir keresinde Madrid'e gitmiştim.
Selam vermek için Gucci mağazasına gittim.
Onunla çok güzel anılarımız vardı,
unutmak istemedik.
Her yerdeydin.
Benden önce nasıl geldiğine inanamazdım.
Bir şey yapıyor olurdum, seni uzaktan birini idare ederken görürdüm.
Arkamı dönerdim ve seni görürdüm. "Nereden çıktı?"
Trüf mantarı sezonu için gelmiştim
ve insanlar burada duruyordu.
Avcılar, kayakçılar.
Baqueira Beret'e gidenler.
Kocasıyla kayak yapmaya gidecek bir kadın
beni burada çalışırken gördü
ve ben de Madrid'e taşınmaya karar verdim.
O kadın iyi çalıştığımı görüp
"Benimle Madrid'e gel" dedi.
Hiç şaşırmadım çünkü pırlanta gibi bir insansın.
Hiç düşünmedim.
Bir otobüse binip…
Yani…
Madrid'e kadar sekiz otobüse bindim.
Avenida de América Otogarı'nda tamamen kayboldum.
Dışarı çıkıp içeri girerdim, ağlardım.
Geçenlere "Burası mı?" diye sorardım. "Evet, düz devam et."
La Castellana'da öz geçmişimi verdim.
Inditex'e. Avenida de América'ya döndüm.
Geceyi otobüste uyuyarak geçirdim.
Pazar günü sabah dokuzda vardım,
evet gittim, duş aldım.
Öğlen 12'de işbaşı yapacaktım,
çok mutluydum.
Kız kardeşimi aradım. "Bu konuda içimde iyi bir his var,
beni arayacaklarını biliyorum" dedim.
Ne mi öğrendim? İlk seferinde doğru yap.
Doğru yap ki tekrar yapmana gerek kalmasın.
Böylece çok daha kolay ve hızlı olur.
- Doğru. - Ya doğru düzgün yap ya hiç yapma.
Yarım yamalak yapınca iş uzuyor.
Cristiano Ronaldo çok şanslı.
Tekrar ediyorum, Georgina'nın dikkatini çektiği için çok şanslı.
Bugün kapalı olmasına rağmen otelin kapılarını
senin için açmak güzel oldu.
Benim için büyük bir zevk.
LLEIDA OTEL
RESTORAN
- Merhaba. - Hoşça kal.
Eskiden burada tek başıma yürürdüm.
Her gece otel açıldığında
saat ikide ya da 5.30'da.
Kamyonlar geçerdi.
Bak, kasap orada.
Longaniza alırdım.
Çok iyilerdi.
Burası benim kasabımdı.
Günaydın.
Hoş geldiniz.
Teşekkürler.
Sabahları ve akşamları alışverişimi yapardım.
Beni mutlu ederdin, eşlik ederdin. Bir saat kalırdım.
Alışveriş yapan yaşlıları izlerdim, hiç arkadaşım yoktu.
Secallona'yı hatırlıyorum.
Bana tanıtmıştın. "Bu, secallona. Bu, longaniza. Bu, fuet."
- Eğer istersen var… - İstersen deneyebilirsin.
- Öyle mi? - Tamam.
Çok güzel.
- Secallona hangisi? - Bu.
- Bu mu? - Evet.
Bunda küf de var.
- Küfsüz de alabilirsin. - Küfsüz sevdim.
Küfsüz. Evet, hatırlıyorum.
Çok iyi.
- Açık ara en iyisi… - Ağzım sulanıyor.
Çocuklara sandviç yapabilirsin.
- Şarküteri ürünlerine bayılıyorlar. - Tabii.
- Doğru. - Tam bir İspanyol gibiler.
Doğru.
Şarküteriyi hep severdin.
Babam sayesinde. Sürekli alırdı.
Metabolizmam çok hızlı
ve bu umarım değişmez.
Yemek yemeyi çok seviyorum.
İnsanlarla bağ kurmamı sağlıyor.
- Küfsüz bütün secallona'ları istiyorum. - Hepsini mi?
Peki, hadi bakalım.
Bu İtalya için, bu da İspanya için.
İki tane daha…
Ve Sofi.
- Dört tane daha. - Dört.
İTALYA - MADRİD
Bir fotoğraf çekilebilir miyiz?
Tabii, çekilelim.
Buna artık alıştım.
Rahat edebileceğim sessiz yerler bulmaya çalışıyorum.
İnsanların başıma üşüşmediği.
Kalabalık yerlerden uzak duruyorum.
Güle güle.
- Bir imza Gio. - Tabii, nereye?
Kaskıma olabilir.
İnsanların gelip selam vermesini, benimle tanışmasını,
"Seni seviyorum Georgina" demelerini anlıyorum.
Veya fotoğraf istemelerini.
Anlıyorum.
Bazen insan fotoğrafının çekilmesini istemiyor.
İyi görünmüyorsun veya iyi hissetmiyorsun.
Selam canım.
Bak.
Graus'ta longaniza alıyorum.
Eskiden çalıştığım kasabada. Patronum Bayan Consuelo'yu gördüm.
Kiliseye gidiyoruz.
Herkes seni takip ediyor.
Ne?
- Herkes seni takip ediyor. - Başbakan gibiyim.
İkizler şaşırdı.
"Başbakanlar böyle geziyor" diyorlar.
Öyle.
Kendimi bir ünlü olarak görmüyorum.
Dışarı çıktığım zaman
insanlar beni bir ünlüymüşüm gibi hissettiriyor.
Tamam canım. Yemek yedin mi?
Hayır, şimdi yiyeceğim.
Evde mi yiyeceksin?
İşte, bak.
- Tek başıma. - Harika.
Yerini bulmuşsun.
- Aynen. - Çok güzel.
- Ne yiyeceksin? - Tamam canım.
Sevdiğin tavuktan.
Çok kıskandım.
Leziz.
Cristiano çok iyi.
Çok normal bir adam.
Normal insanlardan bile
daha normal.
İnanılmaz.
- Tamam canım. - Tamam.
- Öptüm. Görüşürüz. - Ciao.
LA PEÑA BAZİLİKASI
- Merhaba. - Merhaba.
- Nasılsın? - Çok iyiyim.
- Harika görünüyorsun. - Sağ ol.
Graus'ta hiç arkadaşım yoktu
ve akşam beşle sekiz arasında evde olurdum.
Çok yalnız hissediyordum.
"Graus'ta ne yapabilirim? Peki, kiliseye gideyim."
Gidip rahibelerin söylediği duaları dinlerdim ve sonra ayin başlardı.
İzin günlerimde şapele giderdim.
Bazilikaya.
Meryem Ana'ya çiçek götürmeye.
Bazilikanın bir gücü…
Bir kuvveti var.
Çok dindarım.
Tanrı'nın yanımda olduğunu hep hissediyorum.
Tanrı hep yanımda oldu
ve en hayırlısını bulmam için bana savaşma gücü verdi.
Tanrı'ya dua ederdim. "Bana yardım et" derdim.
"Bana yol göster, alnımda ne yazıyorsa ona götür."
Graus'a gitmiştim,
ablam liseyi bitirince
Madrid'de birlikte yaşayacaktık.
Öyle de oldu.
Çok şükür öz geçmişimi bıraktıktan dört gün sonra aradılar.
Sınavlarını bitirdi ve ondan bir ay önce Madrid'e gittim.
MADRİD, İSPANYA
Madrid'e ilk geldiğimde berbattı.
Ucuz bir daire arıyordum.
300 avroya.
Kendimi Avenida de América'da bir dairede buldum.
Sonradan bir depo olduğunu öğrendim.
Kışın buz gibiydi, yazın aşırı sıcaktı.
Bayan Carmen diye bir komşum vardı.
Gündüzleri Massimo Dutti'de çalışırdım.
Beş saatimi toplu taşımada harcardım çünkü çok uzakta oturuyordum.
Bazen cuma ve cumartesi günleri
küçük bir barda
içki servisi yapardım.
Bir pazar eve geldiğimi hatırlıyorum.
Geceleri çalışıyordum.
Perşembe, perşembe gecesi, cuma, cuma gecesi,
cumartesi, cumartesi gecesi.
Tüm pazar günü Massimo Dutti'de.
Bir gün eve ağlayarak, bayılacak hâlde geldim.
Kapısını çalıp dedim ki "Lütfen Carmen, ben senin komşunum.
Bana biraz pilav ve sahanda yumurta yapar mısın?"
"Tabii ki" dedi.
O andan itibaren
benim için çok önemli biri oldu.
Bana karşı çok iyiydi.
İyi bir insansan
hayat karşına iyi insanlar çıkarıyor.
Bu yüzden geldiğim yeri asla unutmam
ve elimden geldiğince yardım ederim.
MADRİD, İSPANYA AİLENİN EVİ
Merhaba.
Ne haber?
Çocukların hediyelerini paketliyorum.
Çok heyecanlılar. Onlara dün söyledik.
Geleceğimi mi?
- Onlar nasıl? - Çok heyecanlılar. Hem de çok.
Nuevo Futuro'ya gidiyorum.
Bu dernek çocuklar için…
Devlet gözetimindeki, parçalanmış ailelerin çocukları için.
- Vaftiz çocuklarım. - Yardım gerekirse söyle.
- Gerek yok. Hallediyorum. - Harika, Georgina. Sağ ol.
- Tamam, ciao. - Görüşürüz.
Aşkım, Nuevo Futuro evine gidiyorum.
20 dakikaya, yarım saate hazır olur musun?
Seni arayıp sürpriz yapacağız, tamam mı?
Oradaki çalışanlar çok heyecanlı olduklarını söyledi.
Öptüm.
Konuşuruz.
Hep soruyorlar. "Cristiano ne zaman geliyor?"
Hepsinde bir sürü posteri var. Onun gibi futbolcu olmak istiyorlar.
Cris'in ayakkabılarını, onu çok seviyorlar.
Ne zaman geleceğini soruyorlar.
Hep "Bir dahaki sefere" diyorum.
Kötü hissediyorum.
Sonra günümüz teknolojisini kullanarak
onu görüntülü arayabiliriz diye düşündüm.
Merhaba.
- Merhaba. - Merhaba.
Nasılsın? Çok büyümüşsün.
İlk geldiğimde kaç yaşındaydı?
Üç. Değil mi Angie?
- Üç mü? - Kaç yaşındaydın?
- Altı mı, yedi mi? - Altı.
Altı.
Kocaman kız olmuşsun.
- Noel oyuncaklarını kullandınız mı? - Evet.
Ya parfümleri?
- Onları da. - Öyle mi?
Şu güzel kardeşleri görelim.
- Vay canına! - Cristiano.
- Evet. - Ve Messi.
Bak.
- Çok hoş. - Bak ne yaptım.
Kendin mi yaptın?
- Gerçekten mi? - Bak, annem.
Çok güzelmiş.
Bir gün kaldıkları yeri merak ettim.
Devletin ve derneğin baktığı çocukların kaldığı yer acaba nasıl?
Beni çok hoş karşıladılar, bana odalarını gösterdiler.
Bana hikâyelerini anlattılar.
Bakalım. Bu gerçek bir elmas mı?
Hayır.
Kızlarıma prenses ayakkabıları almıştım,
bir dahaki sefere söz onlarla gelen kolyeleri getireceğim.
Tamam mı?
Kızların var mı?
- Evet. İki kızım ve iki oğlum var. - İsimleri ne?
En küçüğünün adı Alana.
Büyük kızımın adı Eva.
Ortanca olan Mateo ve en büyükleri Cris.
- Cris mi? - Cristiano, babası gibi.
En büyük kızlardan biri.
Martina, Míriam.
- Artık burada değil misiniz? - Yok.
Büyüklerin evinde misiniz? Harika. Ventas'a yakın, değil mi?
Diğer tarafta yaşıyordum. Guindalera yakınlarında.
- Bazen yürürdüm, bazen… - Ne iş yapıyordun?
Kıyafet mağazasında çalışıyordum.
- Hangisinde? - Gucci'de.
Olay sadece hediye getirmek, bir şeyler almak,
para bağışlamak değil.
Oraya gitmek, vakit ayırmak,
güvende olduklarını, yalnız olmadıklarını onlara hissettirmek.
- Diğer çocuklar nerede? - Dışarıda.
Hadi gelin çocuklar.
Hepsinin üstünde bir isim var.
Bu, Britany için.
Bana Nike getirmiş!
- Bu hepimizden. - Öyle mi?
Önce bunu oku. Bunu.
- Bunu mu? - Bunu.
Şuna bir bakalım.
"Georgina, kocaman bir kalbin var."
Al, sen oku.
Bana sen oku.
"Georgina, kocaman bir kalbin var.
Keşke senin gibi daha çok insan olsaydı.
Naziksin, içtensin ve harika bir annesin.
Umarım beni hiç unutmazsın."
Seni asla unutmayacağım.
Bakalım…
Onları görünce, onları düşününce duygulanıyorum.
Harika çocuklar.
Çok minnettarım.
Hayret ediyorum, onlarla biraz bile ilgilensen
öyle güzel şeyler söylüyorlar ki.
Yetişkin, bir şeylerin farkında olan, durumu daha iyi olan birinin
söylemeyeceği şeyler. Anlıyor musunuz?
Bakalım. Kevin, sen oku.
"Seni seviyorum Georgina.
Kevin.
Seni seviyorum Georgina.
Cristiano Ronaldo'ya söyle. Seni çok seviyorum Georgina.
Ayakkabılar için de sağ ol Georgina.
Seni çok sevdiğimi biliyorsun.
Bunu sana hiç söylememiştim Georgina.
Seni çok seviyorum."
Bunu bana söylemiştin.
Seni her gördüğümde söylüyorsun.
Size sevgiyle hazırladığım bir sürprizim daha var.
Merhaba.
- Merhaba. - Merhaba. Vay be, Cristiano.
Nasılsınız?
- Merhaba. - Kevin.
- Her şey yolunda mı? - Evet, her şey yolunda.
Çocuklar, size bir selam vermek ve sizi kucaklamak istedim.
Bir gün Gio'yla gelip sizi ziyaret edeceğim. Bunu çok isterim.
Harika.
Çok çalışın ve doğru olanı yapın, tamam mı?
Tamam.
Hepinizi öpüyorum, yakında görüşürüz, tamam mı?
- Tamam. - Teşekkürler.
- Öptüm.
- Ciao. - Görüşürüz.
Öptüm.
- Canım, seni sonra ararım. - Tamam. Ciao.
Çok şaşırdılar.
Cristiano'nun "Canım, seni sonra ararım" demesi çok komikti.
Hepsi şöyle yaptılar.
- Sürprizi beğendiniz mi? - Tanrım, ne sürpriz ama.
Beklemiyordunuz, değil mi?
Bunu beklemiyordunuz.
Kevin.
Tabii ki, o senin en sevdiğin oyuncu.
- En sevdiğin oyuncu mu? - Evet.
Çok güzel.
- Öpüyorum. Gitmeliyim. - Sağ ol Georgina.
Nereden geldiğimi, kim olduğumu unutmamak
çok önemli.
Seni sen yapan yaşadıklarındır.
"Popülerliğim" veya görünürlüğüm sayesinde
birçok derneğe ve ihtiyacı olanlara yardım edebiliyorum.
Seni gerçekten çok seviyorum. Çok tatlısın.
- Bir daha Cristiano'yu getir. - Tamam.
MARBELLA, İSPANYA
STARLITE PERSONELİ
Buradan.
Nasılsın?
İyiyim, sizlerle burada olmaktan çok mutluyum.
Ödül almak, sahneye çıkmak, konuşma yapmak…
Biraz gerginim.
Dizlerimin bağı çözülüyor.
Starlite 2021 Ödülü Georgina Rodríguez'in.
Teşekkür ediyorum. Dayanışma ödülü almak bir onur.
Elimden geldiğince yardım edeceğim. Sen doğrusunu yap, ne olursa olsun.
Futbolda işler bir anda değişir.
Buna hazır olman gerekir.
Torino'da geçirdiğim yıllar harikaydı.
Bu şehir bana çok şey öğretti.
Unutulmaz bir deneyim.
Alt yazı çevirmeni: Serbay Öznalcı