‎(ซีรีส์เรียลลิตี้จาก NETFLIX)
‎ฉันเติบโตที่ฆากา
‎ความทรงจำวัยเด็กของฉันอยู่ที่นั่น
‎ที่ที่ฉันเต้นรำ
‎ที่ที่ฉันมีความรักจากครอบครัว
‎ทุกอย่างนั้นหล่อหลอมฉัน
‎ฉันขอเปิดหน้าต่างสูดกลิ่นอากาศในชนบทหน่อยนะ
‎ฉันไม่ได้กลับมาที่นี่เก้าปีแล้ว
‎มันเหมือนกับว่า ‎ทุกอย่างที่ฉันเจอมาไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆ
‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็น ‎ผู้หญิงคนเดียวกับตอนที่ฉันจากไป
‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็ก
‎ฉันจำได้ตอนที่แม่ขับรถพาฉันไปตามถนนพวกนี้
‎เราชอบนั่งรถเที่ยวหลังเลิกเรียน
‎แล้วเราก็หลับกัน
‎หลังเลิกเรียนเราเหนื่อยกันมากน่ะค่ะ
‎ในรถคันเล็กๆ เก่าๆ ของแม่ฉัน
‎เมื่อเวลาผ่านไป ‎ผมรู้สึกว่าเรามีอะไรเหมือนกันหลายอย่าง
‎เรื่องราวชีวิตของเธอและครอบครัวของเธอ
‎คล้ายกับของผมมาก
‎ได้รับอิทธิพลต่างกันและมีเป้าหมายต่างกัน
‎แต่คล้ายกันมากในหลายๆ แง่
‎มันถึงได้น่าสนใจเมื่อผมได้รู้จักเธอมากขึ้น
‎ได้เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบไหน
‎ผมไม่ได้หมายถึงเธอดูเป็นยังไง ‎คนมองเธอยังไง
‎สิ่งที่เธอมีตอนนี้ หรือครอบครัวของเรา ‎แต่เป็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังมัน
‎มีเพลงหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวฉัน
‎จู่ๆ ฉันก็นึกถึงมัน
‎เพลงสวดที่เราเคยร้องให้พระแม่ที่โรงเรียน
‎ดาวรุ่งประกายฟ้า
‎แสงสนธยายามเย็น
‎เป็นเหตุผลที่เราหวัง
‎มาเรียแห่งนาซาเรธ
‎(ฆากา ‎สเปน)
‎ไม่ได้มาที่นี่นานมาก
‎เราเคยเดินไปโรงเรียนกันทางนี้
‎ไปและกลับจากเรียนบัลเลต์
‎มีกวางอยู่ตรงนั้น ไปดูกันไหม
‎สิ่งหนึ่งที่ฉันคิดถึงที่สุดเกี่ยวกับฆากา
‎ก็คือธรรมชาติของมัน
‎ตอนเราไปที่แม่น้ำกับแม่ฉัน
‎ช่วงบ่ายทำการบ้านในชนบท
‎กินแซนด์วิช เก็บแบล็กเบอร์รีเอาไปทำแยม
‎ไปเอานมวันอาทิตย์เพื่อทำคัสตาร์ดกับแม่ฉัน
‎มีละอองเกสรเต็มไปหมด
‎- ใช่ ‎- ยังเหมือนเดิมเลย ว่าไหม
‎ให้ตายสิ
‎เรามาเดินเล่นกันที่ป้อมปราการนานหลายปี
‎ฉันไม่ได้กลับมาเก้าปีแล้ว แต่…
‎มันรู้สึกเหมือนเมื่อวานเลย
‎- ใช่ไหม ‎- ใช่
‎มันน่าตกใจนิดหน่อย
‎ฉันเคยมีชีวิตที่ดีในฆากา
‎อยู่ท่ามกลางความรักมากมาย และธรรมชาติ
‎ดูสิ บ้านหลังเล็กๆ ที่เธอชอบ มันอยู่ตรงโน้น
‎บ้านในฝันของฉัน
‎"โตขึ้นฉันจะมาอยู่ที่นี่"
‎"ฉันจะซื้อบ้านหลังนี้"
‎ใช่ เธอเคยฝันเกี่ยวกับบ้านหลังนั้น
‎ดูกวางพวกนั้นสิ
‎- เราทำให้พวกมันกลัววิ่งหนีไป ‎- พวกลูกกวาง
‎- ไปกินมื้อเที่ยงกันไหม ‎- ไปสิ
‎- ฉันหิวแล้ว ‎- เยี่ยม
‎จอร์จิน่า
‎สวยมาก
‎ทุกคนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
‎ฉันไม่คิดว่าจะทำให้คนในฆากาตื่นเต้นกันขนาดนั้น
‎ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
‎เพราะฉันรู้สึกว่าฉันเป็นคนเดิม
‎- ผมรู้จักคุณมาตั้งแต่คุณยังเด็ก ‎- ค่ะ
‎พวกเขาเป็นคนเดิม
‎ฉันก็ยังเหมือนเดิม
‎มันทำให้ฉันแปลกใจ
‎มันเปลี่ยนไปเยอะเลย ว่าไหม
‎- จำได้ไหมว่าเราซื้อของเล่นที่นี่เยอะแค่ไหน ‎- จำได้
‎- ดิเอโก ‎- เป็นไงบ้าง
‎- เยี่ยมค่ะ ‎- ดีครับ
‎เขาเคยเรียนห้องเดียวกับฉัน
‎ดูสิ นั่นมาริโอ เขาก็เคยเรียนห้องเดียวกับเธอ
‎- เขาอยู่ไหน ‎- นั่นไง
‎- สวัสดี มาริโอ ‎- สบายดีไหม
‎- ยังเป็นร้านขายของเล่นอยู่ไหม ‎- ไม่เป็นแล้ว
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ ‎- เช่นกัน
‎- ดูแลตัวเองด้วย ‎- บาย
‎ฉันจะซื้อลอตเตอรี่ ฉันเคยซื้อที่นี่
‎ฉันชอบซื้อลอตเตอรี่ ‎เพราะฉันเชื่อว่าสักวันฉันจะถูกลอตเตอรี่
‎คุณจะถ่ายรูปฉันทั้งวันเลยหรือไง
‎ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีปาปารัซซีในฆากา
‎ว้าว!
‎ที่นี่ไม่ขายลูกกวาดแล้ว
‎ใช่ พวกเขาเปลี่ยนมันแล้ว
‎นั่นลูกกวาดนี่ ใช่ไหม
‎สวัสดีค่ะ
‎- ความทรงจำเยอะมาก ‎- ตอนเด็กๆ เราเคยซื้อลูกกวาดที่นี่
‎- อ๋อ ใช่ ‎- ฉันจะซื้อสักหน่อย
‎ต่อให้มีแค่ห้าหรือสิบเซนต์ฉันก็จะมาที่นี่
‎ห้าเซนต์เหรอ กัมมี่แบร์ สำหรับฉัน
‎เราซื้อหมากฝรั่งราคาห้าเซนต์
‎ฉันจะซื้อทุกอย่างสำหรับวันเกิดลูก
‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กผู้หญิงอีกครั้ง
‎ฉันอยากซื้อทุกอย่างที่ฉันเห็น
‎ฉันยังเลิกกินลูกกวาดไม่ได้
‎ฉันว่าฉันคงเลิกกินไม่ได้หรอก
‎เมื่อก่อนฉันชอบกินลูกกวาดมากกว่านี้
‎ตอนเด็กๆ ฉันบ้าลูกกวาดมาก
‎พอเวลาผ่านไป ฉันก็กินน้อยลงเรื่อยๆ
‎เพราะแบบว่า…
‎มันเริ่มเห็นชัดแล้ว ฉันแก่ลงแล้วน่ะค่ะ
‎ลูกๆ ฉันก็ชอบกินของหวานเหมือนกัน
‎เท่าไหร่คะ
‎ทั้งหมด 95 ยูโรค่ะ
‎นี่ให้คุณค่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎จอร์จิน่า ตื่นเต้นไหมที่ได้กลับมา
‎มากเลยค่ะ
‎แม่คะ ฆากาบ้าไปแล้ว
‎ชาวบ้านสติแตกกันใหญ่เลย
‎(บิอาร์ริตซ์ โรติสเซอรี)
‎สวัสดีค่ะ
‎- คุณสองคนเป็นยังไงบ้าง ‎- สบายดีค่ะ
‎- ค่ะ ‎- ดีค่ะ
‎- ที่นี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ก็อย่างที่คุณเห็น ‎- ใช่ค่ะ
‎สำหรับฉันร้านอาหารบิอาร์ริตซ์
‎เป็นที่ที่เราไม่มีเงินไปนั่งกินตอนที่เรายังเด็กๆ
‎ฉันฝันว่าจะได้กินอาหารที่นั่น
‎ความทรงจำเยอะมากเลย
‎ฉันอยากนั่งจะแย่แล้ว
‎ร้อนจัง
‎มันตื่นเต้นมากเลย
‎ที่ได้กลับไปฆากาและกินอาหารในร้านนั้น
‎เหมือนจะบอกว่า "ชีวิตเปลี่ยนไปแล้ว"
‎จำได้ไหมว่าตอนเด็กๆ เราไม่เคยได้มาที่นี่เลย
‎จำได้
‎ฉันเคยมาที่นี่ครั้งหรือสองครั้ง ‎กับชั้นเรียนบัลเลต์ คิดว่านะ
‎- ฉันก็เหมือนกัน ‎- น่าจะช่วงปลายเทอม
‎แต่นี่เป็นร้านอาหารที่ดีมาก
‎- ใช่ ‎- และเราก็มาไม่ได้
‎ฉันเคยมองเข้าไปทางหน้าต่าง
‎แล้ววันนี้ฉันก็มากินมื้อเที่ยงกับพี่สาวที่นี่
‎มีความสุขมากเลย
‎รู้ไหม
‎เดี๋ยวนี้ฉันไปร้านอาหารที่ดีที่สุดเสมอ
‎และฉันคิดถึงตอนเราเด็กๆ ‎ที่แม่พาเราไปกินแซนด์วิช
‎เราเคยไปปิกนิกกัน
‎ฉันจำได้ว่าฉันเป็นเด็กขี้เกียจ
‎ฉันเป็นเด็กตัวเล็กๆ ‎และแม่ก็พาเราไปตามทุ่งตามเขา
‎ใช่ค่ะ
‎ฉันอยากชวนพ่อกับแม่มากินอาหารจังเลย
‎ตอนที่พ่อตาย
‎ฉันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในชีวิต ‎และงานของฉัน
‎ฉันรู้ว่าเป็นเพราะเขา เขาคือแสงสว่าง
‎วันที่ฉันรู้ว่าพ่อฉันตาย
‎ฉันกำลังเซ็นสัญญางานแรกของฉัน
‎สัญญางานแฟชั่น
‎แล้ว…
‎ฉันมีแผนสำหรับวันเกิดของฉัน
‎ใช้เวลาทั้งวันในตูรินกับลูกๆ แม่ และพี่สาว
‎คริสมีแข่ง
‎ฉันต้องไปงานศพพ่อที่อาร์เจนตินา
‎มันเป็นวันเกิดที่แปลกมาก
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นแบบนั้น
‎ฉันรู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะพ่อฉันอยากอยู่ที่นั่น
‎ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เพื่อวันเกิดฉัน
‎เขาอยู่ในโรงพยาบาลมานานมาก
‎แต่ฉันก็หวังว่า…
‎ฉันรู้สึกได้ว่ามีเขาอยู่ ฉันรู้ว่าเขาอยู่กับฉัน
‎ฉันคุยกับเขาบ่อยมาก ฉันสวดภาวนาให้เขา
‎ฉันรู้สึกเสมอว่าเขาอยู่กับฉัน ‎เหมือนตอนที่ฉันยังเด็กๆ
‎ถึงเราจะไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
‎มากเท่าที่เราต้องการ
‎แต่เขาก็อยู่กับฉันเสมอ
‎ฉันเป็นลูกคนเล็กของเขา
‎ฉันไม่ใช่คนโปรดของเขา ‎เพราะฉันไม่คิดว่าพ่อแม่มีลูกคนโปรด
‎ฉันรู้ว่าเขาไม่มี แต่เรามีบุคลิกที่คล้ายกันมาก
‎ค่ะ
‎ฉันคิดว่ากลับมาที่ฆากาแล้ว
‎ฉันจะมีความสุขกว่านี้เยอะ ‎แต่ฉันค่อนข้างเศร้าใจ
‎ฉันว่าความทรงจำที่ดีที่สุดของเรา…
‎- สำหรับฉันคือบัลเลต์ ใช่ ‎- คือโรงเรียนสอนเต้นรำ
‎- โรงเรียนสอนเต้นรำ ‎- โรงเรียน
‎ไม่ใช่สำหรับฉัน
‎ตอนเราไปถึงตอนเก้าโมงสิบห้า
‎แล้วแม่ชีก็มาเล่นงานฉัน
‎เธอทำให้วุ่นวายไปหมดตอนไปโรงเรียน
‎ฉันคิดถึงชั่วโมงแรกตลอด ‎เพราะฉันร้องไห้หนักมาก
‎- เธอดราม่ามากเลย ‎- "แม่ อย่าอย่าทิ้งหนูไป"
‎ฉันเกลียดโรงเรียน
‎ฉันกลัวแม่ชี และพวกเธอก็เป็นครูของเรา
‎ฉันอยู่ที่โรงเรียนแล้วรู้สึกเหงา
‎แม่ฉันคิดว่าฉันเป็นออทิสติก
‎เพราะฉันชอบอยู่คนเดียวในโลกของฉัน ‎เธอเลยให้ฉันเรียนบัลเลต์
‎ครูบอกว่า "ไม่ใช่เลย เธอไม่ได้เป็นออทิสติก"
‎ไม่ว่าจะที่สวนสาธารณะ หรือที่โรงเรียน ‎ฉันเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้
‎อาจเป็นเพราะฉันไม่เข้ากันกับพวกเขา
‎แด่ฆากา
‎และการเป็นคนที่เราเป็นเพราะ…
‎- แด่ชีวิตของเราที่นี่ ‎- แด่วัยเด็กของเรา
‎เรามอบความแข็งแกร่งให้กันและกัน
‎เราสองคน
‎ใช่ค่ะ
‎มันคงไม่เหมือนเดิม ‎ฉันนึกภาพชีวิตที่ไม่มีน้องสาวฉันไม่ออกเลย
‎ฉันคิดว่าความทุกข์ยากและประสบการณ์ของเรา ‎ทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น
‎เราปกป้องกันและกันมาก
‎เพราะเราเคยมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก
‎(โรงเรียนสอนเต้นรำ ‎ซูซาน่า อารา มาร์ราโก)
‎ยืด ฟังเพลง…
‎มืออยู่ตำแหน่งที่สอง…
‎สอง สาม สี่…
‎ค้างไว้ ห้า หก…
‎ยืดและปิด และค้างไว้
‎สบายดีไหม ซูซาน่า
‎- สบายดีไหม ‎- ฉันสบายดีค่ะ
‎- ไม่เจอกันนานเลย ‎- ใช่
‎ฉันเป็นครูสอนบัลเลต์ของจอร์จิน่า
‎ตั้งแต่ตอนอายุสามหรือสี่ขวบ ‎จนถึง 16 ปีตอนที่เธอไปจากที่นี่
‎จำตอนที่คุณยังเด็กได้ไหม
‎ตอนที่เราทำอะไรอย่างสวอนเลค ‎แล้วเราแต่งตัวเป็นหงส์
‎การแสดงครั้งแรกของฉัน
‎ฉันจำได้ชัดเจนว่าเราอยู่ในครึ่งวงกลม ‎และคอของคุณก็เป็นแบบนี้
‎เธอสวยมากเลย
‎เธอยืดคอขึ้นมาแบบนี้
‎ฉันพูดว่า "ดูเด็กคนนี้สิ"
‎"เธออายุสี่หรือห้าขวบ
‎และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือน…"
‎"เธอเหมือนตัวชูโรงคณะบัลเลต์…"
‎คุณปลูกฝังวินัยให้เรา
‎เสียสละ
‎งาน อุทิศตน ความเป็นเพื่อน…
‎เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องเต้น มันเป็น…
‎มันเป็นบ้านหลังที่สอง ‎ครอบครัวของฉัน แรงจูงใจของฉัน
‎- คุณอยู่ที่นี่หลายชั่วโมง ‎- ใช่ค่ะ
‎แม้แต่ตอนที่คุณไม่มีเรียน
‎- ใช่ค่ะ ‎- คุณก็อยู่ในชั้นเรียน
‎คุณปรับตัวเข้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นและช่วยเด็กคนอื่นๆ
‎ฉันจำตอนที่เราคุยกันได้
‎ฉันคิดว่าคุณอายุประมาณ 14 หรือ 15
‎ฉันพูดว่า "จอร์จิน่า เธออยากเต้นไหม"
‎คุณพูดว่า "หนูกำลังคิดว่า ‎จะเป็นนักเต้นหรือนางแบบดี"
‎ตอนคุณยังเด็ก คุณคิดว่า
‎"ฉันจะไปมาดริด เป็นนางแบบ ‎และทำมาหากิน"
‎ชีวิตไม่ได้เป็นแบบนั้น
‎ชีวิตคุณเปลี่ยนไปจริงๆ
‎- มากเลยค่ะ ‎- ฉันดีใจกับคุณด้วยจริงๆ
‎ฉันเห็นว่าเธอกำลังทำตามความฝันของเธอ
‎ฉันรู้ว่าอนาคตของฉัน…
‎ฉันมีโชคชะตาที่ดี
‎ฉันรู้ว่าฉันจะมีอนาคตที่ดี
‎ฉันรู้สึกว่าฉันจะมีครอบครัว แล้วฉันก็มี
‎ฉันจะเป็นแม่ที่ยังสาว
‎เธอดูมั่นใจในตัวเอง
‎ดูเธอทำได้สมดังตั้งใจ
‎เธอมีชีวิตที่เธออยากมี
‎เธอมั่นใจมาก
‎ดูสิว่าใครมา
‎คุณซาร่า
‎- ซาร่า ลอเรส ‎- คุณดูเหมือนนักเต้นมากกว่าฉันซะอีก
‎ดีใจที่ได้เห็นเธอใส่ชุดบัลเลต์
‎ฉันจำได้ว่าเธออยู่ที่บ้าน ในห้องนั่งเล่น
‎ขยับไปมา ยืดเส้นยืดสาย
‎คุณมาเยี่ยม
‎คุณยังเต้นอยู่ใช่ไหม
‎- ค่ะ แน่นอน ‎- โชคดีจัง
‎ฉันเป็นนักบัลเลต์ ‎ฉันทำงานให้บริษัทนาฏศิลป์แห่งชาติ
‎ฉันไม่ได้ทำอย่างอื่นในชีวิตนอกจากเต้น
‎- คุณจะเต้นไหม ‎- แน่นอน
‎- อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ‎- โอเค
‎แต่มาอุ่นเครื่องกันก่อน ฉันเส้นตึงมาก
‎จำวันนั้นได้ไหมที่ร้านขายของชำ ‎ที่ฉันบ่นเรื่องผมไม่สวยน่ะ
‎คุณหงุดหงิดมาก แล้วก็ตบไหล่ผู้ชายคนหนึ่ง
‎แล้วก็พูดว่า "ขอโทษนะคะ ‎คุณคิดว่าผมเพื่อนฉันยุ่งไหม"
‎แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่เลย"
‎"ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย"
‎คุณบอกว่า "เห็นไหม" "อย่ามายุ่งกับฉัน"
‎จอร์จิน่าก็เหมือนตอนที่เธอเด็กๆ
‎ซนมาก
‎สนุกมาก
‎น่ารักมาก
‎เธอเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
‎คุณเต้นตลอดเวลา ที่นี่ ที่บ้าน
‎คุณอยู่ที่นั่นทั้งวันในห้องนั่งเล่น
‎จำได้ไหม
‎มีครั้งหนึ่งที่ฉันหมกมุ่นกับบัลเลต์มาก
‎ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเก่งพอ ‎ที่จะเต้นมันต่อไป ไม่งั้นฉันก็คงเต้นต่อ
‎ฉันคงพยายามเต้นต่อไป
‎เธอมีความสามารถที่จะทำมันได้ดี ‎เธอฝึกซ้อมหนัก และก็ดื้อรั้น
‎นั่นก็สำคัญเหมือนกัน
‎ด้านการเงินด้วย มันเป็น…
‎ค่าใช้จ่ายที่แพงมาก รู้ไหม
‎คุณโตขึ้น ต้องเปลี่ยนรองเท้าใหม่ การแข่งขัน…
‎ฉันไม่มีเงินจ่ายมัน
‎ดังนั้นการทำมันครึ่งๆ กลางๆ… ‎ฉันคิดว่า "มันไม่มีประโยชน์"
‎การเต้นคือการมีวินัย การเสียสละ
‎การฝึกซ้อมอย่างหนัก มิตรภาพ ความเป็นเพื่อน
‎ฉันต้องบอกว่า ‎ฉันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปหลายอย่าง
‎หลายครั้งที่ฉันรู้สึกเหงา
‎ทั้งหมดนั่นหล่อหลอมฉัน
‎ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นอย่างที่เป็นอยู่นี้ ‎เพราะการเต้นและวัยเด็กของฉัน
‎ร่างกายของเธอจำได้
‎มันอยู่ในตัวเธอ
‎ทุกอย่างที่เธอเรียนรู้ตอนเด็กๆ
‎คุณเห็นได้เลยว่า ‎เธอมีสีหน้าเหมือนที่เธอมีตอนเด็กๆ
‎ตอนเด็กๆ เธอเต้นด้วยความรู้สึกแบบนั้น
‎และมีสมาธิมาก
‎สวัสดีค่ะ
‎สบายดีไหม
‎ไม่เจอกันนานเลย
‎แม่คนที่สองของฉัน
‎ก็อย่างที่จิโอบอก ‎ฉันเป็นเหมือนแม่คนที่สองของเธอ
‎เธอใช้เวลาอยู่ที่บ้านฉันบ่อยมาก ‎และเราก็มีช่วงเวลาที่ดีๆ
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ดีค่ะ
‎- ฉันมีอะไรจะให้คุณ ‎- จริงเหรอ
‎ดูสิ
‎ว้าว…
‎- ดูนั่นสิ ‎- ดูสิ
‎- คุณตัวเล็กมากเลย ‎- ให้ตายสิ
‎- ดูสิ จำได้ไหม ‎- จำได้ค่ะ
‎- ไปเที่ยววันหยุดที่ชายหาด ‎- เป็นความทรงจำที่ดีมากเลย
‎ค่ะ
‎- ดูสิว่าคุณตัวเล็กแค่ไหน ‎- ใช่ค่ะ
‎ฉันกลับมาที่ฆากา ‎แล้วมันเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
‎มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมาก ‎ฉันอยู่ในป้อมปราการ
‎และมันเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เลย
‎(กราอุส ‎สเปน)
‎ตอนฉันอายุ 18 ฉันอยากอยู่ในมาดริด
‎แต่ฉันไม่มีเงินพอที่จะไปอยู่ได้
‎ฉันไม่อยากอยู่บ้านสงสารตัวเอง ก็เลย…
‎ฉันไปสัมภาษณ์งาน
‎ในเมืองที่อยู่ห่างจากฆากาสองชั่วโมง
‎ฉันไปถึงเมืองที่มีประชากร 200 คน
‎มันเป็นถนนยาวๆ เส้นหนึ่งไปยัง ‎โรงแรมที่พวกเขารอสัมภาษณ์ฉัน
‎(โรงแรมเยดา - ร้านอาหาร)
‎ฉันเคยอยู่ที่นั่น
‎- ทางซ้ายมือ ฉันจำได้ ‎- ใช่
‎รถบรรทุกแล่นผ่านไป คนไปทำงาน
‎ฉันอยู่คนเดียว
‎เธอกล้าหาญมาตลอด ตั้งแต่เธอยังเด็กๆ
‎ตอนกลางคืนฉันกลัวตลอด
‎ที่กลับบ้านคนเดียว เพราะไม่มีใครอยู่ที่นั่น
‎ถ้าฉันกลับถึงบ้านก็เยี่ยมเลย ‎ถ้าฉันกลับไม่ถึงบ้าน แล้วใครจะรู้
‎ฉันเลยโทรหาแม่หรือพี่สาวทุกคืน
‎ถ้าพวกเธอไม่ตื่น ‎ฉันก็จะโทรหาจนกว่าพวกเธอจะรับสาย
‎พวกเธอจะคุยเป็นเพื่อนฉัน
‎- บาร์ก็เหมือนกัน ‎- มันปิดแล้ว
‎ใช่
‎มันยังเหมือนเดิมเลย
‎น่าเสียดายจริงๆ
‎เจ้าของก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
‎- คุณกอนซูเอโล ‎- จอร์จิน่า
‎ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่
‎มีคนบอกว่าคุณอยู่ในกราอุส
‎- คุณไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ ‎- คุณสวยมากเลย
‎คุณอยากเข้าไปข้างในไหม ฉันมีกุญแจ
‎มันปิดเพราะโควิด
‎น่าเสียดายจริงๆ เราเปิดวันพฤหัสบดี
‎- เยี่ยมเลยค่ะ ‎- คุณดูดีมากเลย
‎ค่ะ
‎คุณสวยทั้งคู่เลยนะคะ
‎- ค่ะ ‎- คุณสวยจริงๆ
‎คุณเป็นเหมือนครอบครัวเรา
‎ฉันรู้ค่ะ
‎คุณสอนฉันหลายอย่าง ‎และฉันก็เรียนรู้จากคุณเยอะมาก
‎คุณไม่ต้องการมันหรอก ‎คุณหัวไวและฉลาดมาก
‎คุณเรียนรู้เร็ว ฉันไม่จำเป็นต้องสอนคุณ
‎ตอนนั้นฉันอยากทำงานจริงๆ
‎มีครั้งหนึ่ง ฉันไปมาดริด
‎ฉันไปที่ร้านกุชชีเพื่อทักทาย
‎เรามีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับเธอ
‎เราไม่อยากเสียมันไป
‎คุณอยู่ทุกที่เลย
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลย ‎คุณถึงตัวลูกค้าก่อนฉันได้ยังไง
‎ฉันกำลังทำบางอย่าง ‎และก็เห็นจากไกลๆ ว่าคุณกำลังดูแลลูกค้า
‎ฉันหันมาเห็นคุณ "เธอมาจากไหน"
‎ฉันจำได้ว่าฉันมาที่นี่ในฤดูเห็ดทรัฟเฟิล
‎และผู้คนจะมาแวะพักที่นี่
‎นักล่าสัตว์ นักสกี
‎ผู้คนที่กำลังเดินทางไปบาเกรา เบเรต
‎ที่จริง ผู้หญิงที่จะไปเล่นสกีกับสามี
‎เห็นฉันทำงานที่นี่
‎ตอนนั้นแหละที่ฉันตัดสินใจย้ายไปมาดริด
‎ผู้หญิงคนนั้นเห็นฉันทำงานดีมาก
‎เธอพูดว่า "ไปมาดริดกับฉันเถอะ"
‎ฉันไม่แปลกใจเลย เพราะคุณเป็นคนที่มีค่ามาก
‎ฉันไม่ลังเลใจเลย
‎ฉันนั่งรถบัส…
‎เอ้อ…
‎แปดคันจนไปถึงมาดริด
‎ฉันหลงทางอยู่ที่สถานีอเบนิดา เด อเมริกา
‎ฉันออกไป แล้วก็กลับเข้าไปข้างใน ฉันร้องไห้
‎ฉันถามคนที่เดินผ่านมาว่า "ใช่ทางนี้ไหมคะ" ‎"ใช่ เดินตรงไปเรื่อยๆ"
‎ฉันเลยทิ้งประวัติไว้ที่ลา กัสเตยานา
‎ในอินดิเท็กซ์
‎ฉันกลับไปที่อเบนิดา เด อเมริกา
‎ฉันหลับบนรถบัสทั้งคืน
‎ฉันไปถึงวันอาทิตย์ตอนเก้าโมงเช้า
‎ฉันกลับบ้าน อาบน้ำ
‎ฉันต้องเริ่มทำงานตอนเที่ยง
‎ฉันมีความสุขมาก
‎ฉันโทรบอกพี่สาวว่า "ฉันรู้สึกดีกับเรื่องนี้"
‎"ฉันรู้ว่าพวกเขาจะโทรหาฉัน"
‎รู้ไหมว่าฉันได้เรียนรู้อะไร ‎ทำครั้งแรกให้ถูกต้อง
‎ทำครั้งแรกให้ถูกต้อง ไม่จำเป็นต้องทำอีก
‎แบบนั้นจะง่ายกว่าและเร็วกว่ามาก
‎- จริงค่ะ ‎- ทำมันให้ถูกต้องหรือไม่ก็ไม่ต้องทำมัน
‎ไม่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ‎เพราะมันใช้เวลานานกว่า
‎คริสเตียโน โรนัลโดโชคดีมาก
‎ขอย้ำนะคะ เขาโชคดีมาก
‎ที่สะดุดตาของจอร์จิน่า
‎ดีจังที่ได้เปิดประตูโรงแรมให้คุณ
‎ถึงวันนี้มันจะปิดอยู่
‎ฉันดีใจมากเลยค่ะ
‎(โรงแรมเยดา)
‎(ร้านอาหาร)
‎- สวัสดีค่ะ ‎- บาย
‎ฉันเคยเดินมาทางนี้คนเดียว
‎ทุกคืนตอนตีสอง
‎หรือตีห้าครึ่งตอนที่โรงแรมเปิด
‎รถบรรทุกแล่นผ่านไป
‎ดูสิ นั่นร้านขายเนื้อ
‎ฉันเคยซื้อลองกานิซา
‎มันอร่อยมากเลย
‎นั่นร้านขายเนื้อร้านโปรดของฉัน
‎สวัสดีค่ะ
‎ยินดีต้อนรับค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ฉันจำได้ว่าฉันเคยมา ‎ซื้อของที่นี่ตอนเช้ากับตอนเย็น
‎คุณทำให้ฉันมีความสุขและคอยอยู่เป็นเพื่อน
‎ฉันอยู่ที่นี่เป็นชั่วโมง
‎ดูผู้หญิงแก่ๆ ซื้อของ และฉันก็ไม่มีเพื่อนที่นี่
‎ฉันจำเซกาโยนาได้
‎คุณบอกฉันว่ามีไส้กรอกอะไรบ้าง ‎"นี่เซกาโยนา นี่ลองกานิซา
‎นี่ฟูเอต…"
‎- เรามีมัน ถ้า… ‎- คุณลองชิมมันก็ได้นะคะ
‎- เหรอคะ ‎- โอเค
‎มันอร่อยมากเลย
‎- อันไหนเซกาโยนาคะ ‎- อันนี้ค่ะ
‎- อันนี้เหรอ ‎- ค่ะ
‎อันนี้มีราขาว
‎- คุณกินอันที่ไม่มีได้ค่ะ ‎- ฉันชอบที่ไม่มีราขาว
‎แบบไม่มีราขาว ค่ะ ฉันจำได้
‎มันอร่อยมากเลย
‎- อร่อยสุด… ‎- ฉันน้ำลายไหลแล้วเนี่ย
‎คุณทำแซนด์วิชให้เด็กๆ ได้
‎- พวกเขาชอบกินเนื้อตัดเย็นมากเลย ‎- ใช่ค่ะ
‎- พวกเขาเป็นคนสเปนมากเลย
‎จริงๆ นะ
‎คุณชอบเนื้อตัดเย็นมาตลอด
‎เป็นเพราะพ่อฉัน เขาเคยซื้อให้ฉันกินบ่อยมาก
‎ฉันมีการเผาผลาญที่เร็วมาก
‎และหวังว่ามันจะไม่เปลี่ยนแปลง
‎ฉันชอบกินและชอบอาหารมาก
‎มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันผูกพันกับคนอื่น
‎- ฉันอยากได้เซกาโยนาแบบไม่มีรา ‎- เซกาโยนาทั้งหมดเลยเหรอ
‎โอเค ทำแบบนี้ค่ะ
‎นี่สำหรับอิตาลี และนี่สำหรับสเปน
‎เอาอีกสองห่อ
‎และก็โซฟี่
‎- ตรงนี้อีกสี่ห่อ ‎- อีกสี่ห่อ
‎(อิตาลี - มาดริด)
‎ถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหมคะ
‎ได้ค่ะ มาถ่ายรูปกัน
‎ตอนนี้ฉันชินกับมันแล้ว
‎และพยายามหาที่เงียบๆ ที่ฉันสบายใจ
‎ไม่มีคนมารุมล้อมฉัน
‎ฉันหลีกเลี่ยงที่ที่มีคนเยอะๆ
‎บายค่ะ
‎- ขอลายเซ็นได้ไหมคะ ‎- ได้ค่ะ ตรงไหน
‎บนหมวกกันน็อกก็ได้ค่ะ
‎ฉันเข้าใจคนที่อยากมาดูฉัน
‎มาทักทาย มาเจอฉัน มาบอกว่า ‎"ฉันรักคุณ จอร์จิน่า"
‎หรือ "จอร์จิน่า ถ่ายรูปกับฉันหน่อย"
‎ฉันเข้าใจค่ะ
‎บางครั้งเราก็ไม่รู้สึก
‎อยากให้ใครถ่ายรูป ‎หรือไม่เราก็ดูไม่สวยที่สุดหรือรู้สึกดีที่สุด
‎สวัสดี ที่รัก
‎ดูสิ
‎ฉันซื้อลองกานิซาในกราอุส
‎ในเมืองที่ฉันเคยทำงาน ‎ฉันไปหาคุณกอนซูเอโลเจ้านายของฉันมา
‎เรากำลังจะไปโบสถ์
‎ทุกคนกำลังเดินตามคุณ
‎อะไรนะ
‎ทุกคนกำลังเดินตามคุณ
‎ฉันเหมือนเป็นประธานาธิบดีเลย
‎ฝาแฝดทึ่งมาก
‎พวกเขาพูดว่า ‎"มันเกิดขึ้นกับประธานาธิบดีเท่านั้น"
‎ใช่
‎ฉันไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นคนดัง
‎ฉันรู้ว่าเวลาฉันออกไปข้างนอก
‎ผู้คนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นคนมีชื่อเสียง
‎โอเค ที่รัก คุณกินอะไรหรือยัง
‎ยัง กำลังจะกินนี่แหละ
‎คุณกินมื้อเที่ยงที่บ้านเหรอ
‎นี่ไง ดูสิ
‎- กินคนเดียว ‎- ดีค่ะ
‎ในที่ที่คุณสบายใจ
‎- แน่นอน ‎- เยี่ยมมากเลย
‎- คุณจะกินอะไร ‎- โอเค ที่รัก
‎ไก่ที่คุณชอบน่ะ
‎อิจฉาจังเลย
‎น่าอร่อย
‎คริสเตียโนเยี่ยมมาก
‎เขาเป็นผู้ชายที่ธรรมดามากๆ
‎เขาธรรมดามากกว่า…
‎คนธรรมดาทั่วไปซะอีก
‎เหลือเชื่อจริงๆ
‎- โอเค ที่รัก ‎- โอเคค่ะ
‎- จุ๊บๆ แล้วเจอกันค่ะ ‎- บาย
‎(มหาวิหารลา เปญญา)
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎- สบายดีไหม ‎- สบายดีค่ะ
‎- คุณสวยมากเลย ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ฉันไม่มีเพื่อนอยู่ที่กราอุส
‎ฉันอยู่ที่บ้านช่วงห้าโมงเย็นถึงสองทุ่ม
‎ฉันเหงามากเลย
‎"ฉันจะทำอะไรที่กราอุสได้บ้าง" ‎"โอเค ฉันจะไปโบสถ์"
‎ฉันเคยไปฟังแม่ชีสวดสายประคำ
‎สวดภาวนาต่อพระบิดาของเราแล้วก็เริ่มพิธีมิสซา
‎ในวันหยุด ฉันจะไปที่โบสถ์
‎ไปมหาวิหาร
‎เอาดอกไม้ไปถวายพระแม่
‎มหาวิหารมีพลัง…
‎อำนาจ…
‎ฉันเคร่งศาสนามาก
‎ฉันรู้สึกถึงการปกป้องของพระเจ้าอยู่ตลอด
‎พระเจ้าเป็นแรงบันดาลใจ ‎และเป็นพลังให้ต่อสู้
‎ช่วยให้รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับฉัน
‎ฉันสวดภาวนาต่อพระเจ้า "ช่วยลูกด้วย"
‎"นำทางลูก และพาลูกไปสู่โชคชะตาของลูก"
‎ฉันไปที่กราอุส
‎เพราะรู้ว่าพอพี่สาวฉันเรียนจบมัธยมปลาย
‎เราจะไปอยู่ที่มาดริดด้วยกัน
‎และเราก็ไป
‎ขอบคุณพระเจ้า ฉันได้รับโทรศัพท์ ‎หลังจากที่ฉันทิ้งประวัติส่วนตัวไว้สี่วัน
‎เธอสอบเสร็จ ‎และฉันก็ไปมาดริดก่อนเธอหนึ่งเดือน
‎(มาดริด ‎สเปน)
‎ตอนแรกที่ฉันมาถึงมาดริด มันแย่มากเลย
‎ฉันหาอะพาร์ตเมนต์ถูกๆ
‎ค่าเช่าสัก 300 ยูโร
‎ฉันไปลงเอยที่แฟลตในอเบนิดา เด อเมริกา
‎ฉันมารู้ทีหลังว่ามันเป็นห้องเก็บของ
‎หนาวมากในฤดูหนาว และร้อนมากในฤดูร้อน
‎ฉันมีเพื่อนบ้านชื่อคุณการ์เมน
‎ตอนกลางวันฉันทำงานที่มัสซิโม ดุตติ
‎หลังจากนั่งรถสาธารณะไปห้าชั่วโมง ‎เพราะฉันอยู่ไกลมาก
‎บางครั้งในวันศุกร์
‎และวันเสาร์บางวัน ฉันเสิร์ฟเครื่องดื่ม
‎ในบาร์เล็กๆ
‎ฉันจำได้ว่าวันอาทิตย์วันหนึ่งฉันกลับบ้าน
‎ฉันทำงานตอนกลางคืนหลายคืน
‎ตั้งแต่วันพฤหัสบดี คืนวันพฤหัสบดี ‎วันศุกร์ คืนวันศุกร์
‎วันเสาร์และก็คืนวันเสาร์
‎วันอาทิตย์ทั้งวันในมัสซิโม ดุตติ
‎ฉันกลับบ้านร้องไห้ เวียนหัว
‎ฉันไปเคาะประตูห้องเธอและพูดว่า ‎"ขอร้องละ การ์เมน ฉันเป็นเพื่อนบ้านคุณ"
‎"คุณทำข้าวกับไข่ดาวให้ฉันกินหน่อยได้ไหม"
‎เธอก็พูดว่า "ได้สิ"
‎ตั้งแต่นั้นมา
‎เธอก็สำคัญกับฉันมาก
‎เธอดีกับฉันมากเลย
‎เมื่อคุณเป็นคนดี
‎ชีวิตทำให้คุณได้เจอคนดีๆ
‎นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่เคยลืมว่าฉันมาจากไหน
‎และฉันก็พยายามช่วยคนอื่นเมื่อช่วยได้
‎(มาดริด สเปน ‎บ้านของครอบครัว)
‎สวัสดีค่ะ
‎เป็นไงบ้าง
‎ฉันกำลังห่อของขวัญให้เด็กๆ
‎พวกเขาตื่นเต้นมากเลย ‎เราบอกพวกเขาเมื่อวาน
‎คุณบอกพวกเขาเหรอว่าฉันจะไป
‎- พวกเขาเป็นยังไงบ้าง ‎- พวกเขาตื่นเต้น ตื่นเต้นมากเลย
‎ฉันจะไปนูเอโบ ฟูตูโร
‎มันเป็นสมาคมสำหรับเด็กที่…
‎พวกเขามาจากบ้านแตก ‎และรัฐก็เป็นผู้ดูแลพวกเขา
‎- ลูกทูนหัวของฉัน ‎- ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันนะ
‎- ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเอง ‎- เยี่ยมค่ะ จอร์จิน่า ขอบคุณนะคะ
‎- โอเค บายค่ะ ‎- บาย
‎(บริตานี)
‎ที่รัก ฉันกำลังไปอะพาร์ตเมนต์นูเอโบ ฟูตูโร
‎คุณพร้อมใน 20 หรือ 30 นาทีได้ไหม
‎เราจะให้คุณเซอร์ไพรส์พวกเขาทางโทรศัพท์ ‎โอเคไหม
‎ทีมงานบอกว่าพวกเขาตื่นเต้นมากเลย
‎จุ๊บๆ
‎แล้วคุยกันค่ะ
‎ทุกครั้งที่ฉันไป พวกเขาพูดว่า ‎"คริสเตียโนจะมาเมื่อไหร่"
‎เด็กๆ ทุกคนมีโปสเตอร์ของเขาเยอะมาก ‎พวกเขาอยากเป็นนักฟุตบอลเหมือนเขา
‎พวกเขาชอบรองเท้าฟุตบอลของคริส ‎พวกเขารักเขา
‎พวกเขาถามตลอดว่าเขาจะมาเมื่อไหร่
‎ฉันก็พูดตลอดว่า "คราวหน้า"
‎ฉันรู้สึกแย่กับมัน
‎แล้วฉันก็คิดว่าด้วยเทคโนโลยีสมัยนี้
‎จะมีอะไรดีไปกว่าได้เห็นเขาในวิดีโอคอล
‎สวัสดีค่ะ
‎- สวัสดี ‎- สวัสดีค่ะ
‎เป็นไงบ้าง โตขึ้นเยอะเลย
‎เธออายุเท่าไหร่ ตอนที่ฉันมาครั้งแรก
‎สามขวบใช่ไหม อันจี้
‎- สามเหรอ ‎- ตอนนั้นเธออายุเท่าไหร่
‎- เธอหกหรือเจ็ดขวบ ‎- หกค่ะ
‎หกขวบ
‎เธอตัวโตจริงๆ
‎- ได้ใช้ของเล่นคริสต์มาสหรือเปล่า ‎- ใช้ค่ะ
‎แล้วน้ำหอมล่ะ
‎- ใช้ค่ะ ‎- ใช้เหรอ
‎มาดูพี่น้องที่น่ารักกัน
‎- ว้าว! ‎- คริสเตียโน
‎- ใช่จ้ะ ‎- และเมสซี่
‎ดูสิ
‎- น่ารักจัง ‎- ดูสิว่าผมทำอะไร
‎เธอทำเองเหรอ
‎- จริงเหรอ ‎- ดูสิ นี่แม่ผม
‎แม่เธอสวยมากเลย
‎วันหนึ่งฉันอยากเห็นอะพาร์ตเมนต์
‎อะพาร์ตเมนต์เป็นยังไงสำหรับเด็กที่รัฐ
‎และสมาคมเป็นผู้ดูแล
‎พวกเขาต้อนรับฉันอย่างดี ‎พาฉันไปดูห้องของพวกเขา
‎พวกเขาเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฉันฟัง
‎ขอดูหน่อยค่ะ เพชรแท้เหรอคะ
‎ไม่จ้ะ
‎คราวหน้าฉันสัญญาว่าจะเอา
‎สร้อยคอที่มีรองเท้าเจ้าหญิง ‎ที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉันมาให้เธอ
‎โอเคไหม
‎คุณมีลูกสาวเหรอคะ
‎- ใช่ ฉันมีลูกผู้หญิงสองคนกับผู้ชายสองคน ‎- พวกเขาชื่ออะไรคะ
‎ลูกสาวคนเล็กชื่ออาลาน่า
‎ลูกสาวคนโตชื่อเอวา
‎ลูกชายคนรองชื่อมาเตโอ ‎และก็คริส คนโตสุด
‎- คริส ‎- คริสเตียโน ชื่อเหมือนพ่อเขา
‎(บริตานี)
‎เธอเป็นหนึ่งในบรรดาเด็กที่โตสุด
‎มาร์ตินา มีเรียม
‎- คุณไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเหรอ ‎- ไม่ค่ะ
‎คุณอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ของผู้ใหญ่เหรอ ‎เยี่ยมเลย ใกล้ๆ เบนตัสใช่ไหม
‎ฉันอยู่ฝั่งตรงข้าม
‎ใกล้ๆ กูอินดาเลรา
‎- บางครั้งฉันจะเดินไปและบางวัน… ‎- คุณทำอะไรคะ
‎ฉันทำงานในร้านขายเสื้อผ้า
‎- ร้านไหนคะ ‎- กุชชี
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องของขวัญ ‎การซื้อของให้พวกเขา
‎การบริจาคเงินของฉัน ไม่ใช่ค่ะ
‎คุณต้องไป ทุ่มเทเวลาของคุณ
‎ทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัย
‎รู้สึกว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
‎- เด็กคนอื่นๆ อยู่ไหน ‎- ข้างนอกโน่น
‎มานี่จ้ะ ทุกคน
‎ทุกกล่องมีชื่อเขียนไว้นะจ๊ะ
‎นี่สำหรับบริตานี
‎เธอเอาไนกี้มาให้ฉัน
‎- นี่จากทุกคนครับ ‎- เหรอจ๊ะ
‎อ่านแผ่นนี้ก่อนครับ แผ่นนี้
‎- แผ่นนี้เหรอ ‎- แผ่นนี้
‎ไหนดูซิ แผ่นนี้
‎"จอร์จิน่า คุณใจดีมาก"
‎นี่ค่ะ คุณอ่านมันหน่อย
‎คุณอ่านให้ฉันฟังหน่อย
‎"จอร์จิน่า คุณใจดีมากเลย"
‎"ถ้าโลกนี้มีคนแบบคุณมากกว่านี้ก็คงดี"
‎"คุณใจดี จริงใจและเป็นแม่ที่น่าทึ่ง"
‎"หวังว่าคุณคงจะไม่ลืมผม"
‎ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ
‎มาดูกันซิ…
‎ฉันประทับใจเสมอเมื่อเห็นพวกเขา
‎เวลาฉันคิดถึงพวกเขา ฉันจะรู้สึกตื้นตันใจ
‎พวกเขาเป็นเด็กที่เยี่ยมมาก
‎และกตัญญูรู้คุณมาก
‎มันทำให้ฉันทึ่ง ที่คุณให้พวกเขาแค่นิดเดียว
‎แล้วพวกเขาพูดอะไรที่น่ารักมากๆ
‎มากกว่าผู้ใหญ่หรือคนที่รู้ดีกว่า ‎หรือคนที่อยู่ในสถานะที่ดีกว่า
‎เคยพูดมันออกมาซะอีก
‎รู้ไหม
‎มาดูกันซิ เกวิน อ่านของเธอสิ
‎"ผมรักคุณ จอร์จิน่า"
‎"เกวิน"
‎"ผมรักคุณ จอร์จิน่า"
‎"บอกคริสเตียโน โรนัลโด" ‎"ผมรักคุณมาก จอร์จิน่า"
‎"ขอบคุณสำหรับรองเท้า จอร์จิน่า"
‎"คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมาก"
‎"ผมไม่เคยบอกคุณ จอร์จิน่า"
‎"ผมรักคุณมาก"
‎เธอบอกฉันแล้ว
‎เธอบอกฉันตลอดเวลาฉันเจอเธอ
‎ฉันมีเซอร์ไพรส์อีกอย่าง ‎ที่เตรียมไว้ให้ทุกคนด้วยความรักมากๆ
‎สวัสดีค่ะ
‎- สวัสดี ‎- สวัสดี ว้าว คริสเตียโน
‎สบายดีไหม
‎- สวัสดีค่ะ ‎- เกวิน
‎- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‎- ค่ะ เรียบร้อยดี
‎ทุกคน ฉันแค่อยากทักทาย และส่งกอดให้
‎และบอกว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะไปหา ‎พวกเธอทุกคนกับจิโอ ฉันอยากไปนะ
‎เยี่ยม!
‎ฉะนั้นตั้งใจเรียน ‎และทำสิ่งที่ถูกต้อง โอเคไหม
‎โอเค
‎จุ๊บๆ นะ ทุกคน แล้วเจอกันเร็วๆ นี้ โอเคนะ
‎- โอเค ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- จุ๊บๆ
‎- บาย ‎- ลาก่อน
‎จุ๊บๆ ค่ะ
‎- ที่รัก เดี๋ยวผมโทรหานะ ‎- โอเค บายค่ะ
‎พวกเขาช็อกมากเลย
‎ฉันคิดว่ามันตลกดี
‎ตอนที่คริสเตียโนพูดว่า ‎"โอเค ที่รัก เดี๋ยวผมโทรหานะ"
‎พวกเขาร้อง "โอว!"
‎- ชอบเซอร์ไพรส์นั้นไหม ‎- ให้ตายสิ เซอร์ไพรส์จริงๆ
‎ไม่ได้คาดหวังกันไว้ใช่ไหม
‎พวกเธอไม่ได้คาดหวังกันไว้
‎เกวิน!
‎ใช่ เขาเป็นนักฟุตบอลคนโปรดของเธอ
‎- เขาเป็นคนโปรดของเธอเหรอ ‎- ครับ
‎เยี่ยมเลย
‎- จุ๊บๆ นะ ทุกคน ฉันต้องไปแล้ว ‎- ขอบคุณ จอร์จิน่า
‎มันสำคัญมากที่ต้องไม่ลืมว่าฉันมาจากไหน
‎ฉันเป็นใคร
‎ประสบการณ์ของคุณทำให้คุณเป็นตัวคุณ
‎เพราะความเป็นที่นิยมของฉัน ‎หรือทัศนวิสัยของฉัน
‎ฉันเลยช่วยสมาคมได้หลายแห่ง
‎และคนมากมายที่ต้องการมัน
‎เธอเป็นที่รักจริงๆ นะ รู้ไหม ‎เธอน่ารักมาก
‎- คราวหน้าพาคริสเตียโนมาด้วยนะครับ ‎- โอเคจ้ะ
‎(มาร์เบยา ‎สเปน)
‎(เจ้าหน้าที่สตาร์ไลต์)
‎ทางนี้ครับ
‎เป็นไงบ้าง
‎เยี่ยมค่ะ ดีใจที่ได้อยู่กับพวกคุณทุกคนที่นี่
‎การได้รับรางวัล การขึ้นเวที ‎การพูดในที่สาธารณะ…
‎ฉันประหม่านิดหน่อย
‎ฉันเข่าอ่อนหมดแล้วเนี่ย
‎ผู้ได้รับรางวัลสตาร์ไลต์ 2021 คือ ‎จอร์จิน่า โรดริเกซ
‎ขอบคุณค่ะ ‎เป็นเกียรติมากที่ได้รับรางวัลสมานฉันท์
‎ฉันจะช่วยทุกเมื่อที่ช่วยได้ต่อไป
‎ทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
‎ในวงการฟุตบอล ‎อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปได้ในพริบตา
‎คุณต้องพร้อมสำหรับมัน
‎หลายปีมานี้ในตูริน มันเยี่ยมมากเลย
‎มันเป็นเมืองที่สอนอะไรๆ ฉันเยอะมาก
‎เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำจริงๆ ค่ะ
‎คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง