NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
Jaca to miejsce, w którym dorastałam.
Tam są moje wspomnienia z dzieciństwa.
To tam tańczyłam.
Cieszyłam się miłością rodziny.
To wszystko mnie ukształtowało.
Uchylę okno. Chcę poczuć zapach wiejskiego powietrza.
Nie byłam tu od dziewięciu lat.
Jakby wszystko, czego doświadczyłam, nigdy się nie wydarzyło.
Poczułam się jak dawna ja.
Czuję się jak dziecko.
Pamiętam, jak jeździłam tymi drogami z mamą.
Uwielbiałyśmy przejażdżki po szkole.
Zasypiałyśmy.
Byłyśmy zmęczone po lekcjach.
Pamiętam stary samochodzik mojej mamy.
Z czasem odkrywam coraz więcej punktów wspólnych.
Jej przeszłość i historia jej rodziny
przypominają moje życie.
Wpływały na nas inne rzeczy, mieliśmy różne cele,
ale widzę wiele podobieństw.
Dlatego byłem tak zaciekawiony, gdy poznawaliśmy się bliżej
i odkrywałem, jaką jest kobietą.
Nie obchodzi mnie jej wygląd, to, jak widzą ją inni,
to, co ma teraz, czy nasza rodzina. Tylko to, co się za tym kryje.
Wpadła mi do głowy piosenka.
Przypomniałam ją sobie.
Śpiewaliśmy to w szkole dla Najświętszej Panienki.
Gwiazdo zaranna
Wieczorny blasku
Ty dajesz nam nadzieję
Mario z Nazaretu
JACA, HISZPANIA
Tak dawno!
Tędy chodziłyśmy do szkoły,
na lekcje baletu i z powrotem.
Jelenie. Pójdziemy zobaczyć?
Chyba najbardziej tęsknię
za tutejszą przyrodą.
Chodziłyśmy z mamą nad rzekę.
Popołudniami odrabiałyśmy lekcje na powietrzu,
jadłyśmy kanapki i zbierałyśmy jeżyny.
W niedziele chodziłyśmy po mleko na budyń.
Ile pyłków.
- Tak. - Jak zawsze.
Rety.
Przez tyle lat spacerowałyśmy wokół cytadeli.
Nie byłam tu od dziewięciu lat,
a nic się nie zmieniło.
- Prawda? - Tak.
To nieco szokujące.
W Jace żyło mi się wspaniale.
Byłam otoczona miłością i naturą.
Tam są te domki, które tak ci się podobały.
Mój wymarzony dom.
„Kiedyś tam zamieszkam”.
„Kupię ten dom”.
Tak, marzyłaś o tym domu.
Jelenie!
- Spłoszyłyśmy je. - Jelonki!
- Idziemy na lunch? - Tak.
- Jestem głodna. - Świetnie.
Georgina!
Piękna!
Wszyscy wyjęli komórki.
Nie sądziłam, że wywołam zamieszanie.
Nie mogłam tego zrozumieć, bo przecież jestem tą samą osobą.
- Znam cię od dziecka! - Tak.
To ci sami ludzie.
Ja też się nie zmieniłam.
To mnie zaskoczyło.
Dużo się pozmieniało.
- Kupiłyśmy tu mnóstwo zabawek. - Tak.
- Diego! - Jak się masz?
- Świetnie. - To dobrze.
Był w mojej klasie.
Mario! Z nim też byłaś w klasie.
- Gdzie on jest? - Tam.
- Cześć, Mario. - Jak się masz?
- To nadal sklep z zabawkami? - Nie.
Dobrze cię widzieć.
- Trzymaj się. - Pa.
Kupię los na loterię. Zawsze kupowałam je tutaj.
Lubię grać na loterii, bo wierzę, że kiedyś wygram.
Będziesz tak pstrykać cały dzień?
Nie sądziłam, że w Jace będą paparazzi.
Rany!
Nie sprzedają już tutaj słodyczy?
Sprzedają, ale trochę się pozmieniało.
Mają słodycze?
Cześć.
- Tyle wspomnień. - Kupowałyśmy u was w dzieciństwie.
- Naprawdę? - Kupię coś.
Wpadałam tu, gdy miałam choćby pięć centów.
Pięć centów? Starczyło na żelka.
Kupowałyśmy gumę za pięć centów.
Kupię wszystko na urodziny dzieci.
Czuję się jak mała dziewczynka.
Najchętniej wzięłabym wszystko.
Nie potrafię rzucić słodyczy.
To nigdy mi się nie uda.
Wcześniej byłam uzależniona od słodyczy.
Uwielbiałam je w dzieciństwie.
Z czasem jem ich coraz mniej.
Bo wiecie…
Lata lecą.
Moje dzieci też kochają słodycze.
Ile płacimy?
Poproszę 95 euro.
Reszty nie trzeba.
Cześć!
Cieszysz się, że tu wróciłaś?
Bardzo.
Mamo, Jaca oszalała.
Miejscowym odbija.
Cześć.
- Jak się macie? - Dobrze.
- Tak. - Dobrze.
- Jak widzicie, nic się nie zmieniło. - Tak.
Gdy byłyśmy dziećmi,
nie było nas stać na stołowanie się w Biarritz.
Marzyłam o tym.
Tyle wspomnień.
Wreszcie mogę usiąść.
Ale gorąco.
Wzruszyłam się,
będąc znowu w Jace i jedząc w tej restauracji.
Pomyślałam, jak wiele się zmieniło.
W dzieciństwie nigdy tu nie bywałyśmy.
Tak.
Ja chyba byłam tu kilka razy, z grupą baletową.
- Ja też. - Na koniec roku.
Ale to była naprawdę dobra restauracja.
- Tak. - Nie dla nas.
Kiedyś zaglądałam przez okno,
a teraz mogę tam zjeść z siostrą.
Cieszę się.
Wiesz…
Teraz chodzę do najlepszych restauracji
i tęsknię za dzieciństwem, gdy mama zabierała nas na kanapki.
Chodziłyśmy na miłe pikniki.
Byłam leniwym dzieckiem.
Gdy byłam mała, mama zabierała nas w góry.
Chciałabym zaprosić tu rodziców.
Po śmierci taty
zauważyłam zmianę w moim życiu i pracy.
Wiem, że to on. Jest światłem.
Dowiedziałam się o śmierci taty,
gdy podpisywałam moją pierwszą umowę.
Kontrakt modowy.
Dlatego…
Zaplanowałam swoje urodziny.
Dzień w Turynie z dziećmi, mamą i siostrą.
Cris miał mecz.
Ale musiałam polecieć do Argentyny na pogrzeb.
To były dziwne urodziny. Nie przypuszczałam, że to mnie spotka.
Ale wiem, że tak się stało, bo tata chciał być przy mnie,
tak czy inaczej, w moje urodziny.
Długo leżał w szpitalu.
Ale mam nadzieję…
Czuję jego obecność. Często z nim rozmawiam.
Czuję, że przy mnie jest, jak wtedy, gdy byłam mała.
Nie spędzaliśmy ze sobą tyle czasu, ile byśmy chcieli,
ale zawsze był przy mnie.
Byłam jego córeczką. Nie ulubienicą, bo…
rodzice kochają dzieci równo.
Z nim też tak było, ale mieliśmy podobne osobowości.
Myślałam, że powrót do Jaki
da mi radość, ale trochę mi smutno.
Nasze najlepsze wspomnienie?
- Balet. - Szkoła baletowa.
- Akademia tańca. - Szkoła.
O nie.
Wchodziłyśmy o 9.15,
a zakonnice chciały mnie dorwać.
Zawsze robiłaś zamieszanie.
Spóźniałam się, bo strasznie płakałam.
- Dramatyzowałaś. - „Mamo, nie zostawiaj mnie!”
Nienawidziłam szkoły.
Bałam się zakonnic. To one nas uczyły.
W szkole czułam się samotna.
Mama myślała, że mam autyzm,
bo lubiłam być sama. Dlatego zapisała mnie na balet.
Nauczyciele powiedzieli, że na pewno nie mam autyzmu.
Nie pasowałam do kolegów ze szkoły czy z podwórka.
Może nie potrafiłam się z nimi dogadać.
Za Jacę
i za to, kim jesteśmy.
- Za życie. - I dzieciństwo.
Dawałyśmy sobie nawzajem siłę.
Nie wyobrażam sobie życia bez siostry.
Trudności i nasze doświadczenia zbliżyły nas do siebie.
Chronimy się nawzajem,
bo przeżyłyśmy ciężkie chwile.
SUSANA ARA MARRACO AKADEMIA TAŃCA
Rozciągnijcie się, słuchajcie muzyki…
Ręka w drugą…
Dwa, trzy, cztery…
Soutenu. Pięć, sześć…
Tendu i zamykamy. Soutenu.
Jak się masz?
- A ty? - Świetnie.
- Kopę lat. - Tak.
Byłam nauczycielką baletu Georginy,
odkąd skończyła trzy czy cztery lata, aż do jej wyjazdu, gdy miała 16.
Gdy byłaś mała,
zrobiłyśmy coś w stylu Jeziora Łabędziego. Miałyśmy stroje łabędzi.
Pierwszy występ.
Pamiętam, jak stałyśmy w półkolu, a twoja szyja wyglądała tak.
Wyglądała przepięknie.
Miała idealnie rozciągniętą szyję.
Powiedziałam: „Spójrzcie na nią!
Ma najwyżej pięć lat,
a stoi tutaj jak…”
„Jest jak primabalerina”.
Zaszczepiłaś w nas dyscyplinę,
poświęcenie,
ciężką pracę, zacięcie, koleżeństwo…
Byłyśmy rodziną.
Nie chodziło tylko o taniec.
To był mój drugi dom, moja rodzina, moja motywacja.
Spędziłaś tu wiele godzin.
Nawet gdy nie miałaś zajęć.
- Tak. - Kręciłaś się tutaj.
Patrzyłaś, co się dzieje, i wszystkim pomagałaś.
Pamiętam naszą rozmowę.
Miałaś 14 albo 15 lat.
Spytałam cię, czy chcesz kiedyś tańczyć.
Wahałaś się między tańcem a modelingiem.
Dziecko myśli:
„Pojadę do Madrytu i będę zarabiać jako modelka”.
Ale życie takie nie jest.
Twoje naprawdę się zmieniło.
- Bardzo. - Cieszę się.
Widzę, że spełnia swoje marzenia.
Wiedziałam, że moja przyszłość…
Przeczuwałam dobre rzeczy.
Wiedziałam, że będzie dobrze,
że będę miała rodzinę. I tak się stało.
Wcześnie zostałam mamą.
Zna swoje mocne strony.
Jest spełniona.
Ma życie, o jakim marzyła.
Jest bardzo pewna siebie.
Patrz, kto przyszedł.
Pani Sara.
- Sara Lores. - Wyglądasz jak tancerka.
Miło widzieć ją w stroju baletowym.
Pamiętam ją w domu, w salonie.
Poruszała się, rozciągała.
Wpadłaś z wizytą.
Nadal tańczysz, prawda?
- Jasne. - Szczęściara.
Jestem baletnicą. Tańczę w Balecie Narodowym.
W życiu nie robiłam właściwie nic poza tańcem.
- Zatańczysz? - Oczywiście.
- Co tylko chcesz. - Dobra.
Najpierw rozgrzewka. Zesztywniałam.
Pamiętasz, jak kiedyś w sklepie narzekałam na swoje włosy?
Miałaś dosyć i klepnąłeś jakiegoś faceta w ramię.
Spytałaś: „Myśli pan, że moja znajoma ma brzydką fryzurę?”.
A on na to: „Oczywiście, że nie.
Wcale tak nie myślę”.
„Widzisz? Daj mi już spokój”.
Georgina wcale się nie zmieniła.
Jest psotna i przezabawna.
Bardzo czuła.
Zawsze była pełna życia.
Cały czas tańczyłaś. Tutaj i w domu.
Cały dzień siedziałaś w moim salonie.
Pamiętasz?
Kiedyś miałam obsesję na punkcie baletu.
Ale nigdy nie czułam, że jestem dość dobra. Inaczej bym tańczyła.
Starałabym się dalej.
Miała do tego głowę, pracowitość i upór.
To też jest ważne.
Chodziło też o pieniądze.
To był duży wydatek.
Rośniesz, potrzebujesz nowych butów, jeździsz na konkursy…
Nie było mnie stać. A robić coś na pół gwizdka…
To bez sensu.
Taniec to dyscyplina, poświęcenie,
ciężka praca, przyjaźń, koleżeństwo.
Przyznaję, że miałam spore braki.
Często czułam się bardzo samotna.
To wszystko mnie ukształtowało.
Stałam się osobą, którą jestem, dzięki tańcu i mojemu dzieciństwu.
Jej ciało pamięta.
To jest w niej.
Wszystko, czego nauczyła się w młodości.
Widać, jak jej twarz rozświetla to samo, co w dzieciństwie.
Kiedy była mała i tańczyła z wielkim uczuciem
i całkowitym skupieniem.
Cześć.
Jak się masz?
Kopę lat.
Moja druga matka.
Jak powiedziała Gio, jestem jak jej druga mama.
Spędziłyśmy razem wiele miłych chwil w moim domu.
- Jak się masz? - Świetnie.
- Mam coś dla ciebie. - Tak?
Spójrz.
Rety.
- Jak ładnie. - Zobacz.
- Byłaś taka mała. - Boże.
- Zobacz. Pamiętasz? - Tak.
- Tamte wakacje na plaży. - Co za wspomnienia.
Cóż…
- Patrz, jaka byłaś mała. - Tak.
Wróciłam tu i czuję się, jakbym nigdy nie wyjechała.
To takie dziwne. Odwiedziłam cytadelę,
i miałam wrażenie, jakby nic się nie zmieniło.
GRAUS, HISZPANIA
Gdy miałam 18 lat, chciałam mieszkać w Madrycie.
Nie było mnie na to stać.
Nie chciałam siedzieć w domu i użalać się nad sobą,
więc poszłam na rozmowę o pracę
w mieście dwie godziny drogi od Jaki.
Miasteczko miało 200 mieszkańców.
Do hotelu, w którym była rozmowa, prowadziła jedna długa droga.
HOTEL LLEIDA – RESTAURACJA
Mieszkałam tam.
- Po lewej. Pamiętam. - Tak.
Obok przejeżdżały ciężarówki, ludzie szli do pracy.
Byłam sama.
Od dziecka byłaś niezwykle odważna.
W nocy bałam się sama wracać, bo mieszkałam zupełnie sama.
Gdybym nie wróciła, nikt by nie wiedział.
Dlatego co wieczór dzwoniłam do mamy lub siostry.
Jeśli już spały, to dzwoniłam, aż odebrały.
Dotrzymywały mi towarzystwa.
- Bar się nie zmienił. - Zamknięty.
Wygląda tak samo.
Jaka szkoda.
Właścicielka nic się nie zmieniła.
- Pani Consuelo. - Georgina.
- Nie spodziewałam się pani. - Słyszałam, że jesteś w Graus.
- W ogóle się pani nie zmieniła. - Wyglądasz cudownie.
Chcesz wejść? Mam klucze.
Musieliśmy zamknąć z powodu pandemii.
Szkoda. Otwieramy w czwartek.
- Świetnie. - Ślicznie pani wygląda.
Obie wyglądacie cudownie.
- Tak. - Naprawdę.
Byłaś dla nas członkiem rodziny.
Wiem.
Nauczyła mnie pani wielu rzeczy.
Nie musiałam. Jesteś taka bystra.
Szybko się uczyłaś, nie potrzebowałaś pomocy.
Bardzo chciałam pracować.
Pojechałam kiedyś do Madrytu
i poszłam do Gucciego, żeby się przywitać.
Bardzo miło ją wspominaliśmy. Nie chcieliśmy tego stracić.
Była pani wszędzie.
Docierała pani do klienta szybciej niż ja.
Robiłam coś i widziałam, jak z kimś pani rozmawia,
odwracałam się, a pani już była obok.
Pamiętam, jak pracowałam w sezonie na trufle,
zjeżdżały się tłumy ludzi.
Myśliwi, narciarze.
W drodze do Baqueira Beret.
Kobieta, która jechała z mężem na narty,
zobaczyła, jak pracuję.
Wtedy postanowiłam wyjechać do Madrytu.
Ta pani była pod takim wrażeniem,
że powiedziała: „Jedź ze mną”.
Wcale się nie dziwię.
Takiej pracownicy ze świecą szukać.
Nie zastanawiałam się.
Wsiadłam w autobus.
Chociaż…
Przesiadałam się siedem razy.
Zgubiłam się na dworcu.
Wychodziłam, wracałam i płakałam.
Pytałam ludzi o drogę, a oni kazali mi iść prosto.
Zaniosłam CV na La Castellana.
Do Inditexu.
Wróciłam na dworzec
i spędziłam noc w autobusie.
Wróciłam do domu w niedzielę o 9.00.
W domu wzięłam prysznic.
Na 12.00 musiałam iść do pracy.
Byłam taka szczęśliwa.
Zadzwoniłam do siostry: „Mam dobre przeczucia.
Wiem, że do mnie zadzwonią”.
Trzeba się postarać za pierwszym razem.
Zrób coś dobrze raz i masz spokój.
Tak jest dużo łatwiej i szybciej.
- To prawda. - Zrób coś dobrze albo wcale.
Nic na pół gwizdka, bo wtedy to trwa dłużej.
Cristiano Ronaldo ma szczęście.
Powtarzam: miał szczęście,
że zwrócił na siebie uwagę Georginy.
Cieszę się, że mogłam dzisiaj otworzyć dla ciebie hotel,
mimo że mamy zamknięte.
Bardzo się cieszę.
RESTAURACJA
- Cześć. - Pa.
Kiedyś chodziłam tędy sama.
Codziennie o drugiej w nocy
albo o 5.30, gdy hotel się otwierał.
Przejeżdżały ciężarówki.
Zobacz, to ten mięsny.
Kupowałam w nim longanizę.
Była pyszna.
To był mój mięsny.
Dzień dobry.
Witamy.
Dziękuję.
Robiłam zakupy rano i wieczorem.
Lubiłam z panią rozmawiać.
Siedziałam tu z godzinę.
Obserwowałam staruszki na zakupach. Nie miałam tu znajomych.
Pamiętam secallonę.
Przeszkoliła mnie pani. „To secallona, longaniza,
a to jest fuet”.
- Mamy wszystko, jeśli… - Chcecie spróbować?
- Tak? - Dobrze.
Pycha.
- Która to secallona? - Ta tutaj.
- Ta? - Tak.
Ta jest z pleśnią.
- Ale można zrobić bez. - Wolałam bez.
Bez pleśni? Pamiętam.
Przepyszne.
- To najlepsza… - Aż mi ślinka cieknie.
W sam raz na kanapki dla dzieci.
- Uwielbiają wędliny. - Oczywiście.
- Tak. - Jak na Hiszpanów przystało.
Właśnie.
Zawsze lubiłaś wędliny.
Dzięki tacie. Dużo mi ich kupował.
Mam bardzo szybki metabolizm.
Oby to nigdy się nie zmieniło,
bo uwielbiam jeść.
Jedzenie bardzo zbliża mnie do ludzi.
- Chcę całą secallonę bez pleśni. - Wszystko?
Niech będzie.
To do Włoch, a to do Hiszpanii.
Jeszcze dwie…
I Sofi.
- Jeszcze cztery. - Cztery?
WŁOCHY – MADRYT
Możemy zrobić sobie z panią zdjęcie?
Jasne.
Już do tego przywykłam.
Szukam spokojnych miejsc, w których czuję się komfortowo.
Z dala od tłumów.
Unikam zatłoczonych miejsc.
- Podpiszesz mi się? - Gdzie?
Może na kasku?
Rozumiem ludzi, którzy chcą do mnie podejść,
przywitać się, poznać mnie i powiedzieć, że mnie kochają.
Albo zrobić sobie zdjęcie.
Rozumiem to.
Ale czasem nie mam ochoty,
żeby ktoś robił mi zdjęcia. Nie zawsze wyglądam i czuję się dobrze.
Cześć, skarbie.
Patrz.
Kupuję kiełbasę w Graus.
W mieście, w którym pracowałam. Odwiedziłam dawną szefową.
Teraz idziemy do kościoła.
Wszyscy za tobą idą.
Co?
Wszyscy za tobą idą.
Jak za prezydentką.
Bliźniaki zawsze się dziwią.
Mówią, że takie tłumy chodzą za prezydentem.
Jasne.
Nie myślę o sobie jak o kimś sławnym.
Ale gdy gdzieś wychodzę,
ludzie sprawiają, że czuję się jak ktoś znany.
Dobrze, kochanie. Jadłeś coś?
Nie, zaraz zjem.
Jesz obiad w domu?
Zobacz.
- Zupełnie sam. - Fajnie.
W swoim żywiole.
- No jasne. - Fajnie.
- Co zjesz? - Dobrze, kochanie.
Twojego ulubionego kurczaka.
Zazdroszczę.
Pycha.
Cristiano jest cudowny.
To taki zwyczajny facet.
Jest bardziej zwyczajny
niż zwyczajni ludzie.
To niesamowite.
- Dobrze, skarbie. - Dobra.
- Buziaki. Na razie. - Ciao.
BAZYLIKA MATKI BOLESNEJ
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Nie miałam przyjaciół w Graus,
więc wracałam do domu pomiędzy 17 a 20.
Czułam się bardzo samotna.
„Co można robić w Graus? Dobra, pójdę do kościoła”.
Przychodziłam tu słuchać, jak zakonnice odmawiają różaniec
i Ojcze Nasz, a potem była msza.
W wolne dni chodziłam do kaplicy.
Do bazyliki.
Zanieść kwiaty Dziewicy.
Bazylika ma w sobie pewną siłę…
Moc.
Jestem bardzo religijna.
Zawsze czułam, że Bóg mnie chroni.
Bóg zawsze mnie inspirował i dodawał mi sił w walce
o to, co dla mnie najlepsze.
Modliłam się, żeby Bóg mi pomagał,
prowadził mnie i pomógł mi wypełnić moje przeznaczenie.
Pojechałam do Graus,
wiedząc, że gdy moja siostra skończy liceum,
zamieszkamy razem w Madrycie.
I tak się stało.
Dzięki Bogu, zadzwonili do mnie cztery dni po złożeniu CV.
Siostra pisała jeszcze egzaminy, wyjechałam miesiąc przed nią.
MADRYT, HISZPANIA
Początki w Madrycie były okropne.
Szukałam taniego mieszkania.
Za trzysta euro.
Wylądowałam w mieszkaniu na Avenida de América.
Okazało się, że to był magazyn.
Zimą marzłam, a latem się gotowałam.
Miałam sąsiadkę, panią Carmen.
Pracowałam w sklepie Massimo Dutti.
Miałam tak daleko, że traciłam pięć godzin na dojazdy.
Czasem w piątki
i w niektóre soboty obsługiwałam gości
w maleńkim barze.
Pewnej niedzieli wróciłam do domu.
Pracowałam nocami.
W czwartek, czwartkową noc, piątek, piątkową noc,
sobotę i sobotnią noc.
Całą niedzielę przesiedziałam w sklepie.
Wróciłam do domu z płaczem.
Zapukałam do Carmen i powiedziałam, że jestem jej sąsiadką.
Poprosiłam ją o trochę ryżu i jajko sadzone.
A ona na to: „Oczywiście”.
Od tamtej chwili
stała się dla mnie bardzo ważna.
Była dla mnie taka dobra.
Gdy jesteś dobrym człowiekiem,
życie zsyła ci innych dobrych ludzi.
Dlatego nie zapominam, skąd pochodzę,
i staram się pomagać innym.
MADRYT, HISZPANIA DOM RODZINNY
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze. Pakuję prezenty dla dzieci.
Bardzo się cieszą. Powiedzieliśmy im wczoraj.
Że przyjadę?
- Co u nich? - Bardzo się cieszą.
Jadę do Nuevo Futuro.
To stowarzyszenie na rzecz dzieci
z rozbitych rodzin, które są pod opieką państwa.
- Moje dzieci chrzestne. - Chętnie pomogę.
- Poradzę sobie. - Świetnie, dziękuję.
- Dobra, ciao. - Pa.
Skarbie, jadę właśnie do mieszkania Nuevo Futuro.
Będziesz gotowy za pół godziny?
Zaskoczymy ich telefonem od ciebie.
Słyszałam, że są bardzo podekscytowani.
Buziaki. Pogadamy później.
Zawsze pytają, kiedy przyjedzie Cristiano.
Dzieciaki mają mnóstwo jego plakatów. Wszystkie chcą zostać piłkarzami.
Kochają buty Crisa. Kochają Crisa.
Zawsze pytają, kiedy przyjedzie,
a ja mówię, że następnym razem.
Źle się z tym czułam.
Ale pomyślałam, że dzięki technologii
najlepszym sposobem będzie wideorozmowa.
Cześć.
- Cześć! - Cześć.
Jak się masz? Ale wyrosłaś!
Ile miała lat, gdy ją poznałam?
Trzy. Prawda, Angie?
- Trzy? - Ile miałaś lat?
- Teraz ma sześć czy siedem? - Sześć.
Sześć.
Jakaś ty duża.
- Bawiliście się zabawkami? - Tak.
Zużyłyście perfumy?
Tak.
Gdzie twoje śliczne rodzeństwo?
- Rany! - Cristiano.
- Tak. - I Messi.
Zobacz.
- Ślicznie. - Sam ułożyłem.
Sam?
- Naprawdę? - To moja mama.
Jaka ładna.
Chciałam zobaczyć to mieszkanie.
Sprawdzić, jak wygląda mieszkanie dla dzieci pod opieką państwa
i stowarzyszenia.
Dzieci miło mnie przyjęły i pokazały mi swoje pokoje.
Opowiedziały mi o sobie.
Pokaż. To prawdziwy diament?
Nie.
Następnym razem przywiozę ci
naszyjniki, które dołączają do pantofelków moich córek.
Dobrze?
Masz córki?
- Dwie córki i dwóch synów. - Jak się nazywają?
Najmłodsza jest Alana.
A Eva starsza.
Mateo, środkowy, i Cris, najstarszy.
- Cris? - Cristiano, jak jego tata.
To jedna z najstarszych dziewczyn.
Martina, Míriam.
Nie mieszkasz już tutaj?
Jesteś w mieszkaniu dla starszych? Przy Ventas, tak?
Mieszkałam po drugiej stronie. Blisko Guindalery.
- Czasem chodziłam… - Gdzie pracowałaś?
W sklepie z ubraniami.
- W którym? - U Gucciego.
Nie chodzi tylko o prezenty
czy jakieś datki.
Trzeba je odwiedzić, poświęcić swój czas,
zapewnić poczucie bezpieczeństwa
i towarzystwo.
- Gdzie reszta? - Tam.
Chodźcie tu.
Na każdym jest imię.
To dla Britany.
Przyniosła mi buty Nike!
- To od wszystkich. - Naprawdę?
Najpierw przeczytaj ten.
- Ten? - Tak.
Zobaczmy.
„Georgino, masz wielkie serce”.
Ty przeczytaj.
Przeczytaj mi to.
„Georgino, masz wielkie serce.
Na świecie powinno być więcej takich ludzi.
Jesteś życzliwa, szczera. Jesteś wspaniałą mamą.
Nie zapomnij o mnie”.
Nigdy o tobie nie zapomnę.
Zobaczmy…
Zawsze się przy nich wzruszam.
Gdy o nich myślę, natychmiast się rozczulam.
To wspaniałe dzieciaki.
Są takie wdzięczne.
To niesamowite. Daję im tak niewiele,
a one mówią takie piękne rzeczy.
Żaden dorosły czy ktoś w lepszej sytuacji finansowej
nie powiedziałby takich rzeczy. Wiecie?
Teraz twój, Kevinie.
„Kocham cię, Georgino.
Kevin.
Kocham cię, Georgino.
Powiedz Cristianowi. Bardzo cię kocham, Georgino.
Dziękuję za buty, Georgino.
Wiesz, że bardzo cię kocham.
Nigdy ci o tym nie mówiłem.
Bardzo cię kocham”.
Mówiłeś mi!
Zawsze mi to mówisz.
Mam dla was jeszcze jedną miłą niespodziankę.
Cześć.
- Cześć! - Cześć. Rety, Cristiano!
Jak się macie?
- Cześć. - Kevin.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Chciałem się z wami przywitać i przesłać wam uściski.
Któregoś dnia odwiedzę was razem z Gio. Bardzo bym tego chciał.
Super!
Pilnie się uczcie i bądźcie grzeczni, dobrze?
Dobrze!
Buziaki dla wszystkich. Niedługo się spotkamy.
- Dobrze! - Dziękujemy!
- Dziękujemy. - Buziaki.
- Pa! - Do widzenia!
Buziaki.
- Zadzwonię później. - Dobrze. Ciao.
Byli w szoku.
Zrobiło się zabawnie,
gdy Cristiano powiedział: „Pa, skarbie”.
Wszystkich rozczulił.
- Podobała wam się niespodzianka? - Wspaniała!
Nie spodziewaliście się, co?
Ani trochę.
Kevin!
Kevin.
Oczywiście, to twój ulubiony zawodnik.
- To twój ulubieniec? - Tak.
Świetnie.
- Buziaki, muszę już iść. - Dzięki.
To ważne, bym nie zapomniała, skąd pochodzę
i kim jestem.
Nasze doświadczenia czynią nas tym, kim jesteśmy.
Dzięki mojej „popularności” czy widoczności,
mogę pomóc wielu organizacjom
i wielu ludziom w potrzebie.
Otacza was miłość. Jesteście uroczy.
- Przyjedź do nas z Cristianem. - Dobrze.
MARBELLA, HISZPANIA
Tędy.
Jak się masz?
Świetnie. Cieszę się, że tu z wami jestem.
Dostanę nagrodę, będę na scenie, przemówię…
Stresuję się.
Cała się trzęsę.
Nagrodę Starlite 2021 otrzymuje Georgina Rodríguez.
Dziękuję. To zaszczyt otrzymać nagrodę solidarności.
Będę pomagała, kiedy tylko zdołam.
Chcę robić to, co słuszne.
W futbolu wszystko zmienia się błyskawicznie.
Trzeba być na to gotowym.
Lata spędzone w Turynie były wspaniałe.
To miasto wiele mnie nauczyło.
Nigdy go nie zapomnę.
Napisy: Aleksandra Basińska