NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
SEWILLA, HISZPANIA
Dzisiejszy mecz jest bardzo ważny.
Portugalia powalczy z Belgią o miejsce w ćwierćfinale.
Pójdziemy do ulubionej restauracji Edu.
Jest najlepsza.
Zabrał nas tam po gali nagród MTV,
byliśmy zachwyceni.
Mam cudowne wspomnienia z Sewilli, bo dwa lata temu byłam prezenterką
na gali nagród MTV.
Cristiano był tam ze mną.
Po raz pierwszy zamieniliśmy się rolami.
Ja byłam na scenie,
a on na widowni.
Sewilla mieni się feerią barw
Uwielbiam to.
Sewilla wciąż swój urok ma…
Zniszczyliście moje szanse na zostanie piosenkarką.
Śpiewaj dalej. Może kiedyś…
Możesz robić wiele rzeczy. Nie musisz śpiewać.
Helen nazywa mnie „mopioktorką”.
To połączenie modelki, piosenkarki i aktorki.
Uwielbiam śpiewać.
To, czy potrafię, to już inna sprawa.
PLAC ALTOZANO
- Dobra, toast za Gio. - Dzięki za zaproszenie.
- Dzięki za wszystko. - Świetny pomysł.
Za zwycięstwo Portugalii i dobrą zabawę.
Nigdy nie byłam z tobą na froncie.
- Z przodu? - Nigdy.
Dostałam kiedyś w głowę piłką tenisową.
Cris nie zdołał jej złapać.
Zawsze miałam szczególny talent do obrywania piłką.
Po pięciu minutach meczu
piłka poleciała w moją stronę.
Cris ma dobry refleks, więc zdołał ją zatrzymać,
ale i tak się ode mnie odbiła.
Jeśli wszystko się uda, zagrają dla nas Los Rebujitos.
Nie, jeśli ty ich ściągnąłeś.
Byliśmy na wakacjach w Portugalii,
a ja zadzwoniłem do Los Rebujitos.
Chciałem zaskoczyć Gio i Cristiana.
Urządziłam dla Crisa imprezę z portugalskimi muzykami,
ale skoro wszyscy jesteśmy Hiszpanami,
chciałam pokazać Crisowi coś…
Hiszpańskiego.
Julia wspomniała o Los Rebujitos,
a ja na to, że ich znam, bo byli w El Chiringuito.
Powiedziałem, że ich ściągnę.
Los Rebujitos powiedzieli, że to świetny pomysł i przyjadą.
W dzień występu
zacząłem do nich pisać. Zrobiła się 16.00, potem 17.00.
Jechali z Kadyksu do Portugalii.
„Edu, co się dzieje?”
„Nie przyjadą. Pomylili się. Myśleli, że to za tydzień.
Nie przyjadą. Co teraz?”
- „To nie może być prawda”. - Nie wierzę.
Najgorzej było na kolacji.
Usiedliśmy do stołu,
a oni przypuścili atak.
- Siedział przede mną. - Jak teraz.
Kiedy Georgina, Paixão i Toni są razem, to uwierz…
Przynajmniej mieliśmy się z czego śmiać przez calutki wieczór.
Cris jako jedyny się nie odezwał.
Nie mieszał się w to.
On się nie mieszał? Niemożliwe.
Milczał, a potem szturchał Paixão
i mówił: „Dokop mu”.
Los Rebujitos!
Jak się macie?
Cholera!
Zdrowie!
Jasne, że zagramy.
- Śpiewamy! - Jak się macie?
Witajcie.
Wielkie dzięki.
- Witajcie! - Miło nam. Jak tam Sewilla?
- Jest super. - Świetnie.
Macie ochotę na muzykę na żywo?
Coś dobrego.
Ostatnio byliśmy załamani.
Dzięki, że nie przyjechaliście.
Mogliśmy nabijać się z niego przez cały rok.
- Dali ci w kość? - Obwiniali mnie.
- Będziemy czekać. - Dobra.
Spełniłem marzenie o sprowadzeniu Los Rebujitos.
Może wreszcie przestaną mnie dręczyć o to,
że w zeszłym roku nie ściągnąłem ich do Portugalii.
Ten kawałek napisałem
podczas zachodu słońca w Tarifie.
Może go znacie.
To na tej plaży nas wystawiłeś?
Na tej samej?
Właśnie tam wtedy byłem.
Ekscytujące!
Uwielbiam to!
- Dalej! - Tańczymy!
Czekaj.
Olé!
Dalej!
Olé!
- Brawo! - Ale z ciebie cyganka!
Brawo!
Tak się cieszę.
Zrobiłam to. Nie mogłam się powstrzymać.
Ta miła atmosfera sprawiła, że chciało mi się śpiewać.
Denerwuję się.
Chcę, żeby wygrali.
Chcę, żeby dostali się do ćwierćfinału i wygrali Euro.
Cześć.
Dzisiejszy mecz z Belgią jest decydujący.
Albo odpadną, albo będą grać dalej.
Czuć napięcie.
Denerwuję się.
Stresujesz się, Gio?
Jestem kłębkiem nerwów.
„Kłębkiem nerwów”?
Jaki wynik?
- Obstawisz? - 2-0 dla Portugalii.
- Dwa do zera. - Cristiano Ronaldo.
- Idzie mu lepiej. - Co z nim?
Dawaj, stary!
Pierwsza połowa była bardzo wyrównana.
To był dziwny mecz.
Nic nie działo się zgodnie z oczekiwaniami.
Już koniec?
Portugalia – zero, Belgia – jeden.
Belgia pokonała Portugalię.
Nie tego się spodziewaliśmy.
Byliśmy pewni, że wygramy.
Gratulacje dla Belgii, która przechodzi do…
Zawsze chcemy wygrywać, odnosić sukcesy.
Ale to niemożliwe.
Słysząc o płaczu Cristianita…
Jestem jego ojcem, więc było mi przykro.
Nie płacz, Cris. Tata wreszcie odpocznie.
Cris płacze, bo się przejmuje.
Płacze, bo mu smutno, że nam się nie udało.
Jest taki jak ja i jestem z tego dumny.
Nie smuć się. Musisz poprawić humor tacie.
Uspokój się.
Taka jest piłka.
To trudne dla nas wszystkich,
ale musimy pokazać się z jak najlepszej strony,
myśleć pozytywnie
i opiekować się Cristianem, żeby mógł się odciąć.
Gdybyśmy wtedy usłyszeli,
że jego tata i tak zostanie najlepszym strzelcem Euro 2021,
porażka pewnie nie byłaby dla niego taka dotkliwa.
Takie jest życie.
Przeżywamy lepsze i gorsze chwile.
Cristiano musi to wiedzieć.
Mówię mu:
„Od narodzin aż do śmierci
napotkamy wiele trudności.
Na tym świecie nie jest łatwo”.
MAJORKA, HISZPANIA
W końcu, po długim roku pracy,
zaczynamy wakacje na Majorce.
Uwielbiam Majorkę. Jesteśmy tu trzeci raz.
Są tutaj najlepsze wody w Europie.
Wszystko jest idealne.
Dom, miejsce, wszystko.
Wszystko, o co prosiliśmy, było idealne.
Tego było nam trzeba.
Na wakacjach robimy to, czego ja nie robię w sezonie.
Chcę się wyluzować i robić co tylko…
Chcę być z bliskimi i przyjaciółmi.
Czuć się wolny jak ptak.
Robić to, co chcę.
Po prostu…
wypoczywać, podróżować,
żeglować, siedzieć na jachcie.
Cieszyć się życiem.
W domu jestem sobą.
Dzieci wiedzą, jaki jest ich ojciec.
To prawdziwy Cristiano.
Moje dzieci, Gio, bliscy przyjaciele, moja rodzina. Wszyscy mnie znają.
Dom jest ogromny.
Stoi tuż przy plaży.
Basen jest nieco dalej,
żeby dzieci nas nie budziły, gdy pójdziemy na drzemkę.
Dzieciaki mogą biegać po trawie,
a dostęp do domu jest ograniczony,
więc paparazzi muszą trzymać się z dala.
Przez kilka dni byliśmy sami,
a potem dołączyli do nas znajomi.
Przyjeżdżali, gdy dostali wolne.
Było super.
Naprawdę było warto.
Cristiano i Gio zaprosili nas na wakacje.
Wypoczywaliśmy, byliśmy razem,
a inni znajomi tam wpadali.
Czego chcieć więcej?
CAŁUSY
Gdy spotykamy się z przyjaciółmi, świetnie się bawimy.
Jeśli gdzieś leży piłka, to ktoś na pewno ją kopnie,
poda komuś i tak dalej.
Faceci tak mają.
Cristianito.
Chciałbym, żeby został piłkarzem, bo widzę, że ma prawdziwy talent.
Nie chcę, żeby odpuścił, bo każdy ma coś, w czym jest dobry.
Każdy ma jakiś talent.
Na niektórych można zbić fortunę,
a na innych nie, ale talent to talent.
Na Majorce, jak wszędzie,
lubimy wypoczywać, być na plaży,
przy basenie
i w dobrych restauracjach.
I w łóżku.
Lubimy się wyluzować.
CANNES, FRANCJA
74. FESTIWAL FILMOWY W CANNES
Cóż…
w końcu nadszedł wielki dzień.
Festiwal Filmowy w Cannes.
Przerwałam wakacje, żeby tam pojechać.
Czasem trudno pogodzić pracę z wypoczynkiem,
ale cieszę się, że ją mam,
nawet jeśli przerywam wakacje.
Nie przeszkadza mi to. Cieszę się.
Nie wiedziałam, że w Cannes jest plaża. Mogłaś powiedzieć.
To Lazurowe Wybrzeże.
Super. Niezłe jachty.
- Mogłyśmy tu przypłynąć. - Racja.
Jesteś głodna?
Zawsze.
Muszę zjeść coś lekkiego. Zastanawiam się co.
Sprawdźmy.
„Pięć potraw na wzdęcia”.
„Figi,
ananas, papaja i kiwi”.
- A coś normalnego? - Właśnie.
Coś, co nie jest owocem?
Niestety w tym roku festiwal odbył się latem.
Gdy jestem na wakacjach,
myślę sobie, że skoro wyjechaliśmy
i więcej się ruszamy,
mogę zjeść więcej deserów, lodów.
W tym roku byłam na diecie przez 15 dni.
Chyba zjem grillowanego kurczaka.
Ja nie pozuję, mogę zjeść coś normalnego.
Będę ci zazdrościć.
Dobra, zjem coś z grilla.
Nie przejmuję się wagą.
Chcę się czuć dobrze w swoim ciele
i właściwie się odżywiać.
Sałatka z ogórka.
Żartuję. To do masażu.
Jeszcze.
Przed ważną imprezą źle sypiam. Jestem podekscytowana.
Proszę o ogórki i robię z nich okłady.
Pół ogórka kosztowało mnie cztery euro.
To najdroższy ogórek w moim życiu.
Co zrobiłam?
Kładłam je sobie na oczach,
a resztę zjadałam.
Dzwonił Nicolas. Chciał zrobić twoje pierwsze zdjęcia w Cannes.
Nie ma mowy.
Musimy zrobić zdjęcie hotelu i je opublikować.
Mogę zrobić sobie zdjęcie
na schodach, w sukience i makijażu.
W porządku.
Od której zacząć? Od brązowej? Pomóż mi.
Zaczniemy od brązowej, bo włożysz ją na czerwony dywan.
- Mówię ci. - Julia?
Od której zaczniesz?
- Od Jeana Paula. - Dobra.
Inaczej biedny Ramón…
skończy w morzu, z rybami.
Życie Gio jest pełne kontrastów.
Jest gospodynią domową. Widziałam, jak sprząta i prasuje,
jak odkurza.
A z drugiej strony jest jak…
królowa festiwalu.
Tylko nie słuchaj sugestii.
Wiesz, że nigdy tego nie robię.
- Już. - Dalej.
- Rany! - Bum!
Podoba ci się?
- Co sądzisz? - Fantastyczna.
- Pozowałabym tak. - Wspaniała.
Zobacz, jak pasuje.
- Wspaniale leży. - Tak.
Zero sztuczności.
- Wszystko podkreśla. - To prawda.
Nie jadłam obiadu. Ani kolacji.
- Bez makijażu. - Ani śniadania.
- Nawet nieuczesana… - Tak?
Super.
A może tak?
Albo tak.
- Tak. - Rozpuszczone włosy?
Rozpuszczone.
- Ładniej ze spiętymi. - Tak?
Ładniej będzie z kucykiem.
Kucyk? Daj spokój.
Ważne, żebyś…
wybrała sukienkę Jeana Paula Gultiera.
Wtedy będę szczęśliwy.
To ta z Paryża.
- Tak. - Z pracowni.
Mam też zieloną suknię od Alego K,
z przymiarki w hotelu Crisa na Gran Vía.
Ramón nalega,
żebym włożyła suknię Jeana Paula, bo to wyjątkowa okazja.
A sama suknia jest cudowna.
Dalej, chcę ją zobaczyć.
Przemyślę to.
Zobaczycie.
Jak zrobią fryzurę i makijaż…
W obu wyglądasz oszałamiająco.
Nieważne, którą wybierzesz.
Przemyślę to. Ciao.
Dokończymy makijaż,
zrobimy przymiarkę, a o 17.20 przyniosą biżuterię.
Zastanów się. Obie są piękne.
Mamy szmaragdy do zielonej?
Cóż, szmaragdów nie…
Wiesz, kto dziś będzie? Heidi Klum.
Nicole Kidman.
Sharon Stone.
Brązowa skóra nie pasuje do plaży.
Obie pasują.
Jest lato, a ty odkrywasz plecy i ramiona.
Jest rozcięcie.
Wygląda seksownie.
- Biżuteria gotowa. - Mają naszyjnik…
Będziesz lśnić.
To ona ma ostatnie słowo. Ja wyrażam swoją opinię.
Jeśli uważam, że to naprawdę ważne…
AGENT, UNO MODELS
…to nalegam.
Dziś zjawi się Nicole Kidman. Tutaj jest w sukni Gaultiera.
Ważne gwiazdy…
To nie jest marka, która nie miałaby nic wspólnego z tymi ludźmi.
Przeciwnie.
Czuję presję ze strony Ramóna
i nie chcę nikogo urazić.
Nie chcę, żeby ktoś się obraził, bo odrzuciłam którąś sukienkę.
Nie będziemy naciskać.
Sama zdecydujesz.
Ale od tego masz ekipę zawodowców.
Wiemy, co robimy,
i doradzamy ci, co jest dla ciebie najlepsze.
Przemyśl to, zrelaksuj się,
dokończ makijaż.
Rano zrobiliśmy przymiarkę.
Wyglądała bosko.
Myśleliśmy, że to ta sukienka.
Pojechałem po biżuterię do brązowej,
a po powrocie wyczułem zmianę atmosfery.
- Pracujemy od trzech miesięcy. - Nic nie mówiłem.
Poprosiła o opinię, a ja jej udzieliłem.
Dobra.
To nie ja…
Nicolas nic nie mówił. To ja chcę…
Nie wiem, co się dzieje.
Do apartamentu przyszedł Nicolas,
fotograf mody.
Jest jednym z najlepszych w Europie.
Gdy jeżdżę na festiwale
i mogę trafić na okładkę, lubię współpracować z nim.
Cristiano widział mnie na przymiarce u Jeana Paula
i powiedział, że woli zieloną.
Widział ją na żywo.
Każdy jest ekspertem w swojej dziedzinie.
Nie jestem fotografem i nie próbuję nim być.
Nie jestem stylistą i go nie zgrywam.
- Jestem agentem… - Robisz za stylistę.
Jestem twoim agentem i myślę o twoim wizerunku,
o tym, co jest dla ciebie najlepsze,
co może ci pomóc.
O tym właśnie myślę.
Inni o tym nie myślą.
To nie było tylko napięcie pomiędzy Ramónem i Nicolasem.
Pozostałym też się oberwało.
Ramón wściekał się na wszystkich.
Do dziś nie wiedziałam, którą sukienkę założyć,
więc nie wyobrażałam sobie siebie
z pasującą fryzurą.
Wciąż nie byłam pewna.
Zostało 20 minut do przyjazdu samochodu,
a ona wciąż nie wiedziała, co włożyć.
Musiała to zrobić natychmiast.
- Cześć. - Cześć.
Jestem gotowa.
Georgina podjęła dobrą decyzję.
Poszliśmy o krok dalej w świecie mody.
Bez naszyjnika?
- Spróbujmy. - Jeśli chcesz.
Jestem rozpieszczony? Trochę.
Dostaję to, czego chcę.
Przez jakiś czas byliśmy z Laurą Lee.
Pracujemy z nią od kilku miesięcy.
Klasyczny Chopard.
Przypomina mi inne.
Ostatecznie włożyłam suknię Jeana Paula
i wiem, że wzbudzi sensację.
Ślicznie.
Bardzo ładnie. Pięknie.
Pięknie.
SPEŁNIAM MARZENIA
Mam wiele skojarzeń.
Czuję się jak grecka bogini,
wojownicza księżniczka Xena…
A biżuteria sprawia, że czuję się jak królewna.
Wszystko po trochu.
Georgina!
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Obecność Georginy w Cannes wzbudza spore zamieszanie.
To sympatyczna celebrytka.
Media ją lubią, ludzie też.
Moja ciocia ją lubi.
Wy też.
Przyznaję, że przed każdym czerwonym dywanem
trochę się stresuję.
Ale to nieuniknione.
Stres jest potrzebny,
jeśli mamy cieszyć się życiem i zachowywać entuzjazm.
Jeśli chodzi o Georginę, celujemy wysoko.
W pozowaniu na czerwonym dywanie
najbardziej lubię podążanie
śladami gwiazd filmowych.
To jak sen.
Jakbym była we własnym filmie.
Zrobiliśmy furorę.
Międzynarodowe media,
jak CR Fashion Book i inne,
opublikowały bardzo pozytywne recenzje.
Podobnie jak inne ważne sieci.
Naprawdę dobrze nam poszło.
Po czerwonym dywanie poszłam na imprezę.
Na kolację u Choparda.
Zaprosili najważniejszych klientów.
Pada śnieg, pada śnieg Dzwonią dzwonki sań
Musisz to przymierzyć.
I nagle…
Jestem ambasadorką Choparda.
Uwielbiam nosić ich projekty.
To coś więcej niż biżuteria. To dzieła sztuki.
Utożsamiam się z nią.
Zawsze wybieram biżuterię, w której czuję się dobrze i pewnie.
Musi pasować do mojej osobowości.
To poważna sprawa. Ten strój mówi: „Idę na uroczystą kolację”.
Który wygląda bardziej luksusowo?
Ten.
Czyli ten.
KOLACJA #FESTIWALWCANNES
Idziemy.
Proszę.
Uwaga nie dziecko! Bucik!
Idziemy.
- Witaj w raju. - Dzięki.
WSPÓŁDYREKTORKA
Zdrowie!
- Szczęścia! - Tak jest.
- Szczęścia. - I szynki.
Chcę szynki i szczęścia.
To najlepsze. I szampan.
Jestem wdzięczna wszystkim, którzy mi to umożliwili.
Pozytywne opinie to nie tylko moja zasługa.
Stoi za mną wielu ludzi.
Wyjechałam z festiwalu szczęśliwa,
gotowa na powrót na wakacje z moim facetem i dziećmi.
LIZBONA, PORTUGALIA
To dom Cristiana, więc ludzie bardzo nas szanują.
Idziemy ulicą, a ludzie trzymają się z daleka.
To spokojne miejsce na spędzenie lata.
Kiedyś pewnie zamieszkamy w Portugalii.
Masz jutro trening?
- Pójdę na zakupy z Julią. - Dobra.
Zdążymy pojechać do Cascais?
Chcę, żeby zobaczyli Cascais. Pokażemy im dom.
Jedźmy jutro.
- Na miejscu pójdziemy na rybę. - Skończę…
Przyjadę zaraz po treningu.
Czasem najdrobniejsze rzeczy…
Mam mieszkanie w pobliżu.
Wyszedłem z domu.
Wypiłem kawę kilka metrów od domu.
Byłem z przyjaciółmi. Powiedziałem im:
„Cholera, świetnie się tutaj czuję”.
A oni na to: „Co z tobą? Oszalałeś?”.
Czułem się dobrze, bo to było zwyczajne miejsce,
w którym czułem się wolny jak ptak.
Ktoś przechodził i mówił dzień dobry.
Nie czułem, że ktoś nas obserwuje.
Dobrze się bawiłem. Nawet słońce świeciło.
Mówię im to, a oni: „Cris,
to nic nadzwyczajnego”.
„Dla ciebie nie, ale dla mnie tak”.
Ale zawsze powtarzam, że nie mogę narzekać.
- Rozmawiałaś z dziećmi? - Tak.
- Tak? - Tak.
Chciały pójść na basen obok. Widziały go z balkonu.
- Mogą iść. - Wiem.
Ale wolałabym, żeby poszły pojutrze.
- Pojedziemy w niedzielę. - Weźmiemy je.
Jasne.
Alberto chce odwiedzić wyspę rano.
Dobra.
To nasz ostatni dzień.
Potem będę miał trening za treningiem.
I po wakacjach.
Na wakacjach robię rzeczy,
które pozwalają mi utrzymać formę.
Chcę grać w piłkę jeszcze przez kilka lat.
Ale nie…
Na wakacjach robię to,
czego nie robię w sezonie.
Mamy jeszcze trzy dni.
Spokojnie.
Na zdrowie, skarbie.
- Szczęściara ze mnie. - Tak.
MADRYT, HISZPANIA
Zorganizowałam niespodziankę dla siostry.
Dziś pozna płeć swojego dziecka.
Zorganizowałam kolację-niespodziankę z jej najbliższymi przyjaciółmi.
Powiem Ivi, jakiej płci będzie jej dziecko.
Co myślą rodzice?
Ona obstawia córkę.
To dziewczynka.
- Myślę, że chłopiec. - Tak?
Jedno z nas trafi.
Chciałam usłyszeć to od siostry,
bo to prawda…
Wykonałam badania genetyczne.
Laborant chciał mi powiedzieć przez telefon,
ale mu przerwałam.
Chciałam to usłyszeć od kogoś wyjątkowego.
Nie wierzę, że się nie wygadałaś.
Nie wierzę.
Powiedziałaś…
- Cristianito wie. - Cris wie, bo…
Nikomu nie mówiłem.
W Monako wyraziłam się jasno.
Użyłam obliczeń, naszyjnika i dłoni.
Wyszedł ci syn?
- Córka. - Dziewczynka.
- Zaczynam się gubić. - A wy wątpiliście.
Chyba nie ufam georgiologii.
Prosto.
Widzisz? Córka.
Dziewczynka!
Dobra, obstawiajcie.
- Dalej, bo stracimy nagrodę. - Iván nie wie.
Ja nie biorę udziału, więc nie muszę płacić.
Tylko ona ma kasę!
Na wypadek, gdybyśmy powiedzieli: „Milion euro”.
Za dziecko! Ono jest najważniejsze.
- Jesteśmy tu… - Za więcej dzieci!
Za dziecko.
Wznieśmy toast.
Każdy zaproponuje swój? Super!
Za moją piękną cipkę!
Mucha.
- Chyba kuleje. - Nie dotykaj jej.
Proszę ją zabrać.
- „Proszę!” - Nie ma skrzydeł.
- Nie poleci. - Biedaczka.
- Co to jest? - Mucha.
„Proszę ją zabrać”.
- Nie miała skrzydeł. - Biedna muszka.
Pora ogłosić…
kogo się spodziewacie.
Przynieś niespodziankę!
Rety.
- A ja patrzyłam tam! - Ja też.
- To płód. - Pocę się.
Mam otworzyć?
To twój płód.
Trzęsę się.
Dziękuję, że jesteście tu ze mną
i z Carlitosem.
Dobrze.
- Odwróć. - Odwróć to.
Denerwuję się.
Nie wierzę.
Mówiłam!
Niesamowite.
- Mówiłam. - Nie wierzę.
Dziewczynka! Rety.
Super.
- Chciałaś córeczkę? - Jasne.
Tak się cieszę.
Twoje życie zmieni się na lepsze.
- Tak sądzisz? - Tak.
- Na lepsze? - Dziecko zawsze odmienia życie.
Zastanawiam się, jak mogłam mieć takie szczęśliwe życie,
bo naprawdę byłam szczęśliwa,
choć nie byłam matką.
To wielka radość.
Tak.
Będziesz się martwić.
I nigdy nie przestaniesz.
Nawet czymś takim jak kolor paznokcia.
Nawet gdy skończy 50 lat.
Zawsze będziesz się martwić.
Super.
Nie mogę się już doczekać.
Na pewno będzie najlepszą mamą na świecie,
bo jest bardzo troskliwa
i oddana.
Dlatego będzie wspaniała.
Imię?
Moja siostra chce, żeby to była Georgina.
Dziękujemy ci.
- To świetne imię. - To ma być Georgina,
ale nie Georgina García, tylko Rodríguez.
Kocham cię, skarbie.
Jest kochana i czuła, więc córeczka do niej pasuje.
Będzie uwielbiała ją przebierać.
Spodobają jej się dziewczęce rzeczy,
ciuszki…
Dziewczynki są żywsze.
Diamentowy naszyjnik!
Nie zauważyłam go.
- Od razu go widać! - Dla mnie?
Super.
Ivana otworzyła pudełko z bucikami,
a w środku był duży diamentowy naszyjnik.
Powiedziała, że zauważyła tylko buciki.
Jasne! Nie widziałaś blasku wartego tysiące euro?
Niesamowite.
Nie będziesz już kraść mojego. Teraz masz swój.
- To Rivière? - Tak.
To prezent dla mojej siostrzenicy.
Noś go, dopóki ci go nie zabierze.
Do jej osiemnastki.
Jaki śliczny.
Wspaniały.
Jest cudowny. Zawsze chciałam…
Odkąd zobaczyłam w takim siostrę. „Rety, to Rivière!”
Prześliczny.
- Tak jak mówiłaś. - Tak mówiłaś.
Georgiologia istnieje.
Wygrałam.
Hasztag georgiologia.
„Poznaj płeć swojego dziecka”.
Kocham was. Dziękuję za niespodziankę!
Za kolejne!
Moja Helen. Moja Mamen.
JACA, HISZPANIA
Dorastałam w Jace.
Tam są moje wspomnienia z dzieciństwa.
To tam cieszyłam się miłością rodziny,
rodziców i siostry.
Jej przeszłość i historia jej rodziny
przypominają moje życie.
Mamy ze sobą wiele wspólnego.
To nieco szokujące.
Dziwne.
Chciałabym zaprosić tu rodziców.
Tak.
Napisy: Aleksandra Basińska