NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
MADRYT, HISZPANIA
- Mamo! - Kocham cię.
Daj mi buziaka.
- Dokąd jedziesz? - Jadę…
Niedługo wrócę. Z Kinder Niespodzianką.
Kocham cię, kotku.
Mamusia niedługo wróci.
Zaczynają się mistrzostwa Europy. Portugalia daje z siebie wszystko.
- Dzień dobry, pani Georgino. - Dzień dobry.
Dokąd jedziemy?
Do Budapesztu, prawda?
- Gotowa? - Jeszcze jak!
Mam na imię Toni. Jestem przede wszystkim przyjacielem Georginy.
Całkowicie jej ufam.
Była przy mnie, gdy najbardziej jej potrzebowałem.
To dla mnie świetna przyjaciółka.
Mogę być trochę bezczelny
i poprosić twojego tatę, żeby zatrzymał koszulkę.
Jako prezent dla mnie.
Co ty na to, Gio?
- Cóż… - Rozmawiam z Crisem.
Napisałam mu, że jedziemy na lotnisko.
Napisz mu, żeby poprosił Mbappégo,
żeby wymienili się koszulkami na koniec meczu.
Kiedy dotrzemy na miejsce.
Zdenerwuje się, jeśli będę mu przypominać.
Cristiano jest bardzo skupiony przed Euro.
GOTOWA NA LATO!
Panowie z tyłu, panie z przodu.
Dobra, lecimy.
Powinniśmy zrobić zakłady.
Ale nie mogę dzisiaj o tym rozmawiać.
Dlaczego?
Gio chce już jechać na wakacje!
Nana i Miguel Paixão…
Paixão to najlepszy przyjaciel Cristiana. Są jak bracia.
Znają się od 12. roku życia.
Poznali się w Sportingu.
Paixão jest bardzo ważny dla Cristiana i dla mnie.
Zawsze był dla mnie dobry.
Cristiano…
przełamuje schematy w piłce nożnej.
Zawodnicy przechodzą na emeryturę, gdy mają ze 33 lata.
Cristiano ma 36 lat,
a wydaje się, jakby miał 24, 25 lat.
Wiele młodszych chłopaków nie miało takiego szczęścia jak on.
Nie szczęścia. To harówka.
- Dużo w życiu poświęcił. - To jego codzienność.
Po meczu… Jesteśmy młodzi i bogaci,
moglibyśmy wskoczyć w samolot do Londynu.
Albo do Paryża, na kolację i koncert. Ale nie.
Dom, dzieci, jedzenie, odpoczynek…
Piłka rządzi moim życiem.
Ludzie mówią, że zarabiamy mnóstwo pieniędzy.
Ale nasze życie jest bardzo ograniczone.
Bardzo.
Poświęcam wszystko,
żeby pozostać w formie, fizycznej i psychicznej.
Robię więcej.
Codzienne treningi to nie wszystko.
Buduję sprawność…
nie powiem, że przez całą dobę,
ale codziennie poświęcam wiele godzin swojemu ciału i umysłowi.
Poświęcam się pracy.
Musimy o czymś porozmawiać.
- Pamiętacie… - O ślubie?
Nie.
- Jest firma… - Gdyby to zależało ode mnie!
…w zamku. Wysłali broszurę z planem ślubu.
- Śluby? - Tak.
Nie sądzę, żeby ślub coś zmienił,
bo czuję się naprawdę kochana.
Będąc z Cristianem, mam to, co najważniejsze:
nasze cudowne dzieci
i miłość, którą codziennie mi daje.
Nie mam miejsca na więcej pierścionków.
Pamiętasz, jak zrobiłam tak, i wszyscy pisali o oświadczynach?
Ciągle żartują sobie o ślubie. „Kiedy to będzie?”
Jennifer Lopez wypuściła kawałek „El Anillo”, „Pierścionek”,
a oni wciąż mi go śpiewają.
To nie zależy ode mnie.
Wciąż jej mówię:
„Przyjdzie ten moment”.
Jak z wieloma rzeczami w naszym życiu. Ona wie, o co mi chodzi.
To może być za rok, za pół roku albo za miesiąc.
Ale to się stanie, na 1000%.
BUDAPESZT, WĘGRY
Ale gorąco!
Dziękuję.
Co tam, mamo?
Fajny prezent urodzinowy!
Świetnie, właśnie dolecieliśmy.
Cholera!
PORTUGALIA
Puchar będzie nasz
Jesteśmy z Portugalią
Moi przyjaciele mają bzika na punkcie piłki.
Szaleją za nią.
To całe ich życie.
Przyniesiesz różową walizkę?
Włącz klimę na pełną moc.
Ale bym się przespała.
- Tak? - To śpij.
Tak, mam dziesięć minut. Pięć.
Jestem Julia, przyjaciółka Georginy.
Która godzina? Nie wiem. Ile mamy czasu?
- Jest 18.08. - Dobra.
Rzadko ją widuję,
więc gdy się spotykamy, dobrze wykorzystuję ten czas.
Nieważne, czy jemy burgery,
czy leżymy na kanapie, rozmawiamy i się śmiejemy.
- Mogą zacząć się szykować. - Obudź mnie o 18.55.
Nie potrzebujemy dużo czasu.
- Jesteśmy… - Najwyżej weźmiemy francuski prysznic.
Polski.
- No tak. - Polski prysznic.
Polski prysznic polega na tym,
że myjesz to, to i to.
- Co? - Polski prysznic?
- Co to? - Ja się umyję.
Krocze, tyłek i pachy.
Poszukajcie w sieci, jeśli nie wiecie, co to jest.
Co mam włożyć?
To ta pięcioletnia, której nigdy nie włożyłam?
- Zapocisz się w niej. - Racja.
Ale w tej byłoby gorzej.
Ten materiał przy 37 stopniach…
To letni aksamit.
To lycra.
Albo ta.
Może być zbyt prowokacyjna.
Wybrałam kilka sukienek
i wszyscy mi mówią, że mam włożyć tę jeansową.
Pomyślałam sobie: „Jasne, włożę seksowną sukienkę,
a mój facet dawno mnie nie widział, więc będę go rozpraszać”.
A potem to będzie moja wina.
Nie masz go rozpraszać, tylko pokazać, że wyglądasz sexy.
- Co ty na to? - Obyśmy nie przegrali!
Kosmetyki są w łazience.
Możesz wziąć Louisa Vuittona.
I już. Jedziemy.
Ta sukienka…
- Czyja to maseczka? - Moja.
- Cześć. - Jak się masz?
Myślę, że wygramy, a Cris może strzelić kilka goli.
Nie jednego. Może kilka.
Już są?
Chłopaki się rozgrzewają?
Kiedy przyjadą?
Dwadzieścia minut wcześniej.
Zawsze gdy jadę na stadion, na mecz Cristiana,
modlę się, żeby Bóg go chronił,
inspirował i pomógł mu wygrać.
Na stadionie Puskása
jest 60 tysięcy kibiców! Co za emocje!
Drużyny na boisku! Rui Patrício – bramkarz Portugalii.
Bernardo Silva i Diogo Jota na ataku.
A oto kapitan z siódemką na plecach: Cristiano Ronaldo.
Dalej!
Portugalia to dla mnie drugi dom.
Czuję się bardzo kochana przez Portugalczyków.
Czuję, że to także mój kraj.
Czuję się obywatelką świata,
ale zwłaszcza Portugalii, Hiszpanii i Argentyny.
Cristiano Ronaldo rusza!
Strzelił już trzy gole na Euro. Czwarty i będzie najlepszym strzelcem!
Pora na 108. bramkę!
Stadion szaleje. Cristiano strzela…
Gol!
Cristiano jest najlepszym piłkarzem na świecie.
Trudno będzie go przebić.
Koniec meczu!
Francja – dwa, Portugalia – dwa!
Skończyło się remisem.
W meczu z Francją to świetny wynik, bo to jedna z najsilniejszych drużyn.
Następny przystanek: Sewilla.
Belgia kontra Portugalia.
- Ostrożnie! - Dobra, dobra.
To, jak wchodzimy, zależy od kraju i stadionu.
Na Węgrzech nie mieliśmy bezpośredniego dostępu.
Co to oznacza?
Partnerka i syn Cristiana muszą…
To dość przytłaczające.
Zgubimy ich!
Ronaldo Júnior! Ronaldo! Cristiano!
To lawina ludzi.
Można się przerazić, bo nie wiadomo, czy to fan chce zdjęcie,
czy jakiś wariat chce cię skrzywdzić.
Georgina. Georgina i Cristiano.
Gdzie Julia?
Cristiano!
Bardzo się boję, zwłaszcza gdy jestem z synem.
Zdezorientowany.
Jedziecie na wakacje?
- Jeszcze nie. - Nie?
Nie, jedziemy do Sewilli.
Następny mecz.
Spotkaliśmy się z Corą, żoną Benzemy,
kolegi Cristiana z Realu Madryt.
Poznałam ją na trybunach, krótko po tym, jak urodziła dziecko.
Cris, zrób z nim zdjęcie.
- Cris. - Zrobię wam zdjęcie.
Świetna fotka.
Miło było znów zobaczyć ją na stadionie.
Jakiś ty słodki.
- Mam dla ciebie dwie dziewczyny. - Jasne.
- Dwie – Evę i Alanę. - Dwie naraz?
Zrobił tak.
Przedstawimy sobie nasze dzieci.
Jej syn jest uroczy i wiem…
Ma takie same włosy jak Alana.
Na pewno się polubią.
Jedźmy.
- Cześć! - Gratulacje.
Dziękuję.
Muszę przyznać,
że w tej sukience wyglądałam jak…
Co? Nie.
- Królowa. - Nie widziałem jej.
Cris zawsze mnie zauważa. Jest taki czarujący.
Gio spytała mnie,
czy jeśli zrobi serduszko, to będzie banał.
A ja na to: „Cóż…”.
Chciałam pokazać mu serduszko podczas hymnu.
On mi pomachał, a ja chciałam pokazać serce,
więc spytałam: „To nie będzie banał?”.
A ona na to: „Tak, ale nie w twoim wykonaniu”.
„No dobra”.
Zanim zasnę, będę myśleć, jaka jestem z niego dumna.
Pobierzcie się wreszcie.
TURYN, WŁOCHY
Nie trzęś tak mocno, bo wystrzeli.
Co oni robią Nikki?
Nie, Alano!
Gdy są wakacje,
rankami zapraszam korepetytorkę, żeby dzieci miały co robić,
a ja mogła poćwiczyć.
Nauczycielka pomaga Júniorowi w lekcjach na dodatkowych zajęciach.
Zaczekaj. Zobacz, Alano. To wkładamy tutaj.
Mateo, możesz wlać to tutaj?
Przelej. Dobrze!
Dobra robota.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak się dzisiaj masz?
To dla mamy.
Moje dzieci są cudowne.
Cris to idealny najstarszy syn.
Nie mogłabym mieć lepszego towarzysza.
Moje skarby!
Proszę.
- Dla ciebie. - Kochanie!
Zrobili ci eliksir.
Jak miło.
Mamusiu, co tu masz? Pokaż.
Eva jest bardziej nieśmiała, wrażliwa i bardzo do mnie przywiązana.
- Mamo, zrobię coś. - Otworzysz?
Zrobię ślicznego króliczka.
Mateo jest bardzo czuły.
Jest świetny w sporcie.
Jest bardzo wrażliwy.
I grzeczny.
Bardzo grzeczny.
Patrz, trójkąt.
Idealny trójkąt. Pokaż mamusi.
Pokaż jej trójkąt.
Ja go zrobiłem.
Jaki śliczny, Mateo.
Wygląda jak domek.
- Podziel się z mamusią, Alano. - Nie.
Nie, bo…
- Mamusia się nie dzieli. - Nie.
Nie dzielisz się.
To nieprawda.
Cris, mama dzieli się z Alaną, prawda?
Tak.
- Dasz mi Pepo? - Jesteś bardzo niegrzeczna!
Alano!
Alana to radosne dziecko.
Uwielbia być w centrum uwagi.
To gaduła.
Jako pierwsza zaczęła mówić.
To radosna córeczka tatusia.
Nie mogę się do niego zbliżyć.
Nie mogę go pocałować.
Wszystko robi z nim.
Pożegnajmy się z Nikki i podziękujmy.
Powiedzcie: „Dziękujemy ci za wszystko”.
Nie powinnam tego mówić, ale to idealne dzieci.
Wymarzone.
Pożegnajmy się z Nikki, bo wyjeżdżamy
na wakacje. Nie będziemy się widzieć.
Przez całe lato.
Pobudzam ich umysły od najmłodszych lat.
Pojeździmy na kucyku.
- Kto spróbuje? - Ja.
Tylko Cris nigdy nie jeździł.
Kucyk by się przewrócił.
Chcę wpoić dzieciom to samo, co moja matka zaszczepiła we mnie.
Bycie na wsi,
spokój, jedność z naturą.
Dzieci mogą pobrudzić ręce i dotykać drzew.
Nie są wciąż otoczone budynkami,
pojazdami, autami, samolotami…
Luksus jest w zasięgu ręki.
Mówię o naturze. Trzeba o nią dbać i cieszyć się nią.
Trzymaj się.
Dobrze, teraz Eva.
Mateo na małym kucyku.
- Trzymaj się siodła. - Nie!
- Chodź ze mną. - Mateo!
- Nie! - Kotku.
Eva i Alana są bardzo odważne,
przebojowe.
Mateo jest ostrożniejszy.
Namawiałam go do jazdy przez rok.
- Dotknij głowy. - Czekaj.
Zobacz, ma takie włosy jak Alana.
Prawie kręcone.
Ma na imię Mateo, jak ty.
Idziemy?
Trzymaj się, Alano.
Trzymaj się mocno. Chodźmy.
To ogier? Czy Lina…
- Jak ma na imię? - Yole.
Czyli dwie klacze.
Mateo wsiądzie później.
Wolałby kucyka Evy.
Zamienimy się?
Zamiana? Dobrze.
Dobrze, Mateo.
Nie wiąż go z tyłu.
Jaki włochaty.
Mateo i ja mówiliśmy,
że ma dużo włosów. Jak ty.
Masz dużo włosów.
Jest jak ja.
Ruszajmy. Złap się siodła, kochanie.
Nadal boję się jazdy konnej.
Gdy dzieci jeżdżą, jedna z dziewczyn jest z lewej,
a ja z prawej. Mają mnie już dość.
Każą mi puścić, ale nie chcę.
Chcę być przy dzieciach.
Nigdy nic nie wiadomo, to tylko zwierzęta.
Ja spadłam z konia, odgryzł mi paznokieć
i teraz nie mogę zostawić dzieci samych.
Tutaj…
koń odgryzł mi paznokieć.
Zrobił tak… Bałam się spojrzeć.
- Krew mi leciała. - Krew?
Na szczęście miałam żelowy lakier
i przestało. Ale się bałam.
Teraz jest idealnie.
Podoba ci się widok, Cris?
Tak, widać stąd cały Turyn.
Wysoki, co?
Cris, pokłusuj trochę.
Musisz. Ściśnij go nogami.
Eva, chodź tutaj.
Dobra robota, Cris.
Mam nadzieję, że moje dzieci będą zdrowe.
Modlę się o to do Boga.
To łagodny koń.
Spokojnie.
- Świetnie. - Kłusuj!
Chcę, żeby były szczęśliwe i stały się silnymi,
a przede wszystkim dobrymi ludźmi.
Jaki jest plan?
Jedziemy do Eugenii.
- Poznałaś ją w San Remo? - Tak.
Jadę do Mediolanu z moją przyjaciółką, Julią,
żeby spotkać się ze znajomą, Eugenią.
To projektantka biżuterii.
Włożysz jej biżuterię w Wenecji?
Tak. Pokaże mi wszystko.
Na miejscu
możesz pojechać na Monte Napoleone i odebrać rzeczy, które zamówiłam.
Ja porozmawiam z Eugenią i spotkamy się później.
Odbiorę cię.
Julia jest zabawna i wszystko mi ułatwia.
Pomaga mi się wyluzować.
Sprawia, że praca jest fajna.
Zmienią ją…
w rozrywkę i zabawę.
Sprawdzam, czy wygrałam na loterii.
Zaglądasz na konto i sprawdzasz…
Nie.
Zobacz.
Kupuję losy na Primitivę, Euromillions, na wszystko.
Wygraną dzielę się z przyjaciółkami.
Z tymi, które też mają konto. One też się ze mną dzielą.
Helen mówi, że ze mną zawsze wygrywacie, choćby kilka centów.
Ciebie cieszy każda wygrana.
Pewnego dnia wygram.
Czuję to.
MEDIOLAN, WŁOCHY
- Dzień dobry, kochana. - Dzień dobry.
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Świetnie.
- Piękna. - Dobrze cię znowu widzieć.
Podoba ci się to, co mam na sobie?
- Niezłe. - To twoje dzieło.
Poznałam Eugenię w Turynie, gdy Cristiano zaczynał w Juventusie.
Tamtego lata zaproszono mnie na Festiwal Filmowy w Wenecji.
Kilka firm skontaktowało się ze mną i z Ramónem.
Spodobała mi się biżuteria Eugenii.
Utożsamiałam się z jej projektami.
Zobacz, jak tu pięknie.
Bajecznie.
Ostatnio było tu bardzo ciemno.
Wspaniale tańczyłoby się tutaj tango.
- To prawda. - Na powietrzu.
Tancerka tango.
Pojechałam raz na zakupy do Mediolanu
i powiedziałam Eugenii, że chcę się z nią zobaczyć.
Zjadłyśmy razem lunch.
Powiedziała mi: „Gio, wyobraziłam sobie, że tańczysz tango w Sam Remo”.
Śniło ci się, że tańczę tango w twojej biżuterii.
Sam Remo jest piękne, gdy rozbrzmiewa muzyką.
Byłoby cudownie,
gdyby prezentowano tam tango.
Byłoby wspaniale, gdybyś zatańczyła.
Niekoniecznie tango, bo ty nie…
Nie umiesz tańczyć.
Powiedziałam ci wtedy, że nie tańczę tanga.
Miałabym tańczyć tango? Uprawiam taniec klasyczny, nie tango.
„Nieważne, przemyśl to”.
Wiedziałam, że w San Remo odbywa się jeden z najważniejszych festiwali.
Powiedziałam jej: „Ja w San Remo? Przecież ledwo znam włoski”.
Powiedziałam, że tańczysz tango.
Bo myślałam, że potrafisz.
Potem powiedziałam, że nie potrafisz, ale szybko się uczysz.
Tango trzeba czuć.
Dopięła swego.
Nie wiedziałam, czy dam radę,
ale dzięki pasji, energii i motywacji można osiągnąć wszystko.
To odbiło się echem na całym świecie.
Nigdy nie zapomnę tego doświadczenia i zawsze będę za nie wdzięczna.
Jakie piękne.
Te klejnoty są przepiękne.
Uwielbiam szmaragdy, szafiry,
rubiny, diamenty.
Co jest tańsze? Rubin czy diament?
Przy tylu karatach, diamenty…
Są droższe?
To zależy, ale tak.
- Tej wielkości… - Są droższe.
- Te są żółte? - Tak, zrobiłam je w trzech kolorach.
Mamy wszystkie…
Ten kolor jest teraz bardzo popularny.
Tak, masz wersję żółtą i drugą, białą.
Mamy je w każdym kolorze.
- Naprawdę? - Tak.
Moimi pierwszymi klejnotami
były diamentowe kolczyki w kształcie serca
i pasujący naszyjnik.
Cris podarował mi je na gwiazdkę.
Cudownie. Pasują do ciebie.
Piękne.
- Aż lśnią. - Tak.
Gdy Eugenia pokazuje mi biżuterię, kompletnie mi odbija.
Jestem jak dziecko w sklepie z zabawkami.
Ta na pewno robi furorę w krajach arabskich.
- Tak. - Ta kolekcja.
Śliczny. Cudowny.
Nie mogę przestać przymierzać.
Wykorzystałybyśmy tę kolekcję w Wenecji?
Tak, jest śliczna.
Kiedyś oglądałam wystawy na Milla de Oro
i marzyłam o takiej biżuterii.
Mówiłam: marzenia się spełniają.
Poszukamy u Cavallego czegoś do Cannes?
- Tak. Chcę kupić coś Crisowi. - Na festiwal.
Będzie zachwycony.
Cavalli to jedna z moich ulubionych marek.
Wciąż szukam sukni do Cannes.
Na Festiwal Filmowy w Cannes.
To jedna z nich, a druga…
czeka w przymierzalni.
Co za tył.
- To ta suknia. - Właśnie.
Ta z tymi butami.
Kto powiedział, że trzeba zmieścić obie nogi?
- Wciągnij tyłek. - Nie da rady.
Nie możesz mieć takiego tyłka.
Tyle ćwiczeń
i nic z tego.
Ja nie wciągnę tyłka, bo go nie mam.
Jest maleńki.
Wybrałyśmy suknie, które podobały mi się na zdjęciach.
Niektóre nie przeszły mi nawet przez kolana.
Poprosiłyśmy o drugą.
- O drugą? - Już ją niosą.
Świetnie.
- Dziwnie leży w biuście. - Racja.
Cycek zaraz ci wyskoczy.
Chwileczkę.
Nawet modelka by się nie zmieściła.
Proszę.
Świetnie.
Dziękuję.
- Mniejszy rozmiar? - Mniejszy?
Chyba tak.
Chciałam dotknąć faktury,
tkaniny.
Wszystko przymierzyć.
Może weźmiemy miarę i potem do ciebie zadzwonimy?
Do Cannes. Jak wolisz.
Lata lecą. Młodsza już nie będę.
Coś o tym wiem.
Lata i jedzenie.
Nie. Wyglądasz oszałamiająco.
Ale to unikatowe sukienki, w dość małym rozmiarze.
To pasuje do mojego stroju.
Pasowalibyśmy do siebie.
Piękna.
- Fajna. - Ciekawa.
- Tak. - Jest ciekawa.
Świetnie.
Kupiłam koszulę dla Cristiana i sukienkę dla siebie,
będą do siebie pasować.
Nosi krótsze.
- Slipy? - Tak.
To musiałyby być bokserki, jak te.
- Jeśli nie, to slipy. - Chyba nie.
Gdy Georgina mówi:
„Chodźmy tam, tylko się rozejrzę”,
to na koniec wychodzimy… ona wychodzi z tysiącami torebek.
Śliczna.
Podoba mi się.
Są teraz bardzo popularne.
- To strój wypoczynkowy. - Cudo.
- A to? - Do relaksu w domu.
To świetna zabawa.
Gio mówi: „Podoba mi się to” i kupuje to dla kogoś.
Krawcowa mówi, że to był oryginał.
Za bardzo eksponuje tyłek.
Modelki nie mają takich tyłków jak ja.
Wiesz, co się stało? W Wenecji…
- Oni… - Byłam młodsza,
miałam 22 albo 23 lata.
Postanowiłam założyć body, odsłonić to i owo.
Z czarną koronką.
A potem zobaczyłam zdjęcie.
Nie wyszło elegancko.
Nie mogę tak pokazywać tyłka.
To bardzo zmysłowe.
Dużo odkrywa.
Ładna spódnica.
Poprosiłam o koszulę.
- Tamtą. - Świetnie. Którą?
- Ten sam wzór? - To ta.
Nie kupuję wielu ubrań.
Kupuję mało, ale najwyższej jakości.
To wszystko, proszę.
Jak mówiliśmy, dwa kostiumy plus perfumy.
Tu jest koszula i spódnica.
Właściciel powiedział, że my płacimy.
- Tak? - Zgadza się.
Naprawdę?
- Tak. - Dziękuję.
- Tym razem my stawiamy. - Cholera.
Dziękuję.
Nie wiedziałam. Inaczej nie wzięłabym tylu rzeczy.
Bardzo dziękuję.
Wszystko jest wspaniałe.
Kiedy poszłam zapłacić,
powiedzieli mi, że oni płacą.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Nawet jeśli mamy wszystko,
prezenty zawsze cieszą. To miły gest.
Uwielbiamy to.
MADRYT, HISZPANIA
Dzień dobry.
Ramón kontaktuje się z markami przez agencję,
a wiele marek kontaktuje się z nim w sprawie kampanii reklamowych
i różnych imprez.
- Kupiłeś mleko owsiane? - Tak.
Wszystkie rodzaje.
Owsiane, sojowe, wszystkie.
- Gdybyś zmieniła zdanie. - No proszę! Niesamowite, Ramón.
- Robię się pulchna. - Na szczęście to nie kostiumy kąpielowe.
Racja.
„Mamo, dokąd idziesz?”
Biegały wokół…
Biedactwa.
Jako matka jestem…
bardzo aktywna.
Cały dzień
robię z dziećmi różne rzeczy.
Wciąż mnie wołają.
- Tęsknią za tobą. - Jasne.
Wiedzą, że kiedy mama jest w domu,
to mają imprezę.
Kiedy się na coś zdecyduję, daję z siebie wszystko,
żeby się udało.
Myślę, że wyznaczam trendy.
Moi znajomi pracują w sklepach i dla różnych marek
i mówią: „Gio,
wrzuciłaś coś na Instagram
albo byłaś w magazynie z tą torebką i już się wyprzedała”.
Tak jest z sukienkami, trampkami, butami, biżuterią…
Tak.
Witamy w Pestanie.
Dziękuję.
- Cześć, śliczna. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
Kwiaty dla ciebie.
Cieszę się, że cię widzę…
- Ja bardziej. - …w Madrycie.
Dziękuję za zaproszenie.
Alego Karoui poznałam w Cannes.
Na festiwalu w 2018 roku.
Był cudowny.
Później ubrał mnie
na galę rozdania nagród w Dubaju.
CO ZA DZIEŃ
GRATULUJĘ ZASŁUŻONEJ NAGRODY, KOCHANIE
Chodzi mi o to, że to…
To…
Tak.
Piękna jak zwykle.
To prawda.
- Nie. - Zachwycisz we wszystkim.
Jego projekty pasują do każdej figury,
od bardzo szczupłych po większe.
Są sugestywne.
- Sofi. - Co słychać?
Ekipa w komplecie.
Miło cię widzieć.
- Minęło tyle czasu. - Tak.
- Co powiesz na gorset? - Tak.
Pod spodem, byłoby świetnie.
Może tak.
Taki gorset. Z taką spódnicą, ale bez tego.
To ważne, by projektant cię znał.
Dzięki temu oszczędzasz czas przy wyborze sukni.
Od razu przechodzisz do rzeczy.
Trochę dłuższa tutaj, bo… Pamiętasz.
- Tak. - Pierwszy problem.
Taki wysoki.
- Nie martw się. - Taki.
- Gorset będzie taki. - Dobrze.
Uwielbiam widzieć ją w moich sukienkach.
W każdej wygląda doskonale.
Jest po prostu…
jedną z tych kobiet, które zawsze zachwycają na czerwonym dywanie.
Z odsłoniętymi plecami.
Tak.
Ale bez przesady. Z wysoką talią.
- Dotąd. - Jasne, bez obaw.
Podoba mi się.
Zna mnie i wie, co lubię.
Nie próbuje mnie zmienić. Z nim czuję się pewnie.
Zielona?
Tyle że zrobił już zieloną suknię.
Podobną…
do tej, bardzo.
Kto ją nosił?
- Aniołek Victoria’s Secret. - Tak.
Była bardzo podobna. Ten kolor i ten model.
Przerobimy ją, spokojnie.
Dlatego chcę…
Na czerwony dywan wkładasz inne rzeczy, niż na co dzień.
Ale nie można przesadzić.
- Wszystko jasne. - Śliczna.
Prawda?
Albo zielona.
- Zielona. - Zielona?
Zróbmy złotą i zieloną.
Może się zdecydować na złotą w ostatniej chwili.
Nie, wolę zieloną.
- Na pewno? - Tak.
Dobra.
Chcę lśnić.
Z Georginą wspaniale się pracuje.
Zawsze jest miła i zabawna.
Wszyscy projektanci marzą o tym, żeby ją ubierać.
Bardzo się cieszę. To zaszczyt z nią pracować.
MIAŁAM DZIŚ ZASZCZYT UCZESTNICZYĆ W GALI ROZDANIA NAGRÓD SESDERMY
Co wy na to?
- Cudownie. - Pokaż.
Moja szynka.
- Wiesz, co to jest? - Tak.
- Szynka iberyjska. - Tak.
Jesteś doskonała.
Nie podchodź. To krótka sukienka.
O tak.
Wydłużamy piękno.
Lecę na Majorkę.
Na lato.
To seksbomba.
Jest wspaniała, cudowna.
Jest jak diwa.
MAJORKA, HISZPANIA
W końcu, po długim roku pracy,
rozpoczynamy wakacje na Majorce.
Na wakacjach robimy to, czego ja nie robię w sezonie.
Chcę się wyluzować.
Robić…
co tylko zechcę.
Chcę być z bliskimi
i czuć się wolny jak ptak.
Robić, co chcę.
Napisy: Aleksandra Basińska