NETFLIX REALITY DİZİSİ
Ben Georgina Rodríguez, 27 yaşındayım.
Beş yıl önce hayatım değişti.
¡HOLA!, RONALDO'NUN YENİ AŞKINI AÇIKLIYOR
RONALDO'NUN YENİ BİR SEVGİLİSİ Mİ VAR?
RONALDO'NUN YENİ SEVGİLİSİNİN DÜZENLİ BİR İŞİ VAR
GEORGINA, CANNES'DA GÖZ KAMAŞTIRDI
Aşk sayesinde hayatım artık bir rüya gibi.
GEORGINA RODRÍGUEZ KİM?
Lüks ürünler satıyordum, şimdi kırmızı halıda giyiyorum.
Milyonlarca takipçim var ve dünyanın en çok takip edilen adamıylayım.
Cristiano vuruyor…
- Gol! - Cristiano!
Adımı çok kişi biliyor. Kim olduğumu ise çok az kişi.
Ben Georgina.
Georgina. Bu tarafa bak, muhteşem.
- Bir fotoğraf, Georgina. - Hadi.
Hiçbir şey kolay olmadı.
Annemle babamı davet etmek isterdim.
O zaman mümkün değildi.
Onun ve ailesinin hayat hikâyesi
benimkine çok benziyor.
Merhaba.
Tüm gün beni mi çekeceksin?
Sıra dışı olduğumu düşünmüyorum ama bence şanslı bir kadınım.
Gününüz nasıldı aşklarım?
Hiçbir şeyinin olmamasını da bilirim, her şeye sahip olmayı da.
- Evet? - Bayıldım.
Karar vermem gerek.
Hangisini sevdiğimi biliyorsunuz.
Jean Paul giymeli.
- Haydi bastır Portekiz! - Oley!
Hadi!
Oley!
Mutlu yıllar sana!
Kendime bir hayat kurdum
ve sevgiyle kurmaya devam ediyorum.
Geldiğimde Gio oradaydı.
İşten çıkıyordu.
Bu onu ilk görüşümdü.
- Öptüm. - Seni sonra ararım canım.
Tamam.
Tanrı hep yanımda oldu ve en hayırlısını bulmam için…
"Georgina, kocaman bir kalbin var."
"Keşke dünyada senin gibi daha çok kişi olsaydı."
…bana savaşma gücü verdi.
Ya düğün?
Keşke bana bağlı olsa.
Georgina kesinlikle tam bana göre.
Ona körkütük âşığım.
AŞKIMA SEVGİLERLE
Cristiano'yla tanıştığım gün
perşembeydi, bir yaz günüydü.
Cartagena ve Ortega y Gasset Caddesi'nden geçerek işe gittim.
Her zamanki gibi Gucci'ye gittim.
O akşam saat beşte işten çıkacaktım.
İş arkadaşlarımdan biri arayıp şöyle dedi. "Gio, tatildeyim
ama müşterilerimden biri kaban almaya gidiyor."
"Rica ediyorum,
yarım saat daha kal ve onunla ilgilen."
Mağazadan çıkarken
çok yakışıklı bir adam gördüm.
Neredeyse iki metre boyunda. Çocuğu ve arkadaşlarıyla.
Birden durdum.
Júnior önümde durdu,
çok kibardı ve selam verdi.
Ona takılıyorlardı.
Küçük bir çocuk, genç ve güzel bir kıza selam veriyor.
Yüreğim pırpır etti.
"Benim neyim var böyle?" dedim.
Ona bakamıyordum bile. Çok utandım.
O sırada geldim ve Gio oradaydı. İşten çıkıyordu.
Sanki orada
anlık bir…
Kelimelere dökemiyorum. Bir şeyler tık etti.
O an kafama girdi.
Gerçek bu.
Gucci'de müşterimdi. Bir etkinliğe katılacağını söyledi.
Gelip gelmeyeceğimi sordu.
"Evet" dedim.
"Ben de davet edildim. Uğrarım."
Bütün gün bunu düşündüm.
"Ne giyeceğim?"
"Saçımı nasıl yapacağım?"
Oraya gittiğimde muhteşem görünüyordu.
İkimizin de ne giydiğini tam olarak hatırlıyorum.
Biraz şampanya içtik.
Sonrasında şirket yemeğine gitmem gerekiyordu.
Hiç gitmek istemiyordum
ama iyi oldu çünkü daha fazla istedik.
Yavaş yavaş daha fazla konuşmaya başladık
ve işler doğal bir şekilde ilerledi, hızlı değildi.
Çünkü
iki ayımızı aldı.
Bu süre boyunca
birbirimizi pek görmedik.
Onun bir sürü maçı vardı, millî takım vardı.
Sonra babama olanlar…
Bir süre uzak kalmıştım, üzgündüm.
Sonra bir gün başka bir etkinlikte karşılaştık.
Orada arkadaşları ve kardeşi Hugo'yla birlikteydi.
"Gio, yemeğe gelmek ister misin?" dedi.
"Sonunda!" dedim.
"Zamanı geldi."
Bir etkinlikte karşılaşıp
yakınlaşmaya başladık.
Biraz daha konuştuk.
Onu yemeğe davet ettim.
Kardeşim de oradaydı.
Yemeğe geldi.
Çok heyecanlıydım.
Restorana doğru
yolda giderken
ellerimiz birbirine değdi.
Sanki o eller uzun zamandır
benimleymiş gibi hissettim.
Tesadüfen ellerimiz değince el ele tutuşmaya başladık.
Ellerimiz birbirine değdiğinde…
…o an…
…çok özeldi.
Elleri tanıdık geldi.
Benimkine mükemmel uydu.
Yemeğe gittik.
Sonra eve gittim.
Sabah işe gidecektim, onun da sabah antrenmanı vardı, maçı…
Maçı yoktu. Maçtan önce asla yemek yemez. Antrenmanı vardı.
Beni eve bıraktı
ve kalbim güm güm atıyordu.
Sonra bir cumartesi günü çok özel bir an yaşandı.
Athletic'e karşı oynuyordu.
Onu görmek ve onunla olmak için can atıyordum ama mesaj atmak istemedim.
Ne diyecektim ki?
Maçtan sonra bana mesaj attı.
"Nasılsın? Neredesin?" dedi.
Ona söylesem mi diye düşündüm. Evdeydim, her şey hazırdı,
ev temizliğimi, market alışverişimi yapmıştım,
kıyafetim hazırdı, duşumu almıştım, oturmuş bekliyordum.
"Evde takılıyorum, yatmaya gidiyordum" dedim.
"Yemek yiyelim mi?" dedi.
"Tamam" dedim ama iki saat önce yemek yemiştim.
"Tamam, hadi yemek yiyelim."
Maçtan sonra beni aldı.
Giriş katında yaşıyordum.
Yerleri silerdim ve kurusun diye pencereleri açardım.
Birden arabanın sesini duydum ve "Bu o" dedim.
Sırt çantamla gittim. Çok mutluydum.
Sabah erkenden işe gitmem gerekiyordu.
Evine gittik
ve püresini, sebzelerini,
tavuğunu hazırlatmıştı. Bir hanımefendi gibi yine yemek yedim.
Oldukça
çekici bir kızdı.
Yaşına göre cidden çok olgundu.
Ondan biraz daha büyüğüm.
Bu beni etkilemişti.
Onunla ilgilenmeye başladım.
İşten sonra gelirdi. Saat onda çıkardım.
Şeyle gelirdi…
Bazen Bugatti'yle gelirdi. İş arkadaşlarım çıldırıyordu.
İşe otobüsle gidip Bugatti'yle dönüyordum.
Kimse inanamıyordu.
Benim için normaldi.
O benim kız arkadaşımdı.
Elimdeki arabaları biliyorum, onu taksiyle alamazdım.
Ama komikti çünkü o dışarı çıkardı,
ben de gösterişli arabalarımla onu dışarıda bekliyor olurdum.
Bunu çok iyi karşıladı.
Aceleyle arabaya binerdi ve eve giderdik.
İşten geç çıkardı.
Eve giderdik ve kendi dünyamıza varmış olurduk.
İlişkimizin başlangıcı çok özeldi.
Çok hoştu.
Ona böyle âşık olacağımı
hiç düşünmemiştim.
Açıkçası bunu beklemiyordum.
Bir süre sonra benim için…
Benim için doğru kişi olduğunu anladım.
TORİNO İTALYA
- Evet, bu yüzden de… - Evet, öyle.
- Merhaba. - Günaydın.
Nasılsınız?
Benim için Cris'in jetindeki yolculukların
en iyi yanı
şüphesiz uçuş ekibi.
Jet, hayatı oldukça kolaylaştırıyor.
Cristiano'yla iki saat havaalanında olmayı çekemezdim.
Olmaz yani. Bir yere gitmemeyi tercih ederim.
Yukarı doğru çıkıp bana bakarken çekmemi ister misin?
Şuradan olabilir çünkü güneş gözüme giriyor.
Yaşadıklarımı biraz da olsa deneyimlemeleri için
seyahat ederken daima bir arkadaşımı çağırıyorum.
Paylaşmak güzel.
Çekmemi ister misin?
- Evet. - Evet mi?
En iyi açı buradan. Bak.
- Buradan. - Şurada durmalı.
Hep şunu soruyorlar,
"Bir sürü fotoğrafçısı var, değil mi?"
Ben de şey diyorum. "Kimse inanmıyor
ama Gio'nun fotoğrafçısı yok ve fotoğraflarını düzenlemiyor."
Parıltılı çıksın.
GEORGINAGIO GÜNAYDIN PARİS
Öyle değil.
Şu taraftan.
Biraz daha şuradan, tamam mı?
Onunlayken ben çekiyorum.
Júnior oradaysa o çekiyor. Harika fotoğraflar çekiyor.
Júnior ya da kim varsa.
Üç deyince, hadi.
Bir, iki, üç.
Çok güneş var. Yeter.
Cannes Film Festivali'ne hazırlanmak üzere Paris'e Jean Paul'ün atölyesine gidiyorum.
Bir elbise arıyorum.
Şerefe canım.
- Tamamen doğal, katkı maddesi yok. - Yapaylık yok.
İşte burada.
Rengi daha da güzel.
Fotoğrafta bu kadar iyi değildi.
Elena
en iyi arkadaşlarımdan biri.
Kıyafetlerim konusunda, çocuklarda,
her şeyde yardım ediyor.
Birbirimizi çok iyi anlıyoruz.
Seyahat ettiğim zamanlarda Rebeca'nın yemekleri beni motive ediyor.
Rebeca en iyisi.
Bizim için seçtiğin yemeklerden bahsediyoruz.
Teşekkür ederim.
Uçuşun en iyi kısmı.
Uçuş ekibi en iyisi. Hepiniz.
Yani…
- Teşekkürler. - Beni motive ediyor.
Rebeca harika bir yiyecek sağlayıcı buldu.
Harika İspanyol omleti yapıyorlar.
Sevdiğim ibérico'lardan alıyor.
Her şeyi çok iyi hazırlıyor.
Bu çok iyi. Yediğim en iyi tapa.
Jean Paul'ü belim sekiz beden daha büyümüş hâlde göreceğim.
Şöyle deriz.
"İki santim büyük olsun."
- Yazın kilo verirsin. - Sen verirsin.
- Ben vermem. - Öyle mi?
Daha çok terliyorsun.
Ben terlemiyorum.
Değil mi?
Yaz tatillerinde de yemek yeniyor. Ben çok yiyorum.
Sırf yemek yiyeceğimi bilsem bütün yıl tatilde olurdum
çünkü nasıl yediğimi görmelisin.
Sağlıklı bir kız.
- Gio yemek yemeyen insanlara güvenmez. - Öyle.
Çok yiyorum ve bana diyet yapmamı söylüyorlar.
"Kim, ben mi?"
"Günü tamamlamak için enerji almam gerek."
Enerjimi yemekten alıyorum. O kadar.
Ramón menajerim. Cristiano'yla çıkmaya başladığımda iletişime geçti.
Birçok ajans benimle iletişime geçti.
Evimin yanındaki Avenida América'da kahve içmek için buluştuk.
Başından beri iyi anlaştık ve işte buradayız.
Onunla çalışmayı seviyorum. Umarım yıllarca devam eder.
Georgina tanısanız harika biri.
Çünkü bencil biri değil.
Benimle ilgili şeyler de soruyor.
Yeğenlerimi soruyor, başka şeyleri… Yani anlıyor musun?
Partnerimi soruyor. İnsanlarla arası iyi.
Gio'nun cazibesinin bir parçası da bu.
PARİS FRANSA
Paris'te harika anılarım var.
- Evet. - Ne gibi?
Cris'le ilk seyahatimizdi.
Doğru. Euro Disney'e gitmiştiniz, değil mi?
Evet.
Bana şeyi hatırlattı…
İlk…
O romantik şehre ilk gidişimi hatırlattı.
- Nasıldı? Anlat. - Evet.
Kılık değiştirmişti.
Siz… Peruğu nereden almıştınız?
Bilmiyorum. Onlar ayarladı.
Madrid'de gerçek saçtan yapılmış peruklarım vardı.
Peruklar kendi saçımdan daha iyiydi. Cidden.
Harikaydılar. "Tamam" dedim.
Riske gireceğim.
Peruk, atkı ve gözlük
takacağım.
Disneyland'e gideceğiz.
Ceket. Büyük bir tane.
- Peruk senin fikrin miydi? - Yok.
Değildi. Paparazilerin varlığından bile haberim yoktu.
Öyle bir şey olduğunu, ne yaptıklarını bilmiyordum.
Bir ara,
nerede olduğumuzu hatırlayamıyorum,
hız treninde daire çizerek ilerliyorduk ve peruk arkaya düştü.
Çıktı gitti.
Tutmaya çalıştım.
Aşağıda insanlar vardı, ne olduğunu görmek için bana bakıyorlardı.
Peruk kaydı. "Beni yakalayacaklar" dedim.
Tekrar taktım.
Atkı…
Tıpkı babam gibi boynumda şu şey var.
Uzun bir boynum var, bu da çıkıntı yapıyor.
İnsanlar "Bu Cristiano" diyordu.
Sonra benimle konuşmaya başladılar. Gülümsediler.
Beni iyi tanıyan insanları kandırmak zor. İyi kılık değiştirmen gerek.
Onu tanıdılar.
Çocuklar onu tanıdı.
Peruk takıyordu, benim atkımı takıyordu
ama çenesinden ve âdemelmasından tanıdılar.
Yani… Çocuklar onu tanıdı.
Tabii burada da herkes futbolu seviyor.
Bir daha yapmam gerekseydi yine yapardım
çünkü bu tür anlar
çocukluğuna götürüyor.
Yani bu tarz şeyler, okuldaki gibi saklanmak falan.
Arkadaşların görmesin diye sevgilini ilk kez öpmen gibi.
Çok eğlendim.
Çıktığım kızla birlikteydim.
Arkadaş gibiydik.
Harika bir hikâyeydi.
Hâlâ hatırlıyorum
ve Gio'yla yaşadığımız en güzel anlardan biriydi.
İlişkinin başında yaşanan bu tarz anılar unutulmuyor.
Stilist Alba gelmiş, bizi bekliyor.
Gregory de. Bizimle ilgilenecekler.
Gaultier'nin atölyesini bize açtılar, Cannes için elbise bulalım diye.
Muhtemelen şöyle olacak. Bir şey deneyeceksin,
ölçülerini alacaklar ve o elbisesinin bir kopyasını yapacaklar.
- Tamam. - En çok sevdiğini.
Bugün Jean Paul Gaultier'nin doğum günü.
- Belki o yüzden yoktur. - Öyle mi?
- Evet. - Şansa bak.
Bilseydim hediye getirirdim.
- Evet. - Şimdi mi söylenir?
- Yani… - İki dakika kala.
Biraz jambon getirebilirdin.
Jambon. Uçakta da vardı.
- Ibérico hazırlayabilirdim. - O domuz eti çok güzel.
"Vejetaryenim" diyormuş.
- Gregory. - Merhaba.
- Nasılsın? - İyiyim, sen?
İyiyim.
- Selam. Greg. - Hoş geldin.
- Nasılsın? - Memnun oldum.
- Selam Georgina.
Greg. Paul Gaultier'ye hoş geldin. Güneşli bir Paris.
- Merhaba. - Merhaba.
Merhaba.
Jean Paul'ün atölyesi
baştan aşağı bir sanat eseri.
İnanılmaz.
Burada ilkbahar yaz 2020 koleksiyonundan parçalar var.
Gaultier'nin son koleksiyonu.
Eski parçalar da var.
Burada olmak bir onur.
Güzel, değil mi?
Atölyeye gitmek,
tasarımlarına bizzat dokunmak, onları görmek istedim.
Bu, Lady Gaga'nın.
"G.U.Y." klibindeki.
Evet.
Kafasında tüylü, büyük bir parça vardı.
Bu, Naomi Campbell'ın 2000'lerde ilk giydiği kıyafetlerden biriydi.
Bu parça tam müzelikmiş, şeydense…
Evet. Aslında bu yakın zamanda bir müzeden geldi.
Binadaki o pencereleri, harika merdivenleri,
ünlüler tarafından giyilmiş o lüks kıyafetleri
tanımlayacak bir kelime bulamıyorum.
Jean Paul Gaultier'nin atölyesine gitme fırsatı bulmak harikaydı.
Tamam, hadi deneyelim.
Rahatına bak.
Bunu sevdim.
Pek tarzım değil ama bu renk temmuzda olur mu bilmiyorum.
- Evet. - Ama harika.
Temmuzda Cannes'da belki…
Bu elbisenin sahibi…
Üst düzey bir müşteri için bir kopyasını yapmışlar.
Müşteri ölmüş. Yani şimdi bunu sen…
- Onun olacaktı. - Tabii.
- Üzgünüm. - Harika.
Moda sanattır, yaratıcılıktır. Hayal gücüdür.
Kadınlıktır, erkekliktir.
Güzelliktir.
- Güzel. - Vay canına.
Vay canına, sanki senin için yapılmış.
Tam oturdu.
- Nasıl hissediyorsun? - Çok iyi.
Elbisenin en sevdiğim yanı… Evet.
- Muhteşem. - Kesinlikle.
Helen, ne düşünüyorsun?
Bu olmadan bütün korseyi görebilirsin.
Bütün şekli, bu şekilde.
Bence bu olmadan daha iyi olur.
- Çok güzel. - Mutlu musun?
Mutluyum.
İlk aşk.
Modayı seviyorum. Onu yaşıyorum.
- Beğendin mi? - Poponu gösteriyor.
Arka kısmını görebiliyorsun.
Bunun daha az hareketli olmasını isterdim.
Ama…
Başka deneyelim.
Beğendin mi?
Âdeta bir rüyada gibiyim.
Onun tasarımlarını giyen birçok yıldız gördüm.
Onlara dokunabilmek hâlâ
inanması güç
Bugün harika bir gündü canım.
Rüya gibiydi, değil mi?
Aynen öyleydi.
İşlerim olduğunda
hepsini aynı gün yapmaya çalışırım.
Sabah gidip akşam dönerim.
Böylece uyanıp çocuklarımın iyi olduğundan emin olurum.
Onlara "Günaydın" derim.
İnerken Cris'ten bir mesaj aldım.
"İniyor musun?" yazmış.
Biliyor çünkü uçağının inişini izliyormuş.
"Şimdi iniyorum" dedim.
"Tamam, geliyorum" dedi.
- Nasılsın? - İyiyim, sen?
Nasıl geçti?
- Güzel. - Güzel mi?
Evet, harika.
Ne haber? İyi misin?
Tesadüfe bak. İndiğimizi mi gördün?
Evet.
Gözümü açık tuttum.
Paris aşağı yukarı bir saat uzaklıkta.
Bekliyordum ve…
Tam biz girerken siz iniyordunuz.
Çevrim içiydi.
Çok komik, havaalanında ilk kez karşılaştık.
- İyi geçti mi? - Evet, çok eğlenceliydi.
Tamam, peki canım.
Eve, afacanlarıma gidiyorum.
Bu sabah onlara üzüldüm. Benimle aşağı geldiler.
Evet, babalarıyla birlikteydiler, sanki ben…
Evet.
- Harikalar. - Çok afacanlar.
Tamam canım. Sonra konuşuruz.
- Yarın görüşürüz. - Evet.
- Güle güle. - Bol şans Cris.
Aradığım huzuru evde buldum.
Cris'le ve çocuklarımızla.
Aşklarım.
- Sürpriz getirdin mi? - Evet aşkım.
- Kinder yumurta. - Aşklarım. Nasılsınız?
Annene bir öpücük ver. Bir öpücük.
Anne, Alana'yı öptüm.
Öyle mi? Bu harika.
Kinder yumurta!
MADRİD, İSPANYA AİLENİN EVİ
Cristiano'nun evine ilk geldiğimde
bayağı kaybolmuştum.
Su almak için mutfağa gitmeye çalıştım ama yolu bilmiyordum.
Oturma odasına gitmem yarım saatimi aldı
çünkü dönüş yolunu bilmiyordum.
Çok büyük. Çocukluğumdan beri küçük dairelerde yaşamaya alıştım.
Buraya geldim ve kayboldum.
Bilemedim…
Sanırım burada altı ay geçirdikten sonra
anca bütün odaların yerlerini öğrendim ve sorun olmadı.
- Selam. Ne haber? İyi misin? - Selam.
Paula Brito güvendiğim iç mimarlarımızdan biri.
Çok çalışkan biri ve onu seviyorum.
Şu an inşaat için plan çiziyorlar.
Şeyde hazır olacak… Haziranın başında.
Paula'yı aradım çünkü büyük evi yeniden dekore edeceğim,
mobilyaları da yeniden kullanıp küçük eve götürmek istiyorum.
Onları yerleştirirken
nakliyede ve montajda bana yardım etmesini istiyorum.
Mobilyalar istediğim dekorasyona uymuyor.
Daha üç yıllık olmaları üzücü, değil mi?
- Evet. Üç, dört yıllık. - Tekrar kullanalım.
- Yandaki evde. - Evet.
La Finca'daki neredeyse boş.
Kiraya vermiştik ve şimdi…
Ona "Bu evin daha düz olmasını istiyorum" dedim.
"Mermerlerde, ışıklarda desen falan olmasın."
"Yapay çiçek koyma, kitap koyma."
"Çok eşya olmasın, temizlemesi daha kolay olsun."
Bence avizenin gitmesi gerek.
Çalışanların gelip çok dikkatli bir şekilde taşımalı.
Bu taş çerçeveyle mi gelmişti, çerçevesiz mi?
- Çerçevesiz. - İkisi ayrılıyor mu?
Göreceğiz.
- Çerçeveyi kullanabilir miyiz? - Kullanırız.
Bu kanepeler ve koltuklar kullanılır mı?
Bunları kaplayabiliriz.
Kumaşı değiştiririz. Bunu da.
- Ya halı? - Hayır.
- Farklı bir renk alırım. - Çünkü yün…
Yün daha açık.
Daha ucuz bir şey. Kaşmiri mahvetmek istemiyorum.
Anne olduğumdan beri
bir şey seçerken hep çocukları düşünüyorum.
Her şeyde.
Torino'da kaşmir bir halı serdim, yün.
İlk yemeğimizdi, çilek yiyorlardı.
Biri düştü.
Leke hâlâ orada.
Bu güzel bir masa, Armani. Bunu alıp…
Aşağıda boş duran büyük bir oda var.
- Üç metre 20 santim. - Evet.
- Sığması için beşe beş olması lazım. - Doğru, sığmaz.
- Yatağı alalım mı? - Kalsın.
- Kalsın mı? - Evet çünkü daha ucuzunu koyabilirim.
- Oraya. - Bu iyiymiş.
Evet. Yepyeni.
Onu alıp…
- Çok iyi. - Evet.
Yatak için kalsın.
- Oda bitince… - Hepsini bırakalım.
Paula tam bir profesyonel, çok neşeli, eğlenceli.
Neye ihtiyacım olduğunu anlıyor.
Bunu ölçmemiz gerek.
- Nereye koyacaksın? - Diğer evi bir görelim de.
Bir metre 30 santim. Burası da iki metre 75 santim.
- Buradaki her şey ekstra büyük. - Aynen.
Alması çok zor olacak.
- Çok ağır. - Evet.
- Onunla ne yapacağız? - İnternetten satalım.
10.000 avro eder.
Almadığım şeyleri satıyoruz.
Büyük evi yeniden dekore ederken kullanmayacağım bir sürü mobilya var.
Özel yapım ve çok büyükler.
Diğer küçük eve sığmazlar.
Onları satabileceğim bir internet sitesi bulmasını istedim.
Lazım olduğunda
ikinci el mobilya alan bir sürü arkadaşım var.
Bu parçalar her eve sığmaz.
Herhâlde büyük boy mobilyalar ya da lüks eşyalar için
bir uygulama vardır.
Mesela bunu Wallapop'a koyamam.
Biraz daha örnek alacağım.
Burası da çok dağınık.
Ne düşünüyorsun?
- Üç oda da aynı mı? - Hayır, farklı.
- Ya kumaşlar? - Şu renge bak.
- Bu yeşile. - Evet.
- Bunu sevdim. - Çok zarif.
Biri pembe, biri yeşil, biri mavi
ve diğeri de…
Odamız için bordo düşünüyorum. Çok şehvetli.
Burada seveceğin bir renk var.
Bunlar Dedar ve Hermès.
Benim için her parçanın rengi çok önemli.
Oturma odasındaki dekorasyonla
eğlence odasındaki dekorasyonun
aynı olmasına gerek yok.
Bu mavi güzel, değil mi?
Yatak başlığında güzel olur.
Beyaz mı, bej mi?
Bu bej de diğerleri gibi.
Bu ton şuna benziyor çünkü bu çok beyaz.
- Bunu beğendin mi? - Ben… Bekle… Bir de bu var…
Bunu çok beğendim. Gayet sade. Sade bir beyaz.
Tamam, bu olsun.
- Hangisi olduğunu biliyorum. - Bakalım hangisini beğeneceğiz.
Söylesene, yarınki planın ne?
Kız arkadaşımla çıkacağım.
Atıştırmalık hazırlayayım mı? Bir şeyler ayarlayabilirim.
Tanışmam gerek çünkü kayınvalide olacağım.
Kayınvalide olacağım.
Júnior'un kız arkadaşı olması komik.
Onunla tanışmam gerektiğini söyledim. Onay vermem gerek.
Baş belası bir kayınvalide olmayacağım.
Öptüm.
Şimdiden kız arkadaşları var.
Genç yaşta başlıyorlar.
- Daha hâlâ bebekler, sevgili arıyorlar. - Evet.
TORİNO, İTALYA GEORGINA VE CRISTIANO'NUN EVİ
Başka ne almak istiyorsun?
Bu kutudaki her şeyi almam gerek.
Júnior, Juventus'ta oynuyor. Onu orada görünce babasını görüyorum.
Kişilikleri birebir aynı.
Onunla çok gurur duyuyor.
Babası bir maçta yeni bir şey yapınca
YouTube'da izliyor, onu kopyalayıp pratik yapıyor.
Bahçeye iniyor ve yapıyor.
Ya da oturma odasında ama tehlikeli diye
avizeye, pencereye dikkat etmesini söylüyorum.
- Bugün kiminle oynuyorsunuz? - Milan'la.
Bakalım bugün kaç gol atacaksın.
Geçen sefer üç gol almıştım.
Ama kaybettik.
6-5.
Gol atarsan ne yapacağını biliyorsun.
Ne yapacaksın?
G, adının baş harfi.
Golü armağan etmesine bayılıyorum. Onun da babasının da.
Bir de "göz alıcı" demek.
Gül bakalım.
Sence kaç kaç bitecek?
Bir düşüneyim.
Juventus altı,
Milan iki.
Ne?
Olmaz mı? İzlemeye geldiğimde 14 gol falan atmıştınız.
Hayır, sen geldiğinde kaybettik.
- Onlara karşı mı? - 6-5.
- Bu sene siz kazanacaksınız. - Evet.
Júnior babası gibi olmak istiyor.
Babasına hayranlık duyuyor ve…
Futbolcu olduğunuzu
ve babanızın dünyanın en iyisi olduğunu düşünün.
Öyle.
Cristianito'nun fiziği ve potansiyeli var.
Bir futbolcu ve profesyonel olmak için gerekenlere sahip.
Antrenman yaparken ya da oynarken
nasıl olduğunu merak ediyorum.
Öğrenmek için orada olamadığım için
Gio ara sıra onu görmeye gidiyor
ve eve gelince kendi anlatıyor.
Nasıl geçtiğini, ne yaptığını, ne kadar hızlı olduğunu
ve başarılı olması hoşuma gidiyor.
- Kaç kaç bitti? - 7-5 Juventus aldı.
- 7-5 mi kazandılar? - Evet.
Gol attı mı?
Üç asist yaptı.
Tamam.
- Harika asistler. - Tamam.
Kaydetmedin mi? Bana da gönder.
Birini yolladım.
Zaman gösterecek.
Onu asla baskı altına almayacağım.
İstediğini yapar.
Dürüst olmak gerekirse
çocuklarım için istediğim tek şey
mutlu olmaları ve istediklerini yapmaları.
Onları hep destekleyeceğim.
Gel, babanla konuş. Nasıl davrandığını anlat. Buraya gel.
Babanla konuş ve ne yaptığını anlat.
Ona söyle.
- Merhaba Matthew. - Uslu durdun mu?
Çıkar parmaklarını ağzından.
Uslu durdun mu?
Hayır, babana göster.
Böyle miydin? Hayır.
İndir.
Durmadın. Hiç durmadın.
Alana, Eva, buraya gelin.
Kıyafetlerim ve pantolonum ıslandı.
Gel, babana nasıl davrandığını anlat.
Beni görmezden geliyorlar.
Bir insanın yapabileceği en iyi şey çocuk sahibi olmak, onları yetiştirmek.
O koşulsuz sevgiyi hissetmek.
Kelimelere dökmek zor. Dediğimi ancak anne ve babalar anlar.
Yine söylüyorum,
bir de size düzenli bir hayat sunan
bir kadın olması.
Çocuk yetiştirmek harika bir şey.
Neredeyse gol atıyordum ama…
Çok iyi. Pas verdin.
- Neredeyse tüm asistleri sen yaptın. - Evet.
Hâlâ aptalca sorular soruyorum.
Cristiano "Ne zaman öğreneceksin?" diyor. "Júnior oynamaya başladığında" diyorum.
Çocuklar, hadi.
Güzel bir aileye sahip olmayı hayal ederdim.
Yuva kurmayı.
Yanımda bir Beyaz Atlı Prens olmasını hayal ederdim
ve oldu da.
Beni çok seven
harika çocuklarım oldu.
Evet, hayallerimin gerçek olduğunu söyleyebilirim.
Annene öpücük ver.
Burada saklanıyorum.
MONAKO MONAKO PRENSLİĞİ
Burası çok güzel.
Cris bana "Gio, tekne Monako'da" dedi.
"Arkadaşlarını alabilirsin."
Perşembe sabahı saat birde bir mesaj attım.
"Çocuklar, çılgınca bir şey yapalım mı?"
Gio'yla asla plan yapamazsın.
Alt yazı çevirmeni: Serbay Öznalcı