NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
Jestem Georgina Rodríguez, mam 27 lat.
Pięć lat temu moje życie się zmieniło.
¡HOLA! ODKRYWA NOWĄ MIŁOŚĆ CRISTIANA RONALDA
CZY CRISTIANO RONALDO MA NOWĄ DZIEWCZYNĘ?
NOWA DZIEWCZYNA CRISTIANA WRACA DO PRACY
GEORGINA OLŚNIEWA W CANNES
Dzięki miłości moje życie przypomina teraz sen.
KIM JEST GEORGINA RODRÍGUEZ?
Sprzedawałam luksusowe ciuchy, a teraz sama je noszę.
Mam miliony obserwujących, a mój facet – najwięcej wśród mężczyzn.
Strzela…
- Gol! - Cristiano!
Wielu zna moje imię.
Ale niewielu zna mnie.
Jestem Georgina.
Georgina! Spójrz tutaj, śliczna!
- Zdjęcie! - Dalej!
Nic nie przyszło mi łatwo.
Chciałabym zaprosić rodziców.
Wtedy to nie było możliwe.
Jej przeszłość
i historia jej rodziny
przypominają moje życie.
Cześć.
Będziecie tak pstrykać cały dzień?
Nie jestem nadzwyczajna, ale myślę, że jestem szczęściarą.
Jak wam minął dzień, kochani?
Wiem, jak to jest nie mieć nic i jak to jest mieć wszystko.
- I jak? - Bosko.
Muszę zdecydować.
Wiecie, którą wolę.
Musi włożyć Jeana Paula.
- Jesteśmy za Portugalią! - Olé!
Dalej!
Olé!
Niech żyje nam
Swoje życie zbudowałam
i wciąż buduję na fundamencie miłości.
Przechodziłem, a Gio stała tam.
Właśnie wychodziła z pracy.
Wtedy ujrzałem ją po raz pierwszy.
- Buziaki. - Zadzwonię później, skarbie.
Dobra.
Bóg zawsze mnie inspirował i dodawał mi sił w walce…
„Georgino, masz wielkie serce.
Takich jak ty powinno być więcej”.
…o to, co dla mnie najlepsze.
A ślub?
Gdyby to zależało ode mnie…
Georgina to kobieta mojego życia.
Jestem w niej zakochany do szaleństwa.
DLA MOJEJ UKOCHANEJ
Poznałam Cristiana…
w pewien letni czwartek.
Szłam do pracy
ulicą Cartagena, na ulicę Ortegi y Gasseta.
Dotarłam do Gucciego, jak zawsze.
Kończyłam o 17.00.
Zadzwonił do mnie kolega i powiedział, że jest na wakacjach,
ale jedna z jego klientek
chciałaby kupić kilka płaszczy.
„Proszę,
zostań jeszcze pół godziny i obsłuż ją”.
Gdy wychodziłam ze sklepu,
zobaczyłam przystojnego faceta.
Miał prawie dwa metry.
Szedł z dzieckiem i przyjaciółmi.
Stanęłam jak wryta.
Júnior zatrzymał się przede mną.
Był bardzo uprzejmy, przywitał się.
Wszyscy się roześmiali.
Dzieciak przywitał się z młodą, ładną dziewczyną.
Miałam motyle w brzuchu.
„Co się dzieje?”, pomyślałam.
Nie mogłam na niego spojrzeć. Zawstydzał mnie.
Właśnie wtedy
przechodziłem, a Gio stała tam. Wychodziła z pracy.
To było jak…
chwila…
Nie wiem, jak to opisać. Zaiskrzyło.
Nie potrafiłem wyrzucić jej z głowy.
Taka jest prawda.
Był moim klientem u Gucciego. Mówił, że przyjdzie na imprezę.
Spytał, czy tam będę.
Powiedziałam: „Tak. Mnie też zaprosili. Wpadnę”.
Myślałam o tym cały dzień.
„Co mam założyć?”
„Jak się uczesać?”
Gdy przyszłam, wyglądał bosko.
Pamiętam dokładnie, co mieliśmy na sobie.
Wypiliśmy trochę szampana.
Później musiałam iść na firmową kolację.
Wcale nie miałam na to ochoty,
ale dobrze się stało, bo poczuliśmy niedosyt.
Rozmawialiśmy coraz częściej
i wszystko rozwijało się w swoim tempie, nie za szybko.
To trwało ze dwa miesiące.
W tamtym czasie
właściwie się nie widywaliśmy.
Miał dużo meczów, grał w reprezentacji.
A potem mój ojciec…
Przez jakiś czas mnie nie było, byłam załamana.
Pewnego dnia spotkaliśmy się na innej imprezie.
Był tam z przyjaciółmi i swoim bratem Hugonem.
Spytał: „Gio, wybierzemy się na kolację?”.
A ja na to: „Wreszcie!
Najwyższy czas”.
Zaczęliśmy się do siebie zbliżać
po spotkaniu na pewnej imprezie.
Znów rozmawialiśmy.
Zaprosiłem ją na kolację.
Mój brat też tam był.
Przyszła na kolację.
Byłam taka podekscytowana.
Gdy szliśmy
do restauracji,
trącaliśmy się dłońmi.
Czułam się, jakby jego dłonie…
były ze mną już wiele razy.
Zaczęło się od trącania i w końcu złapaliśmy się za ręce.
Gdy nasze dłonie się zetknęły…
To była…
wyjątkowa chwila.
Jego dłonie wydawały się znajome.
Idealnie pasowały do moich.
Poszliśmy na kolację.
I wróciłam do domu.
Rano ja wcześnie zaczynałam pracę, a on miał trening, mecz…
Nie mecz, wtedy nie poszedłby na kolację. Miał trening.
Odwiózł mnie do domu,
a serce waliło mi w piersi.
Pewnej soboty nadszedł wyjątkowy moment.
Grał przeciwko Athleticowi.
Bardzo chciałam go wtedy zobaczyć, ale nie chciałam do niego pisać.
Bo co bym napisała?
Napisał do mnie po meczu.
Spytał: „Jak się masz? Gdzie jesteś?”.
Pomyślałam: „Gdybyś tylko wiedział! Jestem w domu, gotowa.
Posprzątałam, zrobiłam zakupy,
przygotowałam ciuchy, wzięłam prysznic i czekam”.
Napisałam tylko: „Siedzę w domu, właśnie miałam się położyć”.
„Co powiesz na kolację?”
A ja na to: „Okej”. Chociaż niedawno jadłam.
„Dobra, chodźmy na kolację”.
Odebrał mnie po meczu.
Mieszkałam na parterze.
Umyłam podłogę i pootwierałam okna, żeby wyschła.
Nagle usłyszałam samochód i pomyślałam: „To on”.
Wyszłam cała w skowronkach, z plecaczkiem.
Rano musiałam wcześnie iść do pracy.
Pojechaliśmy do niego.
Miał już gotową zupę,
warzywa i kurczaka. Zjadłam drugą kolację, jak dama.
Była…
bardzo atrakcyjną dziewczyną,
wyjątkowo dojrzałą jak na swój wiek.
Jestem od niej nieco starszy.
To mnie w niej pociągało.
Zaczynałem się nią interesować.
Odbierał mnie z pracy. Kończyłam o 22.00.
Przyjeżdżał…
Czasem jeździł bugatti.
Kolegom odbijało.
Przyjeżdżałam autobusem, wracałam bugatti.
Nikt nie mógł w to uwierzyć.
Dla mnie to było „normalne”.
Była moją dziewczyną.
Mam swoje samochody, nie będę jej odbierał taksówką.
To było dość zabawne. Wychodziła, a ja czekałem na zewnątrz.
W tych moich bajeranckich wozach.
Świetnie sobie z tym radziła.
Szybko wychodziła, wsiadała i jechaliśmy do domu.
Kończyła pracę późno.
Wracaliśmy do domu i przenosiliśmy się do naszego świata.
Początek naszego związku był naprawdę wyjątkowy.
Cudowny.
Nie sądziłem,
że aż tak się w niej zakocham.
Nie spodziewałem się tego.
Ale po jakimś czasie poczułem…
że to kobieta mojego życia.
TURYN, WŁOCHY
- Właśnie. - Tak to już jest.
- Cześć. - Dzień dobry.
Jak się macie?
Najlepszą częścią podróżowania
odrzutowcem Crisa
jest bez wątpienia jego załoga.
Odrzutowiec bardzo ułatwia życie.
Nie zniosłabym dwóch godzin na lotnisku z Cristianem.
Wolałabym już nigdzie nie lecieć.
Zrobić zdjęcie, gdy będziesz wchodzić? Odwrócisz się?
Może z tamtej strony. Słońce świeci mi w oczy.
Zawsze staram się podróżować z przyjaciółkami,
żeby mogły doświadczać tego, co ja.
Lubię się dzielić.
Chcecie zrobić zdjęcie?
- Tak. - Tak?
Najlepiej wyjdzie stąd.
Powinna stanąć tutaj.
Ludzie wciąż pytają:
„Ona na pewno ma mnóstwo fotografów, prawda?”.
A ja na to: „Nikt w to nie wierzy,
ale Gio nie ma fotografa ani nie przerabia zdjęć”.
Postaraj się.
DZIEŃ DOBRY, PARYŻU
Nie tak.
Stamtąd.
Przesuń się tam.
Gdy jestem z nią, robię jej zdjęcia.
Czasem robi to Júnior. Pstryka wspaniałe fotki.
Albo robi to ktoś inny.
Na trzy, dobrze?
Raz, dwa, trzy.
Słońce jest za mocne. Dość.
Lecę do pracowni Jeana Paula w Paryżu,
bo szykuję się na Festiwal Filmowy w Cannes.
Szukam sukienki.
Zdrówko, skarbie.
Naturalne, bez dodatków.
Zero plastiku.
Oto ona.
Śliczny kolor.
Na zdjęciu nie wyglądał tak dobrze.
Elena…
jest jedną z najbliższych mi osób.
Pomaga mi z moim wyglądem,
z dziećmi, ze wszystkim.
Doskonale się rozumiemy.
Kiedy muszę podróżować,
catering Rebeki dodaje mi sił.
Rebeca jest najlepsza.
Mówimy o cateringu, który dla nas wybrałaś.
Dziękuję.
To najlepsza część lotu.
Cała załoga jest wspaniała.
No wiesz…
- Dziękuję. - Dodajecie mi sił.
Rebeca znalazła świetny catering.
Robią świetne hiszpańskie omlety.
Kupuje też moje ulubione wędliny.
Świetnie wszystko przygotowuje.
Pyszne. Nie ma lepszej przekąski.
Dotrę do Jeana Paula
większa o osiem rozmiarów.
Powiemy im:
„Dodajcie dwa centymetry”.
- Latem schudniesz. - Chyba ty!
- Ja nie. - Naprawdę?
Latem bardziej się pocisz.
Ja się nie pocę.
Prawda?
W wakacje jem dużo więcej.
Gdyby chodziło o jedzenie, byłabym na wakacjach cały rok.
Wiecie, ile potrafię zjeść?
Bardzo zdrowo.
- Gio nie ufa ludziom, którzy nie jedzą. - Oj nie.
Dużo jem, a ludzie proponują mi głodówki.
Co?
Potrzebuję energii, żeby przetrwać cały dzień.
A energię czerpię z jedzenia i kropka.
Ramón to mój agent.
Odezwał się, gdy związałam się z Cristianem.
Kontaktowało się ze mną wiele agencji.
Poszliśmy na kawę w okolicy mojego domu, na Avenida América.
Od razu znaleźliśmy wspólny język.
Lubię z nim pracować, oby został ze mną jak najdłużej.
Georgina jest cudowna.
Nie jest egocentryczna.
Pyta, co u mnie słychać.
Pyta o moich siostrzeńców i o… No wiecie.
O moją partnerkę.
Wie, jak postępować z ludźmi.
To chyba część jej uroku.
PARYŻ, FRANCJA
Mam piękne wspomnienia z Paryża.
- Wiem. - Dlaczego?
Pierwszy wyjazd z Crisem.
No tak. Wybraliście się do Disneylandu?
Tak.
Przypomniała mi się…
moja pierwsza wizyta w tym romantycznym mieście.
- Jak było? Mów. - Tak.
Był w przebraniu.
Miał… Gdzie kupiliście perukę?
Nie wiem, ktoś ją załatwił.
Miałem kilka peruk.
W Madrycie, z prawdziwych włosów.
Wyglądały lepiej niż moje własne.
Były świetne. Powiedziałem: „Dobra, zaryzykuję.
Założę perukę, szalik,
okulary
i pojedziemy do Disneylandu”. Miałem też wielką kurtkę.
- To nie był twój pomysł? - Nie.
Nawet nie wiedziałam o istnieniu paparazzi.
Nie miałam pojęcia, czym się w ogóle zajmują.
W pewnej chwili…
Nie pamiętam, gdzie byliśmy.
Robiliśmy pętle, a peruka wciąż mi się zsuwała.
Jakby chciała zeskoczyć.
Próbowałem ją utrzymać.
A z dołu patrzyli na mnie ludzie,
czekali, co się stanie.
Peruka się zsunęła i wiedziałem, że mnie rozpoznają.
Włożyłem ją z powrotem, owinąłem się szalikiem…
Mam to coś na szyi, zupełnie jak mój ojciec.
Mam długą szyję z tym wystającym czymś.
Ludzie mówili: „To Cristiano”.
Zaczęli ze mną rozmawiać. Rozpoznali mój uśmiech.
Trudno oszukać tych, którzy dobrze mnie znają.
Trzeba dobrego przebrania.
Rozpoznali go.
Dzieciaki go rozpoznały.
Miał perukę i mój szalik,
ale rozpoznali jego szczękę i jabłko Adama.
Dzieci po prostu go rozpoznały.
Tutaj wszyscy lubią piłkę nożną.
Zrobiłbym to znowu.
W tamtej chwili
znowu byłem dzieckiem.
Ukrywaliśmy się jak dzieciaki w szkole.
Jakbyś pierwszy raz pocałował dziewczynę, ukrywając to przed kumplami.
Świetnie się bawiłem.
Byłem tam z moją dziewczyną.
Jak dwójka przyjaciół.
To było cudowne.
Wciąż to pamiętam.
To jedno z naszych najlepszych wspólnych wspomnień.
Na początku związku spędza się razem niezapomniane chwile.
Alba, stylistka, już na nas czeka.
Gregory też. Zajmą się nami.
Pracownię otwarto specjalnie dla nas,
żebyśmy mogli znaleźć suknię do Cannes.
Pewnie będzie tak, że coś przymierzysz,
potem zdejmą miarę i zrobią kopię jakiejś kultowej sukienki.
- Okej. - Tej, którą wybierzesz.
Wiedziałaś, że Jean Paul ma dziś urodziny?
- Może dlatego go nie ma. - Naprawdę?
- Tak. - Co za przypadek.
Gdybym wiedziała, przyniosłabym prezent.
- Racja. - Trzeba było mówić.
- Cóż… - Zostały dwie minuty drogi!
Mogłaś zabrać trochę szynki.
Tak, tej z samolotu.
- Jakieś wędliny. - Wieprzowina była pyszna.
A on okazałby się wegetarianinem.
- Gregory. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Cześć. Greg. - Cześć.
Jak się masz?
- Miło mi. - Cześć, Georgina.
Witamy u Jeana Paula Gaultiera.
W słonecznym Paryżu.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
W pracowni Jeana Paula
są same dzieła sztuki.
To niesamowite.
Mamy tutaj mieszankę kolekcji couture wiosna/lato 2020
i archiwalne projekty.
To dla mnie zaszczyt.
Piękne, prawda?
Chciałam odwiedzić pracownię,
żeby osobiście zobaczyć i dotknąć projekty Gaultiera.
Lady Gaga to nosiła.
W teledysku do „G.U.Y.”.
Racja.
Na głowie miała wielki pióropusz.
To jeden z pierwszych kompletów Naomi Campbell,
z lat dwutysięcznych.
To mogłyby być eksponaty muzealne.
Tak. To niedawno wróciło z muzeum.
Brak mi słów, żeby opisać
ten budynek z witrażami,
wspaniałymi schodami
i sukniami haute couture, które nosiły gwiazdy.
Wizyta w pracowni Jeana Paula Gautiera była dla mnie magiczna.
Czas coś przymierzyć.
Czuj się jak u siebie.
Ta jest cudowna.
Nigdy takiej nie nosiłam,
ale nie wiem, czy ten kolor w lipcu…
No tak.
Ale jest cudowna.
Na Cannes w lipcu może…
Ta sukienka należała do…
Powstała jako kopia dla klientki haute couture,
ale klientka zmarła, więc…
- Miała wyłączność. - Tak.
- Przykro mi. - Niesamowita.
Moda to sztuka, tworzenie. To fantazja.
To kobiecość, męskość.
Piękno.
Ślicznie!
Jakby uszyto ją dla ciebie.
Pasuje idealnie.
- Jak się czujesz? - Bardzo dobrze.
Najbardziej podoba mi się… Tak.
- Jest cudowna. - Właśnie.
Helen, co o tym sądzisz?
Bez tego widać cały gorset.
Cały kształt.
Bez tego chyba byłoby lepiej.
- Piękna. - Zadowolona?
Tak.
Pierwsza miłość.
Uwielbiam modę. Żyję nią.
- Podoba się? - Podkreśla tyłek.
Zobacz tył.
Byłaby lepsza
- z mniejszą falbanką. - Ale…
Przymierz inną.
Podoba się?
Czuję się, jakbym żyła we śnie.
Tyle razy widziałam gwiazdy noszące jego projekty,
a teraz sama mogę ich dotknąć i wciąż trochę…
trudno mi w to uwierzyć.
To był wspaniały dzień.
Jak ze snu, co?
Mówię ci.
Zawsze gdy muszę…
coś zrobić,
staram się wyrobić w jeden dzień.
Wychodzę rano, a wieczorem wracam,
żeby obudzić się w domu i sprawdzić, co u dzieci.
I przywitać się z nimi rano.
Gdy wylądowaliśmy,
dostałam wiadomość od Crisa.
Napisał: „Lądujesz?”.
Wiedział, bo obserwował lądowanie swojego samolotu.
Odpisałam: „Właśnie ląduję”.
A on na to: „Dobra, już jadę”.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Jak poszło?
- Dobrze. - Tak?
Świetnie.
Jak się masz?
Co za zbieg okoliczności. Widziałeś nas?
Tak.
Wypatrywałem was.
Do Paryża leci się jakąś godzinę.
Czekałem i akurat…
Akurat dojeżdżaliśmy, gdy lądowaliście.
Była online.
Pierwszy raz spotkaliśmy się na lotnisku.
- Wszystko gra? - Tak, świetnie się bawiłam.
Dobrze, skarbie…
Wracam do łobuziaków.
Było mi ich dzisiaj żal. Zeszli ze mną.
Musieli zostać z tatą, jakby to było…
Tak.
- Są świetni. - Szaleni.
Pogadamy później.
- Do jutra. - Dobra.
Ciao. Powodzenia, Cris.
Potrzebuję spokoju i mam go w domu.
Z Crisem i naszymi dziećmi.
Moje skarby!
- Masz niespodziankę? - Tak, kochanie.
- Kinder Niespodzianka! - Jak się macie, moje skarby?
Dajcie mamie buziaka.
Mamo, dałem buziaka Alanie.
Naprawdę? Wspaniale.
Kinder Niespodzianka!
MADRYT, HISZPANIA DOM RODZINNY
Gdy po raz pierwszy byłam w domu Cristiana…
wciąż się gubiłam.
Nie wiedziałam, jak dojść do kuchni po szklankę wody.
Powrót do salonu zajmował mi pół godziny,
bo nie znałam drogi.
To wielki dom, a ja od dziecka mieszkałam w maleńkich mieszkaniach.
Dlatego tutaj się gubiłam.
Nie wiedziałam…
Chyba dopiero po sześciu miesiącach
udało mi się poznać wszystkie pomieszczenia.
Cześć, skarbie. Co u ciebie? W porządku?
Paula Brito jest naszą zaufaną projektantką wnętrz.
Ciężko pracuje, a ja ją uwielbiam.
Właśnie opracowują plan budowy.
Będzie gotowy pod koniec… Nie, na początku czerwca.
Zadzwoniłam do Pauli, bo chcę wyremontować duży dom
i przenieść meble do mniejszego domu.
To ona je kupiła, więc chcę, żeby mi pomogła z transportem i montażem.
Meble nie będą pasowały do wystroju.
Szkoda, bo mają dopiero trzy lata.
- Trzy… Nie, cztery. - Chcę je wykorzystać.
W domu obok.
Ten w La Finca jest praktycznie pusty.
Wynajmowaliśmy go, a teraz…
Powiedziałam jej: „Chcę, żeby dom był bardziej jednolity.
Nie mieszaj wzorów z marmurem i światłami.
Nie chcę sztucznych kwiatów ani książek.
Nie chcę rzeczy, które będą tylko zbierały kurz”.
Trzeba usunąć ten żyrandol.
Twoi ludzie musieliby go przenieść, bardzo ostrożnie.
Ten kamień jest z ramą czy bez?
- Bez. - Wszystko można zdjąć?
Zobaczymy.
- Możemy użyć ramy czy nie? - Tak.
Sofy i fotele. Które byś wybrała?
Możemy je obić.
Zmienimy materiał. Ten też.
- A dywan? - Nie.
- Wolałabym inny kolor. - Bo wełna…
Wełna jest jaśniejsza.
Coś tańszego. Nie chcę zniszczyć kaszmiru.
Odkąd zostałam matką,
zawsze biorę pod uwagę swoje dzieci.
W Turynie rozłożyłam dywan z wełny i kaszmiru.
Podczas pierwszej kolacji dzieci jadły truskawki,
jedna spadła
i plama jest na dywanie do dzisiaj.
To dobry stół Armaniego. Chciałabym go postawić…
Na dole jest wielki, pusty pokój.
- Trzy dwadzieścia. - Tak.
- Pokój musiałby mieć pięć na pięć metrów. - Nie zmieści się.
- A materac? - Zostaje.
- Ma zostać? - Mogę kupić tańszy.
- Tam. - Ten jest dobry.
Tak, zupełnie nowy.
Kupiłaś go…
- Bardzo dobry. - Tak.
Zostawię go na łóżku.
- Gdy skończymy… - Wszystko zostaje.
Paula to profesjonalistka. Jest bardzo zabawna.
Rozumie moje potrzeby.
Musimy to zmierzyć.
- Gdzie byś to ustawiła? - Zobaczymy drugi dom.
Metr trzydzieści.
Dwa siedemdziesiąt pięć.
- Wszystko w rozmiarze XXL! - Wiem.
Nie zdołamy go przenieść.
- Waży z tonę. - Tak.
Co z nim zrobimy?
Sprzedajmy go w sieci.
- Dostaniesz 10 000 euro. - Sprzedamy to, czego nie chcę?
Podczas remontu dużego domu
okazało się, że mieliśmy dużo niepotrzebnych, ogromnych mebli na wymiar.
Nie zmieszczą się w drugim, mniejszym domu.
Poprosiłam ją, żeby poszukała strony, na której mogę je sprzedać.
Mam wielu znajomych,
którzy kupują meble z drugiej ręki,
które nie mieszczą się w wielu domach.
Na pewno jest jakaś apka
do sprzedaży wielkich, luksusowych mebli.
Nie zamieszczę ogłoszenia byle gdzie.
Przyniosę więcej próbek.
Mam tu niezły bałagan.
Co ty na to?
- To samo w trzech pokojach? - Nie.
- Tkaniny? - Spójrz na ten kolor.
- Ta zieleń. - Tak.
- Podoba mi się. - Jest bardzo elegancka.
Róż, zieleń i błękit.
A w drugim…
Może bordowy do naszego pokoju? Jest bardzo zmysłowy.
Mam kolor, który ci się spodoba.
To Dedar i Hermès.
Kolor każdego elementu jest dla mnie niezwykle ważny.
Wystrój salonu nie musi być taki sam
jak sypialni.
Piękny ten błękit.
- To… - To byłby piękny zagłówek.
Z bielą czy beżem?
Ten beż wygląda jak inne.
Ten odcień przypomina ten. To prawie biel.
- Podoba ci się? - Czekaj… Mamy ten…
Ten mi się podoba.
Jest taki ziemisty i biały.
To ten.
- Wiem. - Zobaczymy, co nas zainspiruje.
Mów dalej. Jaki masz plan na jutro?
Spotkam się z moją dziewczyną.
Przygotować wam coś do jedzenia? Mogę coś załatwić.
Mama musi ją zobaczyć. Będę jej teściową.
To zabawne, że Júnior ma dziewczynę.
Powiedziałam mu, że muszę ją poznać.
I wyrazić zgodę.
Ale nie zamierzam być upierdliwą teściową.
Buziaki.
Już się spotyka z dziewczynami.
Dzieciaki wcześnie zaczynają.
- Przecież to jeszcze dzieci. - Właśnie.
TURYN, WŁOCHY DOM GEORGINY I CRISTIANA
Co jeszcze chcesz zabrać?
Wszystko z tego pudła.
Júnior gra w Juventusie.
Widzę w nim jego ojca.
Mają taką samą osobowość.
Jest z niego bardzo dumny.
Gdy jego tata pokazuje coś nowego w meczu,
mały ogląda to na YouTube, kopiuje i ćwiczy.
Robi to samo w ogrodzie.
Albo w salonie, ale kazałam mu uważać
na lampy i okna, bo to niebezpieczne.
- Z kim dzisiaj gracie? - Z Milanem.
Ciekawe, ile strzelisz bramek.
Ostatnio strzeliłem trzy.
Ale przegraliśmy.
Sześć do pięciu.
Co zrobisz, jak strzelisz bramkę?
Co pokażesz?
G, jak Georgina.
Uwielbiam, gdy on i jego ojciec dedykują mi bramki.
Albo jak „genialna”.
Śmiejesz się?
Obstawisz wynik?
Pomyślmy.
Juve – sześć,
Milan – dwa.
Co?
A nie? Gdy chodziłam na mecze, strzelałeś po 14 bramek.
Przegraliśmy, gdy byłaś na meczu.
- Z nimi? - Pięć do sześciu.
- W tym roku wygracie. - Tak.
Júnior chce być jak jego ojciec.
Podziwia go i…
Pomyślcie tylko:
gracie w piłkę, a wasz tata jest najlepszy na świecie.
Tak jest.
Cristianito ma warunki fizyczne i potencjał.
Ma wszystko, czego trzeba, żeby zostać zawodowcem.
Kiedy trenuje albo gra,
lubię wiedzieć, jak sobie radzi.
Nie mogę być na miejscu osobiście,
więc Gio chodzi czasem na mecze, a sam Júnior wszystko mi opowiada.
Opowiada, jak mu poszło, co zrobił, jaki był szybki.
Cieszę się, gdy mu wychodzi.
- Jaki był wynik? - Siedem do pięciu dla Juve.
- Wygrali 7-5? - Tak.
Strzelił bramkę?
Nie, ale zaliczył trzy asysty.
Dobra.
- Były świetne. - Dobra.
Nie nagrałaś ich? Wyślij…
Jedną ci wysłałam.
Czas pokaże.
Nie będę wywierał na nim presji.
Zrobi, co zechce.
Szczerze mówiąc,
chcę, żeby on i reszta dzieci
byli szczęśliwi i sami zdecydowali, kim zostaną.
Zawsze będę ich wspierać.
Chodź pogadać z tatą. Powiedz, jak się zachowywałeś.
Porozmawiaj z tatą i powiedz, co zrobiłeś.
Powiedz mu.
- Cześć, Matthew. - Byłeś grzeczny?
Wyjmij palce z buzi.
Jak się zachowywałeś?
Nie, powiedz tacie.
Właśnie tak. Nie!
Kciuk w dół.
Bardzo źle. Bardzo.
Alano, chodź tutaj. Evo, chodź.
Zmoczyłem ciuchy i spodenki.
Powiedzcie tacie, jak się zachowywaliście.
Całkowicie mnie ignorują.
Dzieci to najlepsze, co mamy. Kształcimy je.
Kochamy je bezwarunkowo.
Nie da się tego wyjaśnić. Zrozumieją mnie tylko rodzice.
A ja oprócz tego
mam u swojego boku kobietę,
która daje mi stabilność.
Dzieci wspaniale się rozwijają.
Prawie strzeliłem gola, ale…
Świetnie. Podałeś piłkę.
- Prawie wszystkie asysty były twoje. - Tak.
Nawet teraz zadaję głupie pytania.
Cristiano pyta, kiedy się nauczę.
Mówię mu, że może wtedy, gdy Júnior zostanie zawodowcem.
Dzieci, idziemy.
Marzyłam o cudownej rodzinie.
O stworzeniu domu.
Chciałam mieć u swego boku swojego księcia z bajki
i wreszcie go mam.
I cudowne dzieci,
które dają mi tyle miłości.
Mogę powiedzieć, że marzenia się spełniają.
Całus dla mamusi.
Schowam się tutaj.
MONAKO
Jak pięknie.
Cris powiedział: „Jacht jest w Monako.
Możesz zabrać przyjaciół”.
Napisałam do nich o pierwszej w nocy w czwartek:
„Słuchajcie,
zrobimy coś szalonego?”.
Z Gio nic nie da się zaplanować.
Napisy: Aleksandra Basińska