(ภาพยนตร์จาก NETFLIX)
ปิดเทอมหน้าร้อนสินะ
ซื้อบูตะเม็งมาเพียบเลย
พรุ่งนี้เริ่มทำอะไรก่อนดีนะ
หรือว่ามีคนแช่งฉันนะ
เอ๊ะ ทำไมล่ะครับ
ก็ฉันเห็นผีเด็กตนหนึ่งที่นี่น่ะสิ
ฮะ มาเห็นตอนจะทุบทิ้งอยู่แล้วเนี่ยนะ
- เฮ้ย นั่นไง - เอ๊ะ
เอาเถอะ กินอะไรดีนะ
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้หลอกกันเหรอครับ
ได้ยินว่าผู้จัดการเป็นคนเจอ
สยอง ไซต์งานแรกของผมแท้ๆ
ดวงดีจริงๆ
ยาสึจิ…
แฟลตคาโมโนมิยะแห่งนี้สร้างขึ้นราวๆ 60 ปีก่อน
บางคนเรียกที่นี่ว่าแฟลตผีสิง แต่มันก็ยังเป็นบ้านของบางคน
ที่นี่คือบ้านแสนรักของผมกับนัตสึเมะ
(นัตสึเมะ: พรุ่งนี้ไปเยี่ยมยาสึจิกัน)
(โคซูเกะ: โทษที)
(คราวหน้าไปหาคุณปู่กันนะ)
(มาที่ชมรมฟุตบอลสิ ตอบข้อความด้วย)
(อ่านแล้ว)
(ว่าไงนัตสึเมะ เศร้าใจ)
(โทรด้วยเสียง)
โคซูเกะ
ข้าวเย็นพร้อมแล้วนะ
มัวทำอะไรอยู่
ปิดเทอมหน้าร้อนครั้งสุดท้ายของชั้นประถมแล้ว
ถ้าอยากจะไปเที่ยวเล่น ก็รีบทำการบ้านให้เสร็จเร็วๆ ล่ะ
แต่ยังไงก็ระวังอุบัติเหตุกันด้วยนะจ๊ะ
ไว้เจอกันตอนเทศกาลฤดูร้อนนะ กลับได้จ้ะ
- ลุกขึ้น ทำความเคารพ สวัสดีค่ะคุณครู - สวัสดีครับคุณครู
นัตสึเมะจังไหวไหม
ไม่เป็นไรๆ ไว้เจอกันนะ บ๊ายบาย
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
คุมะกายะ เอ๊ะ
เรนะ ฉันขอโทษ
เรนะจัง เป็นอะไรหรือเปล่า
เรนะ ไม่เป็นไรนะ
โธ่ อะไรเนี่ย
- เจ็บจัง - ขอโทษนะ
นัตสึเมะจัง นั่นน่ะ
- อะไรน่ะ - ผลงานคาบศิลปะไม่ใช่เหรอ
อะไรเนี่ย อย่างกับขยะ
เรนะจัง
แค่นี้เอง ไม่เป็นไรๆ
ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุมะกายะ หลบไปเลย
คุมะกายะ
อีกสองวันฉันจะบินไปฟลอริดา แต่เรายังมีที่นั่งว่างอีกหนึ่งที่
หา
ฉันขอยืมคุมะกายะได้ใช่ไหม
ไม่เห็นต้องถามฉันเลย พาหมอนั่นไปได้เลยตามสบาย
เราจะไปเที่ยวสวนสนุกแลนด์ ในฟลอริดา เราไปด้วยกัน…
นัตสึเมะอยู่นี่เอง
พรุ่งนี้ไปแฟลตผีสิงกันเถอะ
เอ๊ะ ไปทำไม
โครงงานวิจัยช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ส่วนรายละเอียดเป็นความลับ
เฮ้ย โคซูเกะก็จะมาด้วยใช่ไหม
เดี๋ยวก่อนสิ ฉันคุยกับคุมะกายะอยู่นะ
อะไรกัน
พวกเราชมรมฟุตบอลโรงเรียนประถมคาโม รวมพลังเป็นหนึ่ง
หา
รวมพลังเป็นหนึ่งเหรอ
เงียบไปเลยเจ้าเปี๊ยก
เธอนั่นแหละยัยเปี๊ยก
หา ย้อนคนอื่นไม่ดูตัวเองนะยะ
แฟลตนั้นน่ะ…
อันตรายนะ จะทุบทิ้งแล้ว อย่าไปเลย
แต่ว่านะ
จริงด้วย ไทชิ
ไปได้น่า
เห็นไหม ยกคุมะกายะให้…
โว้ย หนวกหูกันจริง ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ
เดี๋ยวสิ โคซูเกะ
แล้วเจอกัน
อ้าว คุมะกายะ
อย่าวิ่งตรงทางเดินสิ
- ครับ - ครับ
เชอะ พวกผู้ชายนี่
อะไร
นัตสึเมะก็น่าจะแวะมาที่ชมรมสักหน่อยเนอะ
อาทิตย์หน้าเรามีนัดอุ่นเครื่อง กับโรงเรียนประถมนากะ
นายเก่งสุด แล้วก็เป็นบราเธอร์ของพวกเราเลยนะ
บราธ่งบราเธอร์อะไรล่ะ
ใช่แล้ว แฟลตผีสิง เขาลือกันให้แซ่ดว่าตึกนั้นมีผีอยู่ตนหนึ่งแหละ
เดี๋ยวเถอะ ไทชิ
นั่นบ้านเก่าของโคซูเกะกับนัตสึเมะนะ
นี่
พวกนายน่ะ ไปเล่นสแมชบราเธอร์ที่บ้านใหม่ฉันไหม
- อือ - อือ
ใครไปถึงที่โหล่ต้องใช้จอยขี้กาก
- ไม่เอา ฉันขอจอยโปร ไม่เอาจอยขี้กาก - รอด้วยสิ
กลับมาแล้วค่ะ
อ้าว กลับมาแล้วเหรอ
โธ่ๆ
เละเทะเหมือนเดิมเลย
โธ่เอ๊ย
ขอโทษนะ
แม่ก็อยากดีไอวายให้นัตสึเมะ
แต่ทำงานที่บ้านเสร็จก็เล่นเอาหมดแรงเลย
ไม่ออกไปวิ่งล่ะคะ
นั่นสินะ
จริงด้วยสิ…
หืม
เขาจะทุบแฟลตนั้นแล้วใช่ไหม
เอ๊ะ ถามหนูเหรอ ไม่รู้หรอก
นั่นสิ แต่ใจหายเหมือนกันเนอะ
ลูกอยู่ที่นั่นมาตั้งนาน
กับยาสึโกะ แล้วก็คุณยาสึจิด้วย
ยังไม่ได้หาเวลาไปขอบคุณเลย
นี่แน่ะ
เร็วสิคะ
ที่เหลือเก็บเองนะ
แบบนี้คืนนี้ต้องสั่งอาหารมากินแล้วล่ะ
สั่งข้าวหน้าสุกี้ยากี้ร้านกัสโตอีกดีไหมนะ
เอ้า ยกสุกี้ยากี้ของโปรดไปให้ปู่ด้วย
เร็วๆ สิลูก
เซ้าซี้จริง
นี่ๆ ช่วงนี้นัตจังเป็นยังไงบ้าง
ใครจะไปรู้
เมื่อก่อนเห็นตัวติดกันจะตาย
ซาโตโกะก็เหมือนเคย
- กลับมาถึงก็พาไปเลย ไม่คุยกันสักคำ - ไม่รู้ด้วยหรอก
พอนัตจังไม่อยู่ บ้านเราก็หงอยเหงา ลูกก็เย็นชาซะเหลือเกิน
- อิ่มแล้วครับ - อ้าว อิ่มแล้วเหรอ
ไม่กินเห็ดชิตาเกะอีกแล้วนะ
(โทรด้วยเสียง วิดีโอคอล)
(นัตสึเมะ)
พรุ่งนี้ต้องไปบุกแฟลตผีสิงให้ได้
เอาจริงเหรอ อย่าบอกนะว่าหัวข้อโครงงานก็…
จะอะไรล่ะ เดี๋ยวไปถึงก็หาได้เอง
(โคซูเกะ: ฉันไม่ไปนะ)
มัวทำอะไรกันอยู่นะ
โคซูเกะ
เฮ้ย
จะทำอะไรกัน
ปฏิบัติการจับผี
หา
หมอนี่บอกว่าจะจับผีมาศึกษาน่ะสิ
หัวข้อโครงงานของเราไง
เอาน่า ตามใจเขาหน่อย โคซูเกะ
ปวดหัวจริงวุ้ย
ลุยเลยทุกคน
เออ
ให้ใช้ไอ้นี่เนี่ยนะ สมาร์ทโฟนก็มี
ฝั่งนายเป็นไง
ใครน่ะ
อย่านะ ไม่เอานะ อย่าหลอกฉันเลย
ให้ตายสิ เพราะรุ่นพี่นั่นแหละ เห็นใจฉันหน่อยเถอะ
ทางนี้ๆ
เจ้าโง่ไทชิ ทำอะไรของนายน่ะ
- โอ๊ยๆ - เจ้านี่…
ไม่ได้หรอก ปิดตายแล้ว
เอ๊ะ
มาถึงบ้านเก่าของโคซูเกะจนได้นะ
เฮ้ยๆ ทางนี้ๆ
ทางนี้แน่ๆ
- กลับกันได้แล้ว แววล่มมัน… - โอ้โฮ
เปิดได้แล้ว เจ๋งโคตร ต้องมีผีในนี้แน่
บริษัทกำจัดผี
มาไล่ผีหรือไงเนี่ย
เปิดไม่ออกอะ
ก็ต้องล็อกอยู่แล้ว
เปิดได้แล้ว
- เอ๊ะ - จริงเหรอ
นี่ ไทชิ ถอดรองเท้าด้วยสิ
โอ้โฮ
- อ้าว โคซูเกะ - สุดยอด
ไทชิไม่ยอมถอดรองเท้าล่ะ
(คุมะกายะ โทโยโกะ ยาสึจิ)
เจ้าผีอยู่ไหน
ยังไงก็ไม่ใช่บ้านฉันแล้วนี่ ช่างมันเถอะ
อยู่ไหน เจ้าผี
รบกวนด้วยนะครับ
อยู่ที่ไหน ออกมานะ
โคซูเกะเคยอยู่ที่นี่แต่เป็นชั้นบนสินะ
- อือ - งั้นที่นี่ก็เป็นบ้านคุณปู่น่ะสิ
นี่ พอได้แล้ว
กลับกันเถอะ
อยู่ตรงนี้ล่ะสิ
เป็นอะไรไป ไทชิ
ผี
เดี๋ยวนะ
นัตสึเมะนี่นา
- กลับเถอะ - อ้าว
นัตสึเมะ
เงียบนะ เจ้าบ้า
แต่เรามีนัดแข่ง
อะไรกัน
นปโปะคุงเหรอ
- นปโปะ - นปโปะ
พวกนายมาทำอะไรที่นี่
เราสิที่ต้องถามเธอ
ก็เปล่านี่ แค่งีบไปแป๊บเดียวเอง
อันนั้นน่ะก็เห็นอยู่
แต่ว่า…
ว่าแต่นปโปะคุงนี่ใครเหรอ
ไทชิ ยูซุรุ ขอโทษที่ไปชมรมฟุตบอลไม่ได้นะ
นัตสึเมะก็เลยมา "รวมหัว" กับเราที่นี่ใช่ไหม
"รวมพลัง" ต่างหาก
เปล่า เพราะนปโปะคุงชอบมาอยู่บนนี้น่ะ
เอาล่ะนะ
นี่ไงล่ะ
ขึ้นไปได้เหรอ เปิดยังไงน่ะ
มันเปิดอยู่แล้ว
โชคชะตาแน่ๆ
นปโปะคุง อยู่หรือเปล่า
สุดยอด
สูงเหมือนกันนะเนี่ย
ไทชิ ระวังอย่าให้ตกลงไปนะ
มีเต็นท์ด้วย นัตสึเมะมาตั้งแคมป์เหรอ
ก็ทำนองนั้น
เจ๋ง
นปโปะคุงอยู่บนนี้ตลอด ฉันก็เลยตั้งเต็นท์ไว้ให้เขา
สุดยอด
แล้วนปโปะคุงนี่ใครเหรอ
ดูเหมือนว่าเขาจะเคยอยู่ที่นี่น่ะ
ขอเข้าไปในเต็นท์ได้ไหม
ได้เลย
เด็กประถมเหรอ
ใช่ ตัวสูงประมาณนี้
อ๋อ ถึงได้ชื่อนปโปะคุงสินะ
ใช่
เขาไม่ยอมบอกชื่อจริง แล้วก็ดูเหมือนจะไม่อยากกลับบ้านด้วย
เขาอาจเป็นผีก็ได้นะ
พูดอะไรน่ะ ไม่ใช่หรอก
แล้วเจ้าหมอนั่นหายไปไหนล่ะ
เอ๊ะ
เธอก็แค่กุเรื่องขึ้นมาเพราะอยากมาที่นี่ใช่ไหมล่ะ
คนที่พังล็อกเข้ามาก็เธอนี่แหละ
ฉันเมินเด็กคนนั้นไม่ลงหรอก
เลิกโกหกได้แล้ว
เปล่านะ
ถ้าได้ไปเที่ยวแลนด์ที่อเมริกาแล้ว จะไม่อยากกลับเลยล่ะ
ญี่ปุ่นก็ญี่ปุ่นเถอะ
ฉันจะบินไฟลต์แรกพรุ่งนี้
ถ้าอยากได้ของฝากอะไรก็บอกได้นะ
นี่ ดูสิ
มีเต็นท์ด้วย
เด็กห้องเราไม่ใช่เหรอ
แฟลตผีสิงนี่นา
นึกยังไงถึงไปเล่นบนนั้นนะ
พวกผู้ชายนี่อย่างกับหลุดมาจากยุคหิน ทึ่มเหมือนกันหมด
เอาล่ะ รีบไปกันเถอะ
อ้าว คุมะกายะคุงนี่
เอ๊ะ ไหน
ไหน ไม่เห็นเลย
ไหนล่ะ
เรนะจัง
"ผู้หญิงเราไวกว่าได้เปรียบ"
"โอกาสมีไว้ให้พุ่งชน"
หา
ฉันยืมคำพูดพี่สาวมาน่ะ
ไม่ใช่สักหน่อย
ฉันก็แค่หงุดหงิดที่หมอนั่นเมินฉันเมื่อวาน
จะไปด่าสักหน่อย
เอ๊ะ จะขึ้นไปเหรอ
เดี๋ยวสิ
รอด้วย เรนะจัง
หมอนั่นเจอฉันแน่
เธอรักแฟลตนี้ขนาดไหนน่ะ
ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
เธอไม่ไปที่ชมรมแล้วด้วยซ้ำ
เก็บห้องยังไม่เสร็จอะไรกัน เลิกโกหกเถอะ สองเดือนเข้าไปแล้วนะ
ฉันไม่ได้โกหก แต่ของแม่…
อ้าว ยัยเปี๊ยก
เงียบไปเลย ฉันไม่ได้มาหานาย ฉันมาหาคุมะกายะ
นัตสึเมะเหรอ
ทะเลาะกันตามเคย
โคซูเกะจะห้ามไม่ให้เขามาที่นี่คนเดียว
ยัยนี่ก่อเรื่องอีกแล้ว
เธอน่ะโกหก
เราก็อยู่ด้วยนะ
งั้นก็พูดมาสิ เธอโกหกตามเคยนั่นแหละ
นัตสึเมะ พอสักที
เรนะไม่เกี่ยวสักหน่อย
เลิกสร้างปัญหาให้คุมะกายะได้แล้ว เธอไม่ควรมาที่นี่นะ
เอามาตั้งอะไรที่นี่ยะ
อย่าจับนะ
ทำอะไรน่ะ
จะเอาเศษเหล็กแบบนี้มาเล่นทำไม
ไม่ได้นะ เอาคืนมา
นี่ ปล่อยนะ
บอกให้เอาคืนมาไง
โอ๊ย เจ็บ
เรนะจัง
เป็นอะไรหรือเปล่า
ฉันฟ้องครูกับพ่อแน่
นี่ของปู่ใช่ไหม
นี่…
ฉันก็หาแทบตาย
ขโมยของคนอื่นไปแบบนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่
ไม่ใช่นะ
ฉันขอคืนนะ
เดี๋ยวสิ
ปู่ตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังจะมายุ่งเรื่องชาวบ้าน
ฉันน่ะ รำคาญเธอจะแย่แล้ว
อ๋อ เข้าใจแล้วๆ จะเอาแบบนั้นสินะ
หา ว่าไงนะ
เมื่อก่อนเราเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ อยู่บ้านเดียวกันมาก็นาน
ไม่อยากเชื่อว่าจะพูดกับฉันแบบนี้
เธอไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านฉัน
เจ้าบ้า
บ้าเอ๊ย อย่าหนีนะ
นัตสึเมะ
บอกให้หยุดไง
เฮ้ย
อย่านะ
- นัตสึเมะจัง - นัตสึเมะ มันอันตรายนะ
ลงมานะ
อย่าเข้ามานะ อย่ายุ่งกับฉัน
ลงมานะ
ไม่นะ อย่าเข้ามา
ยื่นมืออีกข้างมาเร็ว
นัตสึเมะๆ
นัตสึเมะ
ขึ้นมาแล้ว
นัตสึเมะ
นัตสึเมะจัง
นัตสึเมะ ไม่เป็นไรนะ
นัตสึเมะ
เป็นอะไรไหม
ไม่เป็นไร
โล่งอกไปที
โกหกกันใช่ไหม
ไม่เห็นอะไรเลย
เอ๊ะ เราลอยอยู่เหรอ
เค็มปี๋
เมืองทั้งเมืองหายวับไปเลย
ล้อเล่นใช่ไหม หรือว่าฝนตกหนักจนซัดเรามา
งั้นก็มีแค่เราที่รอดเหรอ
ไม่มีทาง
คุมะกายะ
มีเรือมาทางนี้
- เอ๊ะ - จริงเหรอ
โอ๊ย งงไปหมด นี่มันการฝึกอะไรหรือไง
พวกเขามาช่วยเราแล้ว
เร็วเข้า
- โอ๊ย อย่าดันสิ - เร็วเข้า
- โอ๊ย - เจ้าบ้า
- หนักชะมัด - โอ๊ย เจ็บ
เอ๊ะ โอ้โฮ อย่างใกล้
ทางนี้
- ช่วยเราด้วย - อะไรน่ะ เดี๋ยวสิ
- เดี๋ยว - รอด้วย
อย่าเมินเรานะ เจ้าบ้า
ไปแล้ว
เฮ้ย เราอยู่ตรงนี้ เหวอ
รอเราด้วย โว้ย
ไทชิ
โอ๊ย
ไปซะแล้ว
ไม่มีทาง
ทำไมล่ะ
เจ้านี่ก็เชื่อมต่อไม่ได้
ดูยังไงก็เหมือนอยู่กลางมหาสมุทรนะ
นี่ใช่ญี่ปุ่นแน่เหรอ
บ้านลอยได้
- เอ๊ะ - เป็นไปได้ยังไง
นี่ ทำอะไรสักอย่างสิ ความผิดของเธอไม่ใช่เหรอ
เอ๊ะ
ทั้งหมดก็เพราะเธอมาที่นี่
แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่ต้องมาโกหก
เรนะจัง
ฉันก็แค่…
แค่อะไรยะ
มาเพราะนปโปะคุง
ใครล่ะ ที่นี่ไม่เห็นมีใครสักคน
ยัยขี้โกหก
ไม่ได้โกหกนะ
งั้นก็พาเขามาเจอเราสิ
พอได้แล้ว ตอนนี้มีเรื่องอื่นต้องทำ มากกว่ามานั่งทะเลาะกันนะ
แล้วต้องทำอะไรล่ะ
นี่นัตสึเมะ เธอชอบมาขลุกอยู่ที่นี่ ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอ
เอ่อ เรื่องนั้น…
ก็ไม่เชิง
ไม่รู้สิ
มีพิรุธนะยะ
จริงด้วย
ชั้นล่างน่าจะมีของกิน ฉันไปดูให้นะ
มีพิรุธ
ความผิดของเราหรือเปล่านะ
มันฝรั่งทอดซายะเอนโด
ซ่อมงานคาบศิลปะแล้วด้วย
ยัยนั่นมาทำอะไรที่นี่กันแน่
เห็นบอกว่ามาตั้งแคมป์ที่นี่
มนุษย์ถ้ำหรือไง
- กินได้ใช่ไหม - คุมะกายะ
- ถามนัตสึเมะก่อนสิ - นี่
โอ๊ย
หือ ไม่มีเหตุผลเลย
นี่ ดื่มนี่หน่อยไหม
อะไรของยัยนั่น
คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง
อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันตรงๆ อย่าหนีสิ
นี่ ฉันรู้แล้ว
มีใครแกล้งซ่อนกล้องเราแน่ๆ อย่าไปคิดมากเลย
- เอ๊ะ - ซ่อนกล้องอะไร
คงไม่หรอก…
เรือที่เราเห็นเมื่อกี้คงมีกล้องถ่ายเราอยู่
อย่างนี้นี่เอง
ถ้านี่เป็นแผนของพวกนั้น เราก็มาสนุกกันให้เต็มที่เถอะ
จริงด้วย
เนอะ คุมะกายะ
จะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า
ที่เราเจอนี่เข้าขั้นหายนะแล้วนะ
ฉันจะพาเรากลับบ้านให้ได้
แต่คุมะกายะคุงจะทำยังไงเหรอ
ไม่เป็นไร ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง
คุมะกายะ
ไหนว่าให้เป็นหน้าที่นายไง
เอสโอเอส วิทยุสื่อสาร พลุไฟ
ใช้กล้องส่องทางไกลมองหาทุกทิศแล้ว
แต่ไม่ได้เรื่องเลย
เลวร้ายที่สุดเราคงต้องต่อแพหนี…
แบบนั้นไม่เอานะ ไม่มีทาง
ถ้าพายออกไปแล้วไม่เจอเกาะก็จบเห่เลยนะ
ก็จริงนะ
จะบ้าตาย เหงื่อออกเหนียวไปทั้งตัว แถมน้ำก็ไม่มีให้อาบ
อยากเข้าห้องน้ำด้วย
ลงทะเลไปเลยสิ
ไม่มีวันย่ะ
นี่ ยัยนั่นหายหัวไปไหน ความผิดของนางแท้ๆ
เรนะจัง ใจเย็นๆ ก่อน
มืดจังเลย
คุมะกายะ จะไปไหนกันเหรอ
ห้อง 101 ยังสะอาดอยู่
แล้วนัตสึเมะล่ะ
รายนั้นไม่เป็นไรหรอก
- เรนะจัง… - มีคนอยู่ในนั้น
อ๋อ มุดหัวอยู่นี่เอง
ทำอะไรอยู่ล่ะ โธ่เอ๊ย
รอเดี๋ยว
- เรนะจัง เร็วเข้า - รู้แล้ว
รอด้วยๆ
ผีจริงๆ ด้วย ไม่ใช่แค่แกล้งซ่อนกล้องกันแล้ว
เจ้านี่อาจจะเป็นคนจับพวกเรามาก็ได้
เปิดประตู
มันมาฆ่าเราแล้ว
ไม่เอา ฉันยังไม่อยากตาย
ฉันก็ด้วย
โน่น มีแสงไฟอยู่ตรงโน้น
อะไรเนี่ย พิธีกรรมปีศาจนี่นา ทั้งหมดเป็นกับดัก
- นั่นไงล่ะ - นั่นไงล่ะ
เฮ้ย!
นัตสึเมะ มาทำอะไรตรงนี้
มากันแล้วเหรอ นปโปะคุงล่ะ
รอด้วย คุมะกายะ ช่วยฉันหน่อย
รอเดี๋ยว
เขาชื่อนปโปะคุง เคยอยู่แฟลตนี้เมื่อนานมาแล้ว
มีตัวตนจริงๆ ด้วย
ตัวโตกว่ายูซุรุอีกนะ
อยู่ชั้นม.ต้นเหรอ
เรียนที่ไหน ม.ต้นเหรอ ชมรมอะไร
เรื่องพวกนั้นน่ะช่างเถอะ ของกินล่ะ
แล้วนั่นมันอะไรน่ะ
มีน้ำมันที่ใช้ในไซต์ก่อสร้างอยู่ เราต้องเอามาใช้ตอนกลางคืนไง
เห็นทีแรกก็นึกว่าเล่นของ
แต่ดูไปก็สวยและช่วยให้ผ่อนคลายนะ
มีของกินด้วยนะ
โอ้โฮ บุฟเฟ่ต์บูตะเม็ง
ขนมก็เพียบเลย
มีเครื่องดื่มด้วยนะ
เครื่องดื่มไม่อั้น
มีโคล่าด้วย
นี่ขนมาเองหมดเลยเหรอ
แค่นี้ไม่น่าจะพอ ฉันก็เลยต้มน้ำฝน จากเตาที่นปโปะคุงทำไว้
อี๋ สกปรก
ใช้เป็นน้ำอาบได้ด้วยนะ
เอ๊ะ อาบน้ำเหรอ ต้มให้ฉันด้วยสิ
อาบด้วยน้ำทะเลก่อน แล้วก็ใช้น้ำล้างขั้นสุดท้าย
นปโปะคุงกับนัตสึเมะจังสุดยอดเลย
คืนนี้เราจะนอนที่นี่
- โคล่าๆ - อะไรนะ ไม่มีทาง
ฟังนะทุกคน
มีอะไร
ที่จริงฉันเคยมาที่นี่แล้วล่ะ
นั่งเรือมาเหรอ
ไม่ใช่ ตอนอยู่ในแฟลตนี้น่ะ
ฉันอยู่ในแฟลต แล้วรู้ตัวอีกที ก็มาโผล่กลางทะเลอยู่สองสามครั้ง
แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก
ขอโทษนะ ฉันไม่กล้าเล่า
แต่ไม่ต้องห่วงนะ ปกติหลับไปตื่นหนึ่งก็กลับบ้านได้แล้ว
นี่คงเป็นโลกความฝันน่ะ
เอ๊ะ
จริงเหรอ แต่นี่มันสมจริงมากเลยนะ
เลิกพูดเพ้อเจ้อสักที
ไม่ต้องห่วงนะ ฉันเคยมาอยู่ที่นี่ทั้งคืน
แต่พอกลับไป เวลายังหยุดอยู่ที่เดิมอยู่เลย
จริงเหรอ งั้นเราคงไม่เป็นไรมั้ง
ไม่น่าเชื่อเลย แต่ฉันจะลองเชื่อดู เพราะนัตสึเมะเป็นคนพูด
ฝันไปเถอะ
ฉันด้วย นัตสึเมะจัง
เอ๋
ถือว่ามาเข้าค่ายพักแรมหนึ่งคืนล่ะนะ
พอได้ยินว่าเข้าค่ายก็ตื่นเต้นขึ้นมาเลย
พวกเด็กผู้ชายนี่นะ
โคซูเกะ
นี่ไม่มีทางเป็นความฝันแน่ๆ
ขังตัวเองอยู่ที่นี่นานจนสมองเจ๊งไปแล้วเหรอ
โคซูเกะ อย่าดื้อนักสิ
คืนดีกันได้แล้วน่า
ไม่ใช่นะ
เราต้องหาทางออกไป
ไม่ใช่มัวแต่พล่ามว่านี่เป็นแค่ความฝันไร้สาระ
งั้นจะทำยังไงล่ะ
ฉันจะขึ้นไปดูข้างบน
คงมีคนมาช่วยเราสักวัน สำคัญที่สุดคือไปจากที่นี่ให้ได้
จริงๆ เลยนะ
ไปซะแล้ว อยากเล่นไพ่จัง
นี่ๆ ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ
ไม่จริงน่า
สรุปว่าเป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย
ฉันฝันว่าได้กินแมคโดนัลด์ด้วย
(บูตะเม็ง)
เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกหิวในฝัน
เรนะจัง
มันจะเป็นความฝันไปได้ยังไง
รอทั้งชาติก็กลับไปไม่ได้แล้ว
มือถือจับสัญญาณไม่ได้ ท้องหิว อาหารก็ร่อยหรอ
เราแค่อยู่รอความตาย
ขอโทษนะ
ฉันแน่ใจว่าเดี๋ยวเราก็ได้กลับบ้านแล้ว
ฉันเกลียดรอยยิ้มจอมปลอมของเธอที่สุด
เรนะจัง
นัตสึเมะจัง เดี๋ยวก่อน
โคซูเกะคุง
กินสิ เหลืออีกนิดหน่อย
โธ่ นายนี่เอง
ฉันไม่หิว ไม่ต้อง…
นั่นมัน…
ใช่ ฉันคิดหาทางอยู่
ฉันอยากฟังเรื่องที่โคซูเกะคุงคิดนะ
งั้นฉันจะเล่าให้ฟังคร่าวๆ นะ
ในสี่วันนี้ มีอาคารอื่นที่ลอยมาเหมือนของเรา
เราไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเมื่อไหร่
ถ้าติดอยู่ที่นี่นานๆ ก็ต้องมีอาหาร
ถ้าหาปลาไม่ได้ก็ต้องไปหาอาหาร
เพราะงั้นถ้าครั้งหน้ามีอาคารลอยมาใกล้ๆ ฉันจะใช้เจ้านี่กระโดดข้ามไป
แล้วเชือกนี่ล่ะ
ฉันเชื่อมกับสายไฟบนหลังคา ที่ปลายสุดพันไว้กับเสาอากาศ
ฉันจะโหนข้ามไปเหมือนโหนสลิง
โคซูเกะคุง สุดยอดเลย
ก็ไม่เท่าไรหรอก ตอนทำจริงคงกลัวน่าดู
อะไรเหรอ
โคซูเกะคุงก็มาด้วยกันสิ ทุกคนรออยู่นะ
ตอนนี้เหรอ ทำไมฉันต้องไปด้วย
นัตสึเมะกำลังสู้อยู่คนเดียว
นัตสึเมะเหรอ
นัตสึเมะเป็นห่วง
เขาไม่ยอมพูด แต่เขารอโคซูเกะคุงอยู่ นัตสึเมะน่ะ…
นัตสึเมะอย่างนั้น นัตสึเมะอย่างนี้ ทำไมนายรู้ดีจัง
ขนาดฉันยังไม่เข้าใจยัยนั่นเลย
ฉันรู้ว่านัตสึเมะต้องการโคซูเกะคุงนะ
เป็นใครมาพูดมากอยู่ได้
เฮ้ย
(บูตะเม็ง ชาเขียว)
เอ๊ะ
หรือว่านั่นมัน…
เกือบไป
บ้าเอ๊ย
สำเร็จ
เอ๊ะ
โคซูเกะ
ลุยล่ะนะ
โอ๊ย
สระว่ายน้ำนาราฮาระนี่นา
อะไรน่ะ
ทำอะไรของนายน่ะ
ทำไมเธอ…
ยัยบื้อนี่ ตั้งใจทำเสียงดังสินะ
เอ๊ะ พูดเรื่องอะไรน่ะ
หา
ยังไงก็เถอะ นี่นายมาหาเสบียงที่นาราฮาระใช่ไหม
ใช่ แล้วเธอตามมาทำไม
โคซูเกะมาคนเดียวฉันก็เป็นห่วงน่ะสิ
เดี๋ยวฉันช่วยเอง มาเถอะ เลิกแอบดูห้องแต่งตัวแล้วไปกันได้แล้ว
ฮะ นี่ห้องแต่งตัวผู้ชายนะ
รอด้วยสิ
ฉันจำรูปพวกนี้ได้ ห้องอื่นๆ ก็คงเหมือนเดิม
ทางนี้
ทางนั้นเป็นไง
ไม่เจอเลย
ขอแค่เจอเสบียงยังชีพสักที่…
จะมีได้ยังไง
นาราฮาระถูกรื้อไป ตั้งแต่ตอนเราอยู่ป.สามชัดๆ
ช่างเรื่องนั้นแล้วรีบหาเข้าเถอะ
รู้แล้วน่า แต่จะสงสัยก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือไง
เวลานี้เนี่ยนะ
ช่วยไม่ได้นี่
เธอก็หิวเหมือนกันนั่นแหละ
จริงด้วย ฉันนึกอะไรออกแล้ว
ชั้นบนมีตู้กดน้ำใช่ไหม
จริงด้วย
ต้องรีบแล้ว
เจอแล้ว
จริงเหรอ
เฮ้ย เดี๋ยวสิ มันอันตรายนะ
ไม่เป็นไรน่า เห็นไหมล่ะ
โคซูเกะก็มาสิ
มันอันตรายนะ
นัตสึเมะ
เป็นอะไรไหม
ไม่เป็นไร
จะไม่เป็นไรได้ยังไง รอเดี๋ยวนะ
ฉันพูดเองแท้ๆ ว่าอยู่ในฝัน แต่เจ็บจังเลย
นี่มันเรื่องจริงเห็นๆ บอกก็ไม่เชื่อ ยัยบื้อเอ๊ย
ยัยบื้อเนี่ยนะ…
นี่ เสร็จแล้ว
เราเสียเวลาไปเยอะ ต้องรีบแล้ว
โคซูเกะ
รออยู่นั่นแหละ
บ้าเอ๊ย
เฮ้อ ฉันมาคนเดียวก็ดีอยู่แล้ว
เธอชอบทะเล่อทะล่าลุยเดี่ยวแล้วเจ็บตัวอยู่เรื่อย
ถึงจะทำแต้มได้มากกว่าฉัน แต่คนเจ็บจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ยัยบื้อ
ไอ้หมอนี่
นี่ อย่าขยับสิ
เราเป็นกองหน้าคู่หูเพราะต้องลุยคู่ไงล่ะ
นายมันอ่อนหัด ยิงเองไม่เข้าสักลูก
เงียบไปเลย ไม่มีเธอฉันก็ไหว
คนเขาอุตส่าห์มาช่วย ยังจะพูดแบบนั้นอีกเหรอ
เงียบน่า
แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก
ฉันจัดการเอง
เพราะแบบนี้ไง พอนายอยู่คนเดียว…
ฉันทำได้
เห็นไหม เราต้องรวมพลังกันสิ เจ้าบ้า
จะทำตัวเป็นพี่สาวฉันไปถึงเมื่อไหร่ ฉันทำได้น่า
ทำได้อะไรล่ะ เพราะนายเป็นเด็กบื้อ ถึงไม่รู้ว่าคนอื่นเขารู้สึกยังไง
คนที่ขังตัวเองอยู่ในแฟลตร้างต่างหาก ที่เป็นเด็กบื้อ
เธอเองก็รู้นี่ว่าฉันเป็นห่วง
ห่วงตัวเองก่อนเถอะย่ะ
นั่นคำพูดฉัน
ช่างมันก่อน
- รวมพลังลุย - รวมพลังลุย
เปล่าประโยชน์ ให้ตาย
โคซูเกะ
นัตสึเมะ
- อ๋อ พวกนั้นเอง - เร็วเข้า
รีบกลับมาเร็วเข้า
นายจะลอยไปแล้วนะ
พอแล้ว เดี๋ยวกลับไปไม่ทัน
ไม่
นัตสึเมะ
ปล่อยไว้ ทุกคนก็…
ไม่ต้องห่วง เรื่องอาหารค่อยหาทางกันใหม่
เนอะ
กลับไปที่แฟลตด้วยกันเถอะ
เรื่องนั้นไม่ต้องให้โคซูเกะมาบอกหรอก
ฉันรู้แล้วน่า
หยุดนะ
เธอนี่ ฉันตั้งใจจะ…
ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
เอ๊ะ
(อาหารยังชีพฉุกเฉิน)
- นัตสึเมะ - นัตสึเมะ
- โคซูเกะ - โคซูเกะ
ใช้เชือกนี่กลับมาให้ได้นะ
- คุมะกายะ ไม่เป็นไรใช่ไหม - เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
(ชมรมว่ายน้ำนาราฮาระ)
โอ้โฮ สุดยอดเลย
นี่มันอะไรกัน
เยอะมากเลย
น่ากินจัง
แกะเลยๆ
ไปหากันมาได้ยังไงน่ะ
ก็นะ
- ข้าวเยอะเลย - เฮ้อ
ใกล้หมดอายุแล้ว
ชิ้นนี้หมดอายุแล้ว แต่ฉันมั่นใจว่ายังพอกินได้นะ
เจ้าเปี๊ยกลองกินดูก่อนสิ
- ว่าไงนะ - เรนะจัง
- นี่ เมื่อกี้นาราฮาระใช่ไหม - เออ
ตอนเราอยู่ป.สี่ ที่นั่นก็โดนรื้อไปแล้วนี่
ถูกซัดมาด้วยเหรอ
นัตสึเมะจัง ขาไม่เป็นไรใช่ไหม เลือดออกด้วย
อือ แค่สะดุดนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรๆ
โล่งอกไปที นัตสึเมะจังเท่มากเลย
ใจกล้าสุดๆ เนอะ เรนะจัง
เอ๊ะ อย่ามาถามฉันสิ
คุมะกายะทำทุกอย่างแหงๆ
เปล่าหรอก ฉัน…
ใช่ เพราะโคซูเกะเลย
งั้นก็คืนดีกันแล้วสิ
เปล่า ไม่ได้คืนดีสักหน่อย
โคซูเกะ
คุมะกายะคุง
คุมะกายะ มานี่เถอะ ลืมยัยนั่นซะ
เรนะจัง
นัตสึเมะไม่เป็นไรใช่ไหม
โคซูเกะ มาอยู่ห้องนี้ด้วยกันสิ
เออ ได้อยู่แล้ว
ใช่ โคซูเกะ เราเจอของดีเข้าแล้ว
เพิ่งเจอสดๆ ร้อนๆ ดูสิ เห็นใช่ไหม
จริงด้วย มองเห็นหอเก็บน้ำด้วย เมืองของเราเอง
ใช่ไหมล่ะ
จริงเหรอ
จะได้กลับบ้านแล้ว
ถ้าลอยไปทางนี้ต้องไปถึงบ้านแน่
ลุยเถอะ
เฮ้ย ตกแล้วๆ
อะไรเนี่ย
หายใจไม่ออก
คุมะกายะตัวเหม็นแล้วนะ
เอ๊ะ
- เมืองยังไม่หายไป - หวังว่าพ่อแม่ฉันจะไม่โกรธนะ
ถ้าบอกให้ทุกคนรู้ได้ก็ดีสิ
โคซูเกะ
มีอะไร
โคซูเกะ นี่
นี่เธอ
กล้องนี่ยาสึจิตั้งใจจะให้นาย
เอ๊ะ
ตอนนั้นเราคุยกัน เรื่องเซอร์ไพรส์ของขวัญวันเกิดโคซูเกะ
วันเกิดฉัน หมายถึงวันนั้นน่ะเหรอ
ใช่ โคซูเกะอยากได้มานานแล้วนี่นา
รวมหัวกันวางแผนสินะ
ตั้งใจว่าจะให้เป็นความทรงจำล้ำค่า ของทั้งสองคน
แต่ฉันก็ดันเข้าไปแทรกกลาง
ทั้งที่ฉันไม่ใช่ครอบครัวด้วยซ้ำ
ขอโทษนะ
ไม่ต้องขอโทษหรอก
เอ๊ะ
ตอนนั้นฉันน่ะ…
ตอนนั้น…
โคซูเกะ
ไม่รู้ด้วยแล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ
นี่ เดี๋ยวสิ
นายต้องรับไปสิ
หยุดนะ โคซูเกะ
(กลางทะเล)
(นัตสึเมะ 11 โคซูเกะ 11)
อะไร ปกติตัวติดกันตลอด แต่ไม่ยอมนอนข้างนัตสึเมะเหรอ
ตอนนั้นเราเด็กกว่านี้
คุมะกายะ จะนอนที่ไหนเหรอ
ยังคิดอยู่
มานอนตรงนี้ก็ได้…
ฉันปวดฉี่
นี่ ปิดประตูด้วยสิ
มีอะไรเหรอ
ฉันปวดฉี่
อ๋อ
ไม่คิดเลยว่าจะถึงวันที่เราต้องกินวัชพืช
ต้องกินทีละนิดๆ ไปอีกนานแค่ไหน
เรนะจัง กันไว้ดีกว่าแก้นะ
เอ๊ะ
หมายถึง "อย่าเล่นกับไฟดีกว่า" ไงล่ะ
- ฮะ - อะไรของนาย ก็ความหมายเดียวกันนี่
นปโปะ นายเป็นตัวอะไรกันแน่
พูดอะไรน่ะ โคซูเกะ
เมื่อวานฉันเห็นที่แขนนายแล้ว
มีบางอย่างงอกออกมา
งอกเหรอ
นายบอกว่าอยู่มานานแล้ว
แต่ฉันก็เคยอยู่แฟลตนี้เหมือนกัน ถ้านายอยู่ที่นี่ฉันก็ต้องรู้จักสิ
สูงโย่งแถมยังใส่กางเกงขาสั้นแบบนั้น
โคซูเกะ อย่าวิจารณ์การแต่งตัวของคนอื่นสิ
ฉันอยู่แฟลตนี้มาตลอด
ตลอดเลยเหรอ
ตั้งแต่สร้างแฟลตนี้
คนมากมายมาอยู่ที่นี่ มีลูกน้อย
แฟลตนี้มักจะเต็มไปด้วยเด็กๆ
แต่สุดท้ายทุกคนก็จากไป
เหลือแต่ฉันที่คอยเฝ้าดู
เดี๋ยวสิ พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลย
นี่นายอายุเท่า…
ปีศาจมนุษย์ต้นไม้
ใช่แล้ว ผีจริงๆ นปโปะคือผีที่สิงแฟลตนี้
พูดเป็นเล่น
- เรนะจัง - อย่าฆ่าเราเลย
เจ้าบ้า
นายน่ะ ฉันไม่รู้ว่าเป็นผีหรือตัวอะไร
แต่นายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม
ทำไมเราถึงมาอยู่กลางทะเล ตอบมา
ฉันรู้แต่เรื่องของตัวเอง
ขอโทษนะ
แน่ใจเหรอ ทั้งหมดนี่อาจเป็นเพราะนาย…
โคซูเกะ นปโปะคุงไม่รู้จริงๆ
ไม่ใช่ความผิดของนปโปะคุงหรอก
อีกอย่าง เขาก็เป็นพวกเดียวกับเรา ที่อยู่กันมาจนถึงตอนนี้
พวกเราเหรอ นี่พูดจริงใช่ไหม
เอ๊ะ
แบบนั้นมันไม่ปกติแล้ว ปีศาจชัดๆ
อย่าพูดแบบนั้นสิ
"อยู่ด้วยกัน" เหรอ คิดว่าเล่นพ่อแม่ลูกกันอยู่เหรอ
อย่าลืมสิว่าที่เราต้องเดือดร้อนก็เพราะเธอ
เพราะเธอขังตัวเองอยู่ในแฟลตโทรมๆ นี่
นี่เป็นความผิดของเธอ
ถึงเราจะได้กลับบ้านแล้ว ก็อย่าคิดว่าฉันจะยกโทษให้ง่ายๆ นะ
"อยู่ด้วยกัน" อะไรล่ะ
- ห่วยแตก ที่สกปรกๆ แบบนี้… - เรนะจัง
ห้ามพูดอะไรแบบนั้นนะ
เจ็บไหม
ที่จริงฉันก็ไม่ได้กลัวเท่าไรนะ
นปโปะตัวโตแต่ก็นิสัยดี
ไอ้หมอนี่
อะไรกัน แล้วฉันล่ะ
ยูซุรุก็นิสัยดี
ปกติฉันขวัญอ่อนจะตาย แต่นปโปะคุงมีดวงตาที่อ่อนโยน
นปโปะคุงไม่ใช่คนเลวร้าย
อือ ทุกคนก็ไม่ต่างกันหรอกเนอะ
อือ
โคซูเกะ
นายไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ
ขอโทษนะ
ต่อไปห้ามมีความลับนะ
มากินข้าวกันเถอะ
- ข้าวปั้นของฉัน - ยังกินได้อยู่นะ กฎสามวินาที
อุ่นให้ไหมคะ
- ได้สิ - พวกมนุษย์ถ้ำนี่
ดูอะไรอยู่
ขอดูหน่อย
นี่ เอามานะ
ห้ามวิ่งในโรงพยาบาลนะ
- ขอโทษค่ะ - ขอโทษครับ
วันนี้วันเกิดนายใช่ไหม ยาสึจิอาจเตรียมของขวัญไว้ให้ก็ได้นะ
อะไรน่ะ เธอกับปู่ต้องแอบวางแผนอะไรไว้แน่ๆ
ความลับ
เมื่อกี้ยังตกใจสะดุ้งโหยง ตอนนี้มาทำเป็นนิ่งนะ
ยาสึจิไม่เป็นไรแน่ โคซูเกะก็ตกใจเหมือนกันแหละ
เงียบไปเลย เธอยังตกใจไม่หายแหงๆ
พูดมากน่า
(คุมะกายะ ยาสึจิ)
ป๊อดล่ะสิท่า
ไม่ใช่ปู่ของเธอสักหน่อย ไม่ต้องกลัวหรอก
จริงด้วย ปู่ของโคซูเกะนี่นา
ฉัน…
นี่ นัตสึเมะ
โคซูเกะ
คุณปู่
- ไปขอโทษซะ - เอ๊ะ
เร็วสิ รีบไปขอโทษซะ
โคซูเกะ
นัตสึเมะ
เป็นไปไม่ได้
มีความทรงจำที่พิเศษกับตุ๊กตาตัวนั้นใช่ไหม
อือ
ยาสึจิซื้อให้ตอนฉันยังเด็ก
ตอนนั้นอยากได้มากๆ แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้
ไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไง แต่เขาก็ซื้อมาให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด
ยาสึจิคอยทำให้ฉันประหลาดใจเสมอเลย
เจ้าตัวนี้เป็นสมบัติของฉันเลยล่ะ
นัตสึเมะคงรักยาสึจิมากๆ
ใช่
ฉันคงเห็นเขาเป็นพ่ออีกคนหนึ่ง
คงแปลกๆ เนอะ ก็เขาเป็นปู่ของคนอื่นนี่นา
ตอนนี้ฉันควรจะได้ไปเที่ยวแลนด์ที่ฟลอริดา กับพ่อแม่แล้วแท้ๆ
เรนะจังชอบสวนสนุกมากเลยสินะ
จะบอกว่าฉันทำตัวเป็นเด็กเหรอ
ทำไงได้ล่ะ ความทรงจำทั้งหมดของฉันอยู่ที่นั่นนี่นา
งั้นก็คงเหมือนกันสินะ
เอ๊ะ
มุมของนัตสึเมะจังน่ะ
ที่นี่คงเป็นสถานที่สำคัญ ที่กักเก็บความทรงจำอันล้ำค่าไว้
เชื่อเขาเลย ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย
ฉันอยากขอโทษเรนะจังนะ
เอ๊ะ อะไรเหรอ
ฉันก็ดีแต่พูดน่ะ
ฉันมัวแต่หลบอยู่หลังเรนะจัง ที่ชอบทำอะไรบุ่มบ่าม
บุ่มบ่ามเหรอ
ขอโทษสำหรับทุกคำที่พูดไปนะ ฉันจะตั้งใจให้มากขึ้น
จูริ
สัญญามาว่าจะกลับบ้านด้วยกัน แล้วฉันจะพาเธอไปฟลอริดา
อือ
โอ๊ย เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านสักที
เราเคลื่อนเข้าไปใกล้ฝั่งจริงๆ เหรอ
หิวจังเลยๆ
บิ๊กแมคร้อยชิ้นกับนักเก็ตสิบชิ้น ชุดแฮปปี้มีลไม่พอหรอก
ร้องแบบนั้นก็ยิ่งหิวกันหมดน่ะสิ
เงียบไปเลยเจ้าเปี๊ยก นอนไม่หลับเลย
โคซูเกะ ยังไม่ถึงอีกเหรอ
เออ เมฆครึ้มจนมองไม่เห็นเลย
เอ๊ะ
อะไรน่ะ
นี่ พวกนาย
ถึงแล้วเหรอ
อะไรนะ จริงเหรอ
เร็วไปไหม
ไหน อะไร
นั่นไง
เอ๊ะ ไม่ใช่เมืองนี่
อะไรนะ เซ็งอะ
อะไรเหรอ
แมคโดนัลด์เหรอๆ
ไม่น่าใช่นะ ดูเก่าๆ
- ห้างสรรพสินค้า - เอ๊ะ
นี่ เป็นอะไรไป
โคซูเกะ มันลอยมาทางเราใช่ไหม เหมือนกับนาราฮาระ
ใช่
- ฉันจะลองไปดู - อะไรนะ
อาหารเหลือน้อยแล้วนี่ คราวนี้ฉันจะทำให้ได้
ฉันไปด้วย
ฉันอยากไปด้วย
ฉันด้วย
มีสวนสนุกบนดาดฟ้าด้วย
นี่คือไทชิจากดาดฟ้าแฟลต ทุกคน เร็วเข้า
เข้าใจแล้วๆ มีอะไรก็วอเรียกนะ
นั่นไง เราอยู่นานไม่ได้นะ
นี่ นัตสึเมะ
เอ๊ะ
เป็นอะไรไป มีอะไรหรือเปล่า
ไม่ ฉันไม่เป็นไร ไปกันเถอะ
เอ้อ ไปสิ
นึกว่ามาแล้วจะมีอะไร…
ซอมซ่อเกิน
ทางนั้นล่ะ
ไม่เจอเลย
- นี่ - เอ๊ะ
(มหกรรมขอบคุณปี 2016)
หกปีก่อนเหรอ
ไม่มีทาง
เดี๋ยวก่อน
มีอะไรเหรอ
รอเดี๋ยว
อะไร มีอะไรอีกงั้นเหรอ
ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
นี่ เราต้องรีบไปแล้วนะ
นี่ รอด้วยสิ เอ๊ะ
ที่นี่…
เอ๊ะ ที่นี่ทำไม
นัตสึเมะ
นี่ จะไปไหนน่ะ เฮ้ย
เจอตัวแล้ว
นี่ เจอคนเหรอ
ถ้าไม่เจอก็รีบไปกันเถอะ
ฮะ
เป็นอะไรไป เธอทำตัวแปลกๆ นะ
ฉันเกลียดที่นี่
เอ๊ะ
(แดนสวรรค์ของของเล่น)
ตอนฉันยังเด็ก เรามาซื้อของขวัญวันเกิดกัน
แต่พ่อกับแม่ฉันทะเลาะกันที่นี่
สุดท้ายฉันก็ไม่ได้อะไรเลย
แต่ฉันลืมไปแล้วล่ะ
ขอโทษนะ ไปกันเถอะ
โคซูเกะ ทราบแล้วเปลี่ยน
อะไรนะ มีอะไรเหรอ ไทชิ
กว่าจะตอบได้นะ นี่ รีบหนีเร็วเข้า
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
ไทชิ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
โคซูเกะ ตึกฝั่งนายมันลอยมาใกล้เราแล้ว
- ท่าไม่ดีแล้ว - จะชนแล้ว
เข้าไปข้างในกันเถอะ
แย่แล้วๆ
กล้วยทอดแล้ว
ชนแน่ๆ
แย่แล้ว น้ำเข้ามา
นัตสึเมะ ไม่เป็นไรนะ
อือ
นปโปะล่ะ
ไม่เป็นไร
- รีบออกไปเถอะ - อือ
อะไรเนี่ย นั่นเด็กใช่ไหม
แย่แล้ว
นัตสึเมะ ไม่มีเวลาแล้ว ไปกันเถอะ
นัตสึเมะ
- แย่แล้ว ไม่รอดแน่ - ยูซุรุ
ดึงเราเข้าไป
- โคซูเกะ ได้เลย - ยูซุรุ
ฉันช่วยนะ
อือ
อ๊ะ ไทชิคุง
ตรงนั้น
- ไทชิ - ใครก็ได้ช่วยด้วย
- ไทชิ - ช่วยด้วย
ฉันไปเอง
จูริ ฉันไปด้วย
ขอโทษนะ ฝากไทชิด้วย
- โอ๊ย - เป็นอะไรหรือเปล่า
อือ ฉันไม่เป็นไร
ไทชิคุง
จูริ
ไม่เป็นไรแล้วนะ
- ทำอะไรของนายน่ะ - เรนะ
รอสัญญาจากฉันนะ
โอเค
พร้อม ดึง
เกือบไปแล้ว
เดือดร้อนกันไปหมด
จูริ เรนะ ขอบคุณจริงๆ นะ
นี่ โอ๊ย
ไม่เป็นไร ฉันเอง
เอ๊ะ
(นากายะ)
ไม่นะ จูริ
จูริ
- จูรินี่ - เอ๊ะ
จูริ
ยูซุรุ เราจะไปช่วยเอง ดึงเราไปทางนั้นที
ได้
จูริ ฉันมาแล้ว
จูริ อดทนไว้
จูริ
นัตสึเมะ
โคซูเกะ นัตสึเมะ
จูริ
นปโปะคุง
ตื่นเถอะ
จูริ
โอ๊ย
นี่ ทำอะไรน่ะ
ขอโทษ
อย่าแตะต้องเธอนะ
เพราะเธอ ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ
เอ๊ะ
ถ้าจูริตายไป เธอจะชดใช้ยังไง
ใจเย็นก่อนเรนะ ถ้านัตสึเมะไม่คว้าไว้ จูริอาจจะกระเด็นตกน้ำไป…
ฉันไม่สนหรอก
จูริเป็นเพื่อนสนิทของฉัน แต่เธอ…
ฉันขอโทษ
ฉันทนไม่ไหวแล้ว เราคงกลับไปไม่ได้แน่ๆ
เราจะตายกันหมด
พอได้แล้ว!
เรนะ พอได้แล้ว ขอร้องล่ะ
ฉันเอาอาหารมาให้
เท้าไม่เป็นไรใช่ไหม
เป็นเพราะฉันเอง ขอโทษนะ
เอ๊ะ
โคซูเกะใช่ไหม ทำอะไรน่ะ ไปให้พ้นเลยนะ
เดี๋ยวสิ ฉันกะจะมาฟังเรื่องของเธอนะ
หา อย่าจับของรักของหวง ของคนอื่นโดยไม่ขอก่อนนะ
นายนี่มันไม่ไหวจริงๆ
โคซูเกะเป็นเหมือนน้องชาย มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
พองอนทีหนึ่งยาสึจิก็ซื้อให้ทุกอย่างเลย
นี่
- ฉันเทียบโคซูเกะไม่ติดเลย - นี่
อะไร
เธอน่ะ
ปากไม่ตรงกับใจ
เอ๊ะ อะไรนะ
ฉันรู้ว่าเธอร้องไห้
เปล่าสักหน่อย
ไม่ต้องฝืนหรอก ฉันตั้งใจมารับฟัง
ที่จริงฉันน่ะ…
เป็นแค่เด็กขี้แย
รู้ใช่ไหม ครอบครัวของฉันมันพังเละเทะ
ตอนนั้นฉันได้แต่ร้องไห้
แต่ว่า…
ไม่ว่าจะร้องหนักแค่ไหน
ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้วทุกอย่างก็พังลงอยู่ดี
ฉันเลยยั้งตัวเองไม่ให้ร้องขออะไรทั้งนั้น
คิดว่ามันคงจะง่ายกว่า
แต่ว่า…
พอตกลงกันว่าต้องมาอยู่ที่แฟลตนี้ และยาสึจิก็ยอมรับฉัน
ฉันว่าฉันรู้สึกถึงความสุขจริงๆ
เพราะฉันถึงกับคิดไปว่าที่เป็นอยู่ตอนนั้น มันยิ่งกว่าครอบครัวจริงๆ ซะอีก
เอ้า "ชีส"
- แล้วก็… - อะไรกัน นัตสึเมะ
ฉันพูดออกไปได้ทุกเรื่อง
จะร้องไห้ก็ไม่เป็นไร
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าอะไรแบบนั้น มันทำให้มีความสุขเหลือเกิน
แต่ยาสึจิก็ตายไปแล้ว
แฟลตนี้ก็จะหายไป ทุกอย่างพังทลายลงอีกครั้ง
ยิ่งคิดว่าเกลียดการบอกลามากแค่ไหน ฉันก็ยิ่งทำใจไม่ได้
แต่ถึงจะบอกให้แม่รู้ แม่ก็คงทำอะไรไม่ได้
ฉันก็เลยไม่มีทางเลือกนอกจากมาที่นี่
ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจะให้โคซูเกะ ต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย
ฉันผิดเองที่มัวแต่นั่งซึม
ไม่จริงสักหน่อย
ฉันผิดเองที่ลากทุกคนมาที่นี่
แล้วยังมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้อีก ฉันมันเฮงซวยจริงๆ
ที่จูริเป็นแบบนี้ก็เพราะฉัน
ฉันเฮงซวยกว่าเธออีก
ทำไมล่ะ ไม่ต้อง…
ไม่ใช่ ฉันรู้ว่าเธอมีปัญหา
แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย
แถมยังพูดจาทำร้ายจิตใจเธอ
ตอนที่ยาสึจิให้ตุ๊กตาตัวนั้นมา ฉันไม่ได้ชอบมันเท่าไรหรอก
เอ๊ะ
เพราะเห็นแล้วทำให้นึกถึงความทรงจำแย่ๆ
แต่ตอนที่เราเล่นด้วยกันบ่อยๆ เจ้าตัวนี้ก็อยู่ด้วยตลอด
มันก็เลยกลายเป็นสมบัติล้ำค่า
เพราะโคซูเกะนั่นแหละ
ไม่สิ ไม่ใช่แค่นั้น
การได้ไปโรงเรียนด้วยกัน เล่นฟุตบอลด้วยกัน
สนุกทุกอย่างเลย
แค่เพราะเรื่องพวกนั้น ก็ทำให้ฉันดีใจแล้วที่ได้อยู่กับโคซูเกะ
เอาล่ะ ฉันเล่าจบแล้ว
ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ
ปัญหาของฉัน ฉันจัดการเองได้
เธอควรจะพึ่งพาคนอื่น…
ขอบคุณนะ ถึงฉันจะพูดมากไปหน่อยก็เถอะ
โคซูเกะ
กลับบ้านด้วยกันนะ
คือว่าฉัน…
เอ๊ะ
อะไรน่ะ
โคซูเกะ ข้างล่าง
อะไรเนี่ย
เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ
โห
แย่กว่าห้างนั่นอีก
โคซูเกะ บนฟ้า
นี่มัน…
ทางช้างเผือกเหรอ
แสงนี่มัน…
นี่ โคซูเกะ
นี่ก็ผ่านมานานแล้วนะ เราน่าจะเข้าใกล้เมืองแล้วสิ
โธ่เว้ย จะกลับไปได้จริงๆ ไหมเนี่ย
ทุกคนๆ
- ตื่นเร็ว ตื่นเร็วเข้า - เกิดอะไรขึ้น
ข้างล่าง น้ำข้างล่าง
ไม่จริงน่า
คงเกิดรอยรั่วตอนกระแทก เราจะทำยังไงกันดี
ต้องไปจากที่นี่แล้ว
ไม่…
ไปเรียกทุกคนมา
อือ
นปโปะหายไปเหรอ
เวลานี้เนี่ยนะ
หมอนั่นน่ะ ยังปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า
อยู่นั่นไง
นปโปะคุง ดีใจจังที่ปลอดภัย เราต้องรีบแล้ว
นปโปะ บอกทุกอย่างที่รู้มานะ
แฟลตนี้กำลังจม มันไปไม่ถึงเมืองหรอก
เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ
นปโปะคุง
ฉันทิ้งนัตสึเมะไว้คนเดียวไม่ได้
เพราะทุกคนทิ้งแฟลตนี้ไปหมดแล้ว
โคซูเกะก็ด้วย
เอ๊ะ
ฉันคอยดูแลเธอสองคนมาตลอด
ฉันเป็นหนึ่งเดียวกับแฟลตนี้
นี่คือที่เดียวที่เป็นที่ของฉัน
ฉันถึงได้อยู่กับเธอสองคนตลอดมา
ภาพเธอสองคนหัวเราะด้วยกันอย่างมีความสุข
ฉันไม่เคยลบภาพนั้นออกจากใจได้เลย
พอทั้งสองคนจากไป ฉันก็เข้าใจ
(ห้ามบุกรุก)
ฉันคงชอบที่ได้เห็นรอยยิ้ม ของทั้งสองคนมากจริงๆ
เพราะงั้น…
คนที่ควรจะมายังมหาสมุทรแห่งนี้คงมีฉันคนเดียว
ฉันคงเป็นต้นเหตุที่ทุกคนมาที่นี่
นี่ หมายความว่าไง
นายพาเรามาเหรอ
ล้อเล่นใช่ไหม คิดจะทำอะไรน่ะ
เรนะ นปโปะคุง…
หุบปาก
เรนะ
นี่ ทำไมต้องลากเรามาตายด้วย
นี่ อธิบายมานะ
เรนะ
เราจะกลับไปได้ยังไง
ขอโทษ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังไง
ยกโทษให้เราเถอะ ให้ฉันทำอะไรก็ยอม ขอร้องล่ะ
เรนะจัง
จูริ
โธ่เอ๊ย นึกว่าเธอจะตายซะแล้ว
เธอก็เว่อร์ไป ฉันไม่เป็นไรหรอก เดินขึ้นมาเองเลยนะ
พูดจริงๆ เหรอ
ขอโทษนะ จูริ
- จูริ - เรนะจังนี่นะ
โล่งอกไปที ไม่เป็นไรแน่นะ
อือ
ไม่ร้องนะ เรนะจัง เราจะไปฟลอริดาด้วยกันใช่ไหม
ใช่ แต่ตอนนี้…
ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าเราอยู่ด้วยกันต้องกลับบ้านได้แน่นอน
- ฉันผิดเอง จูริ - ไม่เลย
- ฉันไม่เป็นไร - ฉันด้วย ขอโทษนะจูริ
- ไม่เป็นไรนะ นัตสึเมะจัง - ดีใจจังเลย โล่งอกไปทีนะจูริ
บอกเรามาเถอะ ไม่รู้วิธีกลับไปจริงๆ เหรอ
ขอโทษนะ
ทุกคนรีบขึ้นแพไปจากที่นี่เถอะ
ไม่ต้องห่วงฉันแล้วล่ะ
- ฝากด้วยนะ - โอเค
โคซูเกะ ไปขนอีกอันกัน
ได้
เสร็จหรือยัง
อีกนิดเดียว
นัตสึเมะ เสร็จหรือยัง
อ๋อ อือ
นัตสึเมะ
นปโปะคุงก็จะขึ้นแพไปด้วยกันใช่ไหม
ก็ความผิดหมอนั่นไม่ใช่เหรอ
เราจะทิ้งเขาไว้ไม่ได้นะ
ถ้าแฟลตจม นปโปะคุงก็จะตายไปด้วย
เขาไม่ใช่คนนี่ ไม่ตายหรอก
แต่ว่า…
ถ้าเรากลับไปไม่ได้เพราะอยู่กับเขาล่ะ
เอ๊ะ
ก็เขาเป็นคนพาเรามาที่นี่
เรื่องนั้นไม่รู้หรอก
พอได้แล้ว
นี่ โคซูเกะ นปโปะคุงอยู่กับเรามาตลอดนะ
ไม่ใช่แค่ตอนนี้ แต่อยู่มาตลอด อยู่มานานมากๆ
ฉันทิ้งเขาไม่ลงหรอก
เธอนี่มัน…
ถ้าเราไม่กลับไปด้วยกัน ฉันก็จะไม่ไปด้วย
นี่ ทำอะไร…
อย่าพูดแบบนั้นนะ
ใครใช้ให้เธอต้องตายไปกับเขาด้วยล่ะ
เลิกซึมได้แล้ว
จริงด้วยนะ
ฉันคิดมากไปอีกแล้วสินะ
เดี๋ยวก่อนสิ ฉันเข้าใจสิ่งที่เรนะพูดนะ แต่ว่า…
แต่ถ้าเราทิ้งนปโปะไว้ที่นี่เพื่อจะได้กลับบ้าน
แบบนั้น แบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะ
มันใจร้ายเกินไป
ฉันก็ไม่ได้พูดเพราะอยากทำนะ
ใช่แล้ว สิ่งที่ไม่ควรทำที่สุดตอนนี้คือทะเลาะกันนะ
เรายังสรุปไม่ได้ ว่าเป็นความผิดของนปโปะคุงด้วย
แต่…
ฉันจะอยู่กับเรนะจังเอง
ทุกคน ขอโทษนะ
ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว หนีไปด้วยกันเถอะ
เดี๋ยว นั่นมัน…
ทีนี้ทุกคนก็ไปได้แล้วใช่ไหม
เรามีเวลาพอเหรอ
ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง
นัตสึเมะ เรื่องก่อนหน้านี้…
ไม่หรอก ขอโทษนะ
ฉันจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว
นัตสึเมะ
เอ๊ะ น้ำ
- ทุกคน เร็วเข้า - นปโปะ
- ห้องมันเอียง - อะไรเนี่ย
แพล่ะ
- ใกล้เสร็จแล้ว - ของล่ะ
ยังเหลืออีกหน่อย
เร่งมือกันเถอะ
โคซูเกะ
แพพร้อมแล้ว
เข้าใจแล้ว นี่ชิ้นสุดท้าย
รีบไปเร็วเข้า
เดี๋ยวฉันรีบตามไป
เอ๊ะ ยัยบื้อนี่
มัวทำอะไรอยู่ รีบไปเร็ว
ห้องของยาสึจิ
อือ ฉันไม่เป็นไร
ไปกันเถอะโคซูเกะ
- นปโปะ - นปโปะคุง
จะมาตายในที่แบบนี้ไม่ได้นะ
เร็วเข้า
ไปเร็ว
ทุกอย่างพร้อมไหม
พร้อมแล้ว
มาเร็ว นปโปะคุง
นปโปะ รีบขึ้นไปสิ
นปโปะคุง
นปโปะ
นปโปะคุง ทำไมล่ะ
ฉันขออยู่ที่นี่
ขอโทษด้วยนะ
ไม่เอาแล้ว
ไม่เอา ฉันจะไม่บอกลาอีกแล้ว
หยุดนะ
นัตสึเมะ
นัตสึเมะ ยัยบื้อนี่
กลับมานะ นัตสึเมะ
ไม่ได้นะ มันเสี่ยงเกินไป
โธ่เว้ย
- คุมะกายะ - ไทชิ
- พายกลับไปเถอะ - ได้
กลับมานะ
นัตสึเมะ
นปโปะคุง
นัตสึเมะ อย่ามาที่นี่
นปโปะคุง เร็วเข้า
นัตสึเมะ
พายไม่ไปเลย
คุมะกายะ กลับมานะ
เรนะ เชือก ฉันไปเอง
ไหนว่าจะกลับบ้านด้วยกัน
ทำไมถึงไม่ไป ยัยบื้อ
โคซูเกะ
- ดึงเราขึ้นไป - นัตสึเมะ
ไม่ได้นะ เราต้องกลับไป
นัตสึเมะ
นปโปะคุง ไม่ต้องห่วงนะ เรายังไปทัน
นปโปะคุง
ไม่ได้นะ พอได้แล้ว แค่ลืมๆ ฉันไปก็สิ้นเรื่อง
ไม่ได้หรอก
ฉันทิ้งนายไม่ได้ ต้องมีสักทางสิ
แล้วก็นะ ถ้ารอดพายุลูกนี้ไปได้
เราต้องกลับถึงบ้านแน่ๆ
กลับไป กลับไปสิ
ไม่ไหว
ไม่ได้หรอก
บ้าเอ๊ย
โธ่เว้ย
นัตสึเมะ
ทำยังไงดี จะทำยังไงดี
แสง
อะไรเนี่ย
ขยับแล้ว
เกิดอะไรขึ้น
เรากำลังกลับไปทางเดิมไม่ใช่เหรอ
เอ๊ะ
แม่ครับ ทุกคน
เรากลับบ้านได้สินะ
อือ
ไทชิ พวกเรา…
ใช่
อ๊ะ เอ๊ะ…
นัตสึเมะ
ต่อให้กลับบ้านไปได้ทั้งแบบนี้ ยัยนั่นก็ไม่อยู่แล้ว
นัตสึเมะ
มาทางนี้สิ
นัตสึเมะ
เฮ้ย
เดี๋ยวสิ ทำไมไปทางนั้นล่ะ
ไหนบอกว่าจะกลับบ้านด้วยกันไง
นัตสึเมะ
ไม่นะ
ปล่อยนะ นัตสึเมะ
คุมะกายะ
- อย่าไปนะ - โคซูเกะ
นัตสึเมะ
นัตสึเมะๆ
นัตสึเมะ
กระต่ายเหรอ
ไม่เอาหรอก ฉันจะไม่ยอมกลับไปทั้งอย่างนี้
ฉันขอสาบานเลย ฉันจะบอกยัยบื้อนั่น…
อะไรน่ะ
นี่มัน…
(ยาชิมะ)
ฉันแค่อยากรักษารอยยิ้มของนัตสึเมะไว้
ก็แค่นั้นเอง
แต่ว่า…
ดันเป็นแบบนี้
อีกไม่นานก็ผ่านพายุลูกนี้ไปได้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
ถ้าฉันไม่ได้กลับไป อยากรู้จังว่าแม่จะทำยังไง
ชีวิตแม่คงง่ายขึ้น
จริงด้วยสิ
เพราะฉันชีวิตของทุกคนถึงต้องพังพินาศ
โคซูเกะด้วย เพราะฉันมันเห็นแก่ตัว
(โรงพยาบาลคาโมโนมิยะ)
เขาถึงไม่มีโอกาสบอกลายาสึจิ
ฉันทำตัวเป็นกาฝากอยู่ในบ้านคนอื่นมาตลอดเลย
(คุมะกายะ ยาสึจิ)
เพราะฉัน…
ดีแล้วล่ะ
ฉันหายไปก็ดีแล้ว
แต่ว่า…
ฉันกลัว
เฮ้ย
นัตสึเมะ
นัตสึเมะจัง นปโปะ
นัตสึเมะ
ทีนี้ล่ะ ยึดไว้แล้ว โคซูเกะ
สวย
โคซูเกะ
ลุยล่ะนะ
กลับมาทำไม
หลบไป
จะทำอะไรน่ะ
เราจะให้ชิงช้าสวรรค์ดึงไป
ดี ผูกแน่นแล้ว
- เขาทำได้ ไทชิ - โคซูเกะ
คุมะกายะ
เรนะจัง
ขอโทษนะ
ฉันจำเธอได้นะ
เธอมากับพ่อตลอดเลยใช่ไหม
ลุยเลย
คนบ้า ทำอะไรของนาย
ใครใช้ให้มาช่วยฉัน ฉันน่ะ
ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย
เอาแต่พูดว่า "ไม่เป็นไรๆ " อยู่ได้ จะโกหกไปถึงเมื่อไหร่
- ฉันไม่ได้โกหก - เงียบไปเลย
มาทำไม เดี๋ยวทุกคนก็ตายกันหมดหรอก
เพราะเธอขังตัวเองอยู่ที่นี่ไงล่ะ
ยังไงฉันก็เกลียดไอ้แฟลตซอมซ่อนี่
เห็นแล้วนึกถึงตอนที่เธอแอบไปร้องไห้ แล้วฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็น
มันทำให้ฉันอยากจะชกหน้าตัวเองซะ แล้วก็…
ฉันบอกว่าเธอไม่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของฉัน แต่เธอน่ะเกี่ยวสุดๆ เลย
เธอไม่ได้จุ้นจ้านสักหน่อย
นี่ก็บ้านเธอเหมือนกัน แต่เราต้องทิ้งมันไปแล้ว
ไม่งั้นเราจะไม่ได้กลับไปด้วยกัน
ถ้าต้องเลือกนปโปะกับเธอ
ฉันก็อยากอยู่กับเธอนะ
ขอโทษนะ โคซูเกะ
ฉันก็อยากอยู่กับโคซูเกะ ฉันอยากกลับบ้าน
แต่ถ้าปล่อยไว้…
ไม่ต้องห่วง ถ้าเรารวมพลังกัน ต้องไปถึงแน่
พอฉันส่งบอลให้แล้ว เธอต้องทำยังไง
มีอย่างเดียวเท่านั้น
เราซ้อมกันหนักแค่ไหน จำได้ไหม
ยิงให้เข้า
ใช่แล้ว นั่นแหละภารกิจของกองหน้าคู่หู
อือ
เฮ้ย นปโปะ กลับบ้านกันได้แล้ว
เข้าใจไหม
อือ
เราจะผ่านพายุลูกนี้ไปให้ได้
มาแล้วๆ
มาแล้ว
ดึงมาแล้ว
สวย
ได้ผลด้วย โคซูเกะ
เห็นไหม ไม่ลองไม่รู้
แย่แล้ว พันกันยุ่งเลย
สายเคเบิลเชื่อมเรือกอนโดลาไปถึงแฟลต
ถ้าสายขาด
เราก็ช่วยเด็กพวกนั้นไม่ได้
ทุกคน
มัดไว้แล้ว
ฝั่งนี้ก็มัดแล้ว
ฉันจะผูกอีกเส้น
ขอบคุณนะ ดึงเส้นนี้หลังสุดนะ
- หยุดแล้ว - สำเร็จ
- ฉันเอง ไม่ต้องห่วง - อันตรายนะ
เกิดอะไรขึ้น
- ไอ้นี่ - นี่เธอ
เราต้องได้กลับบ้านด้วยกัน
ถึงบ้านแล้วฉันจะให้แม่ทำโคร็อกเกะเลี้ยงทุกคน
ฉันด้วยๆ
ฉันอยากเล่นสแมชบราเธอร์กับทุกคน
ฉันด้วย ฉันจะไปฟลอริดากับคุมะกายะ
ไปกับฉันด้วยใช่ไหม
จูริ
ทุกคนรวมพลังช่วยสามคนนั้นเถอะ
ทุกคน…
ลุยเลย
ประถมคาโม สู้ตาย
ไม่นะ หลุดแล้ว
ไม่นะ
อันตราย
ถ้าปล่อยไป คุมะกายะก็คง…
เรนะจัง
เป็นอะไรไหม
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
ซวยแล้ว
มันเริ่มหมุนแล้ว
อย่าหมุนสิ
แกจะหมุนไม่ได้นะ
โธ่เว้ย
ไทชิ
ไม่นะ
ฉันช่วยเอง
นัตสึเมะ
โคซูเกะ
รอเดี๋ยวนะ ฉันจะ…
โธ่เว้ย เป็นอะไรไหม
บอกว่าไม่เป็นไรไง แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก
นาย…
จับนัตสึเมะให้แน่นๆ
นัตสึเมะ ยื่นมืออีกข้างมา
ห้ามฝืนตัวเองแล้วถอดใจคนเดียวอีกนะ
ถ้าฉันกลายเป็นกองหน้าลุยเดี่ยว จนเธอเหม็นขี้หน้าขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ
โคซูเกะลุยคนเดียวไม่ไหวหรอก
ถ้าไม่มีฉันคอยส่งลูกให้เธอก็ยิงไม่เข้าหรอก
- แน่จริงก็พูดอีกทีสิ - โอ๊ย
เราไม่เป็นไรหรอก เนอะ
โคซูเกะก็ป๊อดเหมือนกันนั่นแหละ
เอ๊ะ ใครป๊อด ยัยบื้อนี่…
นัตสึเมะ โคซูเกะ
เพราะฉันรั้งทั้งคู่ไว้…
ก็เลยกลายเป็นแบบนี้
ต่อให้ย้อนเวลากลับไปตอนนั้นไม่ได้ฉันก็ไม่สน
ฉันไม่สนว่าฉันจะเป็นยังไง
แต่สองคนนี้ นัตสึเมะกับโคซูเกะ…
ยังมีชีวิตอยู่
ฉันอยากให้พวกเขา
อยู่ต่อไปด้วยรอยยิ้ม
เราอยู่ไหนแล้วเนี่ย
พายุผ่านไปแล้ว
เรารอดแล้วใช่ไหม
อือ
- ไชโย - ไชโย
ดีใจที่สุดเลย
- เก๊กตั้งนานนะยะ - กลัวแทบตาย
โคซูเกะป๊อด
เงียบไปเลย
เกาะนี่นา
ไม่ใช่เมืองเราเหรอ
- อือ - เฮ้ย
เฮ้ย
- โคซูเกะ - คุมะกายะ
(ยาชิมะ)
คือว่า…
อะไรเหรอ
ยาชิมะ…
เป็นสวนสนุกแห่งแรกที่พ่อพาฉันไป
ฉันเคยนั่งชิงช้าสวรรค์นี่ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ
อือ
ฉันชอบมากเลย
อือ
เรนะจัง
เรนะ ไปกันเถอะ
อือ แต่ว่า…
เธอเป็นลูกแหง่ติดพ่อแถมยังขี้แย แต่ก็พยายามได้ดีมากเลยนะ
อือ ฉันพยายามมากเลย
เอาล่ะ ถึงเวลาไปแล้ว
อือ
ขอบคุณที่มาใช้เวลามากมายที่นี่และรักที่นี่นะ
ขอบคุณ ขอบคุณนะ
ขอบคุณครับ
ลาก่อนนะ
- โอ้โฮ - โอ้โฮ
สวยจัง
เอ๊ะ มีคนอยู่ตรงนั้น
เอ๊ะ จริงด้วย ทางนี้
มองมาแล้ว ลงไปกันเถอะ
ไปกัน
รอฉันด้วย
อย่านะ
เอ๊ะ
ตรงนี้มีแค่ฉันที่ไปได้
เอ๊ะ ทุกคนก็ไปได้นะ
ทำไมล่ะ
ฉันเข้าใจแล้ว
ฉันเหมือนกับเด็กพวกนั้น
นี่คือที่ที่เรากลับมา
ถ้าไปกับเรา จะไม่ได้กลับบ้านกันนะ
เพราะงั้น…
ฉันไปด้วยไม่ได้แล้ว
ขอโทษนะ
นัตสึเมะ
งั้นก็ต้องลากันแล้วสิ
นี่เธอ…
ขี้แยจริงๆ
กลัวไม่ได้กลับบ้านสินะ ไม่ต้องห่วง ยัย…
ไม่ใช่สักหน่อย ไม่ได้ร้องไห้ด้วย
คนอุตส่าห์กลั้นไว้แท้ๆ
อีกแล้วนะ ฉันชักจะคันแล้วนะ
ฉันก็ไม่ได้อาบน้ำเหมือนกัน
ใช่แล้ว เหม็นชะมัด
ปากเสีย
- นายก็ด้วย - เงียบไปเลย
นัตสึเมะคงไม่เป็นไรแล้วเนอะ โคซูเกะ
เดี๋ยวเถอะ นปโปะคุงก็ด้วย…
อะไรน่ะ
แสงจากเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ
ไม่ต้องห่วงนะ เด็กๆ พวกนี้จะพาทุกคนไปส่งถึงที่
- เด็กๆ เหรอ - เด็กๆ เหรอ
นปโปะคุง
นปโปะ
ขยับแล้ว
นปโปะคุง
แล้วเจอกันนะ นปโปะ
ดูแลตัวเองด้วยนะ
ลาก่อนนะ นปโปะคุง
ฉันสบายมาก ฉันกับโคซูเกะจะพยายามไปด้วยกันนะ
สุดยอด
เอ๊ะ แล้วอีกสองคนล่ะ
อยู่โน่น
จะได้กลับบ้านจริงๆ แล้วสินะ
นัตสึเมะ
สวยจัง
- นัตสึเมะ - นี่คือบ้านของลูก
เชิญเลย
โคซูเกะ นัตสึเมะ
ยาสึจิ…
ปู่ครับ
ไปเลย
- นัตสึเมะ - โคซูเกะ
กลับบ้านกันเถอะ โคซูเกะ
ไปกัน นัตสึเมะ
บ๊ายบาย
นัตสึเมะ
หายไปไหนมา แม่เป็นห่วงแทบตาย โล่งอกไปที
เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนไหม
นัตสึเมะ
หนูอยู่กับแม่ได้ใช่ไหมคะ
ได้สิ ลูกสาวสุดที่รักของแม่ทั้งคน
หนูทำตัวเป็นเด็กน้อยตอนอยู่กับแม่ได้ไหม
ได้เลยลูก แม่ขอโทษนะ
ลูกจะงอแงแค่ไหนก็ได้
งั้นแม่คะ
ไม่สั่งอาหารแล้วนะ
เอ๊ะ อะไรกัน
ทำอาหารเย็นกินกันเถอะแม่
ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ นัตสึเมะ
แฟลตคาโมโนมิยะแห่งนี้สร้างขึ้นราวๆ 60 ปีก่อน
บางคนเรียกที่นี่ว่าแฟลตผีสิง แต่มันก็ยังเป็นบ้านของบางคน
ที่นี่คือบ้านแสนรักของผมกับนัตสึเมะ
(เทศกาลฤดูร้อน)
เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันตั้งมากมาย แต่ผมก็พูดจาแย่ๆ กับนัตสึเมะ
และสุดท้ายก็ไม่เคยขอโทษ
คุณปู่เอ็ดก็ไม่ฟัง
ขอโทษ
พอกลับมาถึง ทุกอย่างก็กลับมาเหมือนแต่ก่อน
(ช็อกโกแลต ฟลอริดา)
ยังไม่มีใครอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้
มันเบลอไปหมด
อย่างที่นัตสึเมะบอก ผมสงสัยว่ามันเป็นแค่ความฝันหรือเปล่า
แต่เป็นไปไม่ได้หรอก
สิ่งที่เกิดขึ้นในแฟลตนั้นเป็นเรื่องจริง
ที่ผมคุยกับนัตสึเมะได้อย่างตอนนี้ ก็เพราะเกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น
คุณปู่
บ้านเราสุดยอดไปเลยเนอะ
เพราะงั้น กับนัตสึเมะ…
ขอบใจนะ
โคซูเกะกำลังขอบคุณฉันเหรอ
โอ๊ย ใจหายใจคว่ำ ไม่เป็นไรกันใช่ไหม
คำบรรยายโดย: มนฐิตา เฉื่อยทอง