ŞUBAT 2020
Anneniz şu an burada olsaydı
ona ne mesajı göndermek isterdiniz?
-"Anne, dinliyorsan…" tarzı mı? -Evet.
Kameranın anneniz olduğunu düşünün.
Anne, bunu izliyorsan…
…şunu bilmelisin, olan her şeye rağmen
biz daima senin yanında olacağız.
Annenizin ne yapmasını istiyorsunuz?
Bilmiyorum, sanki…
Onca sene sonra çok zor…
Yedi yıl mı oldu?
Hiç bilmiyorum.
Sence annem görse bizi tanır mı?
Biz onu tanır mıyız?
Anne, şu an bunu dinliyorsan
yaşadıklarımızın bir önemi yok.
Seni hâlâ seviyoruz ve hayatımıza tekrar girmeni istiyoruz.
İşin zor kısmı bunun hâlâ devam ediyor olması
ve daha önce de yaşanması.
Belki bir şey yapabilecek insanlar vardır.
NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Gizli MI5 ajanı
daimî bir tehlike olarak tanımlandı.
Hayatımdaki her şeyi o kontrol etti.
Annemi kendine istiyor.
Bu adam polisi arayamaz.
Ama Amerika Elçiliği bunun için var.
Sizi ülkeden çıkaracaklarını söylediler.
Kim bu adam? Ne istiyor?
Paranın peşinde.
-Seks istiyor. -Psikopatın teki.
Gözden uzak yaşıyor. Gölgelerde yaşıyor.
Bir hayaleti kovalamak gibi.
Arka planda, kadını kukla gibi oynatıyor.
…lakabı "Kukla Ustası."
Anneme ait en sevdiğim fotoğraf bu.
Bunu gören birçok kişi
"Gençken çok sarışınmışsın." derdi.
Ben de "O, annem." derdim.
Küçükken arkadaşlarım hep
"Keşke benim annem de seninki gibi olsaydı.
Keşke arabada bizimle şarkı söylese." derdi.
Alışverişe giderken bile
arkadaşlarımla söylediğimiz şarkıları söylerdi.
Herkes onu havalı bulurdu.
Annem çok iyi kalpli, şefkatli biriydi.
Yaptığı her şeyi bizim için yaptı.
Annemin yanında ana kuzusuydum.
Buna bayıldım. Babam çok genç görünüyor.
Sandra ilk gerçek aşkımdı.
Sandra'yla 14 yaşında tanıştık.
20 yaşında evlendik, sonra Sophie geldi.
Mutlu yıllar sana
Ne yazık ki yıllar geçtikçe birbirimizden uzaklaştık ve boşandık
ama çok sıkı dost olarak kaldık
ve çocukları birlikte büyüttük.
Annem, babamla çok genç yaşta tanışmış ve yürümedi.
Başkasıyla yürümeyeceği anlamına gelmez.
YAŞ: 35-40, KADIN
Annem arkadaşlık sitelerine katıldı.
DÜZENLE
Annemin bana profilini ve fotoğraflarını gösterdiğini hatırlıyorum.
İnsan şöyle düşünüyor, "Bu bir reklam.
İsteyene yeni bir işimiz var.
Annemi, belki de bizi sevecek biri aranıyor."
Annemin orada burada birkaç sevgilisi oldu.
Hiçbiri ona uygun değildi.
YAŞ 35-40, ERKEK
KASIM 2011
Ama bir gece telefon çaldı.
Sonra devamlılık kazandı. "Konuştuğum bir adam. Adı David."
Medya sektöründeydi.
Büyük şirketlere reklam alanı satardı.
David arabalara bayılıyordu.
Pahalı şeylere bayılıyordu.
Annemin hiç arabası olmadı.
O sıfır model mavi Audi'yi görünce düşündüğüm ilk şey "fiyakalıymış" oldu.
"Bu araba benim." diyebilmek onu çok heyecanlandırdı.
Ve özel renkte alıyordu.
Nihayet hak ettiği bir şeyi aldığını düşündü.
David hep birlikte İspanya'ya gitmemizi planladı.
Çok heyecanlıydım çünkü daha önce tatile çıkmıştım
ama İspanya'ya hiç gitmedim.
Işıkları, TV'yi açtım
Yolculuğun başı normal göründü.
Gitmemiz gereken otellere giriş yaptık.
Ama sonrasında gündüz gece arabadaydık, çok nadir durduk.
Sadece David sürdü.
Yol boyu Duran Duran dinledi.
Ama dün için ağlamayacağım
Sıradan bir dünya var
Bir şekilde bulmalıyım…
Pasaport kontrolünden geçerken
David çok tuhaf davranıyordu.
Pasaportunu görmemizi istemedi.
Ona soyadını sordum,
"Evet, kafana takma." dedi.
"Ne? Soyadını niye saklıyorsun? Bunun sebebi ne" dedim.
Neler olduğuna dair en ufak fikrim yoktu. Sadece tuhaf olduğunu biliyordum.
David'in sürekli bizde kaldığı bir aşamaya geldi,
sonra hiç gitmedi.
Onu daha çok gördükçe daha çok hayatımızın parçası oldu.
Sık sık ne kadar çok parası olduğundan bahsederdi.
Sürekli anneme alabileceği şeylerden bahsediyordu.
Yoğun biri olduğunu, bir işi olduğunu söyledi
ama her zaman benim evimdeydi, işe gittiğini hiç görmedim.
Yani daha çok işsiz gibi göründü.
Bana hiç mantıklı gelmedi.
Şu an bildiklerimi, David'in kim olduğunu o zaman bilseydim…
…ailemin ve çocuklarımın yakınında olmasına
asla izin vermezdim.
Evet…
Adın ne?
Adım John Atkinson.
Tüm bunlar yaşanmadan önceki
zaman dilimini konuşacağız.
Tamam.
Üniversitede bu adamla tanıştığında
tüm hayatın değişti.
HARPER ADAMS TARIM OKULU
İngiltere'nin önde gelen tarım okulunda öğrenciydim.
Ama çok zor bir dönemdi.
90'ların başında tüm ülke İrlanda Cumhuriyet Ordusu'nun
savaş açtığının farkındaydı.
Bomba, 45 kilogram patlayıcı
bir minibüse doldurulup dar bir ara sokağa bırakılmış.
Britanya başbakanının arka bahçesine düşen bugünkü bombalı saldırıyı
İrlanda Cumhuriyet Ordusu üstlendi.
Uçuşan cam ve enkaz içinde kalan mağazadaki kurbanlar…
Bugün İrlanda Cumhuriyet Ordusu Britanya hükûmeti İrlanda'nın bir kısmını
işgal etmeye devam ederse bu saldırının peşinden
daha fazla bombalama olacağını bildirdi.
Aramızda yaşam şeklimizi bozmak isteyen teröristler vardı.
HARPER ADAMS TARIM OKULU
Üniversitede geniş bir İrlanda topluluğu vardı
ve üniversite bir tür gözetim veya kuşku altındaydı
çünkü bir öğrenci IRA için silah kaçakçılığı yapıyordu.
Harper Adams Tarım Okulu'ndan 20 yaşındaki bir öğrenci
polis tarafından durduruldu.
Arabasında iki Kalaşnikof tüfek, 100 şarjör mermi
ve beş farklı bomba izi bulundu.
Bu teröristin aramızda bulunması inanılmaz bir şeydi.
Ondan sonra, beklenmedik şekilde İrlandalı bir dostum intihar etti.
Öyle müthiş biri neden böyle bir şey yapsın?
Bara gittim.
…IRA'nın.
Yeni barmen Rob'la konuşuyordum.
Onu son birkaç haftada tanıdım.
Rob'a arkadaşımın öldüğünden bahsettim, şöyle dedi,
"İntihar ettiğine cidden inanıyor musun?
Arkadaşın intihar etmedi. Onu IRA vurdu.
Görmemesi gereken bir şey gördü."
"Arkadaşım ne gördü?"
Şöyle dedi, "Bomba yapmayı biliyorsun, değil mi?"
"Hayır, bildiğim söylenemez." dedim.
"Ana madde gübre ve dizeldir.
Gübre ve dizel nerede bulunur?
İkisi de tarlalarda kullanılır.
Burada silah kaçakçılığı yapan öğrenci sence tek mi hareket ediyordu?
O insanlar hücrelerde çalışır ve daha bulunmamış bir hücre var."
Tabii "Bunu nereden biliyorsun?" dedim.
"Sandığın kişi değilim. Tüm bunlar sadece bir kılıf.
MI5 ajanıyım."
Rob, üniversitedeki bu IRA hücresini açığa çıkarmak için
içeriden birine ihtiyaçları olduğunu söyledi.
"Sabıkanı gördük, temiz. Seni kullanacağız."
Bir yanım heyecanlandı.
Sokaktan terörist temizleme fikrine
sonuna kadar varım tabii.
"Kaç kavgaya karıştın?" dedi.
"Kavgacı değilim. Kavgadan uzak dururum." dedim.
Eğitim almam gerektiği anlaşıldı.
Rob bana yumruk atmayı gösterdi.
Rob yumruk atmayı öğrettiği gibi
yumruk yemeyi de öğretti.
"Hangi açıdan gelirse gelsin karşılamayı öğrenmelisin."
Bana kaç kez yumruk attığını hatırlamıyorum.
Eğitimi alıp testi geçince
hafif bir rahatlama yaşadım.
Görevim kampüsün bir bölümüne, azotlu gübre deposuna en yakın bölümündeki
tüm arabaların plakalarını yazmaktı.
Sonra Rob gübreye erişimi olan, şüphelendiğim insanların isimlerini
listelememi istedi.
Ev arkadaşım Jim o listedeydi.
Rob ve patronları Jim'den şüphelendi.
"Jim onlardan biri."
Jim'in IRA'da bulunması
beni şok etti ve inanmakta güçlük çeksem de
inanılmayacak bir durum değildi.
Jim, Maria ve Sarah'yla topluca aynı evde oturuyorduk.
Sarah kız arkadaşımdı.
Rob dedi ki patronları ona o evde kalmamızın
artık güvenli olmadığını söylemiş.
"Büyük bir tehlike altındayız. Hemen gitmeliyiz.
Sadece ikimiz değil. Kızlar da."
"Kızlara benim bildiklerimi anlatacak mısın?" dedim.
"Yok, çok tehlikeli. Operasyonu riske atabilirler." dedi.
"Kızları gitmeye nasıl ikna edeceksin?"
"Hayatlarını kurtarmak için onlara yalan söylemelisin."
Maria'yla beni bara çağırdı, bize bir şey söylemesi gerekiyormuş.
Bizi oturttu,
kanser olduğunu, ölümcül olduğunu söyledi.
Öleceği düşüncesi… Evet, çok ama çok üzücüydü.
O noktada hem erkek arkadaşımdı hem de bir dostumdu.
Yıkıldılar.
Özellikle Sarah.
Ve olabilecek en iğrenç yalanı söylediğim için resmen midem bulandı.
Kesinlikle hayatımda yaptığım en kötü şeydi.
Ölmeden yapılacaklar listem olduğunu söyledim.
Ülkeyi gezip göremediğim şeyleri görmek istediğimi.
Erkek arkadaşınız kanserden öldüğünü söylüyor.
"Tedavisi yok mu?" diyorsunuz.
"Kesinlikle tedavisi yok." "Bir şey olmadığına emin misin?"
Tüm olasılıkları ve her şeyi değerlendirmeye başlıyorsunuz.
Ama günün sonunda "Sadece birkaç haftam kaldı." diyorsa
hayır der misiniz?
Bir şekilde yolumu bulmak…
Duran Duran'dan zerre hoşlanmam.
Rob hiç durmadan "Ordinary World"ü çalardı.
Biterdi.
Tekrar çalardı. Biterdi.
Tekrar çalardı, yol boyunca.
O şarkının birkaç notasını duyduğumda
o döneme geri giderim.
Yağmurlu bir perşembe günü geldin…
Ben, John, Rob ve Maria'yla Birleşik Krallık boyunca
şehir şehir gezdik.
Rob'un bulunduğu bir fotoğraf çektirmeye çalışsak
fotoğrafta görünmemek için fotoğrafı o çekerdi.
Arkadaşlarınızla ülkeyi gezmenin eğlenceli bir yönü vardır.
Ama daima aklınızı kurcalayan bir şey vardır.
"Ama ölüyor."
Yalanlar çok kötüydü.
Günün sonunda anlaşılabilirdi çünkü insanların canı risk altındaydı.
Dün gece Cheshire'de bir polisi vurarak ciddi şekilde yaralayan
bir silahlı saldırgan aranıyor. Londra Emniyeti terörle mücadele…
Gezimizin 10. günündeydik,
Rob bize üniversiteye dönemeyeceğimizi söyledi.
Çok daha ciddi bir durum vardı.
Onlara kanserden ölmediğimi söylememe izin verdi.
Hepsinin yalan olduğunu söyledi.
Rob şöyle dedi, "Burada kalmalısınız
çünkü sizi ve ailenizi tehlikeye atacak
bir şeye karıştınız."
Sarah bu durumdan memnun değildi.
"MI5 için çalıştığını, eve gidemeyeceğimizi kanıtlayabilir misin?
Neden eve gidemiyoruz?" Ona defalarca sordum.
Ama o dönemde banka hesabımdaki para miktarını,
aileme ait birkaç arsa olduğunu biliyordu.
Rob devlete çalıştığı için bu bilgileri bildiğini söyledi.
Tek yapmamız gereken talimatları izlemekti.
Arabaya bindiğimde…
Şimdi dönüp baktığımda o karar bir dönüm noktasıydı
çünkü yaşananlar için hayati öneme sahipti.
O karar hayatımın sonraki 10 senesini değiştirdi.
Sandra'nın hayatına David girdiğinde onunla ilişkimiz değişiyordu.
Sandra aramıza mesafe koydu.
Ne zaman arasam açmazdı. Mesajlarıma dönmezdi.
Bana çok tuhaf ve garip geldi.
Annem dışarı çıkmıyor, arkadaşlarıyla görüşmüyordu.
Sadece David'le konuşuyordu.
Ailece vakit geçirmiyorduk.
Hepimiz çok farklı hayatlar sürüyorduk.
Bize giderek daha da sinirlendi.
Bize mesafeli yaklaşıyordu.
Ve daha çocuktuk.
Dönüştüğü kişiyi tanımadığımı hissettim.
David anneme bir bileklik getirdi.
Sonra bir gün annem koşup bağırarak bana geldi,
David arkasında duruyordu. Annem "Bilekliğimi çaldın." dedi.
"Ben senin oğlunum anne. Senden asla bir şey çalmam." dedim.
Yakın bir aileydik. Birbirimize güvenirdik.
Şimdi kendi evinde öz oğluna güvenemiyordu.
Bu sadece başlangıçtı.
David babama şöyle dedi, "Oğlun eş cinsel. Sana söylemedi."
Babam beni kenara çekip sordu. Şöyle dedi,
"Eş cinsel olmakta bir sorun yok."
"Baba, öyle biri değilim. Olmadığımı biliyorsun." dedim.
Kimseye sıfat yükleyemezsiniz.
Ama David bunu yapıyordu.
Annemi üzdü. Babamı üzdü. Jake'i üzdü.
Annem okulda giymem için bana şık bir ayakkabı aldı.
Ve topuklarını biraz çabuk eskittim. David "Merak etme. Hallederim." dedi.
Arkasında dev bir metal çıkıntıyla geri getirdi.
"Bunlar ne?" dedim.
"Düzgün yürümeyi öğrenene dek Bunu takmalısın." dedi.
Giyip okula gittim.
İnsanlar bana bakıyordu.
Ve o yaşta biri kendini kötü hissediyor.
Ayakkabımın altına onları koyarak hayatımı çileye çevireceğini biliyordu.
Yani kontrol edildiğimi hissettim.
Okuldan döndüm.
Beni kapı dışarı bıraktıklarını gördüm.
İlk birkaç kez böyle olduğunda dışarıda bekler, sonra gelirdim.
Dayanamayacağım kadar fazla oldu.
Kapıyı çalıyor. Eve giremiyor.
Bir hata yok. Gayet kasıtlı.
"İçeride biri var mı?" diye bağırdım.
David, anneme "Cevap verme." dedi.
Arka kapıya gittim.
Biraz sinirlendim.
Büyük bir vurma sesi duydum.
Yukarı baktım, kız kardeşimi gördüm, panik içindeydi.
Beni daha önce hiç öyle görmemişti, kapıya vuruyordum.
"Beni içeri al. Eşyalarımı alıp gidiyorum." dedim.
Ağlıyordu. "Gidemezsin." diyordu.
Sadece "Sophie, gitmem gerek." dedim.
Kafam boşalınca anladım ki
her şey David'in gelmesiyle başlamıştı.
"Bu neden oluyor? Biri niye bunu yapmak istesin?
Kim bu adam? Ne istiyor?"
Rob, IRA'nın peşimizde olduğunu, durmamamız gerektiğini söylüyordu.
Bugün Warrington şehir merkezi IRA terörizminin hedefi oldu…
Warrington'dan ayrıldıktan iki gün sonra şehrin ortasında iki patlama oldu.
İnsan içine çıkmayıp takip edilemez olmalıydık.
Benim için en kötü yanı aile ve dostlarımla
irtibat içinde olamamaktı.
Bu durum çok canımı sıktı.
Endişeleneceklerini biliyordum
çünkü o dönem tabii kimsenin cep telefonu yoktu.
Bir süredir Sarah'dan haber almadık. Hiç böyle yapmazdı.
Sarah'nın üniversitesini aradım.
"Okulda değil, sebebini bilmiyoruz." dediler.
Üniversitedeyken bir tarlada çalışıyordu.
Çiftçi de Sarah'ya ne olduğu konusunda endişeliydi
çünkü arabası terk edilmiş, onlara bırakılmıştı.
Sonra tabii insan olabilecekler konusunda
endişelenmeye başlıyor.
Tam polisi aramaya karar vermiştim ki telefon çaldı.
Sarah'ydı.
Sesini duymak içime su serpti ama sesi biraz tuhaf geliyordu.
"Baba, arayıp yanına gelmek istedik. Dört kişiyiz."
Babam kaybolmam hakkında, sorular soruyordu.
MI5 babamın yanlış kişilerle konuşacağından
ve haberi olmadan IRA'ya bilgi verebileceğinden endişeleniyordu.
Böylece Rob, endişelerini gidermek için anne, babama gitmemiz gerektiğini söyledi.
Gece yarısı geldiler.
Hiç beklenmedik bir hareketti.
Rob'la ilk kez o an tanıştık.
Rob öz güvenli biri miydi? Evet. Hatta kibirliydi de diyebiliriz.
Rob bir hikâyeye bağlı kalmamız konusunda çok ama çok inatçıydı.
Sarah pek açık sözlü değildi diyebilirim.
Tekrar ediyorum, hiç böyle biri değildi.
Karaciğer kanseri olduğumu, son birkaç haftamda da
tatile çıkma fikrim olduğunu söyledim.
Ben bir çiftçiyim.
Bir büyükbaş sürünüz varsa hasta olanı yürüyüşünden
veya davranışından anlarsınız.
Belli olur.
Onda belli olmadı.
Bay Smith bana sorular sordu.
"Ne kadar hastasın?"
Donakaldım ve titremeye başladım.
Tüm vücudu titredi.
Sanki gerçekten korkuyor gibiydi.
Belki de biraz gergindim
ve duyduklarına tam olarak inanmadım.
Bir terslik olduğunu anladılar.
Rob anne, babama yalan söyledi.
"Kafanıza takmayın. İki haftaya üniversiteye döneceğiz." dedi.
Ondan sonra hemen gittiler.
Evet, ailenizle sarılıp vedalaşırsınız
ve onları ne zaman göreceğimi bilmiyordum.
Bir terslik olduğunu bildiğim için onları durdurmalıydım.
İzin vermemeliydim.
Onları durdurmadığım için o zamandan beri pişmanım.
Birkaç hafta bekledik.
Sarah üniversiteye dönmedi.
O noktada bir şey yapmaya mecbur olduğumuzu anlamıştık.
Kredi kartını ben öderdim.
Cheltenham'da bir şey aldıysa Cheltenham'da demektir.
Bu bana bir fikir verdi.
Gittiği yerleri takip edebildim.
Gittikleri yerleri ve tarihleri duvardaki haritada işaretledim.
SARAH'NIN ARABASI TERK EDİLDİ!
Tüm ülkeyi gezdiklerini biliyorduk,
muhtemelen güneye gidiyorlardı.
Aynı gün içinde kuzeye gidip geri döndüler.
Bunun mantıklı bir açıklaması yok.
Ekstrelere bakıp büyük ödemeleri veya ilginç gelen ödemeleri
incelerdim.
Yanlarındaki adam için takım elbise almıştı.
Bir otelde kalıp aceleyle çıkmışlar.
Sarah'nın çok para harcadığını düşündüm.
Daima tutumlu biriydi,
asla çıkıp tüm parasını savurganca harcamazdı.
Olanlar bizi çok huzursuz etmişti.
Sonra Sarah aradı.
Şöyle dedi…
"Mezuniyetimi bir yıl ertelemeliyim
çünkü artık çiftçilikle ilgilenmiyorum.
Bir sigorta şirketi, Commercial Union
bana mezun stajyerlik teklifi sundu,
yıllık 25 bin pound verecekler."
Üniversiteye dönmeyeceğini söyledi.
O zaman anladık ki işler çığırından çıkmıştı.
Commercial Union'ı aradım, bahsettiği gibi bir iş teklifi yoktu.
O rakam eğitimsiz bir kişiye verdikleri maaşın
çok üstündeydi.
Bu, tam anlamıyla palavraydı.
Hiçbiri normal değildi.
Sarah yalan söylemezdi.
Annem ve David'le evde yaşıyordum.
Annemin bambaşka bir insana dönüştüğünü hissettim.
Jake gitmişti, babamla yaşıyordu.
Ben ikisiyle de konuşmuyordum.
Terk edilmiş hissettim
ve bana yol gösteren tek kişi David'ti.
David'in şöyle dediğini duydum, "Baban, anneni yüzüstü bıraktı."
Babamın geçmişte anneme yaptıkları,
evlilikleri, boşanmaları…
Yavaş yavaş, kademe kademe ilerledi.
David bana şöyle dedi, "Babanı bir daha görmek istemiyorsun, değil mi?
Babanla bir daha konuşmak istemiyorsun, değil mi?
Babanla bir daha konuşmak istemiyorsun. Babanı görmek istemiyorsun.
İstemiyorsun.
Babanı bir daha görmek istemiyorsun, değil mi?"
Her gün. Günde defalarca.
Sonunda o isim bana yabancı gelmeye başladı.
Mark Clifton bir yabancının ismiydi, babamın ismi değildi.
Bana ve aileme zarar verecek korkunç bir adamdı.
Mutlu yıllar sana
Sophie'ye defalarca yazdım Ona defalarca mesaj attım.
Mutlu yıllar, sevgili Sophie
Onu çok sevdiğimi, onu çok özlediğimi söyledim.
İşleri eski hâline sokmaya çalıştım.
Ne zaman bir mektup alsam aynı zarfa koyardım.
O zarfın üzerinde şu yazardı, "Bay Mark Clifton'ın Yalanları
ve İftiraları."
Ve eski panoma asmıştım.
Babamla iki buçuk yıl konuşmadım.
Hepsinin arkasında David'in olduğu gün gibi ortadaydı
ama sebebini anlayamadım.
"Burada ne oluyor? Kim bu adam?" diye düşündüm.
Onu bölgede soruşturmaya çalıştım, internette araştırdım.
Onu David Hendy adıyla biliyordum.
Yerel rehber ve yerel aramalara baktım.
Hakkında bir şey bulamadım.
Hayalet gibiydi.
KAÇIŞIN 6. AYI
Polisi aradım.
Sarah 18 yaşından büyük dediler.
Kendi seçimlerini yapabilecek özgür bir kadın olduğunu söylediler.
"Polisin vaktini niye harcıyorsunuz?"
Onu kendim bulmalıydım.
Sarah'nın kayıp olduğunu biliyordum. Robert'la olduğunu biliyordum.
Ama neredeydi?
Kalma ihtimalleri olan her yeri araştırmam gerekti.
Bir izin peşindeydim, bu iz hiçbir yere çıkmayabilirdi.
100 farklı yer olabilir
ve hepsini kontrol edip kalıp kalmadıklarına bakmam gerekti.
"Merhaba, ben Peter Smith."
"Merhaba."
Merhaba, günaydın.
"Bana yardım eder misiniz?"
Yardım eder misiniz?
"Kızımı arıyorum."
M4 LONDRA
İsmi Sarah.
"Günaydın, ben Sarah'nın babası."
Adım Peter Smith.
"Bilgi arıyorum. Yardım edebilir misiniz?"
Bir sorunum var.
"Olanların izini sürmeye çalışıyorum.
Kızım kayboldu."
Kayboldu.
Güvenli eve gittiğimizde herkes gergindi, özellikle de Rob.
Rob, Sarah'nın babasının bizi bulmaya çalıştığını öğrendi.
Bir iz başka bir ize çıkıyordu.
Çiftlik evi, kiralık oda, ne olursa.
Rob beni plakaları araştırmaya gönderdi.
Belli yerlere hangi arabaların park ettiğine bakmam gerekiyordu.
Üstleri de plakaları kontrol ediyordu.
Adım adım çalışmanız gerek.
Ve her adımda dikkatlice ve ağır ağır ilerlerseniz
sonunda bir şey bulursunuz.
Sarah, Peterborough'da bir evden çıkarken görülmüş.
Şöyle dedim, "Peki,
evin adresi ne?
Seslenmedim. Çok ses çıkarmadım.
İsteyeceğim son şey onları aradığımı göstererek onları telaşlandırmak
çünkü kaçabilirler.
Kilitli bir eve nasıl gidersiniz?
Arkadan dolaşıp bir delik ararsınız.
Bir delik bulamazsanız açmanız gerekir.
Bir şeyler bulmaya çalışırken
kanunlar çerçevesinde hareket etmezsiniz.
Yoksa fazla yol katedemezsiniz.
Peterborough evi bomboştu.
John ve Sarah'nın eşyalarının bulunduğu tek bir oda hariç.
Eşyaları sanki öylece atılmıştı.
Sonra "Gitmek zorundayız."
Kâğıtların arasından bir not buldum.
"Dinle, sana gerçekten çok kötü bir haberim var.
Bir sigorta şirketi, Commercial Union…"
"…bana mezun stajyerlik teklifi sundu,
yıllık 25 bin pound verecekler."
Bu, büyük bir darbeydi.
Telefondan bana söylediği buydu, kelimesi kelimesine.
Sarah'ya söyleyecekleri yazılıp verilmiş.
O noktada ipleri çeken birinin olması gerektiğini anladım.
Bunu kanıtlayamam ama Robert olduğundan bir hayli eminim.
Sheffield'da bulunan Dorothy Caddesi'ndeki yeni güvenli eve gittik.
Rob, MI5'ın binanın güvenliğini takip edebilmesi için
evin dinlendiğini söyledi.
Görünümümü değiştirmem gerekti.
Saçımın yaklaşık 2.5 santimetre uzunluğunda,
sarı, beyaza yakın sarı renkte olması gerekiyordu.
Rob, gerçek adımızı kullanmamamız için bize katı talimatlar verdi.
Ben de Jamie oldum.
BARMEN JAMIE
Bana "Kendin veya geçmişin hakkında bir bilgi paylaşma.
Etrafındaki insanlarla yakın ilişkiler kurma." dedi.
Kılık olarak Rob bana barmenlik işi ayarladı.
Betty Smith adıyla bir balık, patates restoranında çalıştım.
THE CODFATHER BALIK, PATATES
Hayatım uyanmak, otobüs bileti almak,
6.00, 20.00 mesaimi yapmak,
beklemek,
gece 12.00'ye kadar gezdirilmek,
gözetlemek, uyumak, hepsini tekrar etmekten ibaretti.
Kalk, otobüs biletini al, mesaiyi bitir, bekle…
Haftalar boyunca stres.
Beş el ateş edildi ve polis iki kez vuruldu.
Patlamada üç kişi öldü.
Kalk, otobüs bileti…
Ne olduğunu hiçbir zaman bilememek.
…saatlerce bekle, uzun araba yolculuğu…
Kimin takip ettiğini bilmemek, olan bitenden endişelenmek.
Kalk…
Yine bir ölüm var.
Öyle bir hâle geldi ki aralıksız olarak stres içindeydik.
Kalk, otobüs bileti.
Yaralılar bölge hastanelerine gönderildi.
Mesaiyi bitir, saatlerce bekle, uzun bir araba gezisi, uyu.
ALARM ERTELE TAMAM
Her gün aynıydı.
-Sabah uyan. -Kalk…
David beni işe götürürdü.
-Çalışırdım. -Bekle.
Bekle.
David beni alırdı. Uyurdum.
Uyanırdım, aynılarını tekrar ederdim.
Tekrar ve tekrar.
Kuaförde çırak olarak çalışıyordum.
Her ay 300 pound kira ödemem gerekiyordu
ama ayda sadece 400'ün biraz üzerinde kazanıyordum.
Annemin söz hakkı giderek azaldı.
"Parayı bana ver. Ben annene veririm. Annenin kirasını ben alırım."
noktasına geldi.
İçinde 10 bin pound bulunan birikim hesabım vardı.
David bunu öğrendiğinde kahkaha atmaya başladı.
Son derece…
Kendiyle gurur duyuyor gibiydi.
David beni bankaya gidip "İlk arabamı almak için parayı çekiyorum."
diye yalan söylemeye ikna etti.
Parayı çektim. Bir zarfın içindeydi. David'e verdim.
Ve o parayı bir daha görmedim.
Bir gece iş çıkışı David beni almaya gelmedi.
Sabah onunla telefondan konuştuğumda
bunun doğru olmadığını söyledim.
"İnsanlara böyle yapamazsın.
Çalıştığım iş yerimde beni yerde uyumaya
terk edemezsin." dedim.
Kendi sağlığım için orayı terk etmem gerekiyordu.
Annemden özür diledim. Orada daha fazla kalamazdım.
Bir yıl kendi başıma yaşadıktan sonra
Jake ve babamla tekrar iletişime geçtim.
Mutfağa gittim, Sophie oradaydı ve…
Evet, ikimiz de sarılıp ağladık.
Birini sevince yaşananları
o kadar hızlı geride bırakabilmek hayret verici.
Ayrıldığımda David'in yaptıklarını anlamaya başladım.
Sanırım beni aradan çıkarmak içindi.
Annemi kendine istedi.
OCAK 2014
2014'te, çıkmaya başladıklarından iki yıl sonra
annemle David evden ayrıldı.
Nereye gittikleri bilinmiyor.
Sandra ayrıldığında çocuklarımla
onu bir daha görmeyeceğimizi düşünmemiştim.
Evi satışa hazırlamak için eve geri döndüm.
Şu manzarayı gördüğümde tek kelimeyle çok korktum ve hayretler içinde kaldım,
yatak odasında devasa, endüstriyel boy asma kilit vardı.
Garajın dışında veya cezaevinde kullanılan kilitlerdendi.
Kapı kilitten önce kırılırdı.
Amacı da bir kişiyi o odada veya o odadan uzak tutmaktı.
Gazeteler vardı, pencereleri baştan başa kapatmıştı.
Yani bu odada neler olduğunu dışarıdan kimse göremiyordu.
Birinin öncelikle evi dışarıdan kapatmak
ve ikinci olarak eve o boyutta bir kilit asmak kadar
ileri gitmesinin çok rahatsız edici ve kötü bir şey olduğunu düşündüm.
Evde bulunan postalara şaşırdım.
Aklınıza gelebilecek her türde fatura, kırmızı harfli son ihtarlar,
ve mahkeme celpleri vardı:
Burada çok fazla mektup var.
Elektrik şirketlerinden, telefon şirketlerinden,
yerel belediye meclisinden faturalar.
Park cezaları, vergi indirimi, parayı nereden alacakları.
Kredi kart detayları, daha çok park cezası.
Bu da ev kredisi şirketiyle ilgili.
Yani ev kredisi aylarca ödenmemiş.
Vay canına.
Sandra, David'le tanışmadan önce açık kredisi veya kredi kartı yoktu.
Yani bu üzücü finansal durumu
bence David getirdi.
Annen ve David'in kullandığı araba.
Arabanın kredisi ödenmemiş.
35 bin dolarlık arabadan bahsediyoruz. Son modeldi.
Araba annem için bir hediyeydi ama kredi onun adına çekilmişti.
Ödemesi gereken bir araba hediye almıştı.
Bize daima durumunun çok iyi olduğunu söyler,
gösterişli arabalar, pahalı saatler alırdı.
Ve bunları görünce anlıyoruz ki hepsi bir numaraymış.
Biraz daha araştırdım.
Araştırmayı zaten denemiştim ama daha derine, daha sıkı araştırdım.
Onunla ilgili hâlâ bir şey bulamadım.
Sonra birden aklıma bir fikir geldi.
"David Hendy dolandırıcı" kelimelerini girdim.
Hem o ismi hem de Robert Freeguard ismini kullanan
bir adamı tanımlayan bir site çıktı.
"Hayatımı çalan dolandırıcı."
"Polis onu şeytani olarak sınıflandırıp eşi benzeri görülmediğini söyledi."
"Robert Freegard, İngiliz dergilerin kısa süre içinde
verdiği ismiyle 'Kukla Ustası'
James Bond tarzı bir ajan kılığına girip kurbanlarını dolandırarak
yaklaşık 2 milyon dolar nakit aldı."
Sonra görsellere tıkladım.
GÖRSELLER
Bom. David Hendy, Robert Freegard'tı.
Aynı adam.
Ağzım açık kaldı. Korkunç suçlar işlemiş.
Bu adam ailemle birlikteydi ve kim olduğunu bilmiyorduk.
DOLANDIRICILIK
TUZAK
'ŞEYTANİ'
Alt yazı çevirmeni: Ümmühan Yıldırım