‎(กุมภาพันธ์ 2020)
‎ถ้าตอนนี้แม่คุณอยู่ตรงนี้
‎คุณอยากบอกอะไรกับเธอครับ
‎- คงบอกว่า "ถ้าแม่ฟังอยู่…" หรือ… ‎- ครับ
‎คิดว่ากล้องคือแม่คุณนะครับ
‎แม่ ถ้าแม่ดูอยู่
‎แม่ควรรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎เราจะอยู่เคียงข้างแม่เสมอ
‎คุณอยากให้แม่คุณทำอะไรครับ
‎ผมไม่รู้ มัน…
‎มันยากมากหลังจากผ่านมา…
‎เจ็ดปีได้ไหม
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ
‎คิดว่าแม่จะจำเราได้ไหม
‎เราจะจำแม่ได้ไหม
‎แม่ครับ ถ้าตอนนี้แม่ฟังอยู่
‎ไม่สำคัญหรอกว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง
‎เรายังรักแม่ และอยากให้แม่ ‎กลับเข้ามาในชีวิตเรา
‎สิ่งที่ยากคือ เรื่องนี้ยังคงเกิดขึ้น
‎และมันเคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎และเขาอาจทำอะไรก็ได้กับคนอื่นๆ บนโลกนี้
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎สายลับเอ็มไอไฟฟ์…
‎ถูกกล่าวถึงว่าเป็นบุคคลอันตรายอย่างต่อเนื่อง
‎เขาควบคุมทุกอย่างในชีวิตฉัน
‎เขาอยากครอบครองเธอไว้คนเดียว
‎ฉันให้ผู้ชายคนนี้โทรแจ้งตำรวจไม่ได้
‎แต่สถานทูตอเมริกามีไว้เพื่อการนี้
‎พวกเขาบอกว่าจะพาคุณออกนอกประเทศ
‎ผู้ชายคนนี้เป็นใคร เขาต้องการอะไร
‎เขาต้องการเงิน
‎- เขาต้องการเซ็กซ์ ‎- เขาเป็นโรคจิต
‎เขาไม่สุงสิงกับใคร เขาอยู่ในเงามืด
‎มันเหมือนการไล่ตามผี
‎เขาอยู่เบื้องหลัง คอยชักใยเธอ
‎ฉายา "นักเชิดหุ่น"
‎(ปี 2020)
‎นี่น่าจะเป็นรูปแม่ที่ฉันชอบที่สุด
‎และหลายๆ คนที่เคยเห็นรูปนี้พูดว่า
‎"ตอนเธอสาวๆ ผมเธอสีบลอนด์มากเลยนะ"
‎และฉันก็บอกว่า "นั่นแม่ฉัน"
‎ตอนเด็กๆ เพื่อนฉันมักจะพูดว่า ‎"ฉันอยากให้แม่ฉันเป็นเหมือนแม่เธอ"
‎"ฉันอยากให้แม่ฉันนั่งรถและร้องเพลงกับเรา"
‎แม้แต่เวลานั่งรถไปซื้อของกัน
‎แม่ก็จะร้องทุกเพลงที่ฉันกับเพื่อนๆ ร้องกัน
‎ทุกคนคิดว่าแม่เจ๋ง
‎แม่ใจดีมาก ใส่ใจมาก
‎ทุกอย่างที่แม่ทำก็ทำเพื่อเรา
‎การได้อยู่กับแม่… ผมเป็นลูกที่ติดแม่มาก
‎ฉันชอบรูปนี้ พ่อดูหนุ่มมาก
‎ซานดร้าเป็นรักแท้ครั้งแรกของผม
‎ผมเจอซานดร้าตอนผมอายุ 14
‎เราแต่งงานกันตอนอายุ 20 แล้วโซฟีก็เกิดมา
‎แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู
‎น่าเศร้าที่พอหลายปีผ่านไป ‎เราแยกทางกันและหย่ากัน
‎แต่ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากๆ
‎และเราก็ช่วยกันเลี้ยงลูกๆ ของเรา
‎แม่ยังเด็กมากตอนที่เจอพ่อ และไปกันไม่รอด
‎แต่มันไม่ได้แปลว่าจะไปไม่รอดกับคนอื่น
‎(ซานดร้า ‎อายุ 35-40 เพศหญิง)
‎แม่ฉันตัดสินใจเริ่มหาคู่ออนไลน์
‎(แก้ไข)
‎ฉันจำได้ว่าแม่เอาข้อมูลกับรูปของแม่ให้ฉันดู
‎และเราก็คิดว่า "นี่มันโฆษณาชัดๆ"
‎"เรามีงานใหม่นะ ถ้าคุณอยากทำ"
‎"ใครสักคนที่จะรักแม่ฉัน ‎และอาจจะรักพวกเราด้วย"
‎แม่มีแฟนเป็นช่วงๆ อยู่สองสามคน
‎ไม่มีใครใช่สำหรับแม่เลย
‎(ทิม ‎อายุ 35-40 เพศชาย)
‎(พฤศจิกายน ปี 2011)
‎แต่คืนหนึ่ง มีโทรศัพท์เข้ามา
‎แล้วมันก็กลายเป็นเรื่อง
‎"เขาคือคนที่แม่กำลังคุยด้วย เขาชื่อเดวิด"
‎เขาทำงานสื่อ
‎และเขาขายพื้นที่โฆษณาให้บริษัทใหญ่ๆ
‎เดวิดชอบรถมาก
‎เขาชอบของแพงๆ
‎แม่ไม่เคยซื้อรถใหม่เลย
‎ความรู้สึกแรกของฉัน ‎ที่มีต่อรถออดี้สีฟ้าใหม่เอี่ยมคันนี้คือ "ไฮโซมาก"
‎แม่ตื่นเต้นมากที่สามารถพูดได้ว่าแม่มีรถคันนี้
‎และแม่สั่งทำสีพิเศษด้วย
‎มันรู้สึกเหมือนในที่สุดแม่ก็ได้รับสิ่งที่คู่ควรกับแม่
‎เดวิดวางแผนพาเราทุกคนไปสเปน
‎ผมเลยตื่นเต้นมาก ‎เพราะถึงผมจะเคยไปเที่ยววันหยุด
‎แต่ไม่เคยไปสเปนเลย
‎ฉันเปิดไฟ เปิดทีวี…
‎ช่วงเริ่มต้นของการเดินทางดูปกติดี
‎เราเข้าพักทุกโรงแรมที่ต้องเข้าพัก
‎แต่หลังจากนั้น เราก็อยู่ในรถทั้งวันทั้งคืน ‎แทบไม่ได้จอดเลย
‎มีแต่เดวิดที่ขับรถคนเดียว
‎ฟังเพลงดูแรนดูแรนตลอดทาง
‎แต่ฉันจะไม่ร้องไห้ให้กับเมื่อวาน
‎มีโลกที่ธรรมดาอยู่
‎ฉันต้องหามันให้เจอ…
‎ตอนที่เราตรวจหนังสือเดินทาง
‎เดวิดทำตัวแปลกมาก
‎เขาไม่อยากให้เราเห็นหนังสือเดินทางของเขา
‎ผมถามนามสกุลเขา
‎เขาบอกว่า "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก"
‎ผมก็งง "อะไร ‎ทำไมคุณต้องปิดบังนามสกุลด้วย"
‎"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎ฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้แค่ว่ามันแปลก
‎มันไปถึงขั้นที่เดวิดค้างคืนที่บ้านเราตลอด
‎แล้วเขาก็ไม่เคยกลับไปเลย
‎ยิ่งเราเห็นเขามากเท่าไหร่ ‎เขาก็ยิ่งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรามากขึ้นเท่านั้น
‎เขามักจะบอกใบ้ถึงจำนวนเงินที่เขามี
‎และเขาชอบบอกแม่ผมว่าจะซื้ออะไรให้แม่ได้บ้าง
‎เขาบอกว่าเขาเป็นคนงานยุ่งมาก ‎บอกว่าเขามีงานทำ
‎แต่เขาอยู่ที่บ้านผมตลอด ‎ผมไม่เคยเห็นเขาออกไปทำงานเลย
‎เขาดูเหมือนคนว่างงานมากกว่า
‎ผมว่ามันดูแปลกจริงๆ
‎ถ้าตอนนั้นผมรู้ในสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้ ‎ว่าจริงๆ แล้วเดวิดเป็นใคร
‎เขาไม่มีทางจะอยู่ใกล้ ‎ครอบครัวผมและลูกผมต่อไปได้แน่
‎(ปี 2012)
‎(ปี 1993)
‎แล้ว…
‎คุณชื่ออะไรครับ
‎ผมชื่อจอห์น แอตคินสันครับ
‎(จอห์น แอตคินสัน)
‎เราจะคุยกันเรื่องช่วงเวลา
‎ก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้น
‎ได้ครับ
‎ตอนคุณเรียนมหาวิทยาลัย ‎ครั้งแรกที่เจอผู้ชายคนนี้
‎แล้วชีวิตคุณก็เปลี่ยนไปหมด
‎(มหาวิทยาลัยการเกษตรฮาร์เปอร์อดัมส์)
‎ผมเป็นนักศึกษา ‎ของมหาวิทยาลัยการเกษตรชั้นนำของอังกฤษ
‎แต่มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก
‎ในช่วงต้นยุค 90 ทั้งประเทศเฝ้าระวัง
‎ที่กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ประกาศสงคราม
‎ระเบิดหนัก 100 ปอนด์
‎ถูกยัดไว้ในรถตู้ที่จอดอยู่ริมถนนแคบๆ
‎กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ‎ได้รับความดีความชอบจากเหตุระเบิดวันนี้
‎ที่เกิดขึ้นใกล้บ้านของนายกรัฐมนตรีอังกฤษ
‎ติดอยู่ในมรสุมกระจกและซากปรักหักพัง ‎ที่ลอยละล่อง ร้านค้าที่เต็มไปด้วยเหยื่อ…
‎วันนี้ไออาร์เอเตือนว่าการโจมตีสุดสัปดาห์นี้
‎จะตามมาด้วยการวางระเบิดที่มากขึ้น
‎ตราบใดที่รัฐบาลอังกฤษ ‎ยังยึดครองส่วนหนึ่งของไอร์แลนด์ต่อไป
‎ในหมู่พวกเรามีผู้ก่อการร้าย ‎ที่วางระเบิดเพื่อทำให้วิถีชีวิตของเราวุ่นวาย
‎(มหาวิทยาลัยการเกษตรฮาร์เปอร์อดัมส์)
‎ที่มหาวิทลัยมีคนไอริชเยอะมาก
‎และมหาวิทยาลัยก็อยู่ภายใต้ ‎การสอดส่องหรือความสงสัย
‎เพราะมีนักศึกษาคนหนึ่งลักลอบนำปืน ‎และกระสุนเข้ามาให้ไออาร์เอ
‎นักศึกษาอายุ 20 ปี ‎จากมหาวิทยาลัยการเกษตรฮาร์เปอร์อดัมส์
‎ถูกตำรวจเรียกให้จอดรถ
‎ตำรวจพบปืนไรเฟิลคาลาชนิคอฟสองกระบอก ‎กระสุน 100 นัด
‎และร่องรอยของระเบิดห้าชนิดในรถของเขา
‎มันดูเกินจริงนิดหน่อย
‎ที่พบผู้ก่อการร้ายคนนี้ในหมู่พวกเรา
‎หลังจากนั้น อยู่ๆ เพื่อนชาวไอริช ‎ของผมคนหนึ่งก็ฆ่าตัวตาย
‎ทำไมคนดีๆ ถึงได้ทำแบบนั้น
‎ผมไปผับ
‎ของไออาร์เอ
‎ผมคุยกับบาร์เทนเดอร์คนใหม่ ชื่อร็อบ
‎ผมได้รู้จักเขาในช่วงสองสามสัปดาห์สุดท้าย
‎ผมเล่าให้ร็อบฟังเรื่องที่เพื่อนผมตาย ‎และเขาบอกว่า…
‎"คิดว่าเพื่อนนายฆ่าตัวตายจริงๆ เหรอ"
‎"เพื่อนนายไม่ได้ฆ่าตัวตาย ไออาร์เอยิงเขา "
‎"เขาเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น"
‎"เพื่อนผมเห็นอะไรเหรอ"
‎เขาบอกว่า "นายทำระเบิดเป็นใช่ไหม"
‎ผมบอกว่า "ไม่เป็นหรอก"
‎"ส่วนผสมหลักคือปุ๋ยและน้ำมันดีเซล"
‎"นายหาปุ๋ยกับน้ำมันดีเซลได้จากไหนล่ะ"
‎"ทั้งสองอย่างใช้ในฟาร์ม"
‎"นักศึกษาที่ลักลอบเอาปืนเข้ามาน่ะ ‎คิดว่าเขาลงมือคนเดียวเหรอ"
‎"คนพวกนี้ทำงานเป็นกลุ่มย่อย ‎และยังมีอีกกลุ่มที่ต้องค้นหา"
‎แน่นอนผมถามว่า "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง"
‎"ฉันไม่ใช่คนที่นายคิดว่าฉันเป็น ‎นี่เป็นแค่การปลอมตัว"
‎"ฉันเป็นเจ้าหน้าที่เอ็มไอไฟฟ์"
‎ร็อบบอกว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการคือ ‎ใครสักคนในมหาวิทยาลัย
‎ที่ช่วยเปิดโปงกลุ่มไออาร์เอนี้
‎"เราเห็นประวัติของนายแล้ว ‎ไม่มีอะไรด่างพร้อย เราจะใช้นาย"
‎ใจนึงผมก็ตื่นเต้น
‎และความคิดที่จะกำจัด ‎ผู้ก่อการร้ายไปจากท้องถนนน่ะเหรอ
‎แน่นอน ผมเห็นด้วยสุดๆ
‎เขาถามว่า "นายเคยมีเรื่องชกต่อยมากี่ครั้ง"
‎ผมบอกว่า "ผมไม่ชอบมีเรื่อง ‎ผมหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง"
‎เห็นได้ชัดว่าผมต้องการการฝึก
‎ร็อบสอนให้ผมออกหมัดแย็บ
‎และสอนให้ผมปล่อยหมัดด้วย
‎ร็อบสอนให้ผมรับหมัด
‎"นายต้องรับหมัดได้ไม่ว่ามันจะมาจากมุมไหน"
‎ผมจำไม่ได้ว่าเขาต่อยผมกี่ครั้ง
‎และผมรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ผมรับหมัดได้
‎ที่ผมผ่านบททดสอบ
‎ผมได้รับมอบหมายให้จดป้ายทะเบียนรถทุกคัน
‎ในส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย ‎ที่อยู่ใกล้กับร้านขายปุ๋ยไนโตรเจนมากที่สุด
‎แล้วร็อบก็ให้ผมเขียนรายชื่อคนที่ผมสงสัย
‎ที่เข้าถึงปุ๋ยได้
‎จิม เพื่อนร่วมบ้านของผมอยู่ในรายชื่อนั้น
‎ร็อบกับเจ้านายของเขาสงสัยจิม
‎"จิมเป็นพวกเดียวกับพวกมัน"
‎ความคิดที่ว่าจิมเกี่ยวข้องกับไออาร์เอ
‎แน่นอนว่ามันน่าตกใจและยากที่จะเชื่อ
‎แต่ก็ใช่ว่าจะเชื่อไม่ได้
‎ผมกับจิมอยู่บ้านเดียวกับมาเรียและซาราห์
‎ซาราห์เป็นแฟนผม
‎ร็อบบอกว่าเจ้านายของเขาบอกว่า
‎ที่นั่นไม่ปลอดภัยสำหรับเราอีกต่อไปแล้ว
‎"เราตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก ‎เราต้องไปเดี๋ยวนี้"
‎"ไม่ใช่แค่ฉันกับนาย แต่พวกผู้หญิงด้วย"
‎ผมเลยถามว่า ‎"คุณจะบอกพวกผู้หญิงเท่าที่ผมรู้รึเปล่า"
‎"ไม่ มันอันตรายเกินไป ‎พวกเขาอาจทำให้ปฏิบัติการตกอยู่ในอันตราย"
‎"งั้นคุณจะทำให้พวกผู้หญิงไปได้ยังไง"
‎"นายต้องโกหกพวกเขา เพื่อช่วยชีวิตพวกเขา"
‎มาเรียกับฉันถูกเรียกตัวไปที่ผับ ‎เพราะเขามีเรื่องต้องบอกเรา
‎แล้วเขาก็ให้เรานั่งลง
‎และบอกว่าเขาเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย
‎การคิดว่าเขากำลังจะตาย ‎ใช่ค่ะ มันน่าเศร้ามาก
‎ไม่ใช่แค่เพราะตอนนั้นเขาเป็นแฟนฉัน ‎แต่เขาก็เป็นเพื่อนด้วย
‎พวกเขาเสียใจมาก
‎โดยเฉพาะซาราห์
‎และผมรู้สึกแย่มาก
‎ที่โกหกเรื่องที่น่ารังเกียจที่สุดไป
‎มันเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่ผมเคยทำในชีวิต
‎ผมบอกพวกเขาว่าผมมีสิ่งที่อยากทำก่อนตาย
‎นั่นคือการเดินทางไปทั่วประเทศ ‎และดูสิ่งที่ผมไม่เคยมีโอกาสได้เห็น
‎แฟนคุณบอกว่าเขากำลังจะตายเพราะมะเร็ง
‎คุณถามว่า "ไม่มีทางรักษาเหรอ"
‎"รักษาไม่ได้เลย" ‎"แน่ใจนะว่าไม่มีทางรักษาเลย"
‎คุณคิดถึงความเป็นไปได้และทุกอย่าง
‎แต่สุดท้ายแล้วถ้าเขาบอกว่า ‎"ฉันอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่อาทิตย์…"
‎คุณจะปฏิเสธไหม
‎ฉันต้องหามันให้เจอ…
‎ฉันเกลียดวงดูแรนดูแรนสุดๆ
‎ร็อบเปิดเพลง "ออดิแนรีเวิลด์" ไม่หยุดเลย
‎พอมันจะจบ
‎เขาก็เปิดใหม่ พอมันจะจบ
‎เขาก็เปิดใหม่ ตลอดทาง
‎ถ้าฉันได้ยินเพลงนั้นสักสองสามห้อง
‎ฉันจะรู้สึกเหมือนกลับไปในช่วงเวลานั้นเลย
‎เข้ามาจากวันพฤหัสที่ฝนตก…
‎ตัวฉันเอง จอห์น ร็อบ และมาเรีย ‎เดินทางจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่ง
‎ทั่วสหราชอาณาจักร
‎ทุกครั้งที่เราพยายามจะถ่ายรูปที่มีร็อบอยู่ด้วย
‎เขาจะเป็นคนถ่ายรูปให้ ‎เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเขาอยู่ในรูป
‎การเดินทางไปทั่วประเทศกับเพื่อน ‎มันก็สนุกระดับหนึ่ง
‎แต่เราคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจตลอดเวลาว่า
‎"แต่เขากำลังจะตาย"
‎การโกหกมันแย่มาก
‎แต่สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้อง ‎เพราะชีวิตของผู้คนตกอยู่ในอันตราย
‎มือปืนกำลังถูกตามล่า
‎หลังจากตำรวจถูกยิงบาดเจ็บสาหัส
‎เมื่อคืนนี้ที่เชชเชอร์ ‎หน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้ายของสกอตแลนด์ยาร์ด…
‎เราเดินทางกันได้สิบวัน
‎ตอนที่ร็อบบอกว่าเรากลับไปที่มหาวิทยาลัยไม่ได้
‎มันเป็นอะไรที่ร้ายแรงกว่านั้นมาก
‎เขายอมให้ผมบอกพวกเขา ‎ว่าผมไม่ได้กำลังจะตายเพราะมะเร็ง
‎เขาบอกฉันว่าทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก
‎ร็อบบอกว่า "เธอต้องอยู่ที่นี่
‎เพราะเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับอะไรบางอย่าง
‎ที่จะทำให้เธอและครอบครัวตกอยู่ในอันตราย"
‎ซาราห์ไม่พอใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
‎"คุณพิสูจน์ได้ไหมว่าทำงานให้เอ็มไอไฟฟ์ ‎คุณพิสูจน์ได้ไหมว่าเรากลับบ้านไม่ได้"
‎"ทำไมเราถึงกลับบ้านไม่ได้" ‎ฉันถามพวกเขานับครั้งไม่ถ้วน
‎แต่เขารู้ว่าตอนนั้นฉันมีเงินอยู่ในบัญชีเท่าไหร่
‎รู้ว่าครอบครัวฉันมีที่ดินอยู่ที่ไหน
‎ร็อบบอกว่าเขามีข้อมูลนั้น ‎เพราะเขาทำงานให้รัฐบาล
‎เราแค่ต้องทำตามคำสั่ง
‎พอฉันกลับขึ้นรถ…
‎มองย้อนไปตอนนี้ มันเป็นการตัดสินใจที่สำคัญมาก
‎เพราะมันสำคัญกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก
‎การตัดสินใจนั้นเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันไปอีกสิบปี
‎(ปี 1993)
‎(ปี 2012)
‎ความสัมพันธ์ของผมกับซานดร้าเปลี่ยนไป ‎เมื่อเดวิดเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตเธอ
‎ซานดร้าเริ่มห่างเหินกับผม
‎ถ้าผมโทรไป เธอจะไม่ค่อยรับสาย ‎เธอไม่ตอบข้อความ
‎ผมว่ามันดูแปลกมาก
‎แม่ไม่ออกไปไหน ไม่พบปะเพื่อนฝูงอีกเลย
‎เธอคุยกับเดวิดคนเดียว
‎เราไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันเป็นครอบครัว
‎เราใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่มากๆ
‎แม่โกรธเรามากขึ้นเรื่อยๆ
‎แม่ตีตัวออกห่างจากพวกเรา
‎และเราเป็นลูกของแม่นะ
‎ผมแค่รู้สึกว่าผมไม่รู้ว่าแม่กลายเป็นใครไปแล้ว
‎เดวิดซื้อสร้อยข้อมือให้แม่ผม
‎แล้ววันหนึ่งแม่ก็วิ่งมาหาผม และกรีดร้อง
‎เดวิดยืนอยู่ข้างหลังแม่ ‎แม่พูดว่า "แกขโมยสร้อยข้อมือฉัน"
‎และผมพูดว่า "ผมเป็นลูกแม่นะ ‎ผมไม่มีวันขโมยของของแม่หรอก"
‎เราเป็นครอบครัวที่สนิทกัน เราไว้ใจกัน
‎แล้วอยู่ๆ ตอนนี้ ‎แม่กลับไว้ใจลูกชายตัวเองในบ้านตัวเองไม่ได้
‎นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎เดวิดบอกพ่อฉันว่า ‎"ลูกชายคุณเป็นเกย์ เขาไม่ได้บอกคุณ"
‎พ่อผมดึงผมออกไปถาม พ่อพูดว่า
‎"ถ้าลูกอยากเป็นเกย์ ไม่เป็นไร"
‎ผมบอกว่า "พ่อ ผมไม่ได้เป็น ‎พ่อก็รู้ ผมไม่ได้เป็น"
‎คนเราไม่มีสิทธิ์บอกใครว่าใครเป็นอะไร
‎และนั่นคือสิ่งที่เดวิดทำ
‎มันทำให้แม่รู้สึกแย่ มันทำให้พ่อรู้สึกแย่ ‎มันทำให้เจครู้สึกแย่
‎แม่ผมซื้อรองเท้าเท่ๆ คู่นึงให้ผมใส่ไปโรงเรียน…
‎และส้นรองเท้ามันสึกเร็วไปหน่อย
‎เดวิดบอกว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง"
‎รองเท้ากลับมา ‎พร้อมเกือกม้าขนาดใหญ่ที่ส้นรองเท้า
‎ผมถามพวกเขาว่า "นี่มันเรื่องอะไรกัน"
‎พวกเขาบอกว่า "นายต้องใส่แบบนี้ ‎จนกว่าจะหัดเดินได้อย่างเหมาะสม"
‎ผมเลยใส่มันไปโรงเรียน
‎สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ผม
‎และตอนอายุเท่านั้น คุณจะรู้สึกประหม่ามาก
‎เขารู้ว่าการเอาเกือกม้ามาติดใต้รองเท้าผม ‎จะทำให้ชีวิตผมเป็นทุกข์
‎ผมเลยรู้สึกเหมือนถูกควบคุม
‎ผมกลับมาจากโรงเรียน
‎เจอพวกเขาล็อกประตูไม่ให้ผมเข้าบ้าน
‎สองสามครั้งแรกที่เป็นแบบนั้น ‎ผมจะอยู่ข้างนอกแล้วกลับมาทีหลัง
‎สุดท้ายผมก็ทนไม่ได้อีกต่อไป
‎เขาทุบประตู เขาเข้าบ้านไม่ได้
‎มันไม่ใช่เรื่องผิดพลาด มันคือเจตนาชัดๆ
‎ผมเริ่มตะโกนว่า "มีใครอยู่ในบ้านไหม"
‎เดวิดบอกแม่ฉันว่า "อย่าเปิดประตู"
‎ผมไปที่ประตูหลัง
‎ผมระบายความโกรธออกมา
‎ฉันได้ยินเสียงดังมาก
‎ผมมองขึ้นไปและเห็นพี่สาวผม ‎อยู่ตรงนั้น เธอตกใจมาก
‎เธอไม่เคยเห็นผมเป็นแบบนั้นมาก่อน ‎ผมทุบประตูแรงมาก
‎ผมบอกเธอว่า "เปิดประตูให้หน่อย ‎ฉันจะเก็บของและไปแล้ว"
‎และเธอร้องไห้ เธอบอกว่า "นายไปไม่ได้นะ"
‎และผมบอกว่า "โซฟี ฉันต้องไป"
‎พอผมเลิกประสาทเสีย
‎ผมก็คิดได้ว่าทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อเดวิดเข้ามา
‎"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงมีคนอยากทำแบบนี้"
‎"หมอนี่เป็นใคร เขาต้องการอะไร"
‎(ปี 2012)
‎(ปี 1993)
‎ร็อบบอกว่าไออาร์เอตามเรามา ‎และเราต้องเดินทางต่อไป
‎วันนี้ ใจกลางเมืองวอร์ริงตัน ‎เป็นเป้าหมายของการก่อการร้ายไออาร์เอ…
‎สองวันหลังจากเราออกจากวอร์ริงตัน
‎มีการวางระเบิดสองลูกในใจกลางเมือง
‎เราต้องไม่ใช้สาธารณูปโภคของรัฐ ‎และระวังให้คนแกะรอยเราไม่ได้
‎สำหรับฉัน สิ่งที่แย่ที่สุด ‎คือการที่ไม่สามารถติดต่อกับ
‎ครอบครัวและเพื่อนๆ ของฉัน
‎มันทำให้ฉันกังวลใจมาก
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาจะเป็นห่วง
‎เพราะสมัยนั้นไม่มีใครมีโทรศัพท์มือถือ
‎เราไม่ได้ข่าวจากซาราห์มาสักพัก ‎ซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติ
‎ผมเลยโทรไปที่มหาวิทยาลัยของซาราห์
‎พวกเขาบอกว่า "เธอไม่อยู่ที่นั่น ‎และเราไม่รู้ว่าทำไม"
‎(ปีเตอร์ สมิธ)
‎ตอนเธอเรียนมหาวิทยาลัย ‎เธอทำงานในฟาร์มด้วย
‎และชาวไร่ก็กังวลว่าเกิดอะไรขึ้นกับซาราห์
‎เพราะเธอทิ้งรถไว้ ทิ้งไว้กับพวกเขา
‎จากนั้นแน่นอนว่าคุณก็เริ่มกังวลทันที
‎ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมคิดจะโทรหาตำรวจตอนที่โทรศัพท์ดังพอดี
‎ซาราห์โทรมา
‎ผมรู้สึกโล่งใจที่เธอติดต่อมา แต่เธอพูดจาแปลกๆ
‎"พ่อคะ เราอยากแวะไปเยี่ยมพ่อ เรามีกันสี่คน"
‎พ่อฉันถามเรื่องที่ฉันหายตัวไป
‎เอ็มไอไฟฟ์กังวลว่าพ่อฉันจะคุยกับคนที่ไม่ควรคุย
‎และอาจให้ข้อมูลกับไออาร์เอโดยไม่รู้ตัว
‎ร็อบเลยบอกว่าเราต้องไปเยี่ยม ‎พ่อแม่ฉันเพื่อให้พวกเขาสบายใจขึ้น
‎พวกเขามาถึงตอนเที่ยงคืน
‎มันไม่ปกติเลย
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่เราเจอร็อบ
‎ร็อบเป็นคนมั่นใจไหม ใช่ อาจเรียกว่าอวดดีก็ได้
‎ร็อบเจาะจงมากๆ ว่า ‎เราต้องเล่าเรื่องให้เหมือนกันต่อไป
‎ซาราห์ไม่ค่อยอยากเล่าอะไรเท่าไหร่
‎ซึ่งแปลกอีกแล้ว มันไม่ใช่นิสัยของเธอเลย
‎ผมบอกพวกเขาว่าผมเป็นมะเร็งตับ ‎และผมมีความคิดว่า
‎จะไปเที่ยววันหยุด ‎ในช่วงสองสามอาทิตย์สุดท้ายของผม
‎ผมเป็นชาวไร่
‎ถ้าเรามีฝูงวัวอยู่หนึ่งฝูง
‎เราเลือกตัวที่ป่วยออกไป
‎จากวิธีที่มันเดินหรือพฤติกรรมของมัน
‎อาการมันจะออก
‎แต่เขาไม่ได้มีอาการป่วยเลย
‎คุณสมิธถามผม
‎"นายป่วยแค่ไหน"
‎ผมตัวแข็งทื่อแล้วก็เริ่มสั่น
‎เขาสั่นไปทั้งตัว
‎มันเหมือนกับว่าเขากลัวมาก
‎ผมอาจจะกังวลนิดหน่อย
‎และไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเลย
‎พวกเขารู้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
‎ร็อบเลยโกหกพ่อแม่ฉัน
‎บอกว่า "ไม่ต้องห่วง"
‎เราจะกลับไปมหาวิทยาลัยในอีกสองอาทิตย์
‎หลังจากนั้น พวกเขาก็ออกไปอย่างรวดเร็ว
‎ใช่ ฉันกอดลาครอบครัว
‎และไม่รู้ว่าจะได้เจอพวกเขาอีกเมื่อไหร่
‎การที่รู้ว่าสิ่งต่างๆ ไม่ถูกต้อง ‎ผมน่าจะหยุดพวกเขาไว้
‎ไม่ใช่ปล่อยพวกเขาไป
‎ผมเสียใจตั้งแต่ตอนที่ไม่ได้รั้งพวกเขาไว้แล้ว
‎เรารออยู่หลายอาทิตย์
‎ซาราห์ไม่ได้กลับไปที่มหาวิทยาลัย
‎และ ณ จุดนั้น คุณรู้ว่าคุณต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ผมจ่ายบัตรเครดิตให้เธอ
‎คุณจะเห็นว่าถ้าเธอซื้อของที่เชลเทนแฮม ‎แปลว่าเธอไปเชลเทนแฮมมา
‎(เชลเทนแฮม)
‎นั่นทำให้ผมคิดอะไรออก
‎ผมสามารถแกะรอยได้ว่าพวกเขาไปไหนมาบ้าง
‎สถานที่และวันที่ที่พวกเขาไป ‎ผมทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่บนกำแพง
‎(เชฟฟิลด์)
‎(จุดทิ้งรถของซาราห์)
‎เรารู้ว่าพวกเขาไปทั่วประเทศ
‎และดูเหมือนว่าจะไปทางใต้
‎ในวันเดียวกับที่ขึ้นเหนือ แล้วกลับมาอีก
‎มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย
‎ผมตรวจดูรายการเดินบัญชี ‎และดูเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่ถูกใช้ไป
‎หรือก้อนที่ดูน่าสนใจ
‎เธอซื้อสูทให้ผู้ชายที่อยู่กับพวกเขา
‎(บริษัทแจ๊สจำกัด)
‎พวกเขาพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งแล้วรีบออกไป
‎ผมรู้สึกว่าซาราห์ใช้เงินมากเกินไป
‎ปกติเธอเป็นคนประหยัด
‎และไม่มีทางใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแน่นอน
‎เรารู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‎แต่แล้วซาราห์ก็โทรมา
‎เธอบอกว่า…
‎"หนูต้องขอเรียนจบช้าไปหนึ่งปี
‎เพราะหนูไม่สนใจการทำฟาร์มแล้ว"
‎"บริษัทประกันภัยคอมเมอร์เชียลยูเนียน
‎เสนอตำแหน่งพนักงานฝึกหัดให้หนู
‎ให้เงินปีละ 25,000 ปอนด์"
‎ตอนที่เธอบอกว่าจะไม่กลับไปเรียนมหาวิทยาลัย
‎เรารู้เลยว่าทุกอย่างเกินควบคุมแล้ว
‎ผมโทรไปที่คอมเมอร์เชียลยูเนียน ‎และที่นั่นไม่มีการจ้างงานแบบนั้น
‎ตัวเลขนั้นมากเกินกว่าที่พวกเขาจะจ่าย
‎ให้กับมือใหม่
‎มันเป็นการโกหกทั้งหมด
‎ไม่มีอะไรปกติเลย
‎ซาราห์ไม่เคยโกหก
‎(ปี 1993)
‎(ปี 2013)
‎ฉันอยู่ที่บ้านกับแม่และเดวิด
‎ฉันรู้สึกเหมือนแม่กลายเป็นคนละคนไปแล้ว
‎เจคย้ายออกไปแล้ว เขาไปอยู่กับพ่อ
‎และฉันก็ไม่ได้คุยกับพวกเขาเลย
‎ฉันรู้สึกถูกทอดทิ้ง
‎และคำแนะนำเดียวที่ฉันได้รับคือจากเดวิด
‎ฉันจำได้ว่าเดวิดพูดว่าพ่อฉันทำให้แม่ฉันผิดหวัง
‎เรื่องต่างๆ ที่พ่อเคยทำกับแม่ในอดีต
‎เรื่องชีวิตแต่งงานของพวกเขา ‎เรื่องการหย่าร้างของพวกเขา
‎การพัฒนาเป็นไปอย่างแยบยลและค่อยเป็นค่อยไป
‎เดวิดพูดกับฉันว่า ‎"เธอไม่อยากเจอพ่อเธออีกแล้วใช่ไหม"
‎"เธอไม่อยากคุยกับพ่อเธออีกแล้วใช่ไหม"
‎"เธอไม่อยากคุยกับพ่ออีกแล้ว ‎เธอไม่อยากเจอพ่ออีกแล้วใช่ไหม"
‎"เธอไม่"
‎"เธอไม่อยากเจอพ่อเธออีกแล้วใช่ไหม"
‎ทุกวัน วันละหลายครั้ง
‎แล้วในที่สุด ฉันก็เริ่มแยกตัวออกมาจากชื่อนั้น
‎มาร์ค คลิฟตันเป็นชื่อของคนแปลกหน้า ‎ไม่ใช่ชื่อของพ่อฉัน
‎เขาเป็นคนน่ากลัวที่จะทำร้ายฉันและครอบครัว
‎แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู
‎ผมเขียนจดหมายไปหาโซฟีหลายครั้ง ‎ส่งข้อความไปหาเธอหลายครั้ง
‎แฮปปี้เบิร์ทเดย์ โซฟีที่รัก
‎บอกเธอว่าผมรักเธอมากแค่ไหน ‎คิดถึงเธอมากแค่ไหน
‎พยายามทำให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‎ทุกครั้งที่ได้รับจดหมาย ‎ฉันเอามันใส่ไว้ในซองเดียวกัน
‎และบนซองจดหมายซองนี้มีชื่อว่า ‎"คำโกหกและคำพูดให้ร้ายจากคุณมาร์ค คลิฟตัน"
‎และมันถูกติดไว้บนกระดานอันเก่าของฉัน
‎ฉันไม่ได้คุยกับพ่ออยู่สองปีครึ่ง
‎เห็นได้ชัดว่าเดวิดอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เยอะมาก
‎แต่ผมคิดไม่ออกว่าทำไม
‎ผมแค่คิดว่า "เกิดอะไรขึ้น หมอนี่เป็นใคร"
‎ผมพยายามหาข้อมูลท้องถิ่นเกี่ยวกับเขา ‎ค้นในอินเทอร์เน็ต
‎ผมรู้จักเขาในชื่อเดวิด เฮนดี้
‎(เดวิด เฮนดี้)
‎ผมดูในสมุดรายชื่อท้องถิ่น ‎และการสืบค้นข้อมูลในท้องถิ่น
‎(เดวิด เฮนดี้)
‎ไม่เจออะไรเกี่ยวกับเขาเลย
‎เขาเหมือนผี
‎(ปี 2013)
‎(ปี 1993)
‎(หลบหนีเป็นเวลาหกเดือน)
‎ผมโทรหาตำรวจ
‎พวกเขาบอกว่าซาราห์อายุเกิน 18 ปีแล้ว
‎เธอเป็นผู้หญิงที่มีอิสระในการตัดสินใจด้วยตัวเอง
‎"คุณมาทำให้ตำรวจเสียเวลาทำไม"
‎ผมต้องตามหาเธอด้วยตัวเอง
‎ผมรู้ว่าซาราห์หายตัวไป
‎ผมรู้ว่าเธอน่าจะอยู่กับโรเบิร์ต
‎แต่ที่ไหนล่ะ
‎มันเป็นคำถามที่ทำให้ ‎ต้องสำรวจทุกที่ที่พวกเขาอาจจะเคยอยู่
‎แต่คุณกำลังตามรอยที่อาจจะไร้เบาะแสก็ได้
‎(เค.แคบส์)
‎คุณอาจมีสถานที่เป็นร้อยแห่ง
‎และคุณต้องตรวจสอบทุกที่ ‎เพื่อดูว่าพวกเขาเคยอยู่ที่นั่นไหม
‎"ฮัลโหล นี่ปีเตอร์ สมิธพูดนะครับ"
‎"ฮัลโหล"
‎ฮัลโหล อรุณสวัสดิ์ครับ
‎"ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ"
‎ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ
‎"ผมตามหาลูกสาวผมอยู่"
‎(เอ็ม4 ลอนดอน)
‎เธอชื่อซาราห์
‎"อรุณสวัสดิ์ครับ ผมเป็นพ่อของซาราห์"
‎ผมชื่อปีเตอร์ สมิธ
‎"ผมกำลังหาข้อมูล คุณช่วยผมได้ไหมครับ"
‎ผมมีปัญหา
‎"ผมพยายามแกะรอยว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎"ลูกสาวผมหายตัวไป"
‎หายตัวไป
‎ตอนที่เราไปถึงเซฟเฮาส์ ‎ทุกคนเครียดมาก โดยเฉพาะร็อบ
‎ร็อบพบว่าพ่อของซาราห์พยายามแกะรอยเราอยู่
‎ร่องรอยหนึ่งนำไปสู่อีกร่องรอยหนึ่ง ‎นำไปสู่อีกร่องรอยหนึ่ง
‎บ้านไร่ ห้องเช่า ทุกอย่าง
‎ร็อบส่งฉันออกไปตรวจดูรถ
‎ฉันต้องบันทึกว่ารถคันไหนจอดอยู่ตรงไหน
‎เพื่อให้หัวหน้าของเขาตรวจสอบทะเบียนรถได้
‎คุณต้องทำงานทีละขั้นตอน
‎และถ้าคุณค่อยๆ ทำแต่ละขั้นตอนอย่างระมัดระวัง
‎สุดท้ายคุณจะได้ข้อมูล
‎มีคนเห็นซาราห์ ‎ออกมาจากบ้านหลังหนึ่งในปีเตอร์บะระห์
‎ผมเลยพูดว่า "เอาละ…
‎บ้านหลังนั้นอยู่ที่ไหน"
‎ผมไม่ตะโกนเรียก ผมไม่ส่งเสียงดัง
‎ผมไม่อยากให้พวกเขารู้ตัวเลย ‎ว่าผมตามหาพวกเขาอยู่
‎เพราะพวกเขาอาจหนีไป
‎คุณจะเข้าไปในบ้านที่ล็อกประตูอยู่ได้ยังไง
‎คุณเดินอ้อมไปด้านหลัง และมองหารู
‎ถ้าหารูไม่เจอ ก็ต้องทำรูขึ้นมา
‎คุณจะไม่ทำตัวอยู่ในกรอบกฎหมายหรอก
‎เวลาที่คุณพยายามจะสืบอะไร
‎ไม่งั้นคุณก็จะไปไม่ถึงไหน
‎บ้านที่ปีเตอร์บะระห์ว่างเปล่า
‎ยกเว้นห้องนึงที่มีข้าวของของจอห์นกับซาราห์
‎ดูเหมือนของของพวกเขาจะแค่ถูกวางไว้ตรงนั้น
‎จากนั้นก็ "เราต้องไปแล้ว"
‎ผมหยิบข้อความหนึ่ง ‎ที่อยู่ท่ามกลางกองกระดาษขึ้นมา
‎"ฟังนะ หนูมีข่าวดีมากจะบอกพ่อ"
‎"บริษัทประกันภัยคอมเมอร์เชียลยูเนียน…"
‎"เสนอตำแหน่งพนักงานฝึกหัดให้หนู
‎ให้เงินปีละ 25,000 ปอนด์"
‎ผมอึ้งไปเลย
‎มันคือสิ่งที่เธอบอกผมทางโทรศัพท์ ทุกคำพูด
‎มีคนเขียนบทให้ซาราห์พูด
‎ในตอนนั้น ผมรู้ว่าต้องมีใครสักคนที่คอยชักใยอยู่
‎ผมพิสูจน์ไม่ได้ แต่ผมมั่นใจว่าเป็นโรเบิร์ต
‎เราลงเอยที่เชฟฟิลด์ ‎ที่เซฟเฮาส์แห่งใหม่บนถนนโดโรธี
‎ร็อบบอกว่าบ้านถูกดักฟัง
‎เพื่อให้เอ็มไอไฟฟ์เฝ้าดูความปลอดภัยของตึกได้
‎ฉันต้องเปลี่ยนรูปลักษณ์ของฉัน
‎ฉันต้องซอยผมสั้นประมาณหนึ่งนิ้ว
‎และต้องย้อมสีบลอนด์ แบบที่แทบจะเป็นสีขาวเลย
‎ร็อบสั่งเราอย่างเข้มงวดไม่ให้บอกชื่อจริงกับใคร
‎ผมเลยกลายเป็นเจมี่
‎(บริกรของคุณ ‎เจมี่)
‎เขาบอกผมว่า "อย่าเปิดเผย ‎อะไรเกี่ยวกับตัวนายหรืออดีตของนาย"
‎"อย่าไปสนิทกับใครที่อยู่แถวนั้น"
‎ร็อบจัดการให้ผมทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ ‎เพื่อเป็นการพรางตัว
‎ฉันทำงานในร้านขายปลาและมันฝรั่งทอด ‎โดยใช้ชื่อว่าเบ็ตตี้ สมิธ
‎(ค็อดฟาเธอร์ ปลาและมันฝรั่งทอด) ‎เบ็ตตี้)
‎(7.00 น.)
‎ชีวิตผมประกอบไปด้วยการตื่นนอน ซื้อตั๋วรถเมล์
‎ทำงานหกหรือแปดชั่วโมง
‎รอ
‎มีคนพานั่งรถไปเรื่อยๆ จนถึงเที่ยงคืน
‎สอดแนม นอน ทำทุกอย่างใหม่อีกครั้ง
‎ตื่นนอน ซื้อตั๋วรถเมล์ ทำงาน รอ…
‎เครียดอยู่นานหลายสัปดาห์
‎มีการยิงห้านัดและตำรวจถูกยิงสองนัด
‎มีคนตายสามคนในเหตุระเบิด
‎ตื่นนอน ตั๋วรถเมล์…
‎ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตลอดเวลา
‎รอหลายชั่วโมง นั่งรถนานๆ…
‎ไม่รู้ว่าใครตามเราอยู่ ‎กังวลว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‎ตื่นนอน…
‎มีการเสียชีวิตอีกแล้ว
‎มันก่อตัวมากจนคุณเครียดตลอดเวลา
‎ตื่นนอน ตั๋วรถเมล์
‎ผู้บาดเจ็บถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลท้องถิ่น
‎ทำงาน รอหลายชั่วโมง นั่งรถนานๆ นอน
‎(ปลุก ‎นอนต่อ - ตกลง)
‎ทุกวันจะเหมือนกันหมด
‎- ตื่นมาตอนเช้า ‎- ตื่นนอน…
‎เดวิดจะพาฉันไปทำงาน
‎- ฉันจะทำงาน ‎- รอ
‎รอ
‎เดวิดจะมารับฉัน ฉันกลับไปนอน
‎ฉันตื่นนอน แล้วทุกอย่างก็วนไปเหมือนเดิม
‎ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ฉันทำงานเป็นช่างทำผม เป็นเด็กฝึกงาน
‎ฉันต้องจ่ายค่าเช่าบ้านเดือนละ 300 ปอนด์
‎ถึงฉันจะมีรายได้แค่ 400 กว่าปอนด์ก็ตาม
‎แม่ฉันไม่ได้ดูแลอะไรอีกแล้ว
‎มันเริ่มกลายเป็น "เอาเงินมาให้ฉัน ‎ฉันจะเอาไปให้แม่เธอเอง"
‎"ฉันจะเอาค่าเช่าบ้านของแม่เธอ"
‎ฉันมีบัญชีออมทรัพย์ที่ฝากเงินไว้ 10,000 ปอนด์…
‎และพอเขารู้ เขาก็เริ่มหัวเราะ
‎เขาแทบจะ…
‎รู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก
‎เดวิดเกลี้ยกล่อมให้ฉันไปที่ธนาคารและโกหก
‎และพูดว่าฉันจะเอาเงินไปซื้อรถคันแรก
‎ฉันถอนเงินออกมา ‎มันอยู่ในซองจดหมาย ฉันเอาเงินให้เดวิด
‎และไม่เคยได้ยินเรื่องเงินก้อนนั้นอีกเลย
‎มีอยู่คืนหนึ่ง หลังเลิกงาน เดวิดไม่ได้ไปรับฉัน
‎ตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับเขาตอนเช้า
‎ฉันบอกว่ามันไม่ถูกต้อง
‎ฉันบอกว่า "คุณทำแบบนั้นกับคนอื่นไม่ได้"
‎"คุณทิ้งฉันไว้ในที่ทำงาน
‎ให้ฉันนอนบนพื้นไม่ได้"
‎ฉันต้องย้ายออกไปเพื่อสุขภาพของตัวเอง
‎ฉันบอกแม่ว่าฉันขอโทษ ฉันอยู่ที่นั่นไม่ได้อีกแล้ว
‎หลังจากใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอยู่หนึ่งปี
‎ในที่สุดฉันก็กลับไปติดต่อกับเจคและพ่อฉัน
‎ผมเดินเข้าไปในครัวและโซฟียืนอยู่ตรงนั้น และ…
‎ครับ เรากอดกันและร้องไห้
‎มันน่าทึ่งมากที่เราให้อภัยคนที่เรารักได้ทันที
‎พอย้ายออกมา ฉันก็เริ่มเข้าใจสิ่งที่เขาทำจริงๆ
‎ฉันคิดว่าเขาทำเพื่อกำจัดฉัน
‎เขาอยากครอบครองเธอไว้คนเดียว
‎(มกราคม ปี 2014)
‎ในปี 2014 สองปีหลังจากพวกเขาเริ่มคบกัน
‎แม่กับเดวิดออกจากบ้าน
‎ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปไหน
‎ตอนที่ซานดร้าไป ผมไม่คิดว่า
‎นั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมหรือลูกๆ จะได้เจอเธอ
‎ผมกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเตรียมขายบ้าน
‎ผมกลัวและตกใจมากที่เห็นว่าที่ห้องนอนใหญ่
‎มีกุญแจขนาดใหญ่แบบอุตสาหกรรมอยู่
‎นั่นคือแม่กุญแจแบบที่คุณใช้ล็อกโรงรถด้านนอก
‎ประตูจะพังก่อนแม่กุญแจซะอีก
‎ใช้เพื่อกันคนไม่ให้เข้าหรือออกจากห้องนั้น
‎มีหนังสือพิมพ์ปิดหน้าต่างไว้ทั้งหมด
‎ดังนั้นคนที่อยู่ข้างนอกไม่สามารถ ‎มองเห็นได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้
‎ผมคิดว่ามันน่ากังวลและน่ากลัวมาก
‎ที่คุณทำอะไรสุดโต่งไปถึงขั้นที่ว่า
‎หนึ่ง ปิดกั้นด้านในของบ้านจากด้านนอก
‎และสอง ใส่กุญแจที่แข็งแรงแบบนั้นไว้ในบ้าน
‎ผมแปลกใจกับจดหมายที่อยู่ที่บ้าน
‎มีใบแจ้งหนี้และใบเตือน ‎ให้ชำระหนี้เป็นครั้งสุดท้ายอยู่เยอะมาก
‎และมีหมายศาลที่คุณพอจะนึกออกได้
‎มีจดหมายเยอะมากครับ
‎ใบแจ้งหนี้จากบริษัทไฟฟ้า จากบริษัทโทรศัพท์
‎จากสภาบะระห์ท้องถิ่น
‎ค่าปรับที่จอดรถ เครดิตภาษี ‎ที่พวกเขาเอาเงินคืนมา
‎รายละเอียดบัตรเครดิต ค่าปรับที่จอดรถอีก
‎อันนี้เป็นเอกสารเกี่ยวกับบริษัทรับจำนองบ้าน
‎สรุปว่าไม่ได้ผ่อนบ้านมานานหลายเดือนแล้ว
‎โอ้โฮ
‎ซานดร้าไม่เคยเบิกเงินเกินบัญชี ‎หรือใช้บัตรเครดิตก่อนจะรู้จักกับเขา
‎ดังนั้นสถานะทางการเงินที่น่าเศร้านี้
‎ผมคิดว่ามันเกิดขึ้นเพราะเดวิด
‎รถที่แม่ของลูกกับเดวิดขับ
‎ไม่ได้จ่ายค่างวดรถ
‎เรากำลังพูดถึงรถราคา 35,000 ปอนด์ ‎มันแพงมาก
‎รถคันนี้เป็นของขวัญให้แม่ผม ‎แต่กู้สินเชื่อด้วยชื่อแม่ผม
‎เป็นการให้รถที่แม่ต้องจ่ายเองจริงๆ
‎เขาบอกเราเสมอว่าเขาทำงานได้เงินเยอะมาก
‎และซื้อรถสวยหรู ใส่นาฬิกาแพงๆ
‎แล้วพอดูเอกสารพวกนี้ มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ
‎ผมหาข้อมูลเพิ่มเติม
‎ผมเคยพยายามหาแล้ว ‎แต่ผมหาเพิ่มอีกและตั้งใจหามากขึ้น
‎(เดวิด เฮนดี้)
‎ผมยังคงไม่เจอข้อมูลเกี่ยวกับเขา
‎แล้วอยู่ๆ ผมก็เกิดไอเดีย
‎ผมพิมพ์ว่า "เดวิด เฮนดี้ 18 มงกุฎ"
‎มีเว็บไซต์หนึ่งโผล่มา ‎พูดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ชื่อนั้น
‎แต่ก็ใช้ชื่อโรเบิร์ต ฟรีการ์ดด้วย
‎"สิบแปดมงกุฎที่ขโมยชีวิตฉันไป"
‎"ตำรวจเรียกเขาว่าปีศาจ ‎และบอกว่าเขาชั่วช้ากว่าใครในโลก"
‎"โรเบิร์ต ฟรีการ์ด 'นักเชิดหุ่น'"
‎อีกไม่นานน.ส.พ.อังกฤษ ‎จะตั้งฉายาให้เขาแบบนั้น"
‎"การปลอมตัวเป็นสายลับแบบเจมส์ บอนด์
‎ฟรีการ์ดก็หลอกเอาเงินเหยื่อของเขา ‎ไปได้เกือบสองล้านดอลลาร์แล้ว"
‎แล้วผมก็คลิกที่ "รูปภาพ"
‎(รูปภาพ)
‎โป๊ะเชะ เดวิด เฮนดี้คือโรเบิร์ต ฟรีการ์ด
‎เขาคือคนคนเดียวกัน
‎(เฮนดี้)
‎(ฟรีการ์ด)
‎ผมตกใจสุดๆ อาชญากรรมที่เขาก่อมันน่ากลัวมาก
‎ผู้ชายคนนี้อยู่กับครอบครัวผม ‎และเราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
‎(การหลอกลวง)
‎(กับดัก)
‎('ปีศาจ')
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล