LUTY 2020
Jaką wiadomość chcielibyście przekazać mamie?
- „Mamo, jeśli to oglądasz…” Tak? - Tak.
Kamera jest waszą mamą.
Mamo, jeśli to oglądasz,
wiedz, że nieważne, co się stanie.
Zawsze możesz na nas liczyć.
Czego byście chcieli?
Nie wiem.
To ciężkie po…
siedmiu latach?
Sama nie wiem.
Poznałaby nas?
A my ją?
Mamo, jeśli to oglądasz,
nieważne, przez co przeszliśmy.
Kochamy cię i chcemy, byś wróciła.
Najcięższe, że to ciągle się dzieje.
I zdarzało się już wcześniej.
Mógł wyrządzić krzywdę wielu osobom.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Tajny agent MI5.
Wciąż stanowi zagrożenie.
Kontrolował całe moje życie.
Chce mieć ją całą dla siebie.
Nie może zadzwonić na policję.
Od tego jest ambasada USA.
Wydostaną cię z kraju.
Co to za gość? Czego chce?
Chce pieniędzy.
- Chciał seksu. - To psychopata.
Żyje poza radarem. W cieniu.
Szukaliśmy ducha.
To on podejmuje decyzje.
To mistrz mistyfikacji.
To moje ulubione zdjęcie mamy.
Wiele osób reaguje: „Rany, byłaś blondynką”.
A ja mówię, że to mama.
Znajomi zazdrościli mi mamy, kiedy dorastałam.
Śpiewała ze mną w aucie.
Nawet jadąc po zakupy, śpiewaliśmy jakieś piosenki.
Wszyscy ją lubili.
Mama była dobra i opiekuńcza.
Wszystko robiła dla nas.
Byłem jej maminsynkiem.
To jest super. Tata wygląda tak młodo.
Sandra była moją pierwszą miłością.
Poznałem ją, gdy miałem 14 lat.
W wieku 20 lat wzięliśmy ślub i urodziła się Sophie.
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Niestety oddaliliśmy się od siebie i wzięliśmy rozwód.
Ale mieliśmy dobre relacje i wspólnie wychowaliśmy dzieci.
Rodzice poznali się młodo i związek nie przetrwał.
Ale nie musieli być sami.
35 – 40 LAT, KOBIETA
Mama zaczęła randkować w sieci.
ZDJĘCIA
EDYTUJ
Pamiętam, jak pokazała mi profil.
RODZINNA, ZABAWNA, WYLUZOWANA
Pomyślałam sobie, że to wygląda jak reklama.
„Oferujemy pracę.
Kogoś, kto pokocha mamę i może nas”.
Mama miała kilku chłopaków.
Ale nikogo na dłużej.
WIEK 35 – 40 LAT, MĘŻCZYZNA
LISTOPAD 2011
Pewnej nocy ktoś zadzwonił.
Zaczęła regularnie rozmawiać z gościem o imieniu David.
Pracował w mediach.
Sprzedawał powierzchnię reklamową dużym firmom.
Uwielbiał auta.
Uwielbiał wszystkie drogie rzeczy.
Mama nie miała nowego auta.
Gdy zajechał nowym audi, pomyślałam sobie: „Ale szpan”.
Była bardzo podekscytowana, że ma taki samochód.
I to w niestandardowym kolorze.
W końcu dostawała to, na co zasługiwała.
David zaplanował wycieczkę do Hiszpanii.
Byłem podekscytowany. Jeździliśmy na wakacje,
ale w Hiszpanii nie byłem.
Na początku było normalnie.
Zameldowaliśmy się w hotelu.
Ale potem całe dnie spędzaliśmy w aucie.
Prowadził tylko David.
Cały czas słuchaliśmy Duran Duran.
Kiedy sprawdzali nam paszporty,
David zachowywał się strasznie dziwnie.
Nie chciał pokazać swojego.
Zapytałem go o nazwisko,
a on odparł: „Nie martw się o to”.
Zdziwiłem się. „Czemu ukrywasz swoje nazwisko?
O co tu chodzi?”
Nie wiedziałam, co się dzieje, ale wydawało się to podejrzane.
W pewnym momencie David zaczął zostawać na noc,
aż w końcu został na stałe.
Im częściej go widywaliśmy, tym większą rolę odgrywał.
Często chwalił się swoim bogactwem.
Zawsze obiecywał mamie, co jej kupi.
Mówił, że jest bardzo zapracowany,
ale bez przerwy przesiadywał w domu.
Wydawało się, że jest bezrobotny.
Coś mi nie grało.
Gdybym wtedy wiedział, kim naprawdę jest David…
nie pozwoliłbym, by spędzał czas z moją rodziną.
Jak się nazywasz?
John Atkinson.
Opowiedz o okresie, nim to wszystko się wydarzyło.
Dobrze.
Poznałeś tego faceta podczas studiów
i zmieniło się całe twoje życie.
UCZELNIA ROLNICZA
Byłem studentem renomowanej uczelni w Anglii.
Ale czasy były ciężkie.
Był początek lat 90. Cały naród był niespokojny,
bo Irlandzka Armia Republikańska wypowiedziała nam wojnę.
Bomba o wadze 45 kilogramów
znajdowała się w busie przy bocznej ulicy.
IRA przyznaje się do dzisiejszego ataku
na podwórku brytyjskiego ministra.
Sklep był pełen szkła i odłamków. Wszędzie leżały ofiary.
IRA ostrzegło, że ataki z weekendu będą kontynuowane,
jeśli brytyjski rząd wciąż będzie okupywać Irlandię Płn.
Byli wśród nas terroryści, którzy chcieli zakłócić nasze życie.
Na uczelni było wielu Irlandczyków.
Znalazła się ona pod ścisłym nadzorem,
gdy jednego ze studentów oskarżono o przemyt broni.
Policja zatrzymała 20-letniego studenta uczelni rolniczej.
Znaleźli dwa kałasznikowy, 100 paczek z amunicją
i ślady pięciu różnych materiałów wybuchowych.
Ciężko było uwierzyć, że był to student naszej uczelni.
Niedługo potem jeden z przyjaciół z Irlandii popełnił samobójstwo.
Czemu zrobił coś takiego?
Poszedłem do pubu.
To IRA.
Gadałem z nowym barmanem, Robem.
Znałem go od kilku tygodni.
Powiedziałem o śmierci przyjaciela, a on odpowiedział:
„Wierzysz, że to samobójstwo?
To IRA go zastrzeliła.
Zobaczył coś, czego nie powinien”.
„Co mógł zobaczyć?”
Odparł: „Wiesz, jak zrobić bombę?”.
Zaprzeczyłem.
„Główne składniki to nawóz i ropa.
Skąd to wziąć?”
„Z farmy”.
„Myślisz, że ten przemytnik broni działał sam?
Ci goście pracują w grupach. Trzeba ich znaleźć”.
Spytałem, skąd to wie.
„Ta praca to tylko moja przykrywka.
Jestem agentem MI5”.
Rob powiedział, że szukają studenta,
który znajdzie komórkę IRA.
„Masz czystą kartotekę i chcemy cię wykorzystać”.
Byłem nieco podekscytowany.
Szansa, by namierzyć terrorystów?
Jasne, wchodzę w to.
Zapytał, czy się biłem.
Odparłem, że unikam konfliktów.
Było jasne, że potrzebuję szkolenia.
Rob nauczył mnie ciosów.
Uczył mnie nie tylko zadawać ciosy,
ale i je odbierać.
„Musisz umieć przyjąć je z każdego kąta”.
Nie wiem, ile ciosów przyjąłem.
Czułem niewielką ulgę, że daję radę
i zdaję test.
Kazał mi spisać numery rejestracyjne aut
w części kampusu przy magazynie nawozu azotowego.
Potem stworzyłem listę podejrzanych, którzy mieli dostęp do nawozu.
Wymieniłem współlokatora, Jima.
Rob i jego szefowie go podejrzewali.
„To jeden z nich”.
Myśl, że Jim należał do IRA,
była ciężka do ogarnięcia,
ale nie niemożliwa.
Mieszkaliśmy w akademiku z Marią i Sarah.
Sarah była moją dziewczyną.
Szefowie Roba powiedzieli,
że nie jestem już tam bezpieczny.
„Musimy szybko uciekać.
Nie tylko my. Dziewczyny też”.
Spytałem, czy wyjawi dziewczynom prawdę.
„To zbyt niebezpieczne. Mogą narazić całą operację”.
„To jak namówić je, by wyjechały?”
„Musisz skłamać, by je uratować”.
Kazał nam przyjść do pubu, bo chciał nam coś powiedzieć.
Usiedliśmy
i powiedział, że ma nieuleczalnego raka.
Ogarnął mnie smutek na myśl, że umrze.
Był moim chłopakiem i przyjacielem.
Były zrozpaczone.
Zwłaszcza Sarah.
A ja czułem do siebie odrazę,
że skłamałem w tak ohydny sposób.
To najgorsza rzecz, jaką zrobiłem w życiu.
Chciałem zrobić kilka rzeczy przed śmiercią.
Objechać kraj i zobaczyć miejsca, których nie widziałem.
Twój chłopak mówi, że umiera na raka.
Pytasz: „Nie ma leczenia?”.
„Żadnego”. „Na pewno?”
Rozważa się każdą możliwą opcję,
ale jeśli mówi, że zostało mu kilka tygodni życia,
kto by odmówił?
Nie trawię Duran Duran.
Rob cały czas puszczał „Ordinary World”.
Kończyła się.
Puszczał od nowa. Kończyła się.
Poszczał od nowa. I tak w kółko.
Gdy tylko usłyszę kilka taktów,
od razu wracam do tamtych dni.
Ja, John, Rob i Maria jeździliśmy od miasta do miasta
po całej Wielkiej Brytanii.
Gdy chcieliśmy zrobić zdjęcie,
Rob zawsze chciał je zrobić, by nie było go widać.
Wspólne podróżowanie było dość przyjemne,
ale z tyłu głowy miałam myśl: „On umiera”.
Kłamstwa były straszne.
Ale ostatecznie były usprawiedliwione, bo chodziło o ich życie.
Trwa obława na napastnika, który postrzelił policjanta
ostatniego wieczoru w Cheshire. Oddział antyterrorystów…
Byliśmy w trasie od dziesięciu dni,
gdy Rob powiedział, że nie wrócimy na studia.
Sytuacja była dużo bardziej poważna.
Mogłem ujawnić, że nie mam raka.
Powiedział, że skłamał.
Rob powiedział: „Musicie tu zostać,
bo inaczej waszym rodzinom grozi niebezpieczeństwo”.
Sarah nie była zadowolona.
„Udowodnisz, że pracujesz dla MI5 i nie możemy wrócić?
Czemu nie możemy?” Pytałam wiele razy.
Znał jednak stan mojego konta
oraz grunty, które posiadała moja rodzina.
Rob powiedział, że pracuje dla rządu.
Musieliśmy go słuchać.
Po powrocie do auta…
To był kluczowy moment,
który wpłynął na to, co się stało.
Ta decyzja zmieniła kolejną dekadę mojego życia.
Moja relacja z Sandrą zmieniła się, kiedy poznała Davida.
Oddaliła się ode mnie.
Rzadko kiedy odbierała, nie odpisywała na SMS-y.
Wydawało mi się to bardzo dziwne.
Mama nie widywała się już ze znajomymi.
Rozmawiała tylko z Davidem.
Nie spędzaliśmy czasu z rodziną.
Żyliśmy osobno.
Coraz częściej się złościła.
Dystansowała się.
Jesteśmy jej dziećmi.
Nie wiedziałem, kim się stawała.
David kupił mamie bransoletkę.
Pewnego dnia zaczęła na mnie krzyczeć
razem z Davidem, że ją ukradłem.
Odparłem: „Jestem twoim synem. Nie okradłbym cię”.
Byliśmy blisko, ufaliśmy sobie.
I nagle przestała ufać własnemu synowi.
A to był dopiero początek.
David powiedział mojemu tacie: „Twój syn to gej. Nie powiedział ci”.
Tata spytał mnie o to i powiedział, że mu to nie przeszkadza.
Odparłem, że nie jestem gejem.
Nie mówi się takich kłamstw, a David to robił.
Wściekło to mamę, tatę i Jake’a.
Mama kupiła mi fajne buty do szkoły.
Szybko zużyłem podeszwy.
David powiedział, że to naprawi.
Oddał mi je z kawałkiem metalu na pięcie.
Zapytałem, o co chodzi.
Odparł: „Będziesz tak chodził, dopóki się nie nauczysz”.
Nosiłem je do szkoły.
Wszyscy na mnie patrzyli.
Czułem się strasznie skrępowany.
Wiedział, jak to utrudni moje życie.
Czułem się kontrolowany.
Wróciłem ze szkoły.
Zamknęli drzwi od wewnątrz.
Przy pierwszych kilku razach po prostu wracałem później.
Ale zdarzyło się to o raz za dużo.
Dobijał się do drzwi. Nie mógł wejść.
To było celowe.
Zacząłem krzyczeć, czy ktoś jest?
David kazał mamie nie otwierać.
Poszedłem do tyłu.
Byłem wściekły.
Usłyszałam walenie.
Zobaczyłem spanikowaną siostrę.
Nigdy nie wiedziała mnie w takiej sytuacji.
Powiedziałem: „Wpuść mnie. Wezmę rzeczy”.
Płakała, żebym nie odchodził.
Odparłem, że muszę.
Dopiero potem zrozumiałem,
że to zaczęło się, gdy pojawił się David.
„Czemu ktoś robi mi coś takiego?
Co to za gość? Czego chce?”
Rob mówił, że IRA nas śledzi i musimy uciekać.
Dziś IRA zaatakowała w centrum Warrington.
Dwa dni po wyjeździe z Warrington
w centrum wybuchły dwie bomby.
Musieliśmy być całkowicie poza radarem.
Najgorsze było to, że nie mogłam skontaktować się
z rodziną i przyjaciółmi.
Było mi ciężko.
Musieli się martwić,
bo wtedy nie było jeszcze komórek.
Sarah się nie odzywała, co było dość nietypowe.
Zadzwoniłem na uczelnię.
Powiedzieli, że nie ma jej i nie znają powodu.
Podczas studiów pracowała na farmie.
Rolnik martwił się, co się z nią stało,
bo jej auto zostało porzucone.
Zacząłem się oczywiście martwić,
co się dzieje.
Chciałem wezwać policję, gdy zadzwonił telefon.
To była Sarah.
Poczułem ulgę, choć brzmiała dziwnie.
„Chcieliśmy cię odwiedzić, tato. Jesteśmy w czwórkę”.
Ojciec pytał o moje zniknięcie.
MI5 obawiało się, że komuś o tym powie
i niechcący wyda informację IRA.
Rob postanowił odwiedzić rodziców, by się nie martwili.
Przyjechali o północy.
To było dziwne.
Wtedy poznaliśmy Roba.
Był pewny siebie. Wręcz zarozumiały.
Rob kazał za wszelką cenę trzymać się przykrywki.
Sarah była dość skryta.
To też nie było do niej podobne.
Powiedziałem, że mam raka wątroby i marzyłem o tym,
by ostatnie tygodnie spędzić w podróży.
Jestem rolnikiem.
Jeśli mam stado bydła, widzę, które jest chore,
po sposobie, w jaki chodzi i jak się zachowuje.
To widać.
Ale nie po nim.
Pan Smith zadał mi pytanie.
„Jak chory jesteś?”
Stanąłem jak wryty.
Cały się trząsł.
Jakby naprawdę się bał.
Byłem zaniepokojony
i nie wierzyłem we wszystko, co mi mówili.
Wiedzieli, że coś nie gra.
Rob okłamał rodziców.
Powiedział, że za dwa tygodnie wrócimy na uczelnię.
Później szybko wyjechali.
Pożegnałam się z nimi,
nie wiedząc, kiedy znów ich zobaczę.
Podejrzewałem coś. Mogłem ich zatrzymać.
Nie puszczać.
Zawsze tego żałowałem.
Czekaliśmy kilka tygodni.
Sarah nie wróciła na uczelnię.
Wiedziałem, że muszę coś zrobić.
Spłacałem jej kartę.
Jeśli kupiła coś w Cheltenham, musiała tam być.
To podsunęło mi pomysł.
Mogłem namierzyć ich miejsca pobytu.
Gdzie i kiedy byli. Oznaczyłem to na mapie.
PORZUCONE AUTO SARAH
Jeździli po całym kraju.
Jechali na południe,
a tego samego dnia na północ, by potem wrócić.
Nie miało to sensu.
Wyszukałem największe i najbardziej nietypowe płatności.
Kupiła garnitur mężczyźnie, który z nimi był.
Zatrzymali się w hotelu, a potem wyjechali w pośpiechu.
Wydawała za dużo pieniędzy.
Zawsze była odpowiedzialna. Nie kupowała za dużo.
Byliśmy tym zaniepokojeni.
Wtedy zadzwoniła Sarah.
Powiedziała…
Muszę odłożyć zakończenie studiów,
bo rolnictwo już mnie nie interesuje.
Firma ubezpieczeniowa Commercial Union
zaoferowała mi praktyki dla absolwentów
płatne 25 000 funtów rocznie.
Gdy powiedziała o studiach,
wiedzieliśmy, że sprawy wymknęły się spod kontroli.
Zadzwoniłem do Commercial Union, ale nie mieli takiej oferty pracy.
Nie zapłaciliby tyle nieprzeszkolonej osobie.
To było kłamstwo.
To nie było normalne.
Sarah nie kłamała.
Mieszkałam z mamą i Davidem.
Była zupełnie inną osobą.
Jake mieszkał już z tatą.
Nie rozmawiałam z nimi.
Czułam się porzucona.
Jedyne rady o życiu dawał mi David.
Mówił mi, że tata zawiódł mamę
i wyrządził jej wiele krzywd.
Opowiadał o ich małżeństwie i rozwodzie.
Postępowało to powoli i stopniowo.
David powiedział: „Nie chcesz już widzieć ojca, co?”.
„Nie chcesz z nim więcej gadać, nie?”
„Nie chcesz z nim gadać. Nie chcesz go widzieć”.
„Nie chcesz”.
„Nie chcesz widzieć ojca, nie?”
Kilka razy każdego dnia.
W końcu się od niego oddaliłam.
Mark Clifton był dla mnie obcym, a nie moim ojcem.
Był przerażającą postacią, która skrzywdziła moją rodzinę.
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Pisałem do Sophie wiele razy.
Sto lat, droga Sophie
Pisałem jej, że ją kocham i bardzo tęsknię.
Chciałem, by było jak dawniej.
Każdy list wkładałam do tej samej koperty.
Z podpisem „Oszczerstwa pana Marka Cliftona”.
Była przypięta do tablicy korkowej.
Nie rozmawiałam z nim dwa i pół roku.
Wiedziałem, że David za tym stoi,
ale nie rozumiałem czemu.
Myślałem sobie: „Co to za gość?”.
Próbowałem znaleźć go w Internecie.
Znałem go jako Davida Hendy’ego.
Szukałem go na lokalnych stronach.
Nic nie znalazłem.
Był jak duch.
SZÓSTY MIESIĄC UCIECZKI
Zadzwoniłem na policję.
Sarah była pełnoletnia i mogła sama podejmować decyzje.
Marnowałem ich czas.
Musiałem znaleźć ją sam.
Wiedziałem, że zaginęła.
Pewnie była z Robertem.
Ale gdzie?
Musiałem przejrzeć miejsca, w których byli.
Ale każdy trop mógł być fałszywy.
Byli w 100 różnych miejscach
i musiałem sprawdzić każde z nich.
„Witam. Tu Peter Smith”.
„Halo?”
Dzień dobry.
„Możecie mi pomóc?”
Proszę o pomoc.
„Szukam córki”.
LONDYN
Ma na imię Sarah.
„Dzień dobry. Jestem ojcem Sarah”.
Peter Smith.
„Szukam informacji. Proszę o pomoc”.
Mam problem.
„Chcę się dowiedzieć, co się stało”.
„Moja córka zaginęła”.
Zaginęła.
Gdy dotarliśmy do kryjówki, byliśmy spięci, zwłaszcza Rob.
Rob odkrył, że tata Sarah próbuje nas znaleźć.
Jedno miejsce prowadziło do drugiego i tak dalej.
Gospodarstwo, mieszkanie na wynajem.
Rob kazał mi sprawdzać auta.
Musiałam zapisywać numery zaparkowanych aut.
Jego przełożeni później je sprawdzali.
Musiałem działać metodycznie.
Poprzez staranne wykonanie każdego etapu
w końcu osiągnąłem przełom.
Sarah widziano przed domem w Peterborough.
Zapytałem:
„Jaki to adres?”.
Nie wołałem. Starałem się być cicho.
Nie chciałem, by wiedzieli, że ich szukam.
Mogli uciec.
Jak wejść do zamkniętego domu?
Trzeba znaleźć jakieś wejście z tyłu.
A jeśli go nie ma, trzeba je zrobić.
Nie można działać w pełni legalnie,
kiedy chce się coś odkryć.
Inaczej nie zajdzie się daleko.
Dom w Peterborough był pusty,
poza jednym pokojem z rzeczami Johna i Sarah.
Wyglądało na to, że przynieśli tam rzeczy,
a potem się wynieśli.
Zauważyłem kartkę papieru.
„Mam dla ciebie dobre wieści”.
„Firma ubezpieczeniowa Commercial Union”…
…zaoferowała mi praktyki dla absolwentów
płatne 25 000 funtów rocznie.
To był straszny cios.
Dokładnie to powiedziała mi przez telefon.
Wszystko było odczytane.
Wiedziałem, że ktoś inny musi o wszystkim decydować.
Nie mogłem tego udowodnić, ale podejrzewałem Roberta.
Trafiliśmy do kryjówki w Sheffield przy Dorothy Road.
Dom miał pluskwy,
by MI5 mogło monitorować bezpieczeństwo w budynku.
Musiałam zmienić swój wygląd.
Ścięłam włosy na krótko
i zafarbowałam na jasny blond.
Rob zabronił nam używać prawdziwych imion i nazwisk.
Zostałem Jamiem.
TWÓJ KELNER
Nie zdradzaj niczego odnośnie swojej przeszłości.
Nie nawiązuj bliskich relacji.
Rob załatwił mi pracę jako barman.
Pracowałam w knajpie rybnej jako Betty Smith.
Codziennie wstawałem, szedłem na autobus,
pracowałem sześć lub osiem godzin,
czekałem,
jeździłem do północy,
prowadziłem obserwację, spałem i od nowa.
Pobudka, autobus, praca, czekanie…
Wiele tygodni stresu.
Oddano pięć strzałów. Dwa trafiły policjanta.
W wybuchu zginęły trzy osoby.
Pobudka, autobus…
Nie wiedziałam, co się dzieje.
…czekanie, długa jazda…
Nie wiedziałam, czy ktoś mnie śledzi.
Pobudka.
Kolejna śmierć.
W końcu byłam zestresowana cały czas.
Pobudka, autobus.
Ofiary zabrano do szpitala.
Praca, czekanie, jazda, sen.
Dni były takie same.
- Wstawałam. - Pobudka…
David zawoził mnie do pracy.
Pracowałam, a potem czekałam.
David mnie odbierał i szłam spać.
Wstawałam i znów to samo. Bez końca.
Pracowałam jako fryzjerka.
Płaciłam 300 funtów miesięcznie za czynsz,
choć zarabiałam tylko 400.
Mama miała coraz mniej do powiedzenia.
David mówił: „Daj mi kasę Przekażę ją mamie.
Wezmę czynsz”.
Miałam 10 000 funtów oszczędności na koncie.
Gdy się dowiedział, zaczął się śmiać.
Był taki…
niemal dumny z siebie.
Przekonał mnie, bym poszła do banku i skłamała,
że chcę kupić pierwsze auto.
Wybrałam pieniądze i oddałam kopertę Davidowi.
I tyle o nich słyszałam.
Pewnego dnia David nie odebrał mnie po pracy.
Gdy rozmawiałam z nim rano przez telefon,
byłam na niego zła.
Powiedziałam, że tak nie wolno.
„Musiałam spać w pracy na podłodze”.
Musiałam odejść dla własnego zdrowia.
Powiedziałam mamie, że nie mogę już z nimi mieszkać.
Po roku życia na własną rękę
odzyskałam kontakt z Jakiem i tatą.
Wszedłem do kuchni i zobaczyłem Sophie.
Uściskaliśmy się ze łzami w oczach.
Miłość pomaga szybko zostawić problemy za sobą.
Zrozumiałam, co robił, gdy się wyprowadziłam.
Chciał się mnie pozbyć.
Chciał mieć ją dla siebie.
STYCZEŃ 2014
W 2014 roku, dwa lata po tym, jak się poznali,
mama i David wyprowadzili się.
Nikt nie wiedział dokąd.
Nie sądziłem, że to był ostatni raz, gdy ja albo dzieci widziały Sandrę.
Chciałem przygotować dom do sprzedaży.
Byłem przerażony, gdy zobaczyłem, że drzwi do sypialni
miały przemysłową kłódkę.
Zwykle umieszcza się taką w garażu.
Łatwiej rozwalić drzwi niż kłódkę.
Miało to uniemożliwić komuś wyjście lub wejście.
Całe okna były pokryte gazetą.
Nikt z zewnątrz nie widział, co działo się w środku.
To niepokojące i okrutne, że posunął się do tego,
by zablokować wejście do domu
i założyć wielką kłódkę w środku.
Zaskoczyły mnie też listy.
Były tam wszystkie rachunki, wezwania do zapłaty
oraz wezwania do sądu.
WYMAGANE PILNE DZIAŁANIE
Mnóstwo listów.
Rachunki za prąd, telefon,
z lokalnego samorządu.
ZAWIADOMIENIE O EGZEKUCJI
Mandaty za parkowanie, cofnięte ulgi podatkowe.
Historia kart kredytowych, kolejne mandaty.
To od pośrednika kredytowego.
Od wielu miesięcy nie płacili rat.
Kiedy się znaliśmy, nigdy nie miała debetu na karcie.
To David spowodował tę kiepską sytuację finansową.
Auto, którym jeździła mama i David.
Raty były nieopłacone.
Mowa o drogim aucie za 35 000 funtów.
Było prezentem dla mamy, ale kredyt też był na nią.
Dostała auto, za które musiała płacić.
Zawsze mówił, że świetnie sobie radzi.
Kupował świetne auta i drogie zegarki.
Okazało się, że to były kłamstwa.
Zacząłem szukać informacji.
Już go sprawdzałem, ale i tak szukałem dalej, ciężej.
Wciąż nic.
Nagle wpadłem na pomysł,
by wpisać frazę „David Hendy oszust”.
Znalazłem stronę, opisującą osobę o tym nazwisku,
znanego też jako Robert Freegard.
„Oszust ukradł mi życie”.
„Policja określiła go jako zło wcielone”.
„Robert Freegard, »władca marionetek«,
jak nazwały go brytyjskie brukowce”.
„Udając agenta w stylu Bonda, Freegard zdołał wyłudzić
niemal dwa miliony od swoich ofiar”.
Potem sprawdziłem zdjęcia.
ZDJĘCIA
David Hendy to Robert Freegard.
Ta sama osoba.
Byłem w szoku. Popełnił straszne zbrodnie.
Był z moją rodziną, a my nie wiedzieliśmy, kim jest.
OSZUSTWO
PUŁAPKA
ZŁY
Napisy: Krzysztof Zając