FEBRUARI 2020
Als jullie moeder hier nu was…
…wat zouden jullie dan tegen haar willen zeggen?
Zo van 'mam, als je luistert'?
Doe alsof de camera je moeder is.
Mam, als je dit kijkt…
…moet je weten dat wij er, wat er ook gebeurt…
…altijd voor je zullen zijn.
Wat willen jullie dat je moeder doet?
Weet ik niet. Het is…
Het is erg moeilijk na…
…zeven jaar? -Ik weet het niet eens.
Denk je dat mam ons zou herkennen?
Of wij haar?
Mam, als je hiernaar luistert…
Het doet er niet toe wat we hebben doorstaan.
We houden nog steeds van je en willen je terug in ons leven.
Het lastige is dat dit nog steeds gaande is.
En het is eerder gebeurd.
Er kunnen nog mensen rondlopen die hij van alles heeft aangedaan.
EEN NETFLIX-DOCUMENTAIREREEKS
De geheim agent van MI5…
…wordt omschreven als een blijvend gevaar.
Hij beheerste alles in m'n leven.
Hij wil haar voor zichzelf hebben.
Ik kan niet hebben dat hij de politie belt.
Maar daar is de Amerikaanse ambassade voor.
Ze zeiden dat ze je uit het land zouden krijgen.
Wie is die vent? Wat wil hij?
Hij zoekt geld.
Hij wilde seks. -Hij is een psychopaat.
Hij leeft onder de radar. Hij leeft in de schaduw.
Alsof je op een geest jaagt.
Hij trekt op de achtergrond aan haar touwtjes.
…met de bijnaam 'de poppenspeler'.
Dit is m'n favoriete foto van mam.
Veel mensen die hem zien, zeggen: 'Wat was je blond toen je jonger was.'
Dan zei ik: 'Dat is mam.'
Toen ik jong was, zeiden vrienden vaak: 'Ik wou dat ik zo'n moeder had.
Ik wou dat mijn moeder met ons zong in de auto.'
Zelfs bij de boodschappen zong ze alle liedjes met mij en m'n vrienden mee.
Iedereen vond haar cool.
Mam was erg vriendelijk en zorgzaam.
Alles wat ze deed, was voor ons.
Bij m'n moeder was ik echt een moederskindje.
Geweldig. Pap ziet er zo jong uit.
Sandra was m'n eerste echte liefde.
Ik ontmoette Sandra toen ik 14 was.
We trouwden toen we twintig waren en toen kwam Sophie.
Helaas zijn we na verloop van tijd uit elkaar gegroeid en gescheiden.
Maar we bleven goed bevriend en hebben de kinderen samen grootgebracht.
Mam ontmoette pap heel jong. Het hield geen stand.
Maar misschien zou het met een ander lukken.
M'n moeder besloot online te gaan daten.
Ik weet nog dat mam me haar profiel en haar foto's liet zien.
Je denkt eigenlijk: dit is een advertentie.
'We hebben een nieuwe baan als je die wilt.
Iemand om van mam en misschien van ons te houden.'
Mam had zo nu en dan een vriend.
Geen van hen was perfect voor haar.
Maar op een avond was er een telefoontje.
Toen werd dat een ding.
'Het is een man met wie ik klets. Hij heet David.'
Hij werkte in de media…
…en verkocht advertentieruimte aan grote bedrijven.
David was gek op auto's.
Hij was gek op dure dingen.
Mam had nooit een nieuwe auto gehad.
M'n eerste indruk van de gloednieuwe blauwe Audi was: blufferig.
Ze vond het zo opwindend om te kunnen zeggen dat ze die auto had.
Ze nam hem in een speciale kleur.
Het voelde alsof ze eindelijk kreeg wat ze verdiende.
David had een vakantie naar Spanje voor ons gepland.
Ik was erg enthousiast, want ik was weleens op vakantie geweest…
…maar nog nooit naar Spanje.
Het begin van de reis leek normaal.
We gingen naar alle hotels die we hadden gepland.
Maar daarna zaten we dag en nacht in de auto. We stopten haast niet.
Alleen David reed.
We luisterden de hele rit naar Duran Duran.
Toen onze paspoorten werden gecontroleerd, gedroeg David zich erg vreemd.
Hij wilde niet dat we z'n paspoort zagen.
Ik vroeg hem naar z'n achternaam en hij zei: 'Maak je daar niet druk om.'
En ik dacht: waarom zou je je achternaam verbergen?
Weet je?
Hoe zit dat?
Ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik wist alleen dat het vreemd was.
Er kwam een fase waarin David altijd bleef slapen…
…en toen ging hij gewoon niet meer weg.
Hoe meer we hem zagen, hoe meer hij deel van ons leven werd.
Hij liet vaak doorschemeren hoeveel geld hij had.
Hij vertelde m'n moeder vaak wat hij allemaal voor haar kon kopen.
Hij zei dat hij een druk mens was en een baan had…
…maar hij was altijd bij ons thuis. Ik zag hem nooit naar het werk gaan.
Hij leek eerder werkloos.
Voor mijn gevoel klopte het niet helemaal.
Als ik toen had geweten wat ik nu weet, wie David echt was…
…dan had ik hem echt niet bij m'n gezin, bij m'n kinderen, gelaten.
Dus… Hoe heet je?
Ik ben John Atkinson.
We gaan het hebben over de periode vóór al deze gebeurtenissen.
Toen je studeerde, toen je die vent voor het eerst ontmoette…
…en je hele leven veranderde.
HARPER ADAMS LANDBOUWUNIVERSITEIT
Ik studeerde aan de beste landbouwuniversiteit van Engeland.
Maar het was een akelige tijd.
In de vroege jaren 90 was het hele land nogal op z'n hoede door het feit…
…dat het Iers Republikeins Leger de oorlog had verklaard.
De bom van 45 kg lag in een busje dat in een smalle zijstraat was gezet.
De IRA eist de verantwoordelijkheid op voor de bomaanslag…
…die in de achtertuin van de Britse premier terechtkwam.
Gevangen in een storm van vliegend glas en puin waren de geschokte slachtoffers…
De IRA waarschuwde dat er op deze aanslagen nog vele zullen volgen…
…zolang de Britse overheid een deel van Ierland blijft bezetten.
Er waren terroristen onder ons…
…die bommen plaatsten om onze levenswijze te verstoren.
Er waren veel Ierse studenten…
…en de universiteit werd in de gaten gehouden of verdacht…
…omdat er een student was die wapens smokkelde voor de IRA.
De 20-jarige student aan de Harper Adams Landbouwuniversiteit…
…werd staande gehouden.
De politie vond twee kalasjnikovs, honderd patronen…
…en sporen van vijf soorten explosieven in z'n auto.
Het voelde onwerkelijk dat er een terrorist in ons midden was gevonden.
Daarna maakte een Ierse vriend totaal onverwacht een eind aan z'n leven.
Waarom zou zo'n toffe vent dat in vredesnaam doen?
Ik ging naar de kroeg.
…van de IRA.
Ik sprak met de nieuwe barman, Rob.
Ik had hem in de weken ervoor leren kennen.
Ik vertelde Rob over de dood van m'n vriend.
En hij zei:
'Denk je echt dat het zelfdoding was?
Het was geen zelfdoding. De IRA heeft hem vermoord.
Hij zag iets wat hij niet had moeten zien.'
'Nou, wat zag m'n vriend dan?'
Hij zei: 'Jij weet hoe je een bom maakt, toch?'
Ik had zoiets van: 'Niet echt, nee.'
'Je moet vooral kunstmest en diesel hebben.
Hoe kom je daaraan?
Je vindt het op boerderijen.
Denk je dat die student die wapens smokkelde alleen handelde?
Ze werken in cellen en er is nog een cel om te vinden.'
Allicht vroeg ik: 'Hoe weet jij dit?'
'Ik ben niet wie je denkt. Dit is maar een dekmantel.
Ik ben een MI5-agent.'
Rob zei dat ze iemand aan de universiteit zochten…
…om te helpen die IRA-cel te ontmaskeren.
'We weten dat jij zuiver bent. We gaan jou gebruiken.'
Deels was ik opgewonden.
Het idee van terroristen van de straat halen?
Natuurlijk. Daar ben ik helemaal voor.
Hij vroeg hoe vaak ik had gevochten.
Ik zei: 'Ik ben geen vechter en ik ontwijk conflicten.'
Het werd duidelijk dat ik wat training nodig had.
Rob leerde me hoe je een directe slaat.
Rob leerde me niet alleen om klappen uit te delen…
…maar ook om ze te incasseren.
'Je moet het kunnen hebben, van welke kant het ook komt.'
Ik weet niet hoe vaak hij me heeft gestompt.
Ik voelde me best opgelucht dat ik het kon hebben.
Dat ik slaagde voor de test.
Ik kreeg de opdracht om de nummerborden te noteren van alle auto's…
…op een specifiek deel van de campus, dicht bij de kunstmestopslag.
Toen liet Rob me een lijst maken van de mensen die verdacht leken…
…en bij kunstmest konden.
M'n huisgenoot Jim stond erop.
Rob en z'n bazen verdachten Jim.
'Jim is een van hen.'
Het idee dat Jim bij de IRA betrokken was…
…was schokkend en moeilijk te geloven, zeker.
…maar niet ongelooflijk.
Ik en Jim woonden in hetzelfde huis als Maria en Sarah.
Sarah was m'n vriendin.
Volgens Rob zeiden z'n bazen dat het daar niet meer veilig voor ons was.
'We zijn in groot gevaar. We moeten nu gaan.
Niet alleen jij en ik. De meiden ook.'
Dus vroeg ik of hij de meiden ook ging inlichten.
'Nee, dat is te gevaarlijk. Het kan de operatie op het spel zetten.'
'Hoe ga je de meiden dan meekrijgen?'
'Jij zal tegen ze moeten liegen om hun levens te redden.'
Maria en ik moesten naar de pub komen omdat hij ons iets moest vertellen.
Hij vroeg ons om te gaan zitten en zei dat hij kanker had, terminale kanker.
De gedachte dat hij stervende was… Ja, dat was heel erg verdrietig.
Hij was toen niet alleen m'n partner, maar ook een vriend.
Ze waren er kapot van. Vooral Sarah.
Ik had het weerzinwekkende gevoel dat ik een walgelijke leugen had verteld.
Het is het ergste wat ik in m'n leven heb gedaan.
Ik vertelde ze dat ik een bucketlist had.
Om door het land te reizen en nog zoveel mogelijk te zien.
Je vriend zegt dat hij stervende is door kanker.
Je zegt: 'Is er geen behandeling?'
'Absoluut geen behandeling.' 'Weet je zeker dat er niets is?'
Je gaat alle opties en mogelijkheden en al het andere na.
Maar uiteindelijk, als hij zegt dat hij nog maar een paar weken heeft…
Zou jij nee zeggen?
Ik heb een vreselijke hekel aan Duran Duran.
Rob draaide 'Ordinary World' non-stop.
Het lied liep af.
Hij draaide het weer. Het liep af.
Hij draaide het weer. De hele weg lang.
Als ik daar een paar maten van hoor, ben ik weer terug in die tijd.
Ik, John, Rob en Maria reisden van stad naar stad door het hele VK.
Als we een foto wilden maken met Rob erbij…
…bood hij altijd aan om hem te maken, zodat hij niet op de foto kwam.
Het had wel iets leuks, door het land reizen met je vrienden.
Maar er zeurt altijd iets in je achterhoofd.
'Maar hij gaat dood.'
De leugens waren vreselijk.
Maar uiteindelijk waren ze verantwoord omdat er levens in gevaar waren.
Er wordt jacht gemaakt op een schutter nadat hij een agent verwondde in Cheshire.
Het antiterrorismeteam…
We waren tien dagen onderweg…
…toen Rob ons vertelde dat we niet naar de universiteit konden terugkeren.
De situatie was veel ernstiger.
Hij gaf me toestemming om ze te zeggen dat ik niet stervende was.
Ik hoorde dat het één grote leugen was.
Rob zei: 'Jullie moeten hier blijven, omdat jullie bij iets zijn betrokken…
…dat jullie en jullie families in gevaar brengt.'
Sarah was niet blij met de situatie.
'Kun je bewijzen dat je voor MI5 werkt?
Kun je bewijzen dat we niet naar huis kunnen?
Waarom kunnen we niet naar huis?' Ik vroeg het ze keer op keer.
Maar hij wist hoeveel geld ik toen op m'n bankrekening had…
…en waar de stukken grond van m'n familie lagen.
Rob zei dat hij die informatie had omdat hij voor de overheid werkte.
We moesten de instructies gewoon opvolgen.
Toen ik weer in de auto stapte…
Achteraf gezien was dat een zwaarwegende keuze.
Omdat het cruciaal was voor wat er later gebeurde.
Die beslissing veranderde de volgende tien jaar van m'n leven.
M'n band met Sandra werd anders toen David eenmaal in haar leven was.
Sandra werd afstandelijk tegen me.
Als ik belde, nam ze niet altijd op. Ze negeerde sms'jes.
Ik vond het erg vreemd overkomen.
Mam ging niet meer op stap met haar vrienden.
Ze sprak alleen met David.
We deden niets meer als gezin.
We leefden erg afzonderlijke levens.
Ze werd steeds vaker kwaad op ons. Ze nam afstand van ons.
En wij waren haar kinderen.
Ik had het gevoel dat ik geen idee had wie ze begon te worden.
David had mam een armband gegeven.
Op een dag kwam ze schreeuwend op me af rennen.
David stond achter haar. Ze zei: 'Je hebt m'n armband gestolen.'
Ik zei: 'Ik ben je zoon, mam. Ik zou nooit van je stelen.'
We zijn een hecht gezin. We vertrouwden elkaar.
En plotseling kon ze haar eigen zoon niet meer vertrouwen in huis.
Dat was nog maar het begin.
David zei tegen pap: 'Je zoon is gay. Hij heeft het jou nog niet verteld.'
Pap nam me apart en vroeg ernaar. Hij zei: 'Het is geen probleem.'
Ik zei: 'Pap, dat is niet wie ik ben. Weet je, dat ben ik niet.'
Je zegt iemand niet hoe ze zijn, maar David dus wel.
Mam was erdoor van streek. Pap ook en Jake ook.
Mam gaf me nette schoenen voor school…
…en ik versleet de hakken nogal snel. David zei: 'Geen zorgen, ik regel dit.'
Toen ik ze terugkreeg, zat er een groot stuk metaal op de hak.
Ik zei tegen ze: 'Waar is dit voor?'
Ze zeiden: 'Tot je normaal leert lopen, moet het zo.'
Dus droeg ik ze naar school.
Alle ogen waren op mij gericht. En op die leeftijd ben je zo onzeker.
Hij wist dat m'n leven naar werd als hij dat op m'n schoen zette.
Het voelde alsof ik werd beheerst.
Ik kwam terug van school.
Besefte dat ik was buitengesloten.
De eerste paar keer bleef ik buiten en kwam ik later terug.
Het gebeurde een keer te veel.
Hij bonst op de deur. Hij is buitengesloten.
Het is geen fout. Het is opzettelijk.
Ik begon te roepen: 'Is er iemand?'
David zei tegen mam: 'Niet antwoorden.'
Ik ging naar de achterdeur.
Ik liet een vlaag van woede los.
Ik hoorde een harde knal.
Ik keek op en zag m'n zus. Ze was in paniek.
Ze had me nog nooit zo gezien. Ik probeerde de deur in te beuken.
Ik zei: 'Laat me m'n spullen pakken, dan ga ik.'
Ze huilde. Ze zei: 'Je kunt niet gaan.' En ik zei maar: 'Sophie, ik moet gaan.'
Pas toen ik weer helder kon nadenken…
…besefte ik dat het allemaal begon toen David in ons leven kwam.
'Waarom gebeurt dit? Waarom zou iemand dit willen doen?
Wie is die vent? Wat wil hij?'
Rob zei dat de IRA ons volgde en dat we in beweging moesten blijven.
Vandaag was Warrington het doelwit van IRA-terrorisme…
Twee dagen na ons vertrek uit Warrington gingen er twee bommen af in de stad.
We moesten uit beeld en onvindbaar zijn.
Voor mij was het ergste…
…dat ik geen contact kon hebben met m'n familie en vrienden.
Dat zat me echt dwars.
Ik wist dat ze bezorgd zouden zijn…
…want in die tijd had natuurlijk niemand een mobiele telefoon.
We hadden al even niet van Sarah gehoord, wat ongewoon voor haar was.
Dus belde ik naar Sarahs universiteit.
Ze zeiden: 'Ze is hier niet. We weten niet waarom.'
Toen ze studeerde, werkte ze op een boerderij.
De boer maakte zich zorgen over wat er met Sarah was gebeurd…
…omdat haar auto bij hen was achtergelaten, of gedumpt.
Dan begin je je natuurlijk onmiddellijk zorgen te maken…
…over wat er aan de hand is.
Ik overwoog om de politie te bellen toen de telefoon ging.
Het was Sarah.
Het was een opluchting dat ze belde, maar ze klonk een beetje vreemd.
'Pap, we willen op bezoek komen. We zijn met z'n vieren.'
M'n vader stelde vragen over m'n verdwijning.
MI5 was bang dat m'n vader met de verkeerde persoon zou praten…
…en mogelijk onbewust informatie aan de IRA zou geven.
Daarom zei Rob dat we m'n ouders moesten bezoeken.
Om ze gerust te stellen.
Ze kwamen om middernacht aan.
Dat was ongewoon voor haar.
Dat was onze eerste ontmoeting met Rob.
Was Rob zelfverzekerd? Ja. Je zou zelfs verwaand kunnen zeggen.
Rob had ons heel duidelijk gemaakt dat we zijn verhaal moesten bevestigen.
Sarah was niet erg toeschietelijk.
Wederom, heel anders dan ze normaal was.
Ik vertelde ze dat ik leverkanker had en dat ik het idee had gehad…
…om in m'n laatste weken op vakantie te gaan.
Nou, ik ben boer.
Als je een kudde vee hebt, kun je de zieke dieren er zo uitpikken…
…door hoe ze lopen of hoe ze zich gedragen.
Het is te zien.
Nou, aan hem was niets te zien.
Meneer Smith had een vraag voor mij.
'Hoe ziek ben je?'
Ik verstijfde en begon te trillen.
Z'n hele lichaam schokte.
Het leek alsof hij echt heel bang was.
Ik was misschien nogal ongedurig.
En ik geloofde niet helemaal wat me werd gezegd.
Ze wisten dat er iets niet klopte.
Dus loog Rob tegen m'n ouders.
Hij zei: 'Geen zorgen.'
We zouden over twee weken weer gaan studeren.
Daarna vertrokken ze vrij snel.
Ja, je knuffelt je familie en je vertrekt. Ik wist niet wanneer ik ze weer zou zien.
Ik wist dat er iets niet klopte en ik had ze moeten stoppen.
Niet laten gaan.
Ik heb eeuwige spijt dat ik ze niet heb gestopt.
We wachtten meerdere weken.
Sarah kwam niet terug naar de universiteit.
Op dat punt weet je dat je iets moet doen.
Ik betaalde haar creditcard.
Als ze aankopen had gedaan in Cheltenham, was ze daar dus geweest.
Dat bracht me op een idee.
Ik was in staat om te traceren waar ze waren geweest.
Ik markeerde hun bestemmingen met data op een kaart aan de muur.
SARAHS AUTO GEDUMPT
We wisten dat ze het land hadden afgereisd
Soms reisden ze naar het zuiden, op dezelfde dag nog naar het noorden…
…en dan weer terug.
Er zat geen logica achter.
Ik nam de afschriften door…
…en zocht naar de grootste uitgaven en de uitgaven die interessant leken.
Ze kocht een pak voor de man die bij ze was.
Ze verbleven in een hotel en vertrokken daar in allerijl.
Ik vond dat Sarah te veel geld uitgaf.
Ze sprong altijd slim met haar geld om en had het nooit roekeloos uitgegeven.
We voelden ons in de war door wat er gaande was.
Maar toen belde Sarah.
Ze zei…
'Ik moet m'n afstuderen een jaar uitstellen…
…omdat ik niet meer geef om het boerenbedrijf.
Commercial Union, een verzekeringsmaatschappij…
…heeft me een plek als trainee aangeboden…
…en ze betalen 25.000 pond per jaar.'
Toen ze zei dat ze haar studie opgaf, wisten we dat het uit de hand was gelopen.
Ik belde naar Commercial Union. Zij hadden dat soort vacature niet.
Het genoemde salaris was veel hoger dan ze zouden betalen…
…voor iemand zonder opleiding.
Het was een compleet verzinsel.
Niets hieraan was normaal.
Sarah vertelde geen leugens.
Ik woonde in het huis met mam en David.
Het voelde alsof mam een totaal ander mens was.
Jake was al vertrokken. Hij woonde bij pap.
Ik sprak ze allebei niet.
Ik voelde me verlaten.
En de enige raad die ik kreeg, kwam van David.
Ik herinner me dat David zei dat pap m'n moeder had teleurgesteld.
Hij vertelde me dingen die m'n vader m'n moeder had aangedaan.
Dingen over hun huwelijk, dingen over hun scheiding.
Het verloop was erg subtiel en geleidelijk.
David zei tegen me:
'Je wilt je vader nooit meer zien, hè?
Je wilt je vader nooit meer spreken, hè?
Je wilt hem nooit meer spreken of zien, hè?
Dat wil je niet. Dat wil jij niet.
Je wilt je vader nooit meer zien, hè?'
Elke dag. Meerdere keren per dag.
Uiteindelijk begon ik me te distantiëren van de naam.
Mark Clifton was de naam van een vreemde…
…niet van m'n vader.
Hij was een eng figuur dat mij en m'n gezin zou schaden.
Ik heb Sophie vaak geschreven en ge-sms't.
Zei dat ik van haar hield en haar miste.
Probeerde om het weer te krijgen zoals het vroeger was.
Alle brieven die ik kreeg, stopte ik in een grote envelop.
Op die envelop had ik geschreven: 'Leugens en laster van meneer Clifton.'
Die had ik op m'n oude prikbord gehangen.
Ik sprak m'n vader tweeënhalf jaar niet.
Het werd erg duidelijk dat David erachter zat…
…maar ik kon niet snappen waarom.
Ik dacht gewoon: wat is hier aan de hand? Wie is die vent?
Ik probeerde lokaal onderzoek naar hem te doen en zocht op internet.
Ik kende hem als David Hendy.
Ik zocht in telefoongidsen en adresboeken.
Kon niets over hem vinden.
Hij was als een geest.
OP DE VLUCHT SINDS 6 MAANDEN
Ik had de politie gebeld.
Ze zeiden dat Sarah volwassen was.
Het stond haar vrij om haar eigen beslissingen te nemen.
'Waarom verspilt u politietijd?'
Ik moest haar zelf vinden.
Ik wist dat Sarah vermist was en dat ze waarschijnlijk bij Robert was.
Maar…
…waar?
Het was een kwestie van alle plekken waar ze konden zijn geweest doornemen.
Maar je volgt een spoor dat misschien al is doodgelopen.
Je hebt misschien honderd verschillende plekken…
…en je moet ze allemaal nagaan om te zien of ze daar zijn geweest.
'Hallo. U spreekt met Peter Smith.
Hallo? Goedemorgen. Kunt u me alstublieft helpen?
Ik zoek naar m'n dochter.
Haar naam is Sarah.
Goedemorgen. Ik ben Sarahs vader.
Mijn naam is Peter Smith.
Ik zoek informatie. Kunt u me helpen? Ik heb een probleem.
Ik probeer na te gaan wat er is gebeurd.
M'n dochter is verdwenen.
Vermist.'
Toen we bij het safehouse aankwamen, was iedereen gespannen, vooral Rob.
Rob had ontdekt dat Sarahs vader ons probeerde op te sporen.
Eén spoor leidt naar het volgende en het volgende, et cetera.
Een boerderij, een kamer te huur, wat dan ook.
Rob stuurde me op pad om auto's te zoeken.
Ik moest bijhouden welke auto's op bepaalde plekken geparkeerd stonden.
Dan zouden z'n bazen de nummerborden kunnen traceren.
Je moet je door stadium na stadium heen werken.
En als je nauwgezet door elk stadium heen ploetert…
…krijg je uiteindelijk een doorbraak.
Sarah werd gezien toen ze uit een huis in Peterborough kwam.
Dus ik zei: 'Nou…
…wat is het adres van dat huis?'
Ik roep niet. Ik maak geen lawaai.
Het laatste wat ik wil, is ze laten weten dat ik ze zoek.
Want dan vluchten ze.
Hoe kom je een huis binnen dat op slot is?
Je loopt achterom en zoekt een gat.
Als je geen gat kunt vinden, maak je er één.
Je blijft niet helemaal binnen de grenzen van de wet…
…als je dingen probeert uit te vinden. Anders kom je niet ver.
Het huis in Peterborough was helemaal leeg.
Op één kamer na, waar spullen van John en Sarah lagen.
Het leek alsof het er net was neergelegd…
…en ze toen plots moeten gaan.
Ik vond een briefje tussen de papieren.
'Luister, ik heb heel goed nieuws.
Commercial Union, een verzekeringsmaatschappij…
…heeft me een plek als trainee aangeboden…
…en ze betalen 25.000 pond per jaar.'
Dat was een mokerslag.
Dat was wat ze me aan de telefoon had verteld, woord voor woord.
Sarah had een tekst moeten instuderen.
Op dat punt wist ik dat iemand anders de touwtjes in handen had.
Ik kan het niet bewijzen, maar ik ben vrij zeker dat het Robert is.
We kwamen in Sheffield terecht, in een nieuw safehouse op Dorothy Road.
Rob zei dat overal microfoontjes zaten…
…zodat MI5 de veiligheid van het huis kon monitoren.
Ik moest m'n uiterlijk veranderen.
M'n haar moest een centimeter of twee lang zijn…
…en het moest blond zijn, echt witblond.
Rob beval ons om onze echte namen nooit te delen.
Dus werd ik Jamie.
UW KELNER JAMIE
Hij zei: 'Onthul niets over jezelf of je verleden.
Raak niet gehecht aan mensen om je heen.'
Als dekmantel regelde Rob een baan als barman voor me.
Ik werkte in een snackbar onder de naam Betty Smith.
M'n leven bestond uit opstaan, een buskaartje kopen…
…zes tot acht uur werken…
…wachten…
…worden rondgereden tot middernacht…
…surveillance, slapen, en alles weer opnieuw doen.
Opstaan, buskaartje kopen, werken, wachten…
Weken vol stress.
Vijf schoten. De agent werd twee keer geraakt.
Drie mensen stierven door de bom.
Opstaan, buskaartje…
Constant niet weten wat er gaande is.
Uren wachten, lang rondrijden…
Niet weten wie jou volgt, piekeren over wat er gaande is.
Opstaan…
Hier hebben we weer de dood.
Het stapelt zich zo op dat je altijd gestrest bent.
Opstaan, buskaartje…
Slachtoffers zijn naar lokale ziekenhuizen gebracht.
Werken, urenlang wachten, lang rondrijden, slapen.
Elke dag was hetzelfde.
Wakker worden. -Opstaan…
David bracht me naar m'n werk.
Ik werkte. -Wachten.
Wachtte.
David haalde me op. Ik ging weer slapen.
Ik werd wakker. Weer alles hetzelfde. Keer op keer.
Ik werkte als leerling-kapster.
Ik moest elke maand 300 pond huur betalen…
…ook al verdiende ik maar iets meer dan 400 pond.
Mam kreeg steeds minder te zeggen.
Het werd: 'Geef mij het geld, dan geef ik het aan je moeder.
Geef mij de huur.'
Ik had een spaarrekening van 10.000 pond…
…en toen hij dat te weten kwam, begon hij te lachen.
Hij was zo…
Bijna trots op zichzelf.
David overtuigde me ervan om naar de bank te gaan en te liegen.
Ik zei dat ik het geld opnam om m'n eerste auto te komen.
Ik nam het geld op. Het zat in een envelop.
Die gaf ik aan David.
En ik zag het nooit meer terug.
Op een dag kwam David me niet ophalen van m'n werk.
Toen ik hem de ochtend erna aan de telefoon sprak…
…zei ik dat het verkeerd was.
Ik zei: 'Zo ga je niet met mensen om. Je laat me niet op m'n werk achter…
…zodat ik op de vloer moet slapen.'
Ik moest vertrekken, voor m'n eigen welzijn.
Ik zei mam dat het me speet, maar dat ik daar niet meer kon zijn.
Toen ik een jaar alleen woonde…
…kreeg ik weer contact met Jake en m'n vader.
Ik liep de keuken in. Sophie stond er en…
Ja. We omhelsden elkaar en huilden.
Het is verbazend hoe snel je dingen achter je laat als je van iemand houdt.
Toen ik vertrok, begon ik echt te snappen waar hij mee bezig was.
Ik denk dat hij mij uit de weg wilde hebben.
Hij wil haar voor zichzelf.
In 2014, twee jaar nadat ze iets met elkaar kregen…
…vertrokken mam en David uit het huis.
Niemand wist waar ze waren.
Toen Sandra vertrok, dacht ik niet…
…dat m'n kinderen en ik haar voor het laatst hadden gezien.
Ik ging het huis klaarmaken voor de verkoop.
Ik was compleet ontsteld en geschokt toen ik zag dat er op de grote slaapkamer…
…een enorm hangslot van industrieformaat zat.
Dat is het type slot voor een garagebox of berging.
De deur gaf eerder mee dan het slot.
Dat is een slot om iemand mee in of buiten die kamer te houden.
Hier zaten kranten.
Het hele raam was ermee bedekt.
Niemand kon van buitenaf zien wat er in deze kamer gebeurde.
Ik vind het verontrustend en sinister dat je zo ver gaat…
…om te verbergen wat er binnen gebeurt en om zo'n groot slot in huis te plaatsen.
Ik was verbaasd door de post die in het huis lag.
Het waren alle mogelijke rekeningen en laatste waarschuwingen…
…en dagvaardingen die je je kunt voorstellen.
Er zijn hier zoveel brieven.
Rekeningen van de energiemaatschappij, van de telefoonprovider, van de gemeente.
Extra kosten voor een parkeerboete, een belastingaanslag.
Creditcardgegevens, meer parkeerboetes.
Eentje van de hypotheekverstrekker. De hypotheek was maandenlang niet betaald.
Sandra kon niet rood staan en had geen creditcard voor ze hem kende.
Deze trieste financiële toestand is veroorzaakt door David, lijkt me.
De auto waar je moeder en David in reden. Aflossing van de auto niet betaald.
Het is een auto van 35.000 pond. Een luxemodel.
De auto was een cadeau voor mam, maar de lening staat op haar naam.
Feitelijk betaalde ze zelf voor haar cadeau.
Hij vertelde ons altijd dat hij er warmpjes bij zat.
Hij kocht poenige auto's en had dure horloges.
Maar als je dit doorneemt, zie je dat het allemaal nep was.
Ik deed nog wat meer onderzoek.
Ik had het al geprobeerd, maar ik zocht nu verder en harder.
Ik kon nog steeds niets over hem vinden.
Toen kreeg ik een inval en typte ik 'David Hendy oplichter'.
Er verscheen een website over een man die die naam gebruikte…
…maar ook de naam Robert Freegard.
'Oplichter die m'n leven stal.'
'Politie noemt hem kwaadaardig en zegt dat hij een klasse apart is.'
'Robert Freegard, "de poppenspeler", zoals de tabloids hem zullen noemen.'
'Door zich voor te doen als geheim agent in Bond-stijl, heeft Freegard…
…z'n slachtoffers 2 miljoen afhandig gemaakt.'
Toen klikte ik op afbeeldingen.
Bam.
David Hendy is Robert Freegard.
Het is dezelfde man.
Volkomen geschokt. Z'n misdaden zijn weerzinwekkend.
Deze man was bij m'n gezin en we wisten niet wie hij was.
BEDROG
VALSTRIK
KWAADAARDIG