W poprzednich odcinkach:
Londyn był niebezpieczny, ale było to zło, jakie znałam.
Mogłam się wtopić w tłum.
Póki nie zrozumiałam, że im dłużej nikt cię nie widzi,
tym stajesz się mniejsza.
Aż w końcu zupełnie znikasz.
B i B...
...macie siostrę.
Tej tajemnicy nie potrafiłam zdradzić nawet waszemu ojcu.
Czy wasza mama wspomniała na nagraniach o moim ojcu biologicznym?
Została zaatakowana...
mniej więcej w czasie, gdy się urodziłaś.
Zaatakowana?
Mabel...
...moja pierworodna córko.
Gdy tylko cię przytuliłam, wiedziałam, że chcę być twoją matką.
Ale wtedy nie miałam już nad tym kontroli.
Prawda jest taka, że oddanie ciebie nie było moim wyborem.
Odebrano mi cię.
Gdy wyjeżdżałam ze Szkocji, byłam oszołomiona.
Bardzo próbowałam zapomnieć o wszystkim, co się stało.
Mówiłam wam, że gdy wróciłam do Londynu, wpadłam na Gibbsa.
Ale prawda jest taka...
że zanim do tego doszło, minął prawie rok.
Pierwszych kilka tygodni zdawało mi się wymykać.
Do czasu, gdy źle się poczułam.
Nie ma pani grypy, pani Douglas.
- Co za ulga. - Mdłości, zmęczenie, zawroty głowy
to klasyczne objawy wczesnej ciąży.
Chyba nie tego się pani spodziewała.
Czy pamięta pani ostatnią miesiączkę?
Nie wiem.
Może dwa miesiące temu.
I nie przyszła pani wcześniej?
Wie pan, kto jest ojcem?
Pracowałam w Szkocji...
i mój przełożony mnie wykorzystał.
Tylko wtedy mogło do tego dojść.
Rozumiem.
Młode damy są dziś takie wyzwolone.
Nic dziwnego, że dochodzi do takich problemów.
Ma pani w pobliżu rodzinę? Może pani kogoś poprosić o pomoc?
Nie, jestem sama.
A praca? Ma pani środki na utrzymanie dziecka?
Od powrotu do Londynu nie mogę znaleźć pracy.
Cóż...
...dobra wiadomość jest taka, że dziś ma pani opcje.
Usunięcie ciąży jest bezpieczne i zupełnie legalne.
Mogę panu wydać skierowanie.
Przepraszam, ale muszę...
...muszę to przemyśleć.
Oczywiście. Ale nie może pani czekać za długo.
Czas jest na wagę złota.
A więc...
...życzę powodzenia.
W tamtych czasach
nie było zbyt wielu mieszkań dla kolorowych...
...a nie mogłam wrócić do pensjonatu
dla wyspiarek.
Wszakże umarłam.
Dlatego znalazłam miejsce, gdzie nikt nie mógł mnie rozpoznać.
Nie miałam planu ani pomocy.
Życzyłam sobie tylko, aby to coś...
...ten problem...
...jakoś sam zniknął.
Już dużo wcześniej nauczyłam się...
...że jestem zdana na siebie.
Wiem, że nadal się na mnie gniewasz, Covey.
Uwierz mi...
...pieczenie ciasta... na taki ślub... dla ciebie,
nie było moim marzeniem.
Wiem, że tata cię zmusił.
Ja tylko chcę zostać sama.
Trzymaj.
Mam coś dla ciebie.
Od twojej matki.
Gdy opuszczała wyspę, planowała po ciebie wrócić.
Ale poprosiła, abym to przechowała. Na wszelki wypadek.
Żebyś zawsze miała jej cząstkę.
Część mnie miała nadzieję, że może...
...pojawi się tu dzisiaj.
Że jakoś to wszystko naprawi.
Byłaby tu, gdyby mogła.
- Wiem... - Przestań.
Gdyby jej na mnie zależało,
nigdy by mnie nie zostawiła.
Nic od niej nie chcę. Nie uratuje mnie teraz.
Mój tata też nie.
I ty też nie. Więc proszę...
...po prostu odejdź.
Musiałam podjąć decyzję...
...ale nie słyszałam własnych myśli.
Błagałam o jakąś odpowiedź.
Albo znak.
- Witaj, dziecko. Mogę w czymś pomóc? - Przepraszam.
- Kościół zamknięty? - Nie.
Wyglądasz na zmartwioną.
Mogę ci jakoś pomóc?
W porządku. Wyrzuć to z siebie.
Nie ma pani pojęcia,
od jak dawna nikt nie powiedział mi czegoś prawdziwie miłego.
Co dopiero ktoś z wyspy.
Masz kłopoty?
Jesteś w stanie błogosławionym?
W takim razie trafiłaś we właściwe miejsce.
Kiedy ostatnio coś jadłaś?
Czarny Tort
To dom dla samotnych matek zarządzany przez Kościół.
Może pocieszy cię myśl, że nie jesteś sama.
Oferujemy darmowe zakwaterowanie i wyżywienie, a gdy nadejdzie czas,
umieścimy dziecko w kochającej rodzinie,
a ty nie będziesz musiała się o nic martwić.
Jak ci to brzmi?
Lepiej niż to, czego oczekiwałam.
Dziękuję.
Zazwyczaj najpierw przekazujemy informacje wprowadzające,
ale ponieważ jest późno, zostawimy to na rano.
Na razie chciałabym cię przedstawić pozostałym paniom.
Cisza, dziewczęta.
Witam wszystkich. To Eleanor.
Dołączy teraz do nas
i mam nadzieję, że poczuje się tu jak w domu.
Oczywiście, siostro.
- Miło nam. - Hej!
Siostro, mogę przynieść Eleanor talerz?
Tak, możesz. Dziękuję, kochanie.
Jestem Irene.
Co powiesz na gulasz wołowy?
Szczerze mówiąc,
ostatnio mało rzeczy nie zwracam.
Na początku jadłam tylko kanapki z serem i marmite.
Zjadłem chyba tyle kanapek z serem i marmite, ile ważę.
Może rosół z chlebem i masłem?
To powinno pomóc na żołądek.
- Brzmi idealnie. - Który to miesiąc?
Chyba prawie trzeci.
U mnie jest podobnie, więc urodzimy w zbliżonym czasie.
Super.
Nadal jesteś z ojcem dziecka?
Nie martw się.
Większość tutaj jest w podobnej sytuacji.
Jestem szczęściarą.
Z moim chłopakiem, Tommym,
jestem już prawie dwa lata.
Wie, czemu tu jesteś?
Tak.
Ale nie chciał, bym tu przychodziła.
Co masz na myśli? Dlaczego?
Wybacz, nie chcę być wścibska.
Nie mów niczego, czego nie chcesz.
Ale wiedz, że bardzo dobrze dochowuję tajemnicy.
Moi rodzice nigdy go nie akceptowali.
Zmusili mnie bym tu przyszła.
Mówią wszystkim, że studiuję w Brukseli.
Ale ja i Tommy mamy plan.
Wymknie się ze mną, gdy urodzi się dziecko.
Pobierzemy się i zatrzymamy Henry’ego.
To na pewno będzie chłopiec. Ja to wiem.
Tommy chce go nazwać po ojcu.
Niezły plan.
Gdzie się udacie?
- Macie gdzie mieszkać? - Jeszcze nie,
ale Tommy ma dobrą pracę w fabryce i oszczędza.
Myślisz, że oszalałam?
Nie, wcale nie.
Myślę, że naprawdę chcesz być mamą.
A ty?
Nie.
Nie teraz, a może nigdy.
Tak czy inaczej, jesteś w dobrym towarzystwie.
Cieszę się, że tu trafiłaś.
Miałaś wczoraj wszystko, czego potrzebowałaś w sali sypialnej?
Tak. Dziękuję. Było wygodnie i cicho.
To dobrze. Cieszę się, że się zadomawiasz.
A teraz kilka zasad.
Jak już mówiłam, za pobyt tutaj nie musisz płacić,
ale aby pokryć wydatki,
oczekuje się, że dziewczęta będą pomagać w gotowaniu i sprzątaniu.
Jesteś na to gotowa?
Oczywiście.
- Nie boję się odrobiny ciężkiej pracy. - Dobrze to słyszeć.
Teraz musisz sama wypełnić te formularze.
Data urodzenia i tak dalej.
Jeżeli mogę spytać...
jakiej rasy jest ojciec dziecka?
Cóż...
...jest Szkotem.
Dobrze. Ostatnia sprawa.
Podpisując to,
pozwalasz Kościołowi znaleźć dziecku dobry dom,
ze stabilną rodziną.
- Rozumiesz, Eleanor? - Tak.
Chcę to przejść i kontynuować moje życie.
Podejmujesz właściwą decyzję. Dla siebie i twojego dziecka.
Od tego momentu moje dni były zapełnione.
Praca była ciężka i trwała...
...od świtu do zmierzchu.
Ale była też mile widzianą odskocznią.
Tak więc litościwie miesiące mijały szybko.
Robiłam, co mogłam,
by nie myśleć o tym, co się działo wewnątrz mojego ciała.
Idealny odgłos bicia serca dziecka.
Chcesz posłuchać?
Nie, dziękuję.
Czujesz ostatnio kopnięcia?
Na ogół dziecko w tej fazie staje się bardzo aktywne.
Nie wiem. Nie zauważyłam.
Maluch powinien mieć teraz rozmiar główki sałaty.
Uwielbiają się obracać i robić fikołki.
Wolałabym nie wiedzieć. Dziękuję.
Jeśli to pani nie robi różnicy.
Jak chcesz.
Wejdź na wagę.
Od ostatniej wizyty za mało zyskałaś.
Wszystko zwracam.
Dość późno, jak na poranne mdłości ciążowe.
Choć niektóre kobiety czują się źle aż do porodu.
Czy twoja matka miała tak, gdy się ciebie spodziewała?
Nie wiem.
Ale przez to mdli mnie cały czas.
Widzę, że próbujesz zdystansować się od tego dziecka
i to jest w porządku. Rozumiem.
Ale tam jest dziecko, czy ci się to podoba, czy nie.
Jeśli nie będziesz mu podawać potrzebnych teraz składników,
będzie chorowitym dzieckiem i nikt nie będzie chciał go adoptować.
Co mam robić?
Zwracam wszystko, co zjem.
Jedz częściej, a mniejsze porcje.
Możesz jeść tylko frytki lub kiszone ogórki czy herbatniki.
Znajdź coś, czego nie zwracasz i jedz to codziennie.
Rozumiesz?
O co chodzi?
O Tommy’ego.
Zmienił zdanie.
Irene.
Mówi, że jednak nie jest gotowy, aby być ojcem.
Nie przyjdzie po nas.
Nie mogę pozwolić im zabrać mojego dziecka.
Podpisałaś dokument, prawda?
Jak my wszystkie.
Ale...
...może znajdę jakiś sposób.
Może ucieknę z nim po narodzinach, gdy nikt nie będzie patrzeć.
Może wychowam go sama.
O co ja ciebie proszę?
Jesteś tu z własnej woli.
Nikt cię nie zmuszał.
Jak masz to zrozumieć?
Już ci mówiłam, że umiem dochować tajemnicy.
Jeśli powiem ci o jednej z moich, obiecasz, że zrobisz to samo?
Oczywiście.
Zanim tu trafiłam, pracowałam w biurze.
Mój szef był dla mnie bardzo miły.
Myślałam, że mogę mu ufać.
Ale pewnego dnia...
...zaatakował mnie.
Tak znalazłam się tutaj.
Nie miałam pojęcia.
To dziecko nie zostało poczęte z miłości.
W przeciwieństwie do twojego.
Chociaż tak wiele nas różni, jakimś zrządzeniem losu
znalazłyśmy się w tym samym kłopotliwym położeniu.
Rodzice prawie ze mną nie rozmawiają.
Wszyscy się ode mnie odwrócili.
Irene.
Jeżeli czegoś się nauczyłam,
to tego, że tak naprawdę można liczyć tylko na siebie.
Musisz szczerze odpowiedzieć na pytanie:
czy dasz radę wychować to dziecko sama?
Czy znajdziesz pracę...
i mieszkanie?
Czy będziesz potrafiła codziennie patrzeć w twarz tego dziecka
i przypominać sobie jego ojca?
Wiem, że ja bym tak nie umiała.
Ale ja chcę tego dziecka.
Jak mogę go ot tak oddać?
Musisz robić to, co ja...
...i pamiętać, że nie jest twoje.
Należy do innej kobiety, do innej rodziny...
...i będzie miało z nimi dobre życie.
Lepsze niż to, co ty czy ja możemy mu dać.
Im szybciej to przetrwamy, tym szybciej możemy o wszystkim zapomnieć.
Dalej, dziewczyny. To nie spotkanie towarzyskie. Nie macie obowiązków?
Już idę, siostro Janette.
Tu jest. Chwalmy Pana.
Silne i stabilne.
Masz w sobie małego wojownika, Eleanor.
Czekaj.
- Mogę posłuchać? - Oczywiście.
Tutaj. Posłuchaj.
- Jak szybko. - To normalne.
Rosną tak szybko,
że serce musi mocno pompować, by nadążyć.
- Potrzebujesz czegoś, zanim wyjdę? - Nie, dziękuję.
Nie wiem, co będę robić cały dzień.
- Nic do roboty. - Na twoim miejscu
cieszyłabym, mogąc odpocząć od szorowania brudów.
Miłego odpoczynku.
To prawda.
- Tak jest łatwiej. - Dziękuję.
Jest przy łóżku.
Może wrócę, gdy zaśnie.
Czułam wcześniej nieśmiałe trzepotanie, ale je ignorowałam.
Teraz po raz pierwszy
zaczęłam zastanawiać się nad tym rosnącym we mnie małym życiem.
Czy to był chłopiec, czy...
...dziewczynka?
Miałaby moje oczy...
...lub uśmiech mojej matki?
Jakie nadzieje i marzenia mogłaby mieć pewnego dnia?
Irene?
- O co chodzi? Co się dzieje? - Coś jest nie tak.
Boli!
Obudźcie siostrę Madeline. Irene potrzebuje pomocy!
Proszę, już. Szybko!
Brzuch mam twardy jak pięść.
- Co się ze mną dzieje? - Nie wiem.
Ściśnij moją dłoń, gdy zaboli.
Gdy Irene zaczęła nocą rodzić, nie miałyśmy pojęcia, czym jest poród.
Wszystko w porządku, Irene. Uspokój się. Zabieramy cię do szpitala.
Niczego nam nie wyjaśniono.
Co z nią nie tak? Nic jej nie będzie?
Dziecko się rodzi. Wszystko w porządku.
Wszystko otaczał nimb tajemnicy.
Wracajcie do łóżek. To nie wasza sprawa.
Pozostało mi tylko czekać.
Irene, tak się martwiłam. Jak poszło?
Musi odpocząć. Ty też.
Daj jej spokój i pozwól jej spać.
Zajrzę do ciebie później.
Jak się czujesz?
Wszystko w porządku?
Gdzie mały Henry?
Myliłam się.
To nie był chłopiec.
Zapewne jest teraz w żłobku.
Jak się czuje?
Jak ją nazwałaś?
Nie dałam jej imienia.
Ale powiedzieli,
że to trzecie dziecko w tym miesiącu.
We wszystkich formularzach napisali „dziecko numer trzy”.
Chociaż to nie chłopiec, jak planowałaś...
...i tak poczujesz się lepiej, jeśli dasz jej imię.
Takie, które ma dla ciebie znaczenie.
Ale to nie moje dziecko.
Więc nazywanie jej chyba nie ma sensu?
To tylko dziecko numer trzy.
A twoje będzie numer cztery.
Lub pięć...
...lub sześć.
Im szybciej zaczniemy żyć swoim życiem
i zapomnimy o tym, tym lepiej.
Nieprawdaż?
Dziś dzień adopcji.
Mam nadzieję, że któraś z tych par polubi dziecko numer trzy.
Pomodlisz się za mnie?
Oczywiście.
Jest taka piękna. Na pewno będą o nią walczyć.
Oby.
Czuję się jak mleczna krowa.
Po co nas tu trzymają sześć tygodni,
skoro jest mleko modyfikowane?
Chodzi o cenę.
I tak jest najlepiej dla dziecka.
A co z nami?
Nie uwierzyła ci, prawda?
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Eleanor, czemu wstałaś z łóżka?
Przepraszam. Nie mogę znaleźć wygodnej pozycji.
No to szkoda. Położna wyraziła się jasno.
Wracasz do łóżka, dopóki nie otrzymasz innego polecenia.
Podłogi same się nie wyszorują, prawda, Irene?
Idę, siostro.
Oddychaj głęboko i miarowo, Covey.
Głęboko i miarowo.
Patrz pod nogi.
Nie jedziesz ze mną?
Oddychaj głęboko i miarowo.
Eleanor, musisz oddychać.
Jeśli kiedyś chcesz pływać samodzielnie, moja dziewczynko,
musisz nauczyć się kontrolować oddech.
Oddychaj głęboko i miarowo. Jedno pociągnięcie za drugim.
Gotowa na ponowną próbę?
- Czego się boisz? - Tego, co tam jest. Czego nie widzę.
Musisz oddychać, Eleanor.
Głęboki i miarowy oddech, a ja będę tuż obok.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Chcę widzieć.
Uspokój się. Zawsze tak robimy.
Tak będzie najlepiej.
Nie!
Muszę widzieć!
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Właśnie tak.
Wydech.
Wdech.
Wydech.
Czy dziecko jest zdrowe?
Pani Sheilo, czy dziecko jest zdrowe?
Pani Sheilo, proszę.
Gratulacje.
Zdrowa, kwitnąca dziewczynka.
- Jesteś taka słodka. - Tak łatwo znajdzie dom.
Czas karmienia.
Połóż się.
„Łatwo znajdzie dom”.
Oczywiście, moja kochana dziewczynko z burzą czarnych włosów
i znamieniem na idealnej, różowej główce.
No dalej, Eleanor.
Dziecko zassie lepiej, jeśli się trochę opuścisz.
Ma na imię Mathilda.
Zanim cię poznałam, moja pierworodna córko, bałam się, że będziesz przypominać
o tym okropieństwie, które mi się przytrafiło...
...ale nagle i niespodziewanie moja przeszłość przestała się liczyć.
Nagle stałaś się moją przyszłością.
Moim wszystkim.
Co dwie godziny karmisz ją w żłobku.
Bez wyjątków.
Będziemy cię budzić na karmienia.
- Nie mogę. Zabierz ją. - Broda od piersi.
Proszę! Nie mogę.
- Spróbuj. - Zabierz ją. Nie mogę.
- Musi zjeść. Broda do góry. - Co tu się dzieje?
Nieważne, co robię, to dziecko nie chce jeść.
Cicho, dziecko. Odchyl bródkę dziecka.
Już próbowałam. Nie jestem maszyną.
Po prostu... zabierz ją.
- Nie mogę. - Spróbuj. Jest bardzo głodna.
Odchyl brodę dziecka.
- Ugryzła mnie! - Cicho, Irene.
Nie przestawaj.
Widzisz?
- Stale przestaje. - Dobry Boże.
Pozwólcie mi wrócić do pracy. Nie mogę tego robić.
Nie chce ssać. Mamy inny wybór?
Tylko ją zdenerwowałaś.
Odprowadź Eleanor do sali sypialnej.
Mogę z nią jeszcze chwilę posiedzieć?
Mało zjadła w szpitalu.
Trzymamy się planu.
Ułatwia to im przejście po znalezieniu domu.
No dalej, Irene.
Udało ci się.
Jesteś o krok bliżej mety.
Jak się czujesz?
- Inaczej. - Oczywiście.
Wkrótce poczujesz się, jak rozpłatany indyk.
Musisz to założyć...
by wyleczyć dolne partie.
To niełatwe,
ale przywykniesz, jak do wszystkiego w tym piekle.
Jak miło.
- Ty to zrobiłaś? - Razem z innymi dziewczynami.
Uznałyśmy, że najwyższy czas,
abyśmy otrzymały odrobinę uznania.
Uczczenia.
Po tym, co przeszłyśmy.
Wiesz, co mam na myśli?
Tak.
Zwłaszcza że dostajemy tylko kilka dni odpoczynku,
zanim wracamy do pracy.
- Przynajmniej odpoczywamy przy karmieniu. - Odpoczywamy?
Wolę szorować podłogi, aż mi ręce krwawią.
- Przestań. - Co?
Udawać, że twoje dziecko cię nie obchodzi.
To nie moje dziecko. Pamiętasz?
Przepraszam, że to powiedziałam.
Ale to było miesiące temu.
Nie wiedziałam. Nie mogłam wiedzieć.
Teraz, gdy wiem, sądzę...
...że może powinnaś spróbować nawiązać z nią więź.
Nie mogę.
Wiem, że nie jest moja.
Ale jeśli będziesz się cieszyć tym czasem...
...karmieniem, uspokajaniem...
...może będziesz mniej nieszczęśliwa.
Może za wiele lat...
...będzie to dla ciebie bardzo ważne.
Nie możesz spróbować?
Wiem, że masz dość udawania.
Uwierz, rozumiem, jakie to trudne.
Nie martw się o mnie, Eleanor.
Za kilka tygodni będzie po wszystkim.
Będę mogła kontynuować moje życie.
Obie będziemy mogły.
Pora na karmienie.
Słyszę cię. Wiem.
Gdzie Irene?
To nie twoja sprawa, ale została wypisana.
Nie minęło jeszcze sześć tygodni.
Nie mogła i nie chciała karmić piersią. Musieliśmy zwolnić łóżko.
Gdzie poszła?
- Do domu. - Domu?
- Z rodzicami? - Przyjechali ją odebrać po południu.
Ciepło ją powitali.
Nie mogą się doczekać dalszego życia jako rodzina.
Teraz już cicho.
Mamy tu głodne dziecko.
Witaj, Mathildo. Jesteś głodna, słodka córeczko?
Jestem tu.
To wysypka. Straszna sprawa.
Wszystkie małe szczeliny...
Gdzie się wybierasz?
Nie wiem.
Po prostu...
...muszę się stąd wydostać.
I muszę zabrać ją ze sobą.
Rozumiem.
- Tak? - Oczywiście.
To normalne, że tak się czujesz tuż po porodzie.
Ale powiedz mi,
jak daleko zajdziesz, mając dwie pieluchy i koc?
Dziecko tego nie przeżyje. Ty też nie.
Nie myślisz dość jasno, by podejmować taką decyzję.
Pobudki przez całą noc,
prawie nie jesz i nie śpisz.
Może trochę odpoczniesz?
I porozmawiamy o tym rano.
Racja.
Przepraszam za zmartwienia, siostro.
Nic się nie stało.
Idź się przespać.
W tej chwili jesteś we mgle...
...ale jutro wszystko się rozjaśni.
Obiecuję.
Przyzwyczaiłam się do udawania.
Udawania, że wychowywała mnie babcia w górach,
udawania, że jestem pielęgniarką-sierotą.
A teraz udawałam, że jestem tą samą osobą,
która weszła do tego domu samotnych matek.
Młodą kobietą, która nie chciała zostać matką ani się na nią nie nadawała.
Ale wiedziałam coś, czego nie wiedziała siostra Madeline.
Wiedziałem, że miłość wystarcza, bym nadawała się na rodzica.
Że byłam odpowiednia.
Musiałem tylko poczekać na odpowiedni moment, aby to udowodnić.
Wkrótce wrócę do domu, moja córeczko.
Statek odpływa za godzinę, Mathildo.
Zdążysz, jeśli się pospieszysz.
Napiszę, gdy dotrę do Ameryki i wtedy wrócę po Covey.
Znajdę bezpieczne miejsce i zaczniemy od nowa.
Proszę. To moja działka. Pieniądze za tort.
Nie mogę tego przyjąć. Masz własną rodzinę.
Ty nią jesteś.
Obiecaj mi...
...że ją ochronisz
i będziesz ją codziennie za mnie przytulać.
Obiecuję.
Idź już.
Idź. Zanim stracisz odwagę.
Gdzie Mathilda?
Czemu mnie nie obudzono na karmienie czy poranne obowiązki?
Nasz błąd.
Ubierz się i idź do kuchni, dobrze?
Siostro Madeline?
- Co za piękność. - Jest absolutnie doskonała.
Spójrz, Ron. Uśmiechnęła się do mnie.
Co robicie?
Zajmę się tym.
- Witaj. - Siostro Madeline, musisz to przerwać.
- Proszę. - Wszystko gra.
- Oddajcie ją! Jest moja! - Wszystko gra.
- Okłamałaś mnie! - Nie.
Proszę, nie rób mi tego.
- Proszę. - Dobrze.
- Zmieniłam zdanie. Cofam to. - Za późno!
Nie wiedziałam, co robię. Nie wiedziałam, co podpisuję.
- Proszę, chcę ją! - Chodź.
Proszę! To moje dziecko!
Nie! Mathildo!
Nie!
Proszę!
Modlili się o dziecko od lat.
Zgodzili się na moją prośbę, by dać jej na drugie imię Mathilda, więc...
...część ciebie zawsze będzie z nią.
Może zapewni ci to pocieszenie.
Chodź, kochanie.
Spakuję cię i wyjedziesz.
Dokąd pójdę?
Zrobiłaś coś dobrego.
Bóg cię poprowadzi, dziecko.
Nie dowiem się, co zatrzymało moją mamę.
Ale wierzę całym sercem...
...że chciała po mnie wrócić.
Muszę w to wierzyć.
Tygodniami...
snułam się po ulicach, mając nadzieję, że cię znajdę.
Dajcie swój głos teraz, bracia i siostry. Niech poznają nasze brzemię!
- Milczenie nasila nasz ból! - I wtedy go ujrzałam.
- Mój powód, by dalej żyć. - Dlatego pytam: kto nas ocali?
My to zrobimy!
Gdyby Gibbs Grant wiedział, w co się tego dnia pakuje,
gdy prawie wpadłam pod autobus, zamiast w jego ramiona...
...wątpię, by do mnie podszedł.
Ale jestem niezmiernie wdzięczna, że to zrobił.
Jestem też równie wdzięczna za czas spędzony z tobą...
...Mabel Mathildo.
Musisz wiedzieć, ma pierworodna córko,
że choć nie miałam odwagi powiedzieć o tobie rodzinie...
zawsze jesteś tutaj ze mną, z nami.
Jesteś wszędzie.
Wiedz o tym.
Przepraszam. Po prostu...
...potrzebuję przerwy.
Byron...
...żonkile.
Tak bardzo przepraszam...
...za brak zapowiedzi
i wybiegnięcie wczoraj jak wariatka.
Mabel.
Chodź.
Musisz coś zobaczyć.
Mama miała obsesję na punkcie tego ogrodu.
Teraz, jak opowiedziała o kwitnących żonkilach,
gdy się urodziłaś,
te kwiaty posadziła dla ciebie.
Mabel, mam nadzieję, że pocieszy cię wiedza,
że nie jesteś sama na tym świecie.
Zbliżając się do końca mojego czasu tutaj,
czuję, że moja matka jest mi bliższa niż kiedykolwiek wcześniej.
Gdybym tylko miała więcej czasu, by dowiedzieć się, co się z nią stało.
Może wy zrobicie to dla mnie, kochani.
B i B,
nie wiem, jak się poczujecie po wysłuchaniu tego wszystkiego.
Możecie być źli...
Możecie zastanawiać się, czy kiedykolwiek naprawdę mnie znaliście.
Słowa, które musicie usłyszeć, są następujące:
zawsze mnie doskonale znaliście.
Jestem waszą matką.
Moje dzieci, dotarłam do końca mojej historii.
To jest mój koniec.
Wiem, oczywiście,
że zostawiam was z tyloma pytaniami bez odpowiedzi.
Szczególnie...
...dotyczących mojego ślubu.
Zrozumiem, jeśli nadal będziecie chcieli poznać odpowiedzi.
Zasługujecie na to, by wiedzieć, że wciąż jest ktoś,
kto może ich wam udzielić.
Ktoś, kto wie, co się naprawdę stało.
Choć muszę przyznać,
boję się, co sobie pomyślicie, jeżeli poznacie prawdę.
Dlatego proszę, zanim zaczniecie grzebać w przeszłości, wiedzcie,
że odpowiedź może być inna, niż się spodziewacie.
I proszę...
...spróbujcie zrozumieć, że nic tej nocy nie było proste.
Ale ostatecznie...
...trzeba to było zrobić.
Napisy: Szymon Cegiełka