Iwan mo sa labas at umalis ka na!
THE LAW ACCORDING TO LIDIA POËT
Puwedeng napatay rin kayo.
Bakit di n'yo binalaan ang awtoridad?
Isinara n'yo ang kaso pagkatapos ng pagkamatay ni Carlos Pancaldi.
Ba't namin sasabihin sa kanila?
Anong oras n'yo nakita ang bangkay?
Mga alas-sais.
Oo.
Bago iyon,
may nakita kaming sumakay sa karwahe namin.
Baka ang asesino.
Bakit mo naisip na asesino siya, Lidia?
Isang beses lang siya bumaril, diretso sa noo.
Hindi siya baguhan.
Paano niya nalamang makikipagkita tayo?
Hindi ko alam.
Ano'ng pinag-uusapan n'yo?
Nagbenta si Nitti ng mga sekretong dokumento kay Brusaferro.
Nangako siyang ibubunyag sa akin ang laman ng mga 'yon.
Kaya kami nandito.
Pero may naunang dumating sa amin.
At ano'ng nangyari sa mga dokumento?
Nasa loob sila ng isang bihirang aklat.
Isang ika-17 siglong edisyon ng Pangungumpisal ni San Agustin.
Hinanap namin sa bahay ni Attila, pero di namin nakita.
Magaling.
Nanggulo din kayo ng lugar ng krimen. Magaling. Binabati ko kayo.
At nagtataka ka bakit di namin sinabi sa awtoridad?
Tama na, Jacopo.
Tama siya.
Oo, tama siya.
Akala namin tama ang ginagawa namin.
Pero mali kayo, Lidia.
Ano'ng ginagawa mo sa gitna ng gabi kasama si Jacopo sa Belvedere del Vitozzi?
Matagal na ba dito 'yan?
-Alin? -Ang nakakakilabot na bagay doon.
Ang "nakakakilabot" na 'yan ay pendulo mula sa lumang pabrika ng Schwarzenberg.
Walo lang iyan sa buong Italya.
Mabuti naman.
Bigay ni Senador Cravero bilang tanda ng pakikipagkaibigan
-Sasagot ka ba? -Enrico, tanawan 'yon.
Ano'ng ginagawa ko? Hinahangaan ko ang tanawin ng Turin mula sa itaas.
-Tama. -Ang ganda.
-Pumunta tayo. -Oo naman.
-Maganda doon. -Pupunta tayo.
Mm-hmm.
Lidia.
Mahal kong kapatid.
Oo.
Tumakbo ako sa Parlyamento para sa 'yo.
Alam ko.
Nagkasakit ako sa sikmura.
Pasensiya na. Tama ka.
Naroon kami para makipagkita.
Umaasa kami
na malaman ang dahilan sa likod ng pagpatay kay Attila Brusaferro.
Di magtatagal, iimbestigahan ko ang pagkamatay mo.
Kalokohan.
Counselor? Nasa telepono si Senador Cravero.
Pumasok na ang resulta.
Magandang umaga, Senador.
Naiintindihan ko.
Salamat.
Ano?
25,231 na boto.
Ibig sabihin?
Nanalo ako.
Mga kupita!
-Magaling. -Mauna ka.
Heto. Paumanhin.
Oras na mabasa mo ang mga linyang ito, mahal kong Lidia, ay nakaalis na ako.
Alam kong katangahan ang paalam na ito,
pero ako rin.
At baka mapakinabangan ako ng Roma sa ganito.
Sumasaiyo, Jacopo.
Nasaan ang lahat?
Naghahanap ng trabaho, sana. Magsasara na kami.
Ano'ng sinasabi mo?
Nagustuhan ni G. Costa ang mungkahi ko.
At ilang araw lang ay lilipat na ako sa Roma.
At magsisimula ako ng bagong sosyalistang pahayagan.
Naisip kong sabihin sa 'yo, baka gusto mong sumali.
Hindi, salamat.
Paano ang kapatid ko?
Ang imbestigasyon at lahat?
Cesare, patay na si Nitti.
Naglunsad ng imbestigasyon ang piskal.
Ang tanging magagawa natin ay hayaan silang mag-imbestiga nang payapa.
Ginawa natin ang lahat.
Kailangan lang nating magtiwala sa pampublikong piskal.
Iyon pala.
Ano?
Nagseselos ka?
Sa piskal?
-Di ba? -Ano'ng kinalaman ng selos?
-Puwede nating hanapin ang pumatay. -Ginawa na natin.
-Hindi, di pa. -Oo.
-Puwede na nating gawin. -Sinubukan na natin.
Nasa piskal na ngayon. Di na tayo puwedeng mangialam.
-Cesare, wala nang… -Tama na. Jacopo, naiintindihan ko.
Hayaan natin silang mag-imbestiga nang payapa.
Di ko maalala ang pangalan ng nagmamaneho o ang hitsura ng karwahe.
May kasama akong binibini,
at dinala kami ng kasama mo sa Belvedere Vitozzi.
Kung matutulungan mo ako…
Narito ba ang binibini?
Palagi kang nanghihimasok.
Paumanhin?
Wala, wala akong sinabi.
Siyempre. Alam ko na di mo ako puwedeng pagbigyan, pero di ko dala.
Baka puwede mong kuwentahin, at pag-uwi…
Lidia!
Ano'ng ginagawa mo rito? Akala ko ipagdiriwang mo ang pagkapanalo ni Enrico.
Ay, hindi.
Mukhang pareho tayo ng ideya.
Na?
Puwedeng humiram ng 40 sentimo?
Maaaring malaman kung para saan?
Sinasabi sa akin ni G. Giovanni dito na kahapon,
matapos tayong iwan sa belvedere, dinala niya ang kaibigan natin sa labas ng bayan.
At sa 40 sentimo, ihahatid niya tayo doon. Pero wala akong pera.
Kung dalawa kayo, 50.
Limampu.
May dala siya.
Sino'ng nagbigay ng permisong pumasok ka?
Bahay ko pa rin ito.
At lugar pa rin ito ng krimen.
Nagsasagawa kami ng paghahanap.
Kung ang Pangungumpisal ni San Agustin, nagsasayang ka ng oras.
Siyempre.
Di sa minamaliit kita, G. Brusaferro,
pero makakatulong din siguro ang awtoridad, 'no?
Sige.
Tenyente Galli, pag-igihan mo.
Kung narito ang aklat, kailangan nating mahanap.
Sige na.
Binigay lang sa 'yo ng tiyo mo nang walang sinasabi?
Iniwan niya sa akin itong sulat.
"Pamangkin, gamitin mo ito para gawin mo ang ninanais mo.'
Ito ang kalahati ng pinagbentahan ng bilya na ibinigay sa kanya.
Magandang regalo.
Pipilitin ako ni Papa na ibalik ito.
Kakausapin ko ang ama mo.
Di niya mapipigilan ang tiyo mo na iregalo iyan.
-Alam mo ba ang gagawin mo diyan? -Kakausapin ko si Paolo.
Siyempre. Magiging pamilya na kayo.
Mahal ko!
Di n'yo mapaniniwalaan ang sasabihin ko.
Ginawa kang Ministro ng Hustisya.
Wag kang masyadong magpadala. Bakit? Tingin mo posible?
Ewan ko, Enrico. Sabihin mo ano'ng nangyari?
Kakatawag lang ni Senador Cravero.
Gusto niya akong ipakilala kay Punong Ministro Depretis.
Nasa Turin siya bukas,
at bago ang hapunan, gusto niya ng maliit na pagtitipon.
-Dito? -Oo.
Iniisip ko chocolat chaud. Tingin mo?
Hindi, Papa. Siya ay 190 taon na. Baka di siya matunawan.
Marianna, pakiusap wag kang bastos.
Albertina? May mga sangkap ba para sa chocolat chaud?
Chocolat chaud pour le président!
Ganito ba siya noong kinasal kayo?
Parehong-pareho.
Minahal ko siya sa unang pagkikita.
Gaya mo kay Paolo.
Ganoon nga. Sa unang tingin pa lang.
BAHAY-PANULUYAN
Pagbati.
-Pagbati. -Pagbati.
-Cognac? -Mm-hmm.
Bino lang ang mayroon kami dito. O grappa.
Grappa. Mula sa Nebbiolo?
Dalawang grappa. Ayos na iyon.
Apat na sentimo.
Sige.
-Gusto niya ako. -Mm-hmm.
Paumanhin, may mga kuwarto ba kayo, o nagbebenta lang kayo ng inumin?
Naliligaw ba kayo?
Hindi. Nasa tamang lugar kami.
Oo.
Isa lang ang kuwarto namin.
Isang lira bawat gabi.
Isang lira at sampung sentimo kung gusto n'yo ring magpalaba.
Bwisit na kakuriputan. Heto.
At mayroon ba kayong listahan ng mga bisita kung saan kami pipirma?
Sumunod kayo.
May plano ba tayo?
Wala dito, Piskal.
Ano'ng inaasahan mo? Na itinago ni Attila ang aklat sa pader?
Sarado ba talaga ang tsiminea na 'yon?
Di pa namin 'yan ginamit.
Pangungumpisal.
Ikalawang tomo.
Jacopo.
Très bien.
-Natulog dito ang asesino. -Oo.
Kung tumuloy siya dito, alam nating di siya mula sa lungsod.
Sayang di siya nag-iwan ng numero.
Matatanong ko sana kung magkano ang magpapatay ng pampublikong piskal.
Ay, sige. Pasensiya na.
Di ko alam na ganoon pala kaseryoso.
Ni di ko alam kung seryoso ito.
Alam ko lang na di niya ipinaparamdam na di ako sapat.
Bakit? Sino'ng nagpaparamdam sa 'yo no'n, Lidia?
Halika na.
Di tayo makakahanap ng karwahe, mahal.
Ikinalulungkot kong sabihin,
na patuloy mong mararamdaman na di ka sapat hanggang bukas ng umaga.
Oo, talaga.
Kung matataranta kami tuwing mawawala ang hipag ko,
baka namatay na kami sa atake sa puso.
Ang totoo, di ko naisip na mananalo ka Counselor.
Mataas pa rin pala ang pagtingin kay Depretis sa bansang ito.
Masaya lang akong magkaroon ng pagkakataong maglingkod sa bayan.
Kapag nasa Roma ka, dapat makilala mo ang pinsan ko.
-Inaasahan ka niya. -Oo naman.
Marianna, ayos ka lang?
Medyo kinakabahan siya sa darating na araw ng kasal, di ba?
Mahal, doon muna tayo sa kabilang kwarto?
Hindi.
May sasabihin ako.
Paolo…
napakabuti mong tao.
At minahal kita mula sa unang beses na nakita kita.
At ganoon pa rin, higit kailanman.
Pero di kita puwedeng pakasalan.
Bakit?
Di mo pwedeng gawin ito.
-Duke, pakiusap, di ito ang oras. -Pakiusap, Counselor.
Pagbibigyan ba natin ito?
Papa, pakiusap. Marianna.
Kausapin mo ang anak mo. Ayusin mo ito.
Di ito ang oras para mag-alinlangan.
Wag kang mag-alala. Kami na ang bahala.
Hindi, Enrico. May karapatang magsalita si Mariana.
Kahit sa araw ng kasal.
Mahal, maupo ka.
Magsalita ka.
Alam mong di mo kailangang magpakasal.
Kung may nagpabago sa isip mo, sabihin mo lang.
Senyora, ano'ng sinasabi mo?
Di mo ba nakikitang umaarte siya na parang bata?
Kaunting respeto, pakiusap.
Wag kang magsalita nang ganyan sa bahay namin.
-Tama na. Aalis na ako. -Umalis na kayo.
At ipapaalala ko, nasa Parlyamento ang asawa ko!
Nahalal pa lang ako, di pa ako umuupo.
Mismo.
Pero sang-ayon ako sa sinabi ng asawa ko.
Sige.
Paolo.
Lilipat na ako sa Roma sa loob ng ilang araw.
Nagmungkahi ako kay G. Costa
para sa isang pahayagan.
At tinanggap
niya?
Nagustuhan niya pati ang pangalan.
Ang Martilyo.
Mabuti.
Gusto kong sabihin sa 'yo.
Salamat. Ako ay…
masaya para sa iyo.
Karapat-dapat ka.
Karapat-dapat ako sa grappa.
Bakit mo dinala ang binibini sa ganitong lugar?
Ano?
Di mo siya kilala.
Siya ang nagdala sa akin.
Kasal siya sa isang matagumpay na tao, pero di niya ito mahal.
At di ko siya mapakawalan.
Nakaisip kami ng paraan para makawala sa asawa niya.
Kaya kami nandito.
May kikitain ba kayo dapat?
Isang lalaki
na kayang alisin ang aming…
problema.
Naiintindihan mo ba?
Giulio raw ang pangalan niya at magkikita dapat kami dito.
Pero mukhang niloloko niya lang kami.
Mario ang pangalan niya.
Hindi Giulio.
PARA KAY LIDIA
Mahal kong Lidia,
Wala akong nais kung di ang magsulat ng taos-pusong pamamaalam,
pero puro imahe lang ang pumapasok sa isip ko.
Ang basong inihagis mo sa larawan ng ama mo
noong gabing una tayong nagkita.
-Sino ka? -Ako si Jacopo Barberis.
Ang damitan ni Dargèné, kung saan tayo naghintay para sa Marquis de Clermont.
Gusto mong pumusta?
Ikaw at ako sa bisikleta ko.
O ikaw na nakaupo sa may bintana.
Ikaw sa kusina ko ng hatinggabi.
Sa oras na mabasa mo ang mga linyang ito, Lidia, nakaalis na ako.
Alam kong katangahan ang paalam na ito,
pero ako rin.
At marahil ang Roma ay makikinabang sa akin.
Sumasaiyo, Jacopo.
Ano'ng…
Ano'ng ginawa mo, inakit mo ang tagabantay?
Mario Garrone ang pangalan ng asesino.
Nakatira siya sa Grugliasco, sa isang kubo sa kagubatan.
Sa tingin ko, oras na para ipaalam sa awtoridad.
Oo.
Ayos ka lang?
Humihingi ako ng tawad sa inyo.
Lalo na sa iyo, Barberis.
Nakahanap ng napakaraming impormasyon ang kaibigan mong si Brusaferro.
Saan mo nahanap?
Nakatago itong mabuti.
Ang mga papel na ito ay kumakatawan sa malalaking deposito sa mga bangko
ukol sa isang lihim na misyon na tinatawag na "Marso 15."
Katiwalian?
Oo, posible, pero para makasiguro,
kailangang malaman kung kanino ang mga cuenta na ito.
Oo naman.
Tiyak na kay Juvara ang isa dito.
Kailangan natin ng oras.
Pero nagpadala ako ng dose-dosenang kahilingan kay Hurado Genovesi.
Tingnan n'yo.
Mula dito hanggang dito.
At isa pa.
Tingnan mo ito.
Iuulat ba natin siyang nawawala?
Masyado pang maaga.
Ano'ng gagawin natin?
Wala akong magagawa.
Maliban sa pagtanggap sa Punong Minsitro na puno ng pag-aalala.
Nais kong isiping patay na siya. Kung buhay pa siya, papatayin ko siya.
May balita na ba kay Tiya?
Wala pa, mahal.
Babalik siya pag di natin inaasahan.
Walang tiyak sa kanya.
May gusto ka bang kainin, mahal?
Di ako masyadong gutom.
Puwede ba akong magtanong, Marianna?
Wag kang mag-alala.
Ayaw kong pakasalan si Lorenzo.
Di ako nag-alala.
Iniisip ko na ito mula nang makausap ko si Tiya.
Kakaiba na wala siyang opinyon dito.
Si Tiyo rin, nang sumulat siya na gawin ko ang nais ko.
Napagtanto ko na wala akong ideya kung ano iyon.
Kailangan kong mapag-isa.
Para malaman kung mayroon akong misyon, talento, ambisyon
Aalamin natin nang magkasama, mahal.
Ito ang sinasabi ko. Gusto kong alamin mag-isa.
Mag-isa, Teresa.
-Mag-ingat ka! -Umalis ka!
-Yuko! -Dapa!
-Bumalik ka. -Kakausapin ko siya.
Hindi. Aarestuhin siya,
tatanungin ko siya, tapos puwede mo siyang kausapin.
Dapa!
Wag kayong magpaputok! Kailangan ko siya nang buhay!
-Ayos ka lang? -Oo.
Nasaktan ka ba?
Tingin niya walang mawawala sa kanya.
-Kung hahayaan mo akong kausapin… -Lidia, pakiusap, umalis ka na.
Hindi mo pa siya kilala.
Lidia!
-Bitawan mo ako! -Lidia!
Kausapin mo ako, Garrone.
Patayin mo ako ngayon kung gusto mo. pero maniwala ka, makakaligtas ka pa.
Pumatay ka para sa pera, tama?
Aanhin mo iyon kung patay ka na?
O sa tingin mo ba poprotektahan ka ng mga amo mo?
Tingin ko mas kailangan mo kami kaysa kailangan ka namin.
Papasukin mo ako't mag-usap tayo.
Pwede bang wala ang baril?
Hindi? Sige.
Kung sasabihin mo kung sino ang nagbayad sa iyo para patayin si Nitti…
makikita ito ng piskal na tanda ng pagsisisi.
Hihingi siya ng mas mababang senstensya.
At mula doon,
poprotektahan ka niya sa sinumang nais pumatay sa iyo.
Mahirap kang maging saksi. Alam mo iyon.
Di ko kailangan ng proteksyon.
Tingin ko, kailangan mo.
Kung hindi, hindi mo ako papapasukin.
Di ba?
Hindi lang isang tao.
Marami sila, at di ko sila kilala lahat.
Pero isa sa kanila si Antonio Juvara, tama?
At…
ano ang malaking pinagtatakpan niya?
Di kita matutulungan kung di mo ako kakausapin.
Ano ang Operation Marso 15?
May kahulugan ba ang petsang 'yon sa iyo?
Ang Ides ng Marso? Di ko alam.
Ano 'yon, pagsusulit sa paaralan?
Hindi, binibini.
Isang kudeta.
Kudeta?
Tumpak.
Maligayang pagdating sa Turin, Punong Ministro.
Ikinagagalak ko, Senador.
Inimbitahan si Depretis sa isang hapunan ngayong gabi. Sa bahay ni Senador Cravero.
Pasasabugin nila ito.
Ano 'to? Sino'ng nagpabili nito?
Regalo para sa senador mula sa Bangko ng Turin.
Ayos. Palitan na ng regalo.
Sisisihin ang mga anarkista.
Ilagay mo doon. Iinumin namin mamaya.
At aagawin nila ang kapangyarihan.
Aabot tayo doon, Lidia.
Wag kang mag-alala.
Filippo. Salamat.
Wala ang Punong Ministro?
-Pinapunta ko siya kina Enrico Poët. -Ha.
Gusto kong magkita sila.
Pero magkikita sila sa hapunan.
Tungkol sa hapunan,
ayos naman ang lahat, di ba?
Oo.
Piskal.
Nagdala ka ng hukbo?
Di ako naparito bilang panauhin.
Ano'ng nangyayari?
May dahilan kami para maniwala na may nakatagong pampasabog dito.
-Ano? -Isang pampasabog sa bahay namin?
Hinihiling kong lumabas na kayo. Kailangang lisanin ang bahay.
Magiging maingat kami.
Pakiusap.
Baka maling alarma.
Kilos na.
Gusto mong subukan ang tsokolate? Malapot 'to, gaya ng gusto mo.
Nasasaktan akong makita ka na nag-aalala sa kapatid mo, Counselor.
O mas gusto mo "Kagalang-galang"?
Tama na, Albertina. Ayos na ang Counselor.
Narito na siya.
-Narito na siya! -Narito na siya!
Sige.
Umayos na kayo.
Albertina, ang pinto.
-Mariana, doon ka sa silid-kainan. -Sige.
Dali! Umayos ka!
Oo!
Teresa sa tabi ko.
Palagi.
Magiging maayos ang lahat.
Punong Ministro. Malaking karangalan ito.
Sa akin ang karangalan, Counselor.
Ito ang asawa ko, si Teresa.
Punong Ministro.
Pakiusap, sumunod ka.
-Ang anak ko, si Marianna. -Isang karangalan, Punong Ministro.
Magandang gabi.
Pakiusap, maupo ka.
May mabango. Ano iyon?
Nagpahanda ako ng chocolat chaud.
Gusto mo akong mamatay sa empacho?
Kalahating oras na lang bago ang hapunan.
Sige. Mas magaan na pagkain pala.
-Magdala kayo ng tsaa. -Sige po.
Paumanhin, kailangan ko lang makausap sandali ang senador.
Paumanhin, binibini. pero mahigpit ang utos ng piskal.
Jacopo, magsalita ka rin, pakiusap.
Lidia, ano'ng sasabihin ko? Nagbabasa ako.
Di pa ako nagbasa ng mga cuenta para sa isang kudeta.
-Ako rin. -Sige.
Tatlong taon na nilang pinaplano, ang laki ng ginastos nila para sa mga kuwarto,
mamahaling mga kainan, isang karwahe.
Dalawang kabayong Arabo! Di ko alam kung ano'ng ginawa nila sa mga iyon.
Kung ano-ano!
May Schwarzenberg, at ilang masasarap na alak.
-Napakalaki ng mga gastos. -Ano?
Masasarap na bino!
Hindi, bago iyon.
Isang Schwarzenberg, isang napakamahal at bihirang orasang pendulo.
May mga sampo niyon sa Italya.
Hindi, walo lang.
Walo, sampu, kahit ano. Paano mo nalaman?
Mula sa lumang pabrika ng Schwarzenberg.
Lidia?
Bigay ni Senador Cravero bilang tanda ng pakikipagkaibigan.
Ang iyong aglaban sa diskriminasyon laban sa kababaihan ay nakamamangha.
Prangko ang asawa ko.
Iboboto ka ng mga nais ng progreso at kalayaan.
Kaya tinanong namin ang sarili namin, "Sino ang pinakamalapit kay Lidia Poët?"
-Sa wakas, tapos na. -Tapos na, Counselor? Nagsisimula pa lang.
Nagkita si Attila Brusaferro at asawa mo dalawang araw bago ang pagpatay.
Narinig kong tinitingnan mo ang kaso ng pinatay na mamamahayag.
Wag mo silang hanapin, o hahabulin ka rin nila.
Binigyan ng lintik na iyon si Enrico ng Schwarzenberg.
Magkasabwat sila ni Juvara.
Jacopo, kailangan nating tumakbo. Kailangan mong tumakbo. Takbo!
Sige, tayo na!
Akala ko makikita ko ang kapatid mo.
Ang huling pag-uusap namin ay talagang nakakabighani.
Hindi alam ng kapatid ko na darating ka.
Nagbabakasyon lang siya.
Mahilig siyang mamasyal, 'no?
Ang Valle Germanasca, ang Val Chisone.
Alam mo bang ang apelyidong Poët ay isa sa pinakamatanda sa Piedmont?
Pero dapat talaga "Poèt" ang bigkas. Pero…
-Enrico! -Albertina!
-Ayan siya. -Albertina!
-Ayan. Ang kapatid ko. -Di ba sabi mo nasa Val Chisone siya?
-Hindi. -Ganyan talag siya.
-Siya ay… -Enrico, salamat sa Diyos.
-Kailangang umalis ng lahat! -Lidia!
-Batiin mo… -Nasa panganib kayo!
Batiin mo ang Punong Ministro.
Punong Ministro, wala nang oras. May gustong pumatay sa'yo.
Puwedeng sumabog 'yan anumang oras.
Ano, Lidia? Regalo 'yan mula kay Senador Cravero.
-Mismo! -Parte siya ng isang sabwatan!
Tulungan mo ako.
Paumanhin para sa nakakahiyang asal na ito.
Ang kapatid ko ay nakararanas ng matindingin emosyon…
-Sige na. -Ano'ng ginagawa n'yo? Bitawan n'yo!
Tabi, Enrico! Bitaw! Alis!
-Wag kang makulit! -Pasensiya na, Punong Ministro.
-Enrico! Magtiwala ka! -Bitawan n'yo ang orasan ko!
-Enrico! -Bitawan n'yo!
-Bitawan mo! -Magtiwala ka sa amin!
-Sige na! Isa, dalawa, tatlo! -Bitaw! Pasensiya na!
Mabuti na alam na nating walang bomba,
at si Senador Cravero ay siniraan nang di makatarungan…
-Poët! -Ayos lang ba ang lahat?
Nababaliw ka na ba?
-Ikaw, Papa? -Ayos lang ako.
Mama?
Ginang.
Ano'ng sinasabi mo?
Ayos ka lang ba?
-Oo, ikaw? -Oo.
Mukhang utang ko sa 'yo ang buhay ko, binibini.
Lahat kami.
Sana maintindihan n'yo na ikagugulat ng publiko
na may nagtangka sa buhay ko.
Mangako kayong ililihim n'yo ang bagay na 'to.
Oo naman.
At…
paano si Senador Cravero?
Hahanap tayo ng paraan para maparusahan siya nang hindi gumagawa ng iskandalo.
Counselor, kung hindi masyadong abala,
gusto ko ang chocolat chaud na ipinangako mo sa akin.
Oo naman.
Chocolat chaud.
Pour tout le monde.
Sige.
"Mababasa mo sa pahayagan, sa ikaapat o ikalimang pahina,
na nahuli si Senador Cravero sa maliit na iskandalo ng katiwalian,
kasama si G. Juvara at iba pang kasamahan mula sa mga partidong politikal."
"Mababasa mo rin na kusang nagbitiw si Cravero."
"At pagkatapos mong basahin ito,
malilimutan mo na."
"Sa aming pahayagan lang,
sa unang pahina, mababasa ang buong katotohanan."
"Si Cravero, sa utos ng Bangko ng Turin,
ay nakipagsabwatan laban kay Punong Ministro Agostino Depretis."
"Napigilan ang sabwatan
dahil sa katigasan ng ulo ng kaibigan naming si Attila Brusaferro,
sa katapatan ni piskal Pierluigi Fourneau,
at higit sa lahat, ang katalinuhan ng abogadong si Lidia Poët,
na inaasahan namin
ay magiging isang halimbawa na dapat sundin,
sa halip na isang anomalya na kakalabanin."
G. Barberis, pasensiya na.
Nakatanggap ako ng utos para kunin lahat ng gamit sa paglilimbag.
Pasensiya na.
Oo.
Ako dapat ang pumatay sa kanya.
Bago siya naaresto.
Wag mong ibiro 'yan, Anna.
Subukan mong tumutok sa hinaharap.
Tingin mo may kinabukasan ako?
Oo.
At,
sa totoo lang,
karangalan na maging tagapayo kita sa Montecitorio.
Bakit ka tumatawa?
Sa lahat ng tao, ako ang tinatanong mo?
Matapos kitang muntik na pasabugin?
Ano'ng sinasabi mo? Wala kang kasalanan.
Sa kabaligtaran, ikaw ang unang naniwala sa akin,
para tulungan akong matuklasan na may mga talento ako.
Di ko makakalimutan 'yon.
Kung di sa paggabay mo, mag-aalinlangan ako.
Binigyan tayo ng magandang pagkakataon
para baguhin ang di makatarungang batas at isulong ang bansang ito.
Ang kabiguang gawin ito ay magiging mas karumal-dumal na krimen
kaysa sa napigilan natin.
Di ka man lang naging emosyonal ngayon.
Oo ba 'yon?
Sabihin nating sa ngayon, ito ay…
ito ay pasasalamat.
At…
At pangako, pag-iisipan ko.
Nang maigi.
Nagpasya ka na.
Tutungo ka sa Roma kasama si Enrico?
Pinag-isipan ko.
Pero may tanggapan kami na pinapatakbo dito, kaya…
Oo naman.
'Yon lang ang dahilan?
Gusto mong sabihin ko na di ako aalis para sa 'yo?
-Para sa akin? -Oo.
Siyempre,
gusto ko 'yon. Oo.
Maiisip ko ang bigote mo na mukhang schnauzer.
Lidia, salamat.
Para saan?
Salamat.
Saan ka pupunta?
Kung di mo mamasamain, Piskal,
bakit nagbago ang isip mo?
Ang pinakamatandang sagot sa mundo, Doktor.
Isang babae.
At alam ba ng babaeng ito ang tungkol sa operasyon?
Mahalagang pagkakaibigan ito,
pero ayaw ko rin na mag-alala siya.
Paumanhin, pasensiya na.
Jacopo!
Lidia.
Sabi ng konduktor may limang minuto ako bago umalis.
-Ano'ng nangyari? -Wala. Kailangan kitang makausap.
Ano 'yon?
Alam kong may bagong pahayagan at bagong buhay na naghihintay sa iyo,
at masaya ako para sa 'yo.
At naantig ako sa layo ng narating mo mula nang magkakilala tayo.
At…
Masaya rin ako para sa 'yo, pero di ko maintindihan…
Hindi, hindi iyon ang punto.
Siguro binigyan kita ng impresyon na wala akong pakialam sa pag-alis mo.
Pero hindi totoo. Ang totoo, ito…
Lidia,
ano 'yon?
naiisip kita, Jacopo.
Pag hindi tayo magkasama, naiisip kita.
Pero kapag magkasama tayo,
di ko alam kung bakit.
Parang di ako sapat at naiinis ako, kaya itinutulak kita,
tapos malulumbay ulit ako, at papasok ako sa paikot-ikot na gawi.
Lidia, sige. Naiintindihan ko.
Pero nalulungkot ako sa mga pamamaalam.
Kaya masakit man,
pakiusap,
bumaba ka na.
Bumaba ka na.
Pero napakasakit talaga.
Alam ko, Lidia. Ako rin.
-Paalam. -Paalam.
-Paalam, mag-iingat ka! Paalam! -Paalam, ikaw rin! Paalam!
Bumalik ka agad!
Mag-iingat ka!
Nagsalin ng Subtitle: Rexie Quizon