‫[ آنچه گذشت... ]
‫بس خودش رو وقف عدالت کرده.
‫بعضاً انگاری جای زیادی
‫برای کار یا شخص دیگه‌ای نمونده.
‫دنبال مودی اونیل نامی می‌گردیم.
‫اومدی یه زن سیاهپوستِ پیر رو
‫ببری که با طناب یه مرد سفیدپوست اعدام بشه.
‫برو خون‌بهات رو بردار، ‫برده‌گیرِ تازه به‌دوران رسیده.
‫برام سؤالـه که خودت تو مسیر آزادیت
‫چقدر خون ریختی.
‫فقط به اندازه‌ای که مجبور بودم.
‫تو هم درست مثل من یه قاتلی.
‫پیرو مرورِ دقیق مدارک،
‫تو را بی‌گناه اعلام می‌کنم.
‫50 دلار کم دادی، فلورنس.
‫یه مرد زنده و سالم به یه رنجر تگزاس
‫تحویل دادم.
‫رمزی.
‫آقای سان‌داون کیـه؟
‫بس ریوز.
‫آقای سان‌داون سکۀ پنج پزوییـه.
‫یه پسری بود که مثل پسر خودم دوستش داشتم.
‫دارم می‌رم سراغ مردی که کشتش.
‫[ تگزاس، فورت اسمیث ]
‫تو مجری قانونی یا یاغی؟
‫امروز، گمونم یکمی از جفتش.
‫بابام گفته جفتشون یکی‌ان.
‫بابات مرد باهوشیـه.
‫تو قلب هر مردی آتیش جهنم هست...
‫فقط مال یه‌سری‌ها بیشتر از بقیه‌ست.
‫بدو برو دیگه.
‫اوف.
‫گرفتیش؟
‫لعنت بهت، شریل!
‫می‌خوایم به حرف بیاد.
‫پاهاش رو بگیر.
‫وای.
‫مچ دست و پاش رو محکم ببند.
‫چنل تلگرام: T.me/ErfanTabarsiOfficial
آیدی تلگرام @Erfan_CFSF
[ مجریان قانون ] [ بس ریوز ]
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::.
‫حالا، به صلاحتـه که سفره‌ی دلتو وا کنی
‫قبل از این‌که ننه‌جونت دیگه نشناستت.
‫ننه‌جونم رو کشتم.
‫شما دو تا هم بزودی می‌رین دیدنش.
‫کافیـه.
‫برای آخرین بار می‌پرسم.
‫آقای سان‌داون کجاست؟
‫گمونم رفته تو کون سیاهت مخفی شده.
‫هرآینه به شما می‌گویم، ( انجیل متی فصل 10 آیۀ 15 )
‫که در روز جزا حالت زمین سدوم
‫و غموره از آن شهر سهلتر خواهد بود.
‫زین کن. ‫می‌ریم گلن رُز.
‫اون چی؟
‫چکمه‌هاش رو بردار و آزادش کن.
‫چکمه‌هاش رو؟ ‫چطوره پوست سرشو بکنم؟
‫بزودی شب می‌شه. ‫یارو زخمی شده.
‫اسب هم که نداره.
‫مشکلیـه واست، معاون؟
‫مسئله اینه که احمقانه‌ست.
‫احمقانه و ضعیف.
‫سی مایل تا فورت اسمیث راهـه.
‫بیست مایل تا گلن رز.
‫با پای پیاده توی نواحی وحشیـه.
‫عمراً به هیچ‌کدومش برسه.
‫یقین داری؟
‫یقین دارم تو حق رأی نداری.
‫اینجا چه کسی باور داره که آرمان‌شهر،
‫بهشتی که رویاش رو داریم،
‫باید در یک زمین دور افتاده ساخته بشه؟
‫اونجا جاییـه که می‌خوایم ‫رابطه‌مون رو با خداوند متعال
‫- پر رنگ‌تر کنیم؟ ‫- نه.
‫اونجا جاییـه که می‌خوایم مؤفق و کامیاب بشیم؟
‫نه.
‫چه حرف قدرتمندی.
‫حرفی که اکثرمون تو کل زندگی‌مون شنیدیم.
‫خیلی وقتـه که داره علیه‌مون استفاده می‌شه.
‫پس، چرا به سرزمین مهاجرت کنیم؟
‫چرا جواب مثبت ندیم؟
‫چرا اینجا و الان زندگیمون رو بهتر نکنیم؟
‫اگه جواب مثبت باشه، ‫پس سؤال فقط اینه که: چطور؟
‫خبرهایی از مؤفقیت و کامیابی ‫از شمال به گوش می‌رسه.
‫یک عضو کمیسیون سیاهپوست در ایلینوی.
‫یه نمایندۀ مجلس در میشیگان.
‫ولی از شما می‌پرسم،
‫آیا لطف الهی‌ای وجود داره
که برادران و خواهرانمان در شیکاگو لایقش هستن
اما ما لیاقت نداریم شامل حالمون بشه؟
‫آیا در دیترویت طرز فکر خاصی دارن
‫که ما ازش غافل شدیم؟
‫دوباره می‌پرسم، چرا در دور دست‌ها بهشت بسازیم
‫وقتی می‌تونیم سیاستمداران خودمون رو همین‌جا
‫- در فورت اسمیث به‌قدرت برسونیم؟ ‫- بله!
‫حالا، من می‌گم این مسیر حقیقی ‫به سمت شهر آنسوی تپه‌هاست.
‫به سمت آزادی.
‫معاون راجرز.
‫تو این لباس قشنگتون مثل ‫یه شاهی براق می‌درخشین.
‫ممنون، خانم اسمه.
‫سخنان شما، آه... ‫اونا هم زیبائن و می‌درخشن.
گمونم سخنرانیت برای این آدم‌ها
‫بیش از حد درکشون بود.
‫- سالی رو ندیدم. ‫- تب کرده.
‫یه مریضی وحشتناک گرفته. ‫الان یه روز و نیمی می‌شه.
‫پس سه شنبه؟
‫بس، حداقل تا یه هفته برنمی‌گرده.
‫تو و سالی لیاقت دارین یه شب ‫برای چیزی که مهمـه، داشتین باشین.
‫چیزی که مهمـه ‫صلح و آرامشـه، مگه نه؟
‫مامان خانم بهتر می‌دونه دیگه.
‫اوهوم.
‫خانم اسمه؟
‫می‌شه تا خونه همراهی‌تون کنم؟
‫خوشحال می‌شم، معاون.
‫جنی.
‫بیاین ببینم.
‫بدوئین.
‫نوچ نوچ.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫سراپا گوشم.
‫دفعه بعدی که برخلاف دستور من ‫با خونسردی به یه آدم شلیک کنی،
‫دستبند می‌زنم دستت و تن لشت رو
‫مستقیماً می‌برم پیش قاضی پارکر.
‫- اشکالی نداره من هم یه چیزی بگم؟ ‫- حسابی دقت کن.
‫حال و حوصلۀ گوش دادن ندارم.
‫از همون لحظه‌ای که عازم این سفر شدیم،
‫داشتیم با شیطان می‌رقصیدیم. ( یعنی تو راه پر خطر و غیر اخلاقی‌ای پا گذاشتیم )
‫و هر چه زودتر اینـو قبول کنی،
‫احتمال زنده موندن بیشتر می‌شه.
‫برای همه‌مون.
‫بس.
‫اینجا جای خوبیـه.
‫اون موقع که تازه معاون شده بودم
‫یه کلانتریارِ سرخ‌پوست می‌شناختم.
‫رفته بودیم توی دشت و صحراها،
‫درست مثل الان،
‫و همه‌اش زمین حفر می‌کرد و می‌گوزید.
‫و می‌گفتم «اونی که داره با ‫لپ کونش آهنگ می‌زنه، تویی؟»
‫اون هم سرش رو تکون می‌داد و می‌گفت،
‫«من آری، من آری».
‫همیشه باعث می‌شد اشتهام رو از دست بدم.
‫تو چی، پسرکِ سرخ‌پوست؟
‫تو آری؟
‫تو هم آری؟
‫چون بسِ پیر رو که می‌شناسم،
‫اون به دست‌پختِ من لب نمی‌زنه.
‫احتمالاً به خاطر کسشریـه که ‫از دهن گندیده‌ات می‌ریزی بیرون.
‫خب، به‌نظرم داری مثل ‫سفیدپوست‌ها حرف می‌زنی.
‫شاید بلد باشم مثل سفیدپوست‌ها حرف بزنم،
‫مثل یه سرخ‌پوستِ واقعی باهات می‌جنگم.
‫ننه‌ی سرخ‌پوستت،
لابد حسابی آب طرفـو خورده
‫که مثل سفیدپوست‌ها زبون در آوردی.
‫می‌خوای اسلحه بکشی، دو رگه؟
‫بفرما.
‫حرف زدن کافیـه.
‫♪ عیسی مسیح تقاص گناهان همۀ مردم را پس داد ♪
‫♪ همه را ♪
‫- ♪ یک لکۀ... ♪ ‫- ♪ بر جای گذاشته بود ♪
‫♪ لکۀ خون ♪
‫♪ گناه یک لکۀ خون بر جای گذاشته است ♪
‫♪ او پاکش کرد و به سفیدی برف شد ♪
‫♪ عیسی مسیح تقاص گناهان همۀ مردم را پس داد ♪
‫♪ هر چه دارم از او دارم ♪
‫♪ گناه یک لکۀ خون بر جای گذاشته است ♪
‫مامان؟
‫هیس.
‫خب، به‌نظرم زودتر از چیزی ‫که انتظار می‌رفت اومدی.
‫ایسو بهم بدهکاره.
‫فقط اومدم طلبم رو بگیرم.
‫رنجر پیرس مهمان مسلح نمی‌پذیره.
‫به صرف چای که نیومدم.
‫من یه معاون کلانترِ ایالات متحده‌ام.
‫من هم پیت‌ام. این هم پاک.
‫اون غول‌تشن هم مالاکیـه.
‫اینجا قوانین مقدسـه، ‫چه مقام رسمی داشته باشی چه نه.
‫انتظار دارم پسشون بگیرم.
‫برق بیفته روشون.
‫از این‌طرف، معاون کلانتر.
‫حواست به تله‌ها هم باشه.
‫یهو ممکنه بپرن بیرون و گازت بگیرن.
‫شرمنده، خانم ریچل.
‫آخ، زمین رو کثیف کردم.
‫آخ، یا خدا.
‫حالا، فکر کردی داری کجا می‌ری؟
‫خیلی‌خب. گاز بگیر.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫وای که تو چقدر...
‫اوه، بیا اینجا.
‫اوه.
‫خب، چشم‌هات به پدرت رفته.
‫بذار امیدوار باشیم فقط ‫همین رو ازش به ارث برده باشی.
‫حالت بهتره، جنی؟
‫بله، خانم.
‫فوق‌العاده نیست؟
‫استراحت کن.
‫الان همین مهمـه.
‫ممنونم، خانم.
‫فردا صبح برمی‌گردی سر کارت.
‫دلتنگت شدیم.
‫حتی برای یه روز.
‫زود باش، عزیزم.
‫هریت، ازت می‌خوام خواهر و برادرهات رو
‫ببری آبشار.
‫مامان، اون خانم سفیدپوست کیـه؟
‫کاری که می‌گم رو بکن.
‫باشه.
چقدر خوش شانسین
‫که تو و بس این همه بچه دارین.
‫کوچولو ها دارن کجا می‌رن؟
‫- چرا اومدی اینجا؟ ‫- و این یکی،
‫عملاً زن بالغی شده.
‫آدم باورش نمی‌شه من اولین ‫نفری بودم که بغلش کردم.
‫اینـو می‌دونستی، سالی؟
‫نه، خانم.
‫مثل اردکی که حشره دیده، پریدی بغلم.
‫سالی، برو داخل.
‫دیگه قبل از این‌که بحثمون ‫شروع بشه کج خلقی نکن که.
‫کدوم بحث؟
‫مطمئنم از اینجا به بعد ‫می‌تونی مسیرت رو پیدا کنی.
‫از همون‌جا هم می‌تونستم مسیرم رو پیدا کنم.
‫خیلی زود می‌بینمت.
‫تصمیم گرفتم به اون ملاقاتی که گفتی بیام.
‫آره اومدی.
‫سؤال اینجاست که، به عنوان خادم عدالت اومدی،
‫یا خاطرخواهم شدی؟
‫هیچ‌کدوم.
‫فقط اومدم طلبی که بهم داری رو بگیرم.
‫- حالا چه طلبی دارم؟ ‫- اختلاف پنجاه دلاری
‫بین یه جفت چکمه و یه آدم.
‫واسه پول خرد، صدها مایل سفر کردی؟
‫بیشتر بحث اخلاقیشـه.
‫ولی باید شکم یه زن و پنج تا بچه رو سیر کنم.
‫خب، تو بازی عشق و فرصت هر دلار ارزشمنده، ( نمایشنامه‌ای اثر پیر دو ماریوو )
‫مگه نه، سیلویا؟
‫بعید می‌دونم منظورت رو گرفته باشم
‫یا این‌که خیلی مهم باشه.
‫خب، پس اسبت رو ببند. ‫پول داخلـه.
‫بیا پیدام کن.
‫با حقوق رنجری، جای محشری درست کردی.
‫خب، آدم فرصت‌طلبی شدم و سرمایه‌گذاری کردم.
‫بیشتر احشام و اغنامـه.
‫برای یانکی‌ها خوش‌مزه‌ترین گوشتی ‫که تابحال چشیدی رو فراهم می‌کنم.
‫تو می‌ذاری نشانت روت سنگینی کنه، بس.
‫نشان من آزادم کرده.
‫تو منـو نمی‌شناسی.
‫اوه، ولی قرن‌هاست ‫که همدیگه رو می‌شناسیم.
‫دو برابر چیزی که بابتش به زحمت انداختمت.
‫وارد که می‌شدی هیولام رو دیدی؟
‫تابحال چیزی شبیهش به چشمم نخورده.
‫این زمین رو از یه گروه معدن‌کاریِ قدیمی خریدم.
‫وقتی نتونستن سودی به جیب بزنن، ‫فکر کردن همه‌اش بی‌ارزشـه.
‫ولی چیزایی که از دل خاک بیرون کشیدن،
‫مثل رازهایی که نگه می‌داریم ‫در عمق زمین دفن شده بودن،
‫هیولاهای غول‌پیکری که زمانی ‫آزادانه رو زمین می‌چرخیدن،
‫حالا به تاریکی راضی شدن.
‫فقط توی افسانه‌ها و داستان‌ها ‫ازشون صحبت می‌شه.
‫مثل آقای سان‌داون؟
‫خب، قوقولی قوقو.
‫می‌دونی، مونده بودم مقدمه‌چینی کی تموم می‌شه
‫تا بریم سر وقت اصل ماجرا.
‫گرسنه‌اتـه؟ ‫غذا استیکـه.
‫«جنگ نامقدس»؟
‫خب، چقدرم که لذت‌بخشـه.
‫من نوشتمش.
‫جداً؟ تک‌وتنها؟
‫می‌خوام شاعر بشم.
‫مادرت هم اشعار قشنگی می‌نوشت.
‫البته که خودم یادش دادم. ‫کار آسونی نبود.
‫بعضی‌ها چهارتا کلمۀ قشنگ که می‌نویسن،
‫فکر می‌کنن دیگه ته و توی کتاب‌ها رو در آوردن.
‫به‌قدر کافی موندی.
‫حالا، اگه ناراحت نمی‌شی، ‫باید برم یه واگن پر از کالا رو
‫خالی کنم و به چهارتا بچۀ دیگه‌ام برسم.
‫جرج حالش خوبـه، ‫خودشـو تو سیاست خفه کرده.
‫هر چند که انگار تا ابد تو آستین موندگاره.
‫و این قوانینی که دارن می‌جنگن تا تصویب کنن.
‫گمونم برای یه‌سری‌ها خوبـه،
‫اما برای یه‌سری چندان خوب نباشه.
‫تو نظری نداری؟
‫نه.
‫باید داشته باشی.
‫حتی با این‌که مریضـه ‫بازم خیلی خوشگلـه.
‫چقدر لذت‌بخش خواهد بود که اون
‫و بچه‌هات برگردن خونه.
‫خونه‌شون همین‌جاست.
‫قوانین رو که من تصویب نمی‌کنم،
‫- ولی با این وجود تصویب می‌شن. ‫- سالی، برو طبقۀ بالا.
‫- بذار بمونه. ‫- سالی.
‫زودی خوب می‌شی، عزیزدلم.
‫باید همین‌الان از خونه‌ام بری.
‫می‌تونم ببینم از سخاوتمندیم قدردانی نمی‌شه.
‫- سخاوت. ‫- ای بابا! آره.
‫آدم‌هایی هستن که دارن تبانی می‌کنن ‫تا از زمینت بیرونت کنن.
‫و تو کارشون مصمم هستن.
‫مطمئناً اینـو می‌دونی.
‫وای، عزیزم.
‫متوجهش شدی، مگه نه؟
‫توی شهر؟
‫- تو زن پستی هستی. ‫- پست؟
‫آخه یه زن پست به بچه‌هات پیشنهاد فرصتی
‫برای رفتن به خونۀ قشنگم رو می‌ده؟
‫یا نکنه ترجیح می‌دی ‫به کاکاسیاه‌های سر زمین تبدیل بشن؟
‫وای، خدای من.
‫برو بیرون، زنیکۀ شرور.
‫همین‌الان!
‫چقدر تأثیر گذاشتی.
جدی؟
‫آره واقعاً.
‫فقط شاید اون تأثیری که می‌خواستی نبود.
گمونم مردم آماده نیستن از کنج امنی که
‫سکوت‌شون براشون فراهم می‌کنه، خیلی دور بشن.
‫ولی من آماده‌ام.
‫جداً؟
‫چی عوض شده؟
‫هنوز هیچی، ولی اگه حمله‌ی متقابل نکنیم
‫قوانین عوض می‌شن.
‫اگه بهشون اجازه بدی، ازت می‌گیرنش.
‫ما هم قرار نیست اجازه بدیم.
‫بفرما، بس.
‫اینجا یکمی گرمـه، مگه نه؟
‫متوجه نشدم.
‫معمولاً این ساعت که می‌شه، ‫یه باد ملایمی می‌وزه.
‫یه شب زیبا.
‫ستاره‌ها بیرونن.
‫انگاری گاوها بی‌قرارن.
‫یه مرد چینی یه بار بهم گفت که وحشت...
‫گوشت رو ترد می‌کنه.
‫البته منظورش سگ‌ها بودن...
‫یه غذای لذیذ توی شرقـه.
‫ولی تصمیم گرفتم همین شیوه رو اینجا بکار ببرم.
‫خودت قضاوت کن.
‫قضاوت کردن توی حیطۀ کاری من نیست.
‫پس هیئت منصفه و جلاد باش.
‫خب؟
‫تصور می‌کنم از گوشت سگ بهتر باشه.
‫خب، گوشت سگ که مزه گه می‌ده.
‫این استیک هم همین‌طور.
‫شهامتت رو تحسین می‌کنم، بس.
‫گزیده‌گویی‌ات رو.
‫واقعاً هر صفتی که داری رو تحسین می‌کنم.
‫می‌خوای چه حقه‌ای سوار کنی، ایسو؟
‫مراقب باش.
‫کنجکاوی معاون رو به کشتن داد.
‫تا الان از همراهیت لذت بردم.
‫دیدم که گاوصندوقت تا خرخره پر از اسکناس بود.
‫از پولی که با دستگیر کردنِ
‫کل یاغی‌های توی سرزمین گیرم بیاد هم بیشتره.
‫دو برابر.
‫نظرم جلب شده.
‫آها جدی؟
‫هیچ شاهی به تنهایی پادشاهیش رو نساخته.
‫می‌دونی، بس، وقتی پذیرفتم که آدم
‫از اون حیوونی که شکار می‌کنیم ‫نه کمتره و نه بیشتر،
‫احاطه شده و از پا در میاد،
‫علیرغم نژاد یا مقام،
‫تصمیم گرفتم که نفوذ تنها ‫مسیرِ رو به جلوی منـه.
‫تو هم می‌دونی این حقیقت داره.
‫ولی هنوز با مذهب در کشمکشی.
‫شستشوی مغزیت می‌ده تا ضعیف نگهت داره.
‫ازش که جدا بشی، ‫حقیقتاً آزادی رو تجربه می‌کنی.
‫من همیشه خدا رو تو قلبم داشتم.
‫خب، خدا همیشه تو قلب من هم بوده.
‫من کسایی رو دستگیر می‌کنم ‫که کسی دلتنگ‌شون نمی‌شه.
‫که متأسفانه شامل تمامی قاتلین ‫و دزدهای سیاهپوست می‌شه.
‫چکمه‌هاشون رو تحویل می‌دم.
‫ولی بدن‌هاشون خیلی بیشتر ‫از اختلاف قیمتی‌شون می‌ارزه.
‫حالا، افسانۀ آقای سان‌داون،
‫زیادی بال و پر گرفته و از واقعیت دور شده.
‫البته نه این‌که ناراحت باشم.
‫من از اقیانوس اطلس تا اقیانوس آرام
‫بزرگترین فراهم‌کنندۀ گوشت می‌شم.
‫به لطفِ مردان تحت‌تعقیب.
‫تا جایی که برای کسی مهم باشه، ‫به لطفِ مردان مرده.
‫با اینحال ازت می‌پرسم، ترجیح می‌دی
‫از چوبه‌ی دار دولت آویزونت کنن یا ‫غذای من رو بخوری، از هوای من تنفس کنی،
‫و توی منزل من بخوابی؟
‫به‌نظر میاد هزینه‌اش هنگفت باشه،
‫حتی برای کسی که الانشم جونش از دست رفته،
‫یا کسی که جونش رو قرضی بهشون می‌دی.
‫خون، عرق و یه‌خرده درد.
‫وقتی راه جایگزینت طنابِ دار باشه ‫دیگه این چیز هنگفتی به‌حساب نمیاد.
‫طبق قولی که دادم، آوردمش به خونه‌ای که حقشـه.
‫انگاری گرسنه‌ست.
‫آره بابا چه‌جورم.
‫بس؟
‫می‌خوای افتخار بدی؟
‫به چیزی که دارم می‌سازم باور داری؟
‫باور داری؟
‫بله.
‫بله، چی؟
‫بله... آقا.
‫مگه صبوری نکردم؟
‫چرا... آقا.
‫بس.
‫بیا قل و زنجیرش رو باز کن.
‫خب...
‫حالا نوبت توئه، بس.
‫چی؟
‫وقتشـه که دوباره قل و زنجیر بشی.
‫هیولای واقعی تویی.
‫آره خب.
‫باید عقلت می‌رسید که منو خر فرض نکنی.
‫همون‌طور که منم باید عقلم می‌رسید
‫که تو رو فراتر از یه برده تلقی نکنم.
‫ما قرن‌هاست که همدیگه رو می‌شناسیم.
‫باریکلا، بچه‌جون.
‫ولم کن به حال خودم.
‫دارم درش میارم.
‫خدا لعنتت کنه، ولم کن به حال خودم.
‫شیطان گیرم آورده، بچه‌جون.
‫اگه به‌خاطر این خونی ‫که داره شرشر ازم می‌ره نمیرم،
‫پس تب لعنتی کارمو می‌سازه.
‫اینم که مرگ درست و درمونی نیست.
‫یا خدا، شریل.
‫من شاید مثل لاشی‌ها
‫راجع‌به مردمتون حرف بزنم،
‫ولی راجع‌به مجریان قانون احمق نیستم.
‫تو معاون کلانتر محشری از آب در میای.
‫برو بس رو نجات بده.
‫برو دیگه. از اینجا برو. بدو.
‫می‌گم برو.
‫سوار پیستول شد و رفت اون سمتی.
‫اون آدم‌ها رو آزاد کن.
‫این افسانۀ توئه، بس ریوز.
‫نورِ درون توفان.
‫مرگ تنها نوریـه که توی این تاریکیـه.
‫- برو به بقیه کمک کن. ‫- باشه.
‫شریل؟
‫این آدم‌ها رو ببر یه‌جای امن.
‫یه‌جای آزاد.
‫شنیدم کانزاس جای خوبیـه.
‫هرگز هیچ‌کس نمی‌فهمه...
‫که تو امروز تاریخ‌ساز شدی، معاون ریوز.
‫بیاین.
‫گمونم اگه شریل اینجا بود ‫می‌خواست اینـو داشته باشی.
‫مال توئه.
‫به پارکر می‌گم لیاقتش رو بدست آوردی.
‫ولی قبلش...
‫...باید یه سر به چکوتاه بزنی.
‫برو با اون دختر خوشگله ازدواج کن.
‫اومدم خونه.
‫با ذره‌ذره‌ی وجودم.
‫همین‌طورم من.
‫تا ابد.
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::.
‫( آهنگ Unholy War از Jacob Banks )
‫چنل تلگرام: T.me/ErfanTabarsiOfficial
آیدی تلگرام @Erfan_CFSF
« پایان فصل اول »