NETFLIX PRZEDSTAWIA
WITAMY W PALM SPRINGS
W 2042 PAŃSTWA GRUPY G4 UŁOŻYŁY PLAN ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU.
WOJNA STAŁA SIĘ NOWĄ GAŁĘZIĄ PRZEMYSŁU. ZACZĘŁY SIĘ „ZRÓWNOWAŻONE WOJNY”.
ALE KAŻDY KRAJ CHCIAŁ MAKSYMALIZOWAĆ ZYSKI
WOJNY SZYBKO NABIERAŁY TEMPA
I SYTUACJA ZNACZNIE SIĘ POGORSZYŁA.
A W KRAJACH ROZWINIĘTYCH SZERZĄ SIĘ ZAMIESZKI, TERRORYZM I WOJNY DOMOWE.
MAMY ROK 2045
Miło, gdy nic się nie dzieje.
Szkoda, że tak nie może być zawsze.
GRUPA TAKTYCZNA ZNANA JAKO „DUCH”
PROSPEROWAŁA W TYM TARGANYM WOJNĄ ŚWIECIE.
Chcesz mi powiedzieć, że ta babka to twoja szefowa, Ishikawa?
Standard, dla kolegów Stan. Do usług, pani major.
Jest szansa na odprawę przy grillu?
Wygląda na to, że trzeba go przełożyć.
Szykujcie się do złączenia mózgów.
Pani major. Ktoś tu zaczął pić bez nas.
Nie będą podsłuchiwali? Przy tej odległości można gadać normalnie.
W odróżnieniu od ciebie ja nie mam byle taniochy.
Operacja „znajdź i zniszcz”.
Nasza misja polega na wyeliminowaniu szabrowników,
planujących atak na miasto.
Czyli możemy pójść na całość?
Ale mamy schwytać ilu się da żywcem.
Poważnie?
Takie są rozkazy.
Policja będzie chciała ich przesłuchać.
Dam radę.
Pewnie jadą wziąć udział w ataku.
Ofiary zrównoważonej wojny chcą odreagować?
Juhu!
Im więcej takich cymbałów, tym raźniej!
Co za jazgot.
Drogi kliencie…
CHIŃSKI FAST FOOD
To ja. Właśnie podjechałem.
W samą porę.
Cel jest zajęty hakowaniem kryptowalut.
Dasz sobie radę sam?
Nie wolisz zostawić go policji?
Mam dużo wprawy.
No jasne. Przecież byłeś detektywem.
Kiedyś Japonia była bezpieczna.
Martwiła się pani o mnie.
Dziś nawet cywilne firmy ochroniarskie chodzą z bronią, pani major.
Kurde!
Stój!
Siedzisz w gaciach?
Nie fikaj!
Szef?
Tak?
Dawno nie rozmawialiśmy, Togusa. Jak się masz?
Dobrze, dziękuję. A co u pana?
Po rozwiązaniu Sekcji Dziewiątej zostałem
w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.
Podobno jako doradca Wydziału Bezpieczeństwa Publicznego.
Tak.
Właściwie chciałbym cię prosić o przysługę.
Dalej masz pani major za złe, że cię zostawiła?
Już mi przeszło.
Ale nie ma dnia, w którym nie myślę o tym, co by było gdyby.
Ach tak.
Wpłynęła dość złożona prośba od pana premiera.
Przyszedłbyś jutro do mojego biura?
Zaskoczył mnie pan.
W porządku, będę chwilę po południu.
Dobrze. Do zobaczenia.
Do widzenia.
Żeby tylko dali mi jutro płatny urlop.
Pomyliliście się.
Zrównoważona wojna to wyścig między państwami G4.
Jedyni, którzy na niej cierpią,
to politycy, nieumiejący negocjować.
I amatorzy, nieznający jej reguł.
Zawróćcie i wracajcie do domu.
Nawet jeśli go nie macie, przynajmniej wciąż żyjecie.
Ta misja może się okazać moją ostatnią.
Proszę.
Dzień dobry.
Zrobiłeś się śmielszy.
Mam to odebrać jako komplement?
Jeśli tak go postrzegasz, proszę.
W takim razie z chęcią go przyjmę.
Wznawiają Sekcję Dziewiątą?
Tak.
Ale w jakim celu?
Znam jeden powód. Gdy ktoś zdobywa władzę,
raczej nie chce pozbywać się broni, która pozwoli mu ją utrzymać.
Po inauguracji premier musiał się dowiedzieć
o Sekcji Dziewiątej z akt ministerstwa.
Jeśli jednak chodzi o ten projekt,
sądzę, że restrukturyzacja Sekcji Dziewiątej miałaby jeden cel.
Sprostanie żądaniom rządu USA,
który wniósł o wysłanie grupy specjalnej.
Czy to znaczy, że liberałowie mają rację
i urodzony w Ameryce premier jest w istocie jej marionetką?
Nie spotkałem go jeszcze osobiście, więc to się okaże.
Nadarza się jednak świetna okazja,
by wysłać panią major i jej zespół na kolejną dużą misję.
Jakiego rodzaju?
Od paru lat usiłuję ustalić,
jak pogodzić to zagubione społeczeństwo.
Chciałbym, żebyście przygotowali grunt dla kolejnego pokolenia.
Nie wiem, jak może w tym pomóc ktoś taki jak ja,
ale byłoby zaszczytem móc panu pomóc.
Sprowadź tu, proszę, panią major i sześciu oryginalnych członków sekcji.
Tak jest.
Myślałem, że wziąłeś wolne.
Muszę coś załatwić.
Dobra.
Co chciałbyś dziś sprawdzić?
Grupę najemników „Duch”, działającą w Ameryce Południowej.
Zaczniemy od przeszukania Darknetu.
ZEMSTA/DUCH
Tak trafili na czarną listę w Meksyku.
Więc przenieśli się do Ameryki Północnej.
Taka okazja się nie powtórzy.
Czy na pewno?
Jak to? Nie chcesz się na nich zemścić?
Pewnie, że chcę.
To dlaczego?
Czyli jak zwykle rozrabiają.
Bo zawarli umowę z prywatną firmą wojskową.
Czyli tym razem sobie darujecie?
Zgadza się.
Na razie.
Hej. Można na moment?
Znowu ty? Czego jeszcze chcesz?
Ostatnie pytanie.
Mają umowę z prywatną firmą wojskową, więc czemu się zaszyli?
Bo firma, o której mowa, to Obsydian.
Obsydian?
Do której grupy należałeś?
Obsydian słynie z tego, że bardzo ceni własne bezpieczeństwo.
Wiadomo, że na pewno odpowiedzą, jeśli ktoś zaatakuje ich sojusznika.
Tak, no jasne.
Lepiej się stamtąd wynoś, Togusa.
Co?
Co jest?
Togusa?
To tu?
Podłożyłem pluskwy.
Jeden wóz pancerny z działem 105 mm. Siedemnastu ludzi.
Nasza wtyczka miała dobre informacje.
Co robimy?
Wiadomo, skąd wzięli broń?
Obsydian, mówi Duch.
Tu Obsydian.
Przystępujemy do akcji.
Przyjąłem.
- Tachikoma! - Tak jest!
To nie była moja wina.
Jasne, że była.
Co jest?
Dobra robota.
Wyglądają trochę za staro na studentów.
To dawni szkolni futboliści. Zrujnowały ich kredyty na studia.
Głupki.
Ich długi zniknęły, gdy świat ogłosił bankructwo.
Powinni byli zająć się czymś innym.
To nie okazja, żeby zacząć od zera.
Są sfrustrowani i chcą się odegrać na drugiej stronie.
Dobrze wiem, co czują.
Mów. Skąd wzięli swoją broń?
Podobno zaopatruje ich jakiś „szczodry bogacz”.
Sprzęt dostarczono przedwczoraj kurierem.
Szczodry bogacz?
Dał im nawet wóz pancerny? Co jest grane?
Nie wiem, kim jest ani jak się z nim skontaktować.
Mogłem zajrzeć przywódcy do cybermózgu.
Chyba nic tu po mnie.
Na dachu czeka nasz robot.
- Dzięki. - Ej.
Stój.
To robot strażniczy.
Czemu nic nie mówiłeś?
Nawaliłeś!
Kamuflaż optyczny ich nie zwiódł.
Czyli tyle z naszego podkradania się.
Czekaj!
Co jest?
Batou, idź.
Błazen, schodzimy na dół.
Jasne. I niby kto jest błaznem?
Ktoś tu wszedł.
Kurna!
Rany, amatorzy są straszni. Nigdy nie wiem, co zrobią.
Nie stój tak, tylko do roboty.
Dobra tam.
To nie jest cywilna maszyna, tylko wojskowa.
Możliwe.
Pani major. Wsiedli do wozu.
- Tachikoma. - Tak jest!
Jesteście otoczeni! Natychmiast się poddajcie!
Okrążyli nas z każdej strony.
Już się zaczęło.
Co jest? Nie umieją nim jeździć?
Już niedługo. Graj na zwłokę!
Dobra!
Niedobrze, pani major.
Niewidzialny dron?
Pani major, namierzono mnie!
Włamali się do naszej sieci, pani major.
Saito nie daje znaku życia.
Fatalnie.
- Tachikoma. - Tak jest!
Szlag, rakiety Hellfire? Je też dostali w prezencie?
Równie dobrze mogą tym załatwić jego.
Grunt że wóz pancerny nigdzie się nie ruszy.
Tak ci się wydaje.
Batou, idź po stingera!
Robi się!
Nie najgorszy ten komputer pokładowy.
Macie!
I jeszcze!
Cholera.
Niech to!
Nie mam amunicji, pani major!
Pani major, dron wrócił.
Czyli kamuflaż może go zmylić.
Panie Saito! Jest pan cały?
Panie Saito! Gdzie pan jest?
Zostały cztery rakiety.
Pani major.
Jesteśmy.
Dobrze. Ognia!
Co? Namierzyli naszego drona!
Już.
Co?
Niech to.
Batou, kamuflaż termooptyczny zmylił drona.
Jasne.
Myślicie, że załoga zginęła?
Jeśli nie, to zaraz sam ich rozwalę.
Pani major? Zabijając ich, nie zatrzymamy tego drona.
Jeśli rakieta dostanie się za mury, będzie po nas.
Czyli skończyły nam się opcje?
Pani major, to ja.
Saito?
Prawie zapomniałem, że to też kombinezon ochronny.
Saito, czy stinger jest sprawny?
Tak sądzę.
Dobra!
To my aresztujmy gości w środku.
Jazda.
Saito, doganiasz go?
Tak, jest w zasięgu.
Dobrze. Ognia!
Zrzuca nawet flary.
Wymierz mu w głowę, Saito.
Robi się. Spróbuję.
Przeklęta kupa złomu!
Tachikoma.
Miej go na oku.
Tak jest.
Nawet wam dobrze nie płacą.
Po co tak nadstawiacie karku?
Bo forsa to nie wszystko.
Po prostu robimy to,
w czym jesteśmy dobrzy i co sprawia nam frajdę.
No! Czyli nie różnicie się od nas.
Co?
Może nie.
Ty tu dowodzisz, rozgrywający?
Właściwie jestem biegaczem.
Skąd wzięliście rakiety i drona?
Nie powiesz mi?
Pani major, niedobrze!
Co za wpadka.
Dobra! Dobra nasza!
Co jest?
Nieźle narozrabialiście.
Odłóżcie broń i ręce do góry.
Doszło do nieporozumienia.
To ci tutaj odpalili rakietę.
Będziecie się tłumaczyli później.
To jednostka cyborgów Delty?
Sprzęt i osłony by na to wskazywały.
A jeśli odmówimy?
Nie przyszedłem z wami negocjować.
Na razie musimy zrobić, co mówi.
Nie leży mi to.
Zjawił się tuż po ataku.
Być może chciał nas aresztować od początku.
Czyli ktoś nas wrobił?
Możliwe, że ten ktoś to on.
Ale po co?
Trzeba będzie spytać jego.
W porządku, poddajemy się.
Mądra decyzja.
Tachikoma, ulotnij się i ukryj w strefie buforowej.
Rozmontują cię, jeśli cię znajdą.
Tak. Dobrze.
Zespół pani major, kryptonim Duch,
walczył głównie w Ameryce Południowej.
Teraz pracuje z prywatną firmą wojskową
z Ameryki Północnej, Obsydianem.
Na razie wiem tylko tyle.
Rozumiem.
Obsydian ma siedzibę w Los Angeles.
Napisałem do nich, ale jak dotąd milczą.
Dlatego chcę się tam wybrać osobiście.
W porządku.
Szefie?
Ministerstwo pokryje ten wyjazd?
Na wszelki wypadek zachowaj faktury.
Dziękuję bardzo.
Na początek przepraszam, że zabraliśmy was siłą.
Przykro mi.
Co?
Czegoś nie rozumiem.
Zamiast przeprosin wolałabym wyjaśnienie.
Nie miałem innego wyjścia
z uwagi na obecność świadków.
Pozwólcie więc, że się przedstawię.
Nazywam się John Smith.
Tak naprawdę chciałbym zawrzeć z wami umowę.
Że co znowu?
Mówisz poważnie?
Masz już przecież podwykonawcę.
Śledziłem wasze poczynania podczas misji. Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.
Dość jednostronne rozwiązanie.
Jak mogliście się już domyślić, pracuję dla rządu.
Innymi słowy, raczej nie możecie mi odmówić.
Weźmiecie udział w pewnej misji ratunkowej.
Tu Togusa.
Wysłałem maila do Obsydianu. Milczą, tak jak oczekiwałem.
Też nieco poczytałem.
Firma cieszy się dużą renomą wśród najemników.
Tak. Dlatego chcę zobaczyć ich siedzibę na własne oczy.
W porządku.
OBSYDIAN PRYWATNA FIRMA WOJSKOWA
Nie jestem umówiony Chciałbym spytać prezesa o grupę Duch.
Mów prawdę, to może nie wyjdziesz nogami do przodu.
Kto cię tutaj przysłał?
Chwileczkę. To jakieś nieporozumienie. Jestem byłym członkiem grupy Duch.
Jest!
Hej! Jesteś cały?
Przykro mi, ale niestety chyba nie.
Dowód?
Grupą przewodzi żeński cyborg, pani major.
Oraz… reszta grupy nazywa ją potajemnie „gorylicą”
To wystarczy?
Imponujące. Nazwałeś ją tak i nadal żyjesz?
Nigdy nie mówiłem jej tego w twarz.
Chyba coś jest na rzeczy.
Co się stało z zespołem?
Niestety…
niedawno zniknął.
Zniknął?
Zniknęli?
Tak. Pani major i cały zespół zniknęli podczas misji.
Prezes Obsydianu kazał swoim ludziom wszcząć śledztwo,
ale niczego nie ustalono.
Co oznacza, że ktoś skrzętnie zatarł ślady.
Jeśli tak, sytuacja jest poważna.
Będę dalej szukał możliwych porywaczy.
Nie radzę zbytnio węszyć.
ZGODNOŚĆ
Należy przyjąć, że stoi za tym pokaźna organizacja.
Zrobię, co w mojej mocy.
Co się dzieje?
To tam.
Ostrzał rakietowy?
To za duża skala ataku.
Nie był wymierzony w zespół pani major.
Togusa!
Robię się na to za stary. Naprawdę go słyszałem.
Togusa!
To naprawdę ty!
Tachikoma? Co tu robisz?
Spytałbym cię o to samo, Togusa!
Ich snajperzy mają nas na muszce.
Znowu?
Strasznie pilnują, żeby nic się nie wydało.
Nie cierpię, jak to kłuje.
Czy mógłbym zająć chwilkę, pani Byron?
Dawno nie rozmawialiśmy, Daisuke.
Trochę mi się śpieszy, więc będę mówił wprost.
Znacie może pewną grupę najemników?
Działa pod nazwą „Duch” i ponoć wykonuje dla was misję.
Wiem, że biorą udział w misji, która już się rozpoczęła.
Tak się składa, że są mi pilnie potrzebni.
Czy mogłaby pani ich zwolnić i oddać pod moje dowództwo?
To już wykluczone.
Nawet gdybyś wydał rozkaz.
A gdy już ukończą misję?
Domyślam się…
że nasz rząd wyprze się istnienia misji oraz całego zespołu.
Ta misja…
musi zostać wykonana dla dobra naszego państwa.
Jeśli ktoś na tym świecie mógłby im pomóc…
to chyba tylko prezydent.
W tym miejscu was zrzucimy,
a tutaj czeka na was wasz cel.
Liczę, że szybko się uwiniecie.
Wreszcie można się rozciągnąć.
A, zapomniałem wspomnieć o jednym.
Pamiętajcie, że, jeśli zarzucicie misję,
Możemy rozpłynąć się w powietrzu
i już nigdy nas nie zobaczysz.
Zawsze możecie spróbować, ale nie wróżę sukcesu.
Życzę powodzenia, major Motoko Kusanagi.
Ishikawa, sprawdź pozycję.
Batou, wiesz, ilu ich jest?
Co najmniej cały pluton.
Pani major.
Zrzucili nas niedaleko miejsca, w którym pierwotnie nas zatrzymano.
Jak to?
Jesteśmy za murami Los Angeles.
Co? Tylko mi nie mów, że ratujemy kogoś z jakiejś posiadłości w Beverly Hills!
Wiem już, w czyją posiadłość trafiła rakieta.
Właściciel to Patrick Huge, przodownik w branży robotyki
wyśmiewany w mediach jako orędownik zrównoważonej wojny.
Co? Prezes Blood Robotics?
Zgadza się.
Czy to znaczy…?
Zaraz. Czyli tamten „Szczodry Bogacz”,
o którym mówili łupieżcy, to też on?
Nikt inny nie wchodzi w grę.
Nic nie czaję.
To nie żadna misja ratunkowa, tylko porwanie.
Możliwe.
Co jest grane?
Nie mogli go zwyczajnie aresztować, skoro wynajął łupieżców?
Z pozoru wydaje się niewinny, więc muszą uważać,
żeby nie wywołać skandalu.
Saito, czy ktoś jest za nami?
Delta się rozstawia. Patrzą nam na ręce.
A to po co?
Chcą być pewni, że wykonamy ich brudną robotę.
Nie, nie leży mi to. Nie będę…
Saito, osłaniaj nas stąd.
Jazda.
Batou, prześlij Tachikomie współrzędne.
- Tylko żeby się Delta nie dowiedziała. - Jasne.
To mi się nie podoba.
Więcej robotów strażniczych?
Ej. Co tu jest grane?
Nie żyje od dobrych dwóch miesięcy.
Zwłoki należą do żony Huge’a.
Intryga się komplikuje.
Facet mieszka sobie z trupem żony przy basenie?
Jesteśmy w ogóle pewni, że tam jest?
Nie ma wątpliwości.
NSA kazało nam włamać się do domu, żebyśmy go porwali.
To jakaś bzdura.
Może i jestem najemnikiem, ale i dumnym obywatelem USA!
Co robimy?
Zawracamy?
Nie. Schwytamy Huge’a i wyrwiemy się ze szponów Delty.
Tak myślałem.
Zakradniemy się do środka o świcie.
Macie go ująć żywego.
Co się dzieje?
Batou idzie ze mną na dół. Błazen i Ishikawa – na piętro.
Pani major, proszę zerknąć.
Wyprzedaje firmowe aktywa?
Tak. Jeszcze nie skończył, więc musi nadal być w domu.
Blood Robotics jest warta co najmniej 200 bilionów jenów.
Pewnie niełatwo znaleźć tylu kupców.
Fakt.
Ustawił program, który miał sprzedać wszystko
w momencie, gdy Huge zginie w wybuchu.
- Macie go? - Nie.
Błazen, co jest?
Nie panuję nad sobą!
Lepiej uważaj, tumanie.
Co z tobą?
- Przejść w tryb autystyczny. - Tak jest.
Patrick Huge? Ani kroku dalej.
Ej, co to ma być?
Idę po niego. Celuj w stopy!
Czy ma dostęp do FCS?
Nie. Robi unik, zanim oddam strzał.
Jest cyborgiem?
Nie, ma tylko cybermózg.
Cybermózg to chyba za mało, żeby się tak ruszać.
Ej! Co tam robicie?
Pani major, psy się uruchomiły.
Pani major!
Idą.
Nie ruszaj się!
Co to za dziwadło?
Ej! Odblokujcie mój cybermózg!
Garderoba?
Poszedł się ubrać?
Batou, odwrót!
Trzymał w garderobie wspomagany pancerz?
Bogacze to mają klawe życie.
Smith dobrze wiedział, że będzie się stawiał.
Co znowu?
To też dzieło jego firmy?
Tak!
Dobry strzał!
Co?
Pancerz reaktywny?
Co?
Batou. Został mi już tylko jeden pocisk.
Podłączę się do jego cybermózgu.
Na pewno?
Sądząc po treningu, koleś jest bardzo zdolny.
Kurde.
To moja specjalność!
Nie pozwolę, żeby zabiły mnie byle psy.
Tachikoma?
Tak!
Pani major!
Tachikoma!
Nic pani nie jest?
Togusa?
Znów mnie ratujesz.
Po to nas zbudowano.
Batou, masz swoją kolekcję złośliwych programów?
Tak, a co?
Wyjdź z trybu autystycznego i prześlij mu wszystkie.
Co? Nawet nie pamiętam, co w niej mam.
Wystarczy, że nieco go spowolnisz.
Podłączaj się! Dawaj!
Udław się!
Kim jest ten diabeł?
Tachikoma!
- Ishikawa, otwórz właz. - Robi się.
Blokada nie działa.
W takim razie masz to!
- Co za urwanie głowy. - No.
W porządku, pani major?
Pani major?
Pani major!
Saito!
Strzelaj!
Co my z nim zrobimy?
Pani major! Co się stało?
Pani major?
Saito!
Pani major?
To… nie jest człowiek.
Spełnił się najgorszy scenariusz, jaki rozważaliśmy.
Co za pech.
Nie dostaliście tego stwora żywcem.
Jak głęboko udało ci się zajrzeć?
Jesteś ciekaw?
O co wam chodzi?
Nie wiem, co widziałaś,
ale to mogło się skończyć tylko w jeden sposób.
Pani sekretarz?
Przerywam operację.
Czekajcie w gotowości na dalsze rozkazy.
Nie ma pani władzy, żeby przerwać misję.
Zatem może on to zrobi.
Ta jednostka to Marine One.
- Szef? - Dziadek?
Zachęcam do lektury.
Jak to? Rozkaz prezydenta?
Należą do specjalnej jednostki podlegającej waszemu prezydentowi.
Specjalnej jednostki? Co znowu?
Z pewnością wiedział pan o tym, skoro prowadzi pan tę operację.
Natychmiast zabezpieczyć zwłoki.
Ściągnąć nagrania z cybermózgu pani Huge.
Tak jest.
Dawno się nie widzieliśmy.
Cieszę się, że pana widzę.
Wygląda na to, że nas pan ocalił.
Tak się składa, że mam zadanie w sam raz dla was.
Życzę powodzenia w twoim kraju…
księżniczko Mei Ling.
Zài jiàn!
Jakie fałszywe wspomnienia dostał?
Powiedzmy, że przeżył całkiem niezłą przygodę.
Masz coś przeciwko?
Nie, ani trochę.
Ale nie nudziłem się przy nim.
Ja też nie.
Może wyjawiłbyś nam, jaki był prawdziwy cel misji?
Kim jest człowiek, do którego należy ten dom?
Patrick Huge.
To on koordynował ataki i zbroił łupieżców,
dając im za darmo własne wyroby.
On stał za wszystkim.
Ale nie o to pytamy.
Wiemy, że to osoba publiczna,
ale dlaczego chcieliście zatuszować udział rządu?
Nie odpuścimy, póki nam nie powiesz.
Gdyby rząd się ujawnił,
dowiedziano by się również o ich istnieniu.
Wtedy świat ogarnąłby chaos.
„Ich”? Czyli jest więcej takich jak on?
Gdyby udało się ująć Huge’a żywcem,
może wymyślilibyśmy, jak się z nimi rozprawić.
Co znowu?
Teraz to niby nasza wina, że nie wyszło?
Może skończyłoby się inaczej, gdybyś raczył coś powiedzieć!
Teraz z pewnością się z nami liczy.
Powie pan prawdę?
Ich cybermózgi wykonują obliczenia szybciej niż jakikolwiek superkomputer.
Ogłoszenie bankructwa przez świat to także ich sprawka.
Zdawało mi się, że to skutek polityki grupy G4.
Łatwo jest obwinić o wszystko rządy.
Rzeczywistość jest jednak bardziej złożona.
Gdy podłączyłam się do cybermózgu, nie wydawał się ludzki.
Co to było?
Dla ułatwienia zaczęliśmy ich określać mianem „postludzi”.
Lepiej, byście zobaczyli to sami.
Niech wszyscy wyłączą cybermózgi.
Zobaczmy tego potwora z niezwykle szybkim procesorem.
To pierwszy odkryty przez nas okaz.
Jest przytomny?
Tak.
Ma jednak uszkodzoną niemal połowę kresomózgowia.
Nie możemy przez to odnieść wyników badań do reszty postludzi.
- Zapisujcie. - Już.
Zaczynam analizę.
Co to?
Próbuje się porozumieć szyfrem, ale treść jest zniekształcona.
Widocznie ma coś do powiedzenia na wasz temat.
Może po prostu nas wita?
Kto to wie.
Nie umiemy przełożyć kodu na słowa, więc nie wiadomo.
To jego pielęgniarka?
Nie ma cybermózgu.
Zgadza się.
Żeby nie mógł się do niego włamać.
Gdyby uzyskał dostęp do sieci,
natychmiast przejąłby system i mógłby nim sterować myślami.
Dlatego właśnie wszystkie urządzenia działają lokalnie.
Czy postludzie rodzą się z tymi zdolnościami?
Nie. Dawniej byli zwyczajnymi ludźmi.
Gary Harts to były starszy sierżant Trzeciej Armii Centralnej.
Za młodu był oddanym żołnierzem.
Ludzie z jego otoczenia ponoć bardzo mu ufali.
Sierżancie!
Ja żyję.
Po służbie zamieszkał na przedmieściach.
Wiódł tam spokojne życie u boku żony i dzieci.
Jednak pewnego dnia dostał ataku gorączki.
Trwała tydzień, a jej przyczyn nie dało się wyjaśnić.
W tym czasie Gary nie mógł nawet mówić.
Po upływie kolejnego tygodnia nagle wrócił do siebie.
Miał sprawną pamięć i ośrodek mowy.
Rodzina była zachwycona.
Żona jako jedyna dostrzegła w nim zmianę.
Kochanie?
A potem stało się to.
Zastrzelił swoją żonę?
Tego dnia zapadł się pod ziemię.
Zrobiłby pan zbliżenie na komorę w sali D1?
Tak.
Co jest…?
- Cześć. - Co tu robią myślące czołgi?
Nie przejmujcie się nami.
Właśnie.
Minął tydzień od zniknięcia Gary’ego, gdy w bazie rakietowej
na terenie Nevady doszło do awarii zabezpieczeń.
Ktoś włamał się do obiektu.
Jak doniósł jeden z ocalałych, jego ciało poruszało się wbrew jego woli.
Żołnierze posiadali zapory najnowszej generacji.
Ale od razu je sforsował.
Te ruchy.
Całkiem jak u Huge’a.
Zajście sprzed dwóch miesięcy
to pierwsze udokumentowane starcie z postczłowiekiem.
Zamierzał odpalić głowicę i wywołać kolejną wojnę jądrową?
Nie znamy jego motywacji.
Wiemy natomiast, że pocisk był wymierzony w Moskwę.
Zatem czy wszyscy postludzie pragną wojny?
Tego nie jesteśmy pewni.
Z naszych obserwacji wynika,
że dążą do obalenia obecnego systemu.
Ostatnie ataki terrorystyczne
także można uznać za skutki ich działań.
Czyli to oni wymyślili zrównoważone wojny?
Prawda jest taka,
że zaczęto je toczyć, aby uchronić światową gospodarkę przed upadkiem.
To w pełni nadzorowane działania gospodarcze.
Gdy mieszka się z dala od świszczących nad głową kul,
każdą wojnę można nazwać „działaniami gospodarczymi”.
Właśnie tak.
Postludzie uczynili ją czymś powszednim.
W konflikt wdają się nawet amatorzy.
Coś nie tak?
Tamten mężczyzna w kółko puszcza samolocik.
Zdziecinniał przez uraz mózgu?
Przyjrzyj się.
Za każdym razem samolocik wraca mu do ręki.
Temperatura, ciśnienie i opory powietrza.
Musiał to wszystko obliczyć.
Poważnie?
Pomylił się?
No proszę. Rzucił pan dziś dalej niż zwykle.
Cały czas udawał, że był warzywem?
Trzeba coś zrobić!
Stać!
- Wezwij ochronę. - Tak jest.
NIEBEZPIECZNY NAGŁY PRZYPADEK
Co to?
Co…?
Musiał go jakoś przejąć.
Nie miał z nim żadnego połączenia!
Co zrobiliście z tamtym kodem?
Zapisaliśmy go na serwerze do analizy.
No jasne.
Czyli to nie były żadne zaszyfrowane wiadomości.
Tylko wirus jego autorstwa.
I uruchomił go ten przycisk.
Jako jedyny jest połączony z całym obiektem, prawda?
Czyli…?
Batou!
Pilnujcie, żeby nie uciekł!
Kiepsko.
Trzeba wyłączyć system!
Robi się.
Co się dzieje?
Trudno powiedzieć, patrząc na ekran.
Ciekawostka. Podłączę się.
Wykryto nowe urządzenie. To się może przydać.
Hej, z czym się połączyłeś?
Odejdź, ja też chcę!
Wszelkie mury runęły. Stajemy się jednością.
Co robiłem?
Ale ty…!
Kolejni wchodzą przez sufit.
To kwestia czasu, zanim się przebiją.
Macie!
Nie zadzierajcie z cyborgiem!
To nie ma końca.
Niech to, niemożliwe. Odłączyliśmy przecież system.
To na nic.
Steruje tymi robotami bezpośrednio.
Zatrzymamy go tylko…
Nie, to nasz jedyny okaz!
Ty nadzorujesz tę operację.
Zdołasz wydać rozkaz?
Jeśli nie, zdaj się na swoich ludzi i siedź cicho!
Dobrze.
- Batou! - Zajmę się tym!
Jakieś skargi?
Nie było wyjścia.
Mało brakowało.
Dzięki za ratunek.
Co takiego zobaczyłeś?
Cóż… trudno ubrać to w słowa.
Wychodzi na to, że to nie będzie łatwa misja.
Istotnie, nie.
Takashi…
Znowu zerkasz na Kanami.
Co jest, Yuzu? Mówiłem, że masz tu nie przychodzić.
Nie przejmuj się, nikt na ciebie nie patrzy.
Prędko, idź stąd.
Shimamura.
Shimamura, a ty dokąd się wybierasz?
Przepraszam.
Kiedy ostatnio był pan w Fukuoce?
Nie było mnie w Japonii już jakiś czas.
Niewiele się zmieniła.
Właściwie przeszła wiele zmian.
Przyjeżdża więcej turystów z Azji, żeby powspominać dawne czasy.
Przyjęto też wielu zamożnych imigrantów,
dzięki czemu gospodarka nagle odżyła.
A roboty i ludzie na nich harują?
Cóż, tak.
Ale roboty zbytnio nie narzekają.
W sumie…
O, pięknie!
- Ba! - Ba!
To… pan Batou!
Jak tam, chłopaki?
Dzień dobry, jak się pani ma?
Niesprawiedliwe, że zabrali tylko was! To pewnie była nie lada przygoda!
Właśnie!
Gdzie was tak wszystkich podrasowali?
Zsynchronizujmy się, przekażecie nam wspomnienia!
Jasne!
Hura!
Nie wolno!
Czemu ciągle chcecie się synchronizować bez pozwolenia?
Wolno udostępniać tylko rzeczy zatwierdzone przeze mnie.
Sio!
Co ty sobie myślisz?
Nie jesteśmy zarazkami!
Powinnaś trochę wrzucić na luz.
Nie muszę, bo jestem w pracy.
My już się znamy.
Nazywam się Purin Ezaki.
Purin?
Proszę, oto moje CV.
O, robi wrażenie.
Uczyłaś się w liceum w Ameryce, a potem od razu zrobiłaś doktorat na MIT?
Bądźcie grzeczni i róbcie, co mówię.
- Bo nie pozwolę wam więcej grać. - To ta gra!
Nie udało nam się zdjąć antypirackich zabezpieczeń!
- Daj! - To mnie złapcie!
Chcemy zagrać!
Skutecznie je tresuje.
Pani major Motoko Kusanagi, prawda?
Jak państwo wiedzą, Ameryka prosi nas o wytropienie i schwytanie postludzi.
Liczę na was.
Jeszcze nie zgodziliśmy się, że weźmiemy udział w misji.
Jej kulisy są ściśle tajne.
Chciałabym je omówić w sieci.
Dobrze.
Jak stwierdziłam w raporcie,
misja i tak jest dość trudna.
A ze względu na skład zespołu, niezbyt uśmiecha nam się
przynależność do agencji rządowej i działanie z polecenia USA.
Jeśli więc mamy podjąć się misji,
musi pan przystać na nasze warunki i zatwierdzić nasz budżet.
Miał być dziesięć razy mniejszy.
Samodzielnie nie mogę przyznać takiej kwoty.
Co do kwestii zwierzchnictwa, musimy podlegać Ameryce.
W takim razie wyjdziemy stąd w ten sam sposób, w jaki weszliśmy.
Wyjaśni mi ktoś, co to za wygłupy?
Liczyłem, że już cię nie zobaczę.
Wysłali cię do Japonii za tamtą wpadkę?
Przyjechałem w charakterze waszego doradcy.
Dalej kieruję Biurem do Spraw Zwalczania Postludzi.
John Smith z Amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa.
Co to?
Wykaz znanych agencji postludzi obecnych na terenie Japonii.
Proszę go zapamiętać.
Nie róbcie kopii w cybermózgach.
Sprawdzaliśmy zachorowania w ciągu trzech miesięcy przed atakiem Gary’ego,
pod kątem podwyższonej temperatury, zwiększonego apetytu i zmiany osobowości.
Przeszukaliśmy akta wszystkich chorych, żeby wyodrębnić możliwych postludzi.
W rejonie Oceanu Spokojnego było ich nieco ponad 100 tysięcy.
Spośród nich u 827 stwierdzono wyraźne zmiany,
a 813 nie wróciło do zdrowia i zmarło.
Pozostaje zatem 14 osób, u których moce z pewnością się przebudziły.
Ta trójka to domniemani postludzie żyjący na terenie Japonii.
Czy ich liczba może wzrosnąć?
Jeśli zdołacie schwytać tych troje żywcem,
nauczymy się ich zwalczać.
Z tą listą to nie powinno być zbyt trudne.
To profile z czasów, zanim zostali postludźmi.
Patrick Huge jest jak dotąd jedynym stwierdzonym postczłowiekiem,
którego od przemiany zdołały uchwycić kamery monitoringu.
Pierwszy raz w dziejach cała ludzkość ma jednego, wspólnego wroga.
A ty to kto?
Wczoraj namierzono Sanjiego Yaguchiego.
Ma 28 lat i jest jednym z trzech prawdopodobnych postludzi w Japonii.
Widziano go w centrum Fukuoki.
Klisza?
Przypadkiem uwiecznił to niezależny dziennikarz.
To dlatego Yaguchi nie wiedział, że jest w obiektywie?
Analogowe aparaty mają swoje plusy.
Myślałem, że to naturalny bokser. Wstawił sobie protezę?
Kim jest ofiara?
Koichi Tadokoro, lat 49,
sekretarz Ministerstwa Nadzoru Obywateli.
Sekretarz?
Po co by go zabijał?
Żaden motyw się nie nasuwa.
Bokser zmienia się w postczłowieka
i zaczyna toczyć zrównoważoną wojnę na pięści z władzą?
Skoro ma protezę ramienia, czy mógł nią zabić jeszcze kogoś?
Jest duża szansa, że tak.
Mamy szczęście, że udało się namierzyć Yaguchiego po przemianie w postczłowieka.
Poszukajcie podobnych spraw, a może traficie na jego trop.
PROJEKT ODBUDOWY TOKIO
Tadokoro wygląda na sumiennego pracownika rządowego.
Układał przepisy dotyczące imigrantów i uchodźców.
Zniknął tuż przed starciem z mistrzem?
Nie wiem, czy to ma jakiś związek,
ale chwilę wcześniej coś się stało.
Podczas treningu do walki z mistrzem nagle dostał gorączki.
Wyciągnęłam wszystkie podobne sprawy z ostatnich trzech miesięcy.
Przejrzałam raporty z miejsc zbrodni
w poszukiwaniu ofiar, które zginęły w podobny sposób.
Prawdopodobieństwo, że zabił je ten sam sprawca wynosi 98%.
Aż 92 sprawy?
Może to nie zrównoważona wojna, ale i tak spodziewaliśmy się ich mniej.
Ale ofiary nie są przypadkowe?
Po pierwsze, część z nich to imigranci lub uchodźcy.
Czyli toczy wojnę z nielegalnymi imigrantami?
Tak by się wydawało! Ale te akta mówią co innego!
To prawdopodobnie pierwszy Japończyk zabity przez Yaguchiego.
Niejaki pan Ishiwata.
Załatwiał uchodźcom fałszywe tożsamości, przyznawał im obywatelstwo,
a potem zatrudniał ich do pracy przy Projekcie Odbudowy Tokio
w zamian za rządowe dotacje.
Skąd wiadomo, że to pierwsza ofiara?
Na miejscu zbrodni znaleziono tkanki nienależące do ofiary,
więc przeprowadziłam analizę DNA.
Wydaje mi się, że Yaguchi stracił lewą dłoń, gdy zmiażdżył głowę Ishiwaty.
Jego ciało nie nadążyło za jego nowo nabytymi zdolnościami?
Tak.
Wykradłam też z bazy danych firmy Ishiwaty wykaz osób
z fałszywymi tożsamościami.
Wszyscy nielegalnie otrzymali japońskie obywatelstwo,
ale zamiast pomagać w odbudowie, żyli z rządowego zasiłku.
Czyli nasz bokser tropi tylko oszustów?
Tak sądzę.
Czy Tadokoro nie układał przepisów dotyczących imigrantów?
Tak.
Skoro Yaguchi upatrzył sobie tylko ludzi winnych jakiegoś oszustwa,
trzeba założyć, że Tadokoro też miał coś na sumieniu.
Pozwólcie, że ja im się przyjrzę.
Wyjeżdżam na jakiś czas z Japonii. Może nie być ze mną kontaktu.
W drogę.
Dwa dni temu, na lotnisku w Fukuoce,
spalił się cybermózg pewnego pracownika biurowego.
Oto zapis z tamtego zdarzenia.
Co je wyróżnia?
Punkt, z którego przeprowadzono atak, obsługiwał mnóstwo połączeń.
Odebrane dane zostały przesłane do mózgu ofiary w pakietach.
W sumie trzy miliony.
Co?
Trzy miliony hakerów zaatakowało go równocześnie?
Ale ktoś w jednej chwili połączył umysły trzech milionów hakerów, by zabić ofiarę.
Żaden człowiek nie jest do tego zdolny.
Ale postczłowiek to już inna kwestia.
Pani major! Długo tu pani stoi?
Ujawnił się kolejny cel.
Kamera uchwyciła postczłowieka Suzukę Mizukane.
Czyli wezwiemy Saita i Pazu i jej poszukamy.
Ja też jadę.
Ishikawa, Boma, wy sprawdźcie zabezpieczenia lotniska.
Tak jest.
Pani major?
A ja?
Od kiedy należysz do Sekcji Dziewiątej?
Cóż…
Nie mam żadnych podstaw, żeby wydawać ci rozkazy.
Nie owija w bawełnę.
A ty nie łapiesz.
Miała na myśli: „Rób, co chcesz”.
Dziękuję uprzejmie, pani major!
Nauczyciel, któremu spalono cybermózg za zwalczanie łobuzów w jego szkole.
Wysoko postawiony gangster, który zdradzał swoją dziewczynę, aktorkę.
Widzę akta wielu podobnych spraw.
Ale…
ofiary nie mają ze sobą nic wspólnego.
Co się…?
Ofiara: Tatsuya Hisata, lat 34.
Wiceprezes firmy produkującej maszyny.
- Ten człowiek przed kimś ucieka. - Stój!
Nie…
Co takiego zobaczyły te oczy?
Czy on się śmieje?
Widziałam go na miejscu innej zbrodni.
To może być on.
Owszem, Tadokoro pośredniczył w rozmowach z Komitetem Odbudowy Tokio.
Ale nie wzbudzał naszych podejrzeń.
Jesteśmy tego świadomi.
Być może gdy Yaguchi został postczłowiekiem,
sprzeciwił się wykorzystywaniu uchodźców jako taniej siły roboczej.
Mógł to uważać za nieuczciwe.
Co pan mówi?
Pański teść należy do zarządu przedsiębiorstwa Otomo.
Z tego, co wiem, firma podpisała z Komitetem Odbudowy Tokio
umowy na prowadzenie działalności w wielu sektorach.
Zgadza się, jednak Otomo to nie jedyne przedsiębiorstwo z takimi umowami.
Czy mogli oferować sekretarzowi Tadokoro łapówkę lub stanowisko w firmie?
Panie Aramaki, czy to znaczy,
że nie podejrzewacie pana Tadokoro, tylko mojego teścia?
Tak długo jak Sachio Otomo nadzoruje projekt odbudowy Tokio,
będziemy to brali pod uwagę.
Uraził mnie pan.
Mój teść…
Panie premierze.
Nie interesuje nas, czy pan Otomo istotnie rozdaje łapówki.
Zależy nam tylko i wyłącznie na schwytaniu postludzi.
Jeśli jednak firma dopuściła się przestępstwa,
istnieje ryzyko, że postczłowiek obierze pańskiego teścia za kolejny cel.
Rozumiem.
Spytam teścia, co wie na ten temat.
Ale będę potrzebował trochę czasu.
Zrozumiano.
Zwiałem jej?
Nic z tego.
Koji Kogure, zgadza się?
A ty coś za jedna?
Jestem Purin Ezaki z Sekcji Dziewiątej.
„Dziurka od klucza”?
Tak. To apka, która pozwala zobaczyć, co widziała ofiara.
Kim są ci ludzie bez twarzy?
Dlatego byłeś na miejscach zbrodni? Żeby to zobaczyć?
Każdy widz musi przyjść osobiście.
Nie dotyczy to tylko Króla.
Król? To pseudonim naczelnego hakera?
Tak, Bezimienny Król.
Możesz powiedzieć mi coś więcej o tym Bezimiennym Królu?
Nie ma takiej potrzeby.
Chyba mi nie powiesz, że Król to ty?
Właśnie.
Czy odważy się pani otworzyć te wrota,
panno Purin Ezaki?
Co cię ciekawi?
Dziurka od klucza?
Czy też moja tożsamość?
Na początek – kulisy tego zajścia.
Cóż, skoro tak,
najpierw opowiem o PolMy.
PolMy?
To system, który posłuży do stworzenia moralnego świata.
Rządzi się bardzo prostymi zasadami.
Najpierw namierza się osobę,
która w danym momencie zbiera najwięcej hejtu w Internecie.
Następnie duża grupa losowych ludzi słyszy pytanie:
„Czy osoba ta zasługuje na przebaczenie, czy też nie?”.
Czyli tamte trzy miliony hakerów…
To głosy tych, którzy skazali cel na śmierć.
Oto najczystsza forma demokracji.
Nieprawda! To zwykła zbiorowa nagonka!
A co w tym złego?
Nikt na świecie nie ufa już wymiarowi sprawiedliwości.
Dlatego palisz ludziom mózgi?
Jeśli taką karę wybierze lud.
Każdy może kiedyś zbłądzić.
Ale cały nasz kraj błądzi już od dłuższego czasu.
Czy to znaczy, że ty też?
Liceum Shuseikan, klasa 2C. Drugi pod względem frekwencji.
Synu, mogę wejść?
Co jest? Uczę się.
Koledzy cię odwiedzili.
Można?
Czy jestem aresztowany?
Skąd ten pomysł?
Bo to ja stworzyłem PolMy.
Z początku też wydawało nam się, że system jest twoim dziełem.
Ale stworzył go zdolny programista.
Ktoś taki nie dałby się tak łatwo wytropić?
Macie mnie za byle gnojka?
Ta apka do podglądania też jest niczego sobie.
Napisałeś ją, zgadza się?
Tak.
Mów. Jak udało ci się zdobyć ten system?
Znalazłem go na serwerze swojego gimnazjum.
Podłączyliśmy się do PolMy i zaczęliśmy ataki.
Byliśmy pierwsi.
Belfer był lubiany wśród rodziców.
W wiadomościach nazwali jego śmierć tragedią.
Ale wszyscy absolwenci wiedzieli, że Yamada był kanalią.
Wiedziałem od początku.
PolMy musiał być dziełem któregoś ucznia.
Znalazłem program na gimnazjalnym serwerze tuż po śmierci Yamady,
a potem wypuściłem kod do sieci.
Jest świetnie napisany.
Nie da się ukryć. Poruszył mną.
Jego twórca musiał mieć sumienie.
Jakie to niewinne.
Kpi pani ze mnie?
Nie. Ale i ty, i twórca PolMy, wydajecie mi się naiwni.
Mamy potwierdzenie, że PolMy przestał działać.
Starają się teraz pozyskać kod.
A co z Uotorim?
Wygląda na to, że niczego się nie nauczył.
Jeśli można mu wierzyć,
twórca programu stracił wiarę w ten kraj ciut wcześniej niż my.
Ludzie nieświadomie oczerniają innych i sprowadzają na nich nieszczęście.
Tym razem postludzie spróbowali czegoś takiego?
TAKASHI SHIMAMURA
Szanujcie regulamin gimnazjum.
Słuchajcie swoich rodziców.
Nie zakochujcie się.
Nie myślcie o seksie.
Prawda jest taka, że w waszych ciałach budzą się hormony.
Brakuje wam wolności, więc musicie dusić w sobie te pragnienia.
Proszę pana!
To lekcja matematyki.
Prosiłabym więc, żeby skupił się pan na swoim przedmiocie.
Przepraszam.
Zbytnio odbiegłem od tematu.
Jesteś bardzo poważna, Kanami.
To tyle na dziś.
Kanami.
Przyjdź do mojego gabinetu na przerwie obiadowej.
Poważnie?
Gdyby tylko przylecieli komandosi.
Według kartoteki chłopak to zwykły uczeń gimnazjum.
Jak myślicie, po co stworzył PolMy?
Napisał niesamowicie skomplikowany program,
użył go raz i zniknął.
Byłoby dobrze, gdyby się nie wychylał, ale możliwe, że szykuje kolejny atak.
Racja.
Togusa i ja zajrzymy do matki Takashiego Shimamury.
Ishikawa, Boma, Ezaki.
Analizujcie dalej PolMy i wypatrujcie oznak możliwego ataku.
Tak jest!
W tym wieku powinni się bawić,
a nie zostawać postludźmi i angażować się w wojnę.
Ciekawe, jakie to uczucie?
Badania wykazały, że postludzie nie odczuwają prawie żadnych emocji.
W takim razie jego matka cierpi tym bardziej.
Wychowuje go sama.
Proszę.
Dziękujemy.
Co się stało po tym, jak Takashi zemdlał na lekcji?
Następnego dnia miał przeszło 40 stopni gorączki.
Trafił do szpitala na około tydzień.
W pewnym momencie lekarz aż bał się o jego życie.
To było 12 maja? Pół roku temu?
Chyba tak.
Tego samego dnia pojawili się Yaguchi i inni postludzie.
Wszyscy byli w sieci, gdy doszło do przemiany.
Gdy gorączka spadła, według raportu odzyskał apetyt oraz siły.
Stwierdzono też, że zmienił się jego charakter.
Tak.
Wrócił potem do szkoły?
Tak, gdy tylko lepiej się poczuł.
1984…
Jednak…
pod jego nieobecność w szkole doszło do tragedii.
Czy zniknięcie syna ma związek z samobójstwem koleżanki?
Nigdy nie słyszałam, żeby była mu szczególnie bliska.
Sądząc po tym, w jakim jest wieku, mógł ukrywać, co do niej czuje.
To zupełnie nie w jego stylu.
Ale…
ostatnio nie było go w szkole przez trzy dni.
Co wtedy robił?
Pracował przy komputerze.
Nic w tym czasie nie jadł.
Nie jadł przez trzy dni?
Nie.
A potem wrócił do szkoły…
i zniknął.
Pani major, namierzyłam Takashiego w promieniu 200 metrów od was!
- Jest blisko. - To nie przypadek.
Zbliża się, wiedząc, że tu jesteśmy.
Sygnał będzie odbierany najwyżej przez minutę.
Wyłączcie cybermózgi i uciekajcie!
Czy coś jest nie tak?
Wykrywam sygnał Takashiego za drzwiami.
Pani major, sygnał zniknął!
Wycofajcie się! Nie wiemy, co zaraz zrobi.
Słusznie.
Czy…?
Czy coś mu się stało?
Wygląda na to, że pani syn właśnie tu był.
Jednak to już nie ten sam Takashi Shimamura, którego pani znała.
Co to znaczy?
Obecnie nie możemy powiedzieć nic więcej.
Istnieje duże ryzyko, że niedługo dokona aktu terroru lub innej masakry.
Pani major.
Takashi…
będzie zabijał?
Własnoręcznie lub nie.
Może stwarzać duże zagrożenie.
Dlatego natychmiast proszę dać nam znać,
jeśli się z panią skontaktuje.
Jak do tego doszło?
Takashi…
Takashi, przepraszam cię…
Co się dzieje?
Wszystko w porządku, panie Togusa?
Nie mogę go odłączyć.
Panie Togusa!
Na co czekacie?
Co się stało?
Analizował dane z mieszkania Takashiego.
Starał się zrozumieć, co kierowało tym chłopakiem.
Znaleźliśmy kod napisany po utworzeniu PolMy.
To wirus?
Jeszcze nie wiemy.
Hej.
Wszystko gra, Togusa?
- To ty, Batou. - Tak.
I pani major?
Przepraszam.
Nagle napadła mnie straszna tęsknota,
a potem lęk przed śmiercią.
Były tak silne, że aż zemdlałem.
Pani major, skończyliśmy sprawdzać kod, który wniknął do cybermózgu Togusy.
Co ustaliliście?
Wygląda na to,
że program budzi uśpione wspomnienia.
Rozumiem. Ciekawa sprawa.
Zobaczmy, co było dla niego takie trudne.
Czekajcie.
- Sam nie zdążyłem sprawdzić, co to było. - Nic mu nie jest?
Cicho.
Pokażesz mi, Ishikawo?
Niestety, część kodu jest zniekształcona.
Wirus jest groźny?
Nie wygląda bardzo źle.
Nie widać też żadnych śladów tego, żeby się rozmnożył.
W takim razie co zamierzał Takashi Shimamura?
Dlaczego to napisał po stworzeniu PolMy?
Pani major.
Może chciał użyć tego na sobie
i przywołać jakieś zapomniane wspomnienie?
Nazwa „PolMy” nawiązuje zapewne do „policji myśli”.
To jednostka policyjna występująca w książce Rok 1984, którą miał w pokoju.
Nie ma wątpliwości, że to książka go natchnęła.
Poza tym miał ją,
odkąd skończył dziewięć lat.
Nawet jego matka nie przypomina sobie, kiedy ją zdobył.
Czy wróciłeś potem do ich mieszkania?
Tak.
- Jaki nieostrożny. - Prawda?
Zdecydowanie.
Wygląda na to, że wszystkie tropy się urwały.
Niezupełnie.
Takashi w wieku dziewięciu lat trafił pod opiekę krewnych w Kioto.
Skoro zadał sobie trud,
żeby napisać program budzący wspomnienia,
musiał bardzo chcieć przypomnieć sobie coś ze swojej przeszłości.
To dość naciągane, ale nie niemożliwe.
Proszę mi pozwolić sprawdzić ten trop, pani major.
Jeśli tak podpowiada ci twój Duch, posłuchaj go.
Obyś coś znalazł.
KIOTO – 15 MINUT
To pewnie dom jego stryjka,
którego odwiedził w wieku dziewięciu lat.
Po co tu przyjechał?
Jego ojciec ciężko zachorował,
a matka czuwała nad nim w szpitalu.
Ty!
Togusa?
Bracie, co tam robisz?
Nie jestem twoim bratem.
Yuzu, gdzie Takashi?
Tutaj siedzi!
Moi rodzice ostatnio ciągle chodzą źli.
To przeze mnie.
Dlaczego tak mówisz?
Kanami już nie wróci.
Dlaczego nikt mu się nie postawi?
Ze strachu?
Boją się, że wtedy reszta klasy ich wykluczy?
Co jest?
Nic.
Takashi! Dokąd idziesz?
Nie możesz iść w tamtą stronę.
Bo tam mieszka komandos.
Komandos?
Przyleciał z innego miejsca.
Podobno jest bardzo zły. Zabijał ludzi i grzebał ich na górze.
Togusa, dokąd idziesz?
Tam. Spójrz.
Ej.
Takashi.
Spójrz.
Poszedłeś tam z Yuzu?
Do chaty tego komandosa?
Nie karz Takashiego.
Sama za nim poszłam.
Nie odzywaj się!
To bez znaczenia.
Nikt się nikim nie przejmie.
Ale…
Kanami byłaby ci wdzięczna.
Ja jej nie ukradłem.
Wziąłem ją niechcący.
Przepraszam.
Zostaw ją sobie.
Co?
Ta książka mówi o wszystkim, co czeka nasz świat.
Yuzu!
Zaczęło się.
Wojna światowa!
Na salę gimnastyczną.
POKÓJ PEDAGOGA
„Wojna to pokój.
Wolność to niewola.
Ignorancja to siła”.
Jazda.
- Pomóż. - Błagam…
Nic nie powiedziałem!
- Shimamura. - Pośpiesz się, idziemy!
Takashi, gdzie jesteś?
Mówili, żeby nie wchodzić na górę,
bo pan policjant coś tu robi!
Yuzu?
Yuzu, w nogi!
Yuzu! Chodź!
Bracie…
Shimamura.
Kanami!
Stój!
Yuzu?
Bracie…
Zimno…
mi.
Yuzu?
Wojna to pokój.
Wolność to niewola.
Yuzu…
Zabierz mnie ze sobą.
- Nie. - Błagam cię!
Wojna to pokój. Wolność to niewola.
Wtedy…
nic nie rozumiałem.
Ale dziś…
już przeczytałem książkę!
W porządku.
Wsiadaj.
Takashi…
PolMy się sprawdził.
Wykorzystajmy go, żeby karać kolejnych ludzi.
Nie.
Takashi?
Dokąd idziesz?
Nie wiem.
Chyba tam, gdzie wszyscy.
Jedziesz z nami?
Co?
Tachikoma, to ja. Jest tam Batou?
Tak, jest.
- Batou, dzwoni pan Ishikawa. - Co?
Przełącz go.
Ej!
Togusa.
Togusa…
zniknął.
Przecież stoi tutaj.
Co?
Nie widzę go. Robicie sobie żarty?
Niech pan da spokój, po co byśmy z pana żartowali?
Dobrze, Togusa, pa!
Bez takich!
- Ej, Togusa! - Togusa?
- Szerokiej drogi! - Gdzie jesteś?
Togusa!
Macie jakiś trop Togusy?
Szukamy przy pomocy rozpoznawania twarzy w systemie IR,
ale jeśli podróżuje przy pomocy tych metod, co postludzie, to będzie wyzwanie.
Rozumiem.
Poprosiłem też Biuro Bezpieczeństwa Publicznego o wsparcie.
Teraz możemy tylko czekać na ich raport.
O ile nie został pochowany na tej górze,
gdzieś na niego trafimy.
Dobry wieczór.
Proszę pana?
Kongresmenie Otomo?
- Szlag! - Co panu jest?
To pilna sprawa.
- Jest pan chory? - To Otomo!
Nie uda się rozpoznać zabójcy?
To się wydarzyło w ułamku sekundy.
Mówią, że nie zdążył poczuć bólu.
Zabójstwo przy użyciu środków wybuchowych w Szóstej Dzielnicy.
Że też nie można patrzeć oczyma cywilów, jak w Ameryce.
Kurde.
Na co jeszcze czekacie?
Napiszcie oświadczenie i zatuszujcie istnienie postludzi!
To część waszej pracy.
Kurde.
Nie umiecie złapać
nawet głupiego postczłowieka, który ugania się za byle łapówkarzami?
Przyznaj się. Założyłeś tu podsłuch?
Nie pozwolę, żebyście coś przede mną ukrywali.
Mogę cię aresztować za szpiegostwo.
Czyżby? A wydawało mi się, że jest pan jednym z nas.
Panie Aramaki, co do śmierci teścia…
proszę ogłosić, że zmarł wskutek choroby.
Panie premierze…
Jeszcze jedno.
Pomogę wywabić postczłowieka.
Ogłosicie coś zgodnego z prawdą.
Po śmierci swojego teścia
premier Tate przejmie kierownictwo nad Komitetem Odbudowy Tokio.
Premier ma udziały w Otomo Micron,
firmie podejrzanej o układanie się z komitetem
w celu zdobycia monopolu na produkcję mikromaszyn odkażających grunty.
Kochanie!
Facet ma ikrę.
To nie staroświecki polityk ani marionetka Amerykanów.
Przepuśćcie nas.
SZPITAL POLICYJNY
Proszę się cofnąć.
- Ej, to nie on? - Na pewno!
Pojawił się, panie Batou!
Nie zdążę!
Jest przy tylnym wejściu!
Jaki jest twój cel?
Kocham to państwo całym sercem.
Dlatego nie cofnę się przed niczym, żeby je odbudować.
Kochanie!
Nie!
Boksujesz się z nim? To na nic!
Zwariowałaś.
Miałam nadzieję, że odezwie się jego dawna osobowość.
Wiedziałam, że wtedy na pewno wygram.
Co to było?
Idź odpocząć w środku.
Panie premierze.
Dlaczego Yaguchi się na pana nie rzucił?
Może po to, by spytać mnie,
czy szczerze pragnę odbudować to miasto.
Jeśli tak, co chciał osiągnąć?
Dobra robota. Resztę zostawcie nam.
Znowu ty.
Radzę nie zapominać,
że celem waszej misji jest tylko schwytanie postludzi.
Taka jest rzeczywistość tego państwa.
I dlatego właśnie tu jestem.
Żeby to zmienić.
- Hej! - Batou! Telefon ci dzwoni.
Kto dzwoni?
Co?
To z budki telefonicznej!
Z budki telefonicznej?
Niektórzy po prostu nie lubią technologii.
Co robimy, Batou?
No odbierzcie.
Tak jest!
Halo?
Tachikoma?
- To brzmi jak… - Czy to możliwe?
- Togusa! - Batou!
To Togusa!
- Co? To naprawdę Togusa? - Szybko!
- Proszę. - Togusa!
Halo? Togusa?
Partnerze…
Ty…
Ty żyjesz!
Tak.
Jakimś cudem.
Gdzie jesteś?
Słuchaj…
Czy wystarczy żyć,
by świat był taki piękny?
Co?
ale to bardzo nieoczekiwana zdobycz.
Powiedz mi, proszę, kim jesteś.
Napisy: Piotr Kacprzak