Bierz.
Indyk mi się przejadł.
Mały rabuś.
Może chipsy do tego?
Szczeniaczki szukają domu
„Rabuś”
Pewnie był głodny. Miło z pana strony.
Cały wujek Teo.
Twardy z zewnątrz, miękki w środku.
Wierzysz w to?
Nie.
A powinieneś.
Na pewno nic nie zjesz? Czeka cię długa droga.
- Dziękuję. - Okej.
Został Rabusiem, bo ukradł panu kanapkę?
A może raczej serce?
Nie, tylko kanapkę.
Nie wolno kraść.
Musisz robić dobre wrażenie, jeśli mają znaleźć ci dom.
Chodź, Rabuś. Dam ci smakołyka.
Ma mnóstwo energii.
Weźmiemy go jutro na badania kontrolne.
I będziemy go rozpieszczać.
Należy mu się po tym, co przeszedł.
Miałaś rację, mi'ja. Trafił w dobre ręce.
- Wybaczcie, ale mamy kryzys. - Co się stało?
Zamówienie na syrop nie dotarło do dostawcy.
Złożyłam je tydzień temu. Mam potwierdzenie na mailu…
Przepraszam was. Pokaż mi…
Co to za kryzys z syropem?
Remiza organizuje drzwi otwarte. Rodzice smażą naleśniki dla gości.
Naleśniki bez syropu? Kiepsko.
Zgadzam się.
Ktoś tu chce naleśnika.
Jeszcze raz? No dobrze.
Co robisz z moim trebuszem?
Bawię się z Rabusiem.
To nie jest zabawka.
Atakowano tym zamki.
Potrzebuję go na historię.
Tym raczej nie zburzysz zamkowych murów,
więc to jest zabawka.
Rabuś ciągle nie ma dość zabawy, a mnie już boli ręka.
Widzisz to szczęście?
Dobrze, masz rację.
Postaraj się tylko tego nie zepsuć.
Gdzie jest Rabuś?
Dziwne.
W końcu się zmęczył.
Charles?
Chyba coś jest z nim nie tak.
Jest zmęczony.
On źle oddycha.
Nie słyszysz tego?
Charczy.
Co to może oznaczać?
Musimy zadzwonić do dr Abby.
Natychmiast.
KTO JEST DOBRYM WETERYNARZEM?
- Długo to trwa. - Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
Jesteś pewna?
Nie.
- Cześć. - Wszystko z nim dobrze?
Tak. Nic go nie boli, nic nie zagraża jego życiu.
- To nie brzmi dobrze. - Czemu on charczy?
Ma wadę serca i nie powinien się przemęczać.
To moja wina. Za długo się z nim bawiłem.
Nie zrobiłeś nic złego. To raczej wrodzona wada.
Widzisz?
Gdyby to była twoja wina, nie wyrywałby się do ciebie.
Dobry piesek.
Nic mu nie będzie?
Nic a nic.
Ale pilnujcie, żeby się nie męczył.
A można wyleczyć tę wadę serca?
Specjalista może przeprowadzić operację.
Niestety jest dość droga.
Ale Rabuś jej nie potrzebuje.
Koniec z aportowaniem piłeczki.
Będzie ci tego brakować, co?
Jeśli to dla was kłopot, mogę coś zorganizować.
Nie, poradzimy sobie. Zapewnimy mu spokój.
Tak jest.
Kamizelka antystresowa pomoże.
Rodzice powinni mu opowiedzieć jedną z historii z naszego dzieciństwa.
To mnie zawsze usypia.
Puszczę spokojną muzykę.
Gdzie my znajdziemy mu taki spokojny dom?
Dla każdego psa znajdzie się dom.
Jak się miewa nasz psiak?
Próbujemy stworzyć relaksującą atmosferę.
Przepraszam.
Jeśli wolisz opiekować się Rabusiem,
- to sama pójdę na jogę. - Idę z tobą.
- Popilnujesz go sam? - Pewnie.
Wymyślimy sobie zajęcie.
Tylko bez biegania.
Dobra. Zostaje nam przytulanie.
Idealnie.
Namaste.
Potrzebowałam tego. Nie myślałam o naleśnikach ani syropie.
Wszystko dobrze?
Tak. Martwię się tylko o Rabusia.
Rozumiem.
Ma szczęście, że się nim opiekujecie.
Razem z tatą z chęcią wam pomożemy.
Dzięki. Charles i ja coś wymyślimy.
Jak zawsze.
Zaraz wrócę.
Wspaniale cię znów widzieć.
- Zajęcia ci się podobały? - Tak, bardzo.
Cieszę się.
Wyczułam, że byłaś dziś rozkojarzona.
Mam sporo na głowie.
Świat wokół bywa nerwowy.
Dlatego stworzyłam tu oazę spokoju.
Gdyby to było moje studio, w ogóle bym stąd nie wychodziła.
Rzadko to robię. Po co?
Mam tu wszystko, czego zawsze chciałam.
A chciałaś kiedyś psa?
Hej, Rabuś.
Wiem, że chcesz się bawić, ale nie możemy.
Czekaj, wymyśliłem nam zabawę.
Idziemy.
Równie fajne jak bieganie za piłką, co?
Proszę. Rabuś, nie!
Rabuś, stój!
Już? Koniec?
Wracaj!
Zlituj się.
Ty nie możesz biegać!
- Rabuś! - Charles.
Gdzie ty byłeś? Czemu on biega?
Byliśmy na przejażdżce.
- Jest zbyt pobudzony. - To nie moja wina!
- Zdrowie Rabusia jest najważniejsze. - Wiem.
Co się dzieje?
O nie, coś się stało.
To moja wina.
Nalegałam, żeby wujek go tu przywiózł.
To nie twoja wina. To niczyja wina.
- Nie wiedziałaś, że jest chory. - My też nie.
Nie zachowuje się, jakby był chory.
Wiem, ale jest chory.
Daj mi go.
Już.
Nic ci nie będzie, Rabuś.
- Znalazłam mu idealny dom. - Co?
Trenerka jogi bardzo chce psa, ale niestety nie ma podwórka.
Nie ma gdzie biegać.
Brzmi ekstra.
Tam jest tak spokojnie. A ona jest miła i intuicyjna.
Potrafi wyczuć, co czujesz.
Tak jak psy?
Trochę tak.
U niej będzie spokojny i zdrowy.
Brzmi niesamowicie.
Wujek Teo się ucieszy.
Codziennie dzwoni i pyta o Rabusia.
Przekaż, że nie musi się martwić.
Myślisz, że Rabuś będzie tam szczęśliwy?
Nie znajdę mu lepszego domu.
Gorąco tu.
Wygląda idealnie.
Zakończmy praktykę mantrą.
Rabuś, cicho!
Już kończą.
Chce wziąć udział w zajęciach.
Rabuś!
Bardzo cię przepraszam.
Nie ma za co.
Cieszy mnie jego entuzjastyczne podejście.
- Lubi panią. - To prawda?
Lubisz mnie?
Czyta pani teraz w jego myślach?
- Charles. - No co?
Powiedziałam mu, że jesteś intuicyjna.
Nie umiem czytać w jego myślach.
Ale mam wrażenie,
że medytowanie nie leży w jego naturze.
On musi przebywać w spokojnym otoczeniu.
No tak, ale to on sam musi chcieć tam przebywać.
Ma rację. Ty też.
Rabuś nie będzie tu szczęśliwy.
To co teraz robimy?
Zostało tylko jedno rozwiązanie.
Dziękuję, dr Abby. Razem coś wymyślimy.
W porządku.
I co?
Rozmawiała z chirurgiem. Po wszystkim serce Rabusia będzie zdrowe.
Super.
Ale operacja kosztuje 4000 dolarów.
Cztery tysiące dolarów?
Skąd my tyle weźmiemy?
Już wiem.
POMÓŻ NAM URATOWAĆ RABUSIA
Wydrukujemy ulotki.
Upiekę moje słynne smakołyki dla psów.
DOMOWE SMAKOŁYKI
A że zbieramy na chorego psa, ludzie ustawią się w kolejce.
Dziękuję!
Nie uwierzysz!
Zarobiliśmy 83 dolary.
Sprzedając je w każdy weekend, uzbieramy pieniądze dopiero za rok.
Rabuś!
Aż tyle tego?
To wierzchołek góry lodowej.
Dla ilu osób smażycie te naleśniki?
Spodziewają się setek.
Kapitan przewiduje rekordową frekwencję. Bilety idą jak ciepłe naleśniki.
Długo czekałeś, by to powiedzieć?
Jakieś trzy dni.
Mamo, pamiętasz, jak zaoferowałaś, że nam pomożecie?
Tak.
Z chęcią skorzystamy.
WITAMY
Nieźle.
- Sporo ludzi. - Naleśniki przyciągają tłum dziki.
Masz całą listę takich żartów, co?
Dziękuję.
Miej serce i uratuj serce Rabusia!
Dziękuję.
Rabuś też dziękuje!
Sporo już uzbieraliście.
- Przyszło mnóstwo ludzi. - Zostały nam ostatnie sztuki.
Proszę.
Nie musi się pani dorzucać.
Masz rację, nie muszę.
ZDJĘCIA Z BOHATERAMI
Dziękuję.
PIERWSZA POMOC RATUJE ŻYCIE
Miej serce!
Starczy na operację Rabusia?
- Tak! - Jest!
Największą darowiznę wpłaciła Maria.
- Serio? - Nie do końca.
To wujek Teo.
Dzwonił zapytać, co u Rabusia, i powiedziałam mu o zbiórce.
Wszyscy świetnie się dziś spisaliśmy.
Nie wiem, jak wy, ale my umieramy z głodu.
Kto ma ochotę na ucztę?
- Śniadanie na obiad? - Żartujesz?
Żartuje.
Nie żartuje.
Gdzie oni są?
Czekaliśmy dwa tygodnie, wytrzymamy te parę minut.
Są!
Dzień dobry.
Dobrze.
Chodź do mnie, słodziutki.
Jak on się czuje?
Zdjęto mu szwy, serce pracuje bez zarzutu.
Chirurg się spisał.
- Mogę go potrzymać? - O ile go złapiesz.
- Od razu chce się bawić. - Będzie łatwiej znaleźć mu dom.
I to dużo łatwiej.
Tęsknił za panem.
Ja też tęskniłem.
Powiedziałam mu, że Rabuś wraca, ale nie sądziłam, że wujek też wróci.
Chcesz jechać ze mną do domu?
Wiedziałam, że pan go przygarnie.
Nie wiedziałam, ale liczyłam na to.
Każdego dnia o nim myślałem.
Miałaś rację. Skradł nie tylko moją kanapkę.
Ruszajmy w drogę, zanim się ściemni.
Zgodził się.
Za miesiąc znów będziemy w mieście.
Znajdziecie czas, by nas odwiedzić?
Rabuś by mi nie odpuścił.
Czekajcie.
Będzie pan tego potrzebował.
Obiecuję, że będziemy się dużo bawić.
Zapnij pas.
Trzymajcie się.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK AUTORSTWA ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska