Długo będziesz mnie tu trzymać?
Całą wieczność.
Spędzimy tu cały dzień?
Tata strzyże mnie w dziesięć minut.
Ale dwie godziny przymierzania butów sportowych ci się nie dłużyły?
Nie, bo się dobrze bawiłem.
Kochanie, robisz przykrość Valerie.
Poprzeglądaj czasopisma.
One mają ze sto lat.
Ma rację.
Na zapleczu mamy automat z przekąskami.
Proszę?
Na coś zdrowego.
- Reszta wraca do mnie. - Nie licz na to.
Nie liczę.
Łazienka jest obok.
Wszystko w porządku?
Tak, oczywiście. W jak najlepszym.
- Okej. - Jutro wyjeżdżam w światową trasę
jako osobista stylistka gwiazdy.
To okazja życia.
To brzmi raczej jak wesoła nowina.
Wiem, to wspaniała wiadomość, ale…
nie mogę zabrać ze sobą Księżniczki.
Ona bardzo nie lubi latać samolotem.
Byłaby nieszczęśliwa.
To co pani zrobi?
Oddam ją siostrze.
Tylko że ona ma koty i Księżniczka trafi do garażu.
Szwagier ciągle grzebie przy motorze,
a Księżniczka jest bardzo wrażliwa na hałas.
Nie jest tam idealnie.
Ale będzie miała dom.
Chyba mogę pani pomóc.
Szczeniaczki szukają domu
„Księżniczka”
Tego nie kupiłeś w automacie.
To Księżniczka, zajmiemy się nią.
Pani syn jest moim wybawcą.
Obiecał znaleźć Księżniczce nowy dom.
Charles?
A nie powinieneś najpierw zapytać mnie i taty o zgodę?
Księżniczka nas potrzebuje.
Zdaję sobie sprawę, że proszę o wiele,
ale jestem pewna, że ją pokochacie.
Ma tylko kilka wymagań.
Powiedziała kilka, a zapisała dziesięć stron.
„Przed snem należy śpiewać jej kołysankę”.
Pije tylko francuską, butelkowaną wodę.
I trzeba przeczesać jej włosy sto razy dziennie?
Księżniczka ma królewskie wymagania.
Ale czemu się dziwić?
- Jest taka urocza. - Macie pełne ręce roboty.
Będę ci pomagać w wolnych chwilach,
ale razem z Marią pracujemy nad projektem,
który zajmie nam cały tydzień.
Nie szkodzi, poradzę sobie.
Dzięki. Nie martw się, Księżniczko. Będę skradać ci przytulasy.
Można ją podnosić wyłącznie
delikatnym, zagarniającym ruchem ręki.
Świetnie sobie poradzisz.
Tak, wiem. Popołudniowa przekąska. Zaraz wrócę.
- Kupiłaś brystol? - Tak. I tęczowy brokat.
- Rozpisałaś nam grafik? - Tak. Przewidziałam nawet
półgodzinną przerwę na pieczenie ciastek.
Znam przepis, który zajmuje tylko 20 minut.
Super! Jesteśmy przygotowane zarówno mentalnie, jak i emocjonalnie.
Dzięki szóstkom dostaniemy się na rozszerzoną historię.
Posłuchajcie mnie.
Rozpisałam już pary, w których będziecie pracować.
Wesley jest w parze z Harper.
Maria będzie pracować z…
Thao.
- Heather będzie z Lindą. - Co?
Zawsze pracujemy razem.
- Obym mogła zwrócić brokat. - A Lizzie…
będzie w parze z Julie.
Ostatnie pięć minut lekcji poświęćcie
na omówienie waszych pomysłów.
Przydzieliła mi Judo Julie?
Musiała się pomylić. Zapytajmy.
Słucham?
Nawet nie próbuję sobie wyobrazić, ile ma pani na głowie.
W dzień pani uczy, wieczorami sprawdza nasze prace.
I musi pani spamiętać tyle imion.
Posłuchajcie.
Wiem, że chciałyście być razem w parze.
Jednak pomyślałam, że przyda wam się odmiana.
Maria, wysłuchasz moich pomysłów?
Każda kultura i wiek ma swój kolor.
No pewnie!
Znaczy, dobrze.
Hej, JJ. Pomyślałam, że Kleopatra byłaby…
Sorki, muszę lecieć.
- Po szkole mam treningi. - Codziennie?
Tak. Wpadnę do ciebie później.
Wtedy pogadamy, dobra?
Można ją łatwo przenosić.
I nie linieje. Mama byłaby zadowolona.
Ale chyba do siebie nie pasujemy.
Jest taka elegancka, a ja jestem człowiekiem ludu.
W porządku, Remy. Wiedziałem, że nie będzie łatwo.
Czemu nie zachowujesz się jak normalny pies?
Nie może być aż tak źle.
Podgrzałem ci jedzenie w specjalnej misce, tak jak lubisz.
Widzisz? Przyłapała mnie. Nie rozdrobniłem go.
Naprawdę wyczuje różnicę?
Nie wierzę. Nie doceniłem jej.
Chce ci się pić.
- Która to specjalna, francuska woda? - Żadna.
- Niezła jest. - Mówiłem ci.
Dziewięćdziesiąt sześć, 97, 98, 99…
Mama przyjechała.
Sto.
Godna przeciwniczka.
Charles.
Martwię się o Księżniczkę.
Coś się stało?
Martwię się, że nikt jej nie zechce.
Taki mały psiak, a tyle roboty.
Właśnie.
Nie będę cię okłamywał.
Wielu ludzi jej nie zechce.
- To jak mam znaleźć… - Ale…
- tyle samo ludzi ją pokocha. - Naprawdę?
Wiesz, czemu Księżniczka taka jest?
Bo Angela uwielbiała ją rozpieszczać.
Musisz znaleźć drugą Angelę.
Podsunąłeś mi świetny pomysł.
Serio? Uwielbiam to robić.
Chyba wiem, gdzie znajdę kandydata.
- Dzięki, tato. - Do usług.
Mama wróci dopiero za godzinę.
- Kroniki rekinów? - Jasne.
Muszę iść z Księżniczką na poobiedni spacer.
Ruch wspomaga jej trawienie.
Mamy tylko cztery dni, więc musimy zabrać się do pracy.
Pracuję.
Myślę.
Powinnyśmy przynajmniej zrobić notatki.
Muszę się rozciągnąć.
Przecież rozciągasz się przed judo.
Po też. To część mojej codziennej rutyny. Pobudka, smoothie, szkoła, rozciąganie,
trening, przekąska, rozciąganie, obiad, pompki, sen.
- A praca domowa? - Znajduję czas.
Ja też uwielbiam planować.
Rozpisałam nam grafik.
Przez godzinę pracujemy nad prezentacją, a przez kolejną nad wypracowaniem.
Nie potrzebuję aż tyle.
- JJ, tata przyjechał. - Dziękuję.
Ten projekt jest dla mnie bardzo ważny.
Ja też się dobrze uczę.
Nie martw się. Do zobaczenia jutro?
Na mistrzostwach regionalnych
miałam sześć lat i walczyłam z ośmiolatkami.
Trener bardzo mnie wspierał.
- Dobrze. - Cześć, przyjaciółko. Co budujecie?
Thao wpadła na pomysł, żeby zbudować model Koloseum.
Maria wymyśliła, że możemy użyć patyczków do lodów.
Super.
Chyba trzeba mocniej podeprzeć kolumnę dorycką.
Wiemy, ale to kolumny jońskie. Doryckie są na dole.
No tak.
Możecie zrobić gladiatorów z zawleczek z puszek.
Dobry pomysł, ale użyjemy spinaczy.
Łatwiej zrobić małe ręce, które trzymają małe tarcze.
Tak, masz rację.
To lepszy pomysł.
Thao, mogłabyś nas na chwilę zostawić?
Jasne. Zmyję klej z rąk.
- Nie dogadujesz się z JJ? - W ogóle.
Powinnyśmy pracować,
a ona udziela sobie wywiadu do szkolnej gazetki.
Sama będę musiała wszystko zrobić.
Szkoda, że nie robimy tego razem.
Wywiad się skończył.
Nie musimy ze sobą współpracować.
- To nie tak. - Dobrze słyszałam.
Zrób swoją część, a ja zrobię swoją.
- Możemy chociaż… - Nie mam czasu, idę na judo.
I co teraz zrobisz?
Nie wiem.
- Gotowy? - Tak.
Księżniczko, wszyscy będą patrzeć tylko na ciebie.
Szkoda.
Chciałam pożyczyć jej walizki. Chodź.
SALON URODY
Przepraszam. Mój syn Charles chciałby coś powiedzieć.
Jak część z was wie, szukam domu dla Księżniczki.
Uwielbia czesanie, masaże i takie tam.
Przyniosłem aplikacje adopcyjne. Bardzo łatwo je wypełnić.
Nie.
Wiem, że jesteście świetni w rozpieszczaniu i musicie to lubić.
Dlatego tu pracujecie.
- Mogę się przywitać? Kocham yorki. - Serio?
Moi dziadkowie mieli dwa. Wabiły się Pola i Lola.
Ciągle się bawiły i dawały buziaki.
Z nią tak nie będzie. Ma metrową listę wymagań.
Jeśli ich nie spełnisz, masz kłopoty.
Angela wychowała primadonnę.
Jest taka słodka.
Dopóki trzymasz się jej rutyny.
Angela nitkowała jej zęby, malowała pazurki…
Trzeba ją zapraszać do miski.
Nieprawda.
- Ale reszta już tak. - Pośpieszyłem się.
Przykro mi.
Nie szkodzi, rozumiem.
Przykro mi.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Nie martw się, znajdziesz jej dom.
Skąd wiesz?
Nawet znajomi Angeli uważają, że jest zbyt wybredna.
Znałam kiedyś wybrednego chłopca,
który nie chciał jeść skórek od chleba.
Robił z nich tamę, żeby marchewka nie dotykała kanapki.
Tak mi bardziej smakowało.
Poza tym byłem wtedy mały.
Wszyscy mamy swoje małe dziwactwa.
I wiesz co?
Z chęcią odkrawałam skórki, bo to sprawiało ci radość.
- Rozumiesz, dokąd zmierzam? - Tak.
Znajdzie się ktoś, kto ją pokocha.
Ale kto?
Smakują równie dobrze, jak pachną?
To ciastka dla JJ.
Upiekłam je z przepisu cioci Lindy w ramach przeprosin.
Pogodziłyście się?
Nie do końca. Za piętnastym razem w końcu odebrała.
Błagałam, żeby tu przyszła.
Źle mi z tym, że zrobiłam jej przykrość.
- Chcę jej to wynagrodzić. - Wszyscy popełniamy błędy.
Jestem dumny, że próbujesz to naprawić, a ciastkami trafisz do jej serca.
I umysłu. Dodałam orzechy włoskie.
Musimy skończyć referat na czas.
Orzechy.
Tato!
Cześć, JJ.
Cześć. Cieszę się na naszą współpracę.
Upiekłam nam ciastka.
Jeśli musisz się rozciągnąć, to nie ma sprawy.
Popracuję chwilę sama. Pasuje ci?
Chyba tak.
Ale ciastka zjem dopiero po zawodach.
Ale dziękuję.
Pięćdziesiąt sześć, 57, 58…
Cześć, Remy. Nie spodziewałem się ciebie.
Ponoć jest u was JJ.
Pomyślałem, że może mi coś doradzi.
Nie śmiejesz się z mojego judogi? Wszystko okej?
Nie bardzo. A jeśli nigdy nie znajdę dla niej domu?
Zatrzymasz ją i będziesz jej służył.
Zgłodniałam. Pamiętaj, żeby odkroić skórki.
- Co? Ty nie jesz chleba. - Żadnych skórek!
Odkroiłam skórki, jak za dawnych czasów.
Remy, chcesz też? Ze skórką czy bez?
Dziękuję. Poproszę ze skórką. A ma pani zupę pomidorową?
- To dobre połączenie. - Jasne.
Muszę dokończyć czesanie, zanim się zdenerwuje.
Księżniczce nic nie będzie.
A na górze „Kleopatra: waleczna królowa”.
W puste miejsca wkleję zdjęcia.
Wygląda dobrze.
Sorki.
Nie szkodzi. Rozciągaj się. Ja popracuję nad plakatem.
Rozciągnęłam się wcześniej, żeby mieć czas na to.
Napisałaś całe wypracowanie?
- Kiedy miałaś na to czas? - Skończyłam dzisiaj.
Szybko mi poszło,
kiedy wyobraziłam sobie, jakby to było nią być.
Napisałam to z jej perspektywy.
Była taka młoda. Niedużo starsza od nas.
To naprawdę świetne wypracowanie.
Dzięki.
Przeprosiłam cię, i zrobiłam to szczerze,
ale za zrobienie ci przykrości.
Przepraszam, że w ciebie nie wierzyłam.
Może i nie pracuję zgodnie z grafikiem, ale zawsze mam odrobione lekcje.
Wszyscy myślą, że zależy mi tylko na judo.
Ale szkołę też lubię.
Stój!
- Zawinąłem ją w zły kocyk. - Nie wiedziałam, że macie psa.
Nie jest nasza.
Szukamy dla niej nowego domu.
Jesteście rodziną zastępczą? Super.
Poprosiłam rodziców o psa.
Zrobiło się pusto, odkąd brat wyjechał na studia.
Możemy ci znaleźć psa.
Świetni z nas swaci.
Ale chyba jesteś zbyt zajęta, by zaadoptować takiego psa jak ona.
Trzeba jej poświęcać sporo uwagi. Całe mnóstwo.
Nie wyobrażam sobie życia bez brata. Musi ci być ciężko.
Dlatego drużyna judo jest dla mnie jak rodzina.
Przepraszam. Powinnyśmy wrócić do pracy.
Tak, masz rację.
Cześć, Lizzie. Cześć, JJ.
Jeśli potrzebujesz wskazówek, będę w pokoju obok.
- Ale żaden ze mnie ekspert. - Podpowiedzieć ci coś?
Idźcie. Dokończę to.
Przerzuć mnie.
- Nie zrobisz mi krzywdy. - Sobie też nie?
Dalej, poradzisz sobie.
Nie bój się.
Nie boję się!
Jednak się boję. Zdecydowanie mam cykora.
Posłuchaj.
Rozumiem twój strach, ale czujesz go tylko ten jeden raz.
Potem już nie będziesz się bał. Obiecuję.
- Gotowy? - Tak.
Teraz!
- To było niesamowite. - Co nie?
Trenuj codziennie i będziesz jeszcze lepszy.
Trenujesz codziennie?
Nie tylko. Budzi się, pije smoothie, idzie do szkoły, rozciąga się,
potem trening, przekąska, rozciąganie, obiad
- i spanie. - Zapomniałaś o setce pompek.
Ale zaimponowałaś mi.
Moja kolej.
O raju, ale już późno.
Robimy dziś pranie, chcę się załapać na ostatni cykl. Pa.
Naprawdę robisz to wszystko każdego dnia?
Tak, uwielbiam to.
Im mam więcej zadań, tym przyjemniej mi się je odhacza.
- Wiem, że to dziwne. - Wcale nie.
Mnie się podoba.
To mój tata.
Wyglądają pysznie. Mogę jedno?
Spakuję ci je.
Potrzymasz Księżniczkę?
Delikatnym, zagarniającym ruchem.
Lubisz śpiewać kołysanki?
KLEOPATRA
Wygląda ekstra.
Rozszerzona historia czeka.
No ba!
- Do zobaczenia. - Jasne.
Tu jesteś.
Mogłabyś uczynić mnie niewidzialną dla Thao?
- Serio? - Ona jest taka wymagająca!
Trzy godziny jej pozowałam,
żeby mogła idealnie wygiąć spinacze.
Nie czuję łydek.
Już są.
Księżniczka jest kochana.
Cały tydzień spała mi w ramionach.
I naprawdę nie przeszkadzają ci jej wymagania?
Robię sto pompek dziennie.
Przeczesanie futra sto razy to pikuś.
To mnie odpręża po treningu.
Otworzę bagażnik.
Jestem z ciebie dumna.
Sam zająłeś się Księżniczką i znalazłeś dla niej dom.
Nawet nie musiałem odkrawać skórek.
Nie, nic.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK AUTORSTWA ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska