Jak nastroje? Gratulacje.
Uśmiechnij się!
PSIE NAGRODY
OPIEKUNOWIE ROKU
Wspaniale wyglądacie.
Jak się czują opiekunowie roku?
Sama nominacja była zaszczytem.
Charles! Muszę to spakować.
Co?
Już zapomniałeś? Maria ma urodziny.
Nie zapomniałem.
Jedziesz na ranczo chrzestnej Marii. Będziecie jeździć konno.
Klasyczny „wypad z psiapsiółką”.
Odwołuję. Masz dobrą pamięć.
Cudownie jest mieć przyjaciółkę. W końcu rozumiem, o co tyle zamieszania.
- To teraz ja jestem szefem? - Szefem czego?
Zapomniałaś?
- Dostajemy nowego psa. - Pamiętam.
Miałam ci wszystko rozpisać, ale jestem spóźniona.
Na pewno poradzisz sobie sam?
- Jesteś niesamowity. - Jak ty to robisz?
Na pewno. Baw się dobrze. Wszystko ogarnę.
Muszę ci przypominać, że nie masz wstępu
- do mojego pokoju? - Nie.
Przekroczenie progu tego pokoju jest poważnym wykroczeniem.
Obiecujesz?
Obiecuję.
- Pasta do zębów? - Mam.
- Piżama? - Dresy, mam.
Prezent dla Marii?
- Mam. - Co jej kupiłaś?
- Zestaw do robienia bransoletek. - Nudy.
Ktoś tu jest zazdrosny?
Jeśli chodzi o jazdę konną, ale nie bransoletki.
Dobra, wiesz co?
Tato, co ty masz na głowie? Maria zaraz tu będzie.
Zdejmę go, jak tylko mnie zobaczy.
Tato!
Pożyczyłem od kapitana. Chcesz go na weekend?
Nie, dziękuję.
Ekstra!
Wyjazd z najlepszą przyjaciółką.
A ty sam zajmiesz się psem.
Jesteśmy wam niepotrzebni. Ale gdyby to się zmieniło,
zadzwoń, a ja od razu ruszę na ratunek.
- Jestem w tym dobry. - Wyluzujcie.
To nic wielkiego.
To Maria!
Nic wielkiego? Jasne.
Dzień dobry.
To dla ciebie.
Przecież to ty masz urodziny.
To marchewki dla Sally, twojego konia.
To klacz z przepiękną grzywą.
- Śpi na stojąco. - Wszystkie konie tak śpią.
- Przygotowałaś się. - Jak zawsze.
- Gotowa? - Tak.
- Do widzenia. - Pa.
Dzwoń, gdybyś potrzebował pomocy z psem.
- Dam radę! - Z dala od pokoju.
Jasne!
Zrobi się cicho.
Łobuz!
Łobuz przyjechał!
Łobuz! Uspokój się.
Przepraszam.
Uchyliłam drzwi auta, a on wystrzelił jak torpeda.
Łobuz, spokój.
Łobuz!
Jest podekscytowany nowym miejscem.
On się wszystkim ekscytuje.
Mały pies miał być idealny do małego mieszkania,
ale nie Łobuz.
On potrzebuje sporej przestrzeni, bo wciąż chce tylko… biegać.
- A to zaskoczenie. - Nie nadużywam waszej uprzejmości?
Doktor Abby powiedziała, że jesteście
pierwszą, drugą i trzecią najlepszą rodziną zastępczą.
- Łobuz! - Miło z jej strony.
Łobuz!
Dobrze pani trafiła.
Łobuz jest w dobrych rękach. Łobuz!
Skąd pomysł na imię?
Szczeniaczki szukają domu
„Łobuz”
Maria nikogo tu nie przyprowadza.
Musisz kochać konie.
Tego pokochałam od razu.
- To Przegryzka. Miniaturka. - Widzę.
Tak się cieszę. Pokochasz jazdę konną.
Nigdy nie jeździłaś?
Jechałam raz na kucyku, więc dam radę.
Ty nie jesteś miniaturką.
Zdecydowanie nie. To mój nowy koń, Sir Galahad.
Sir Galahad był najszlachetniejszym z rycerzy Króla Artura.
Szlachetny, ale i humorzasty.
Chodź, twój koń jest tam.
To jest Sally. Uwielbia głaskanie.
Cześć, Sally.
Chyba przyda ci się drabina.
Łobuz?
Cześć.
Dobrze. Dobry piesek.
W końcu cię mam.
Łobuz!
Mamy mały problem.
Spokojnie, dam sobie radę.
Opracowałem plan tresury.
Opowiesz nam o nim?
Nie teraz. Muszę go złapać.
Rozpieszczasz ją tym czesaniem. Nie wybieramy się na wybieg.
Jest taka piękna.
Chodź, przejedźmy się. Jeszcze zdążysz ją wyczesać.
Jesteś pewna? Dam jej marchewkę. Wygląda na głodną.
- Nie sądzicie? - Dość już zjadła. Wsiadaj.
- Co to? - Klopsiki.
Przygotowałem je z przepisu babci. Łobuz się im nie oprze.
Może dzięki nim wywabimy go z kryjówki.
Skąd wiesz, że się chowa? Może śpi.
Nie sądzę.
Łobuz!
Ale widok.
Wysoko tu.
Prawda, że wspaniale? Zawsze mam motyle w brzuchu.
Coś czuję na pewno.
Pojedziemy sobie powolutku.
Wyprowadzę was. W każdej chwili możemy się zatrzymać.
Nie… jest super. Naprawdę.
Dobrze.
Łobuz?
O rany.
O nie.
Nie mogę tu wejść.
Wiem, że się starasz, a tresura wymaga czasu.
Dzięki za wyrozumiałość, mamo.
Masz jeden dzień albo poszukamy innych rozwiązań.
Zrozumiano?
Klopsika?
No co?
- Z przepisu babci. - No tak.
- Mówiłam, że będzie fajnie. - Tak.
Rozluźnij ramiona i obejmij piętami jej boki.
Szybko się uczysz.
Gali domaga się jabłka. Poradzisz sobie? On może poczekać.
Nie, proszę iść. Dam sobie radę.
Będę was obserwować z ganku.
Świetnie ci idzie.
Dzięki.
Major chce stąd wyjść.
Nie masz nic przeciwko? Zaraz wrócimy.
Jasne. Zrobimy z Sally kilka kółek.
- Poznamy się. - Super.
Wio.
Błagam, Sally, tylko się nie ruszaj.
Łobuz jest mądry, ale do jutra go nie wytresuję.
- Poproś o pomoc. - Nie zadzwonię do Lizzie.
Nie chodzi mi o Lizzie. Przyniosłem to na wszelki wypadek.
Kupon na darmowe zajęcia w psim przedszkolu.
Cały czas tu byłaś?
Co? Nie. Jestem w tym samym miejscu?
Co za zbieg okoliczności.
Sally chce się przejść. Gotowa?
Cześć, kochanie. Wszystko okej?
- Przyjechać po ciebie? - Nie.
- Jest w porządku. Tak jakby. - Nie dogadujecie się?
Nie no, uwielbiam Marię. Ale jazdę konną nie bardzo.
To twoja przyjaciółka.
Powiedz jej o tym. Na pewno zrozumie.
Może.
A jeśli nie? Nie chcę zepsuć jej urodzin.
Muszę lecieć.
Pleciemy bransoletki?
Najlepszy prezent pod słońcem.
No, nie najlepszy. Najlepszym jest twoje towarzystwo.
Wiesz, jeżdżę od dziecka,
ale po raz pierwszy mam do tego wspólniczkę.
Klasyczny „wypad psiapsiółek”.
- Pleciemy! - Dobrze.
Myślałeś, że wrócisz do przedszkola?
Brzmi lepiej niż „szkoła posłuszeństwa”.
Nie mówimy „posłuszeństwo”, tylko „współpraca”.
Zaczynajmy. Jeden za drugim, psy po lewej.
Żwawe tempo. Bardzo dobrze.
- Chodź, Łobuz. - Super.
Idziemy.
- Wspaniale. - Widzisz…? O nie!
Łobuz!
- Stój! Łobuz! - Stój! Nie!
Lizzie zrobiła mi bransoletkę.
Z podkową i połową serca. Drugą połowę ma Lizzie.
To bardzo miłe. Przygotowałam wasze konie.
- Ruszacie? - Pewnie.
Wezmę marchewki na drogę. Dołącz do mnie.
Chwycił mnie skurcz w nodze. Powinnam ją rozciągnąć.
- Ale ty jedź. Poradzę sobie. - Na pewno?
Jasne. Przecież po to tu jesteśmy.
Dobrze, dzięki.
To wyjątkowy dzień dla wyjątkowego chłopca.
Z dumą i przyjemnością przekazuję ten dyplom Harleyowi.
Proszę.
Proszę bardzo.
Nie!
Łobuz!
Przepraszam. Trudno go okiełznać. Dlatego tu jesteśmy.
Rozumiem, ale Łobuz nie może chodzić na zajęcia grupowe.
- Prowadzę też zajęcia indywidualne. - Mogę ponownie wykorzystać kupon?
Przykro mi. Powodzenia z nim. Pa, Łobuz.
Słodziak z ciebie.
- Maria ma wspaniałą przyjaciółkę. - Ja też.
Gali nie ma tyle szczęścia. Z nikim się nie zaprzyjaźnił.
Biedaczysko. To dlatego tak się zachowuje?
Zgaduję, że bardzo nie chce tu być,
ale nie wie, jak mi o tym powiedzieć.
WIELKA KSIĘGA PSÓW TERIERY
- Prawie ją mam! - Bardziej w lewo. Nie…
To jakiś absurd. Musi być lepszy sposób.
Lizzie zdjęłaby książkę z półki
i przeczytała wszystko o Jackach Russellach.
Lepszy sposób, by zdobyć książkę.
Ty masz zakaz wstępu do pokoju,
ale wspominała coś o mnie?
Nie.
Mam ją!
„Wielka księga psów. Tom 9. Teriery”.
Tak, próbujemy cię zrozumieć.
„Jacki Russelle nazwano po pastorze Johnie Russellu.
Hodowano je do polowań na lisy”.
„Terier Mikey z przyjacielem, koniem Sebastianem”.
Dojechaliśmy nad staw. Major witał się z kaczkami.
Szkoda, że tego nie widziałaś.
Spoko. Pomogłam Kathy wyczyścić szczotki.
Też było fajnie.
- Skurcze minęły? - Tak.
Zdążymy się przejechać, zanim odbiorą cię rodzice.
Pokażemy im, ile się nauczyłaś.
Może sama im pokażesz? I tak jesteś w tym lepsza.
Ja pokażę, jak czeszę.
Nie chodzi o to, czy jesteś dobra,
- tylko o to, jaką masz frajdę. - Jasne.
Świetnie. Chodźmy po Sally.
Chodź.
- Jedziemy z wami. - Miałeś iść do Sammy'ego.
- Rozmyśliliśmy się. - Nie mamy miejsca w aucie.
Z powrotem musimy zabrać Lizzie i Marię.
Masz. Poradzisz sobie.
Trzymaj się, Łobuz.
- Pa. - Do zobaczenia.
Skąd ta tęsknota za siostrą?
To pewnie część twojego sekretnego planu?
Zgadza się.
- Jedźmy. - W drogę.
Chodź.
Pamiętaj: lewa stopa w strzemieniu, a prawą ręką…
Muszę ci coś wyznać.
Nie chcę nigdzie jechać.
Słucham?
Ja…
Nie lubię jazdy konnej. Ani trochę.
Czyli przez cały ten czas…
Udawałam, a co za tym idzie,
nie byłam z tobą zupełnie szczera.
Proszę.
Zasługujesz na prawdomówną przyjaciółkę.
Przepraszam.
To moja wina.
Niby dlaczego?
Czułam, że jazda konna cię nie bawi,
ale wolałam to zignorować.
Gdybym tak na ciebie nie naciskała,
nie bałabyś się powiedzieć mi prawdy.
Chciałam, żeby ten wypad był idealny.
Ja też.
Dasz radę mi wybaczyć?
Poważnie? Oczywiście, że tak.
O ile ty wybaczysz mnie.
Wciąż się uczymy, jak być przyjaciółkami.
Obie jesteśmy świetnymi uczennicami, więc damy radę.
Nie jesteśmy teraz sobie bliższe?
Psiapsiółki na szóstkę.
Proszę.
Oby plan zadziałał.
Zależy od niego życie naszych mebli.
Lizzie i Maria podprowadzą konie pod płot. Po drugiej stronie będzie Łobuz.
Będą się widzieć, ale nie będą mogły…
O nie!
- Łobuz? - Tak.
Nie wierzę. Nie ma mniej przyjaznego zwierzęcia niż Sir Galahad.
- To się zmieniło. - Nie da się ukryć.
Polubiła cię.
Ja ją też. Tak trochę.
Musicie to zobaczyć. Szybko!
Dobrze.
Rany.
Szczęśliwy koń.
I wykończony pies.
Łobuz szuka stałego domu.
Zdaje się, że go znalazł.
Naprawdę? Przygarniesz go?
Gali by mi tego nie wybaczył.
Spisałeś się na medal.
Bez ciebie by się nie udało.
- Ale się udało. - Gdyby nie książka, nie wiedziałbym,
że ta rasa dogaduje się z końmi.
Jaka książka?
Ta z twojego pokoju…
- Wszedłeś do mojego pokoju? - W zasadzie nie.
Poważne wykroczenie!
Wyjechałam tylko na weekend, a ty już…
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK AUTORSTWA ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska