Fakt: słowniki definiują bohatera jako osobę podziwianą za odwagę,
osiągnięcia lub szlachetność.
Natomiast zdaniem trzecioklasistów…
Kim jest dla ciebie bohater?
Ktoś, kto umie latać.
Kto mści się w imię sprawiedliwości.
Ma supersłuch i superwzrok.
Ratuje sytuację, rzucając samochodami.
Jest wiele rodzajów bohaterów.
- Ale… - Wiem, niegrzecznie tak przerywać.
Ale to Charles, mój brat.
Te same dzieci powiedzą, że ich bohaterem jest…
- Moja mama. - Zdecydowanie mama.
- Mój tata. - Bilie Eilish.
To zabawne, bo rodzice nie latają ani nie rzucają autami.
Wątpię też, czy Billie Eilish to potrafi.
POŻAR OPANOWANY
Ewakuowano mieszkańców oraz okoliczne biurowce.
Dzięki niewzruszonej odwadze strażaków z Middleton sytuacja została…
Oby tacie nic nie było.
Przyda mu się prysznic.
- Tata! - Cześć.
- Ale nic mi nie jest. - Bałeś się?
Pewnie. Gdybym był tam kilka sekund później,
nie załapałbym się na ciastka.
- Dobrze, że jesteś cały. - Przespali noc?
Lizzie tak, ale Charles nie bardzo.
- Martwił się. - Uratowałeś komuś życie?
Tak się składa, że tak.
Uwięzionej dziewczynce, która chowała się w kącie.
Chcecie ją poznać?
Szczeniak!
Możemy ją zatrzymać? Proszę.
- Mogę ją dostać na urodziny. - Nie.
- Ja jestem starsza. - I co z tego?
Znam się na psach lepiej niż ty.
- Wystarczy. - Znasz się lepiej niż ktokolwiek.
I co z tego? Powiedz, że mam rację.
Przedyskutowaliśmy to z tatą i nie jesteśmy gotowi na psa.
- Co? - Kiedy to omówiliście?
Teraz. Spojrzeliśmy na siebie w ten sposób.
To ma być dyskusja?
Kiedy spojrzę tak na ciebie, też wiesz, co to znaczy.
- Nie możemy jej zatrzymać. - Remiza drukuje ulotki
i rozsyła maile, żeby znaleźć jej właściciela.
Jeśli właściciel nie odnajdzie się w ciągu tygodnia,
zwierzę zapewne zostało porzucone.
Kto będzie się nią zajmował, kiedy wy szukacie właściciela?
Mam dobre przeczucia co do tej dyskusji.
Ja też.
To tylko kilka dni. Nie zdąży zniszczyć przedsionka.
- Jest! - Dziękuję.
Mówiłam.
Wymyśliłem idealne imię. Ashley.
W skrócie Ash, bo tata znalazł ją w popiołach.
Skoro powstała z popiołów, to może Feniks?
Czytam książkę o mitycznych stworzeniach.
Ale Ash też mi się podoba.
To waszym obowiązkiem jest karmienie, sprzątanie i pilnowanie jej.
Poradzimy sobie.
I nie wolno jej wchodzić na nowy dywan. Tacie dzisiaj się upiekło.
To jej pierwszy dzień w obcym miejscu.
Może nie pójdziemy dziś do szkoły,
- żeby dotrzymać jej towarzystwa? - Świetny pomysł.
Co wy na to?
Co?
LIZZIE: MISKI NA KARMĘ I WODĘ
CHARLES: SPRZĄTANIE
- Klub dyskusyjny? - Oddałam końcowe wnioski.
- Zajęcia kulinarne? - Zabrakło mąki.
- Ekstra. Przystanek o 15.00? - Okej.
Dobry piesek.
Kto jest dobrym pieskiem?
Różnie mnie przezywają, ale dobrego pieska słyszę…
pierwszy raz. Dobrze się spało?
Co masz w torbie?
Wegańskie chili, precle, połowę kanapki z serem…
Psa nie karmi się resztkami.
- Musi mieć zbilansowaną dietę. - Wiem.
Nie możemy popełnić błędu.
Jeśli chcemy przekonać rodziców do psa, musimy się postarać.
O rany.
- Rety. - Co ty narobiłaś?
Wciąż śmierdzi dymem.
Mama wróci za pół godziny. Ja ją wykąpię, a ty posprzątaj.
A może ja ją wykąpię, a ty posprzątasz?
Nie ma czasu na kłótnie. Musimy być drużyną.
Tylko tak nam się uda.
Ale ona będzie moja czy twoja?
Będzie nasza, dobra?
To czemu ja nie mogę jej wykąpać?
Szampon może jej wlecieć do oczu,
a nie mamy kropli, żeby je przepłukać.
- Chociaż możemy… - Dobra już.
- Ty ją wykąp, a ja posprzątam. - Super. Chodź, Ash.
Mama przyjechała. Przedsionek jest czysty. Ash też?
I to jak.
- Ale numer! - Żaden numer.
Była pokryta sadzą. To golden retriever.
Tu jesteśmy!
Pora przedstawić mamie…
- Goldie. - Goldie?
Już nie jest szara jak popiół.
Golden retriever Goldie?
Podoba mi się.
Jak się psina spisała…
A to kto?
Mogła nawdychać się dymu.
A to bardzo szkodliwe.
Przecież pani o tym wie.
Coś tu widzę. Słodkie, różowe, szczenięce uszko.
Płuca i serce są zdrowe.
Nic jej nie dolega.
Ile płacimy?
Sprawdzę.
Badania kontrolne szczeniaków uratowanych z pożarów są za darmo.
Dziękuję.
To ja dziękuję, że tak o nią dbacie.
- Potrzebuje tylko dużo CMK. - To znaczy?
Cierpliwości, miłości i konsekwentnego wychowania.
Miłości na pewno jej nie zabraknie,
- ale tresura może trochę zająć. - Jakieś rady?
Niech socjalizuje się z innymi zwierzętami.
Poznaje inne psy.
Dyskutujemy na ten temat w branży,
- ale myślę… - Debata.
Jestem spóźniona na turniej. Muszę lecieć.
Obiecaj, że pójdziecie prosto do domu.
- Obiecuję. - Pa.
Pa.
Masz ją dla siebie.
Spójrz, Goldie.
Dzień dobry.
Zobaczyłem pani psa w oknie.
Może mogłyby się posocjalizować?
Socjalizować? Z Rufusem? Nie.
Rufus nic tylko siedzi i gapi się przez okno.
Czemu?
Jest taki, odkąd w zeszłym roku odszedł mój ukochany Henry.
Przykro mi.
Wiem, że pani nas nie zna, ale może spróbujemy?
Myślę, że to byłoby dobre i dla niej, i dla Rufusa.
A wtedy może z nami zostanie.
Nie zaszkodzi, jak się poznają.
Może zaszkodzić.
Rufus na stare lata zrobił się drażliwy.
Prędzej pogryzie twojego szczeniaka, niż go zaakceptuje.
Wracajcie. Ja muszę się… Rufus!
O nie!
- Goldie, stój! - Rufus, nie!
Co się dzieje, babciu?
To, co widzisz, Sammy.
- Ale numer! - Żaden numer.
Że też nie poznaliśmy się w szkole.
Nie mam wielu kolegów, mieszkamy tu od niedawna.
- Od śmierci dziadka? - Dziadka?
Dziadka Henry'ego.
Henry to nasz drugi pies. Był bardzo stary.
- Smakuje jej ta kość. - Że też Rufus się podzielił.
To jego ulubione, orzechowe. Musi ją lubić.
Ona jego też.
Rufus umie jakieś sztuczki?
Kilka. Hej, Rufus. Żółwik.
Super! Nauczysz też Goldie?
Nie wiem, ale spróbujmy.
Jak poszła debata?
Twoja siostra była niesamowita.
- Gdzie byłeś? - To długa historia…
- Dzień dobry. - Długo spałeś.
Dzień dobry.
Ciężka noc w remizie. Pokonałem w wyścigach kapitana Fleckmana.
Gratuluję. Godzinami ćwiczyłeś drifting.
- Ktoś się zgłosił po psa? - W zasadzie mam dobre i złe wieści.
Najpierw te złe.
Nikt się po nią nie zgłosił, więc miałaś rację.
Goldie ktoś porzucił.
- A dobre wieści? - Młode małżeństwo widziało ulotkę
i są zainteresowani adopcją Goldie.
- Wpadną w weekend. - Mówiłeś „dobre wieści”.
A te są najgorsze pod słońcem!
- Umawialiśmy się na kilka dni. - Wy się umawialiście.
Przecież Goldie to taki grzeczny psiak. I jaki mądry. Patrzcie.
Zaraz, co ty robisz?
Miała nie wchodzić na dywan.
Nauczyłem ją sztuczki. Spokojnie.
Okej, Goldie. Żółwik.
Znasz to. Żółwik.
Goldie, nie!
Chodź, pójdziemy na dwór.
Widzimy się w kuchni.
I przynieście swoje skarbonki.
Świetna sztuczka. Wszystko zepsułeś.
Wszystko zepsułem.
Lizzie ze mną nie gada…
co nie jest takie złe, ale wiesz.
Poczekaj. Użyj tej.
Posłuży ci do końca życia.
Wiesz, ile to uratowanych drzew? I żółwi?
Nawet żółwia nie będę mógł mieć.
To dobrze. Żółwiom jest lepiej na wolności.
Poza tym żyją ponad sto lat.
Kto by się nim potem opiekował?
Tak tylko mówię.
Muszę poczekać, aż dorosnę, żeby mieć psa.
Jeśli mnie odwiedzicie, spróbujemy nauczyć Goldie paru sztuczek.
Może twoi rodzice zmienią zdanie,
- zanim tamci ludzie ją zabiorą. - Nie wiem.
Proszę. Rufus jest smutny. Całymi dniami gapi się w okno.
Podobała mu się zabawa z Goldie.
Mnie też. Przypomina mi Henry'ego.
Czemu nie? W najgorszym wypadku nasika na dywan twojej babci.
- Żółwik? - Pewnie.
- To ja. - Dlatego się zamknęłam.
Przestań. Wiem, że nawaliłem. Ale wiem też, jak to naprawić.
Bez ciebie mi się nie uda. Jesteśmy drużyną, prawda?
Rufus, siad.
Dobrze. Twoja kolej.
Goldie, do góry i siad.
Musisz wstać, żeby usiąść. Do góry i siad.
Uwielbia orzechowe kości.
Głupio mi, że się tak zezłościłam. To nie była twoja wina.
Znaczy, często to jest twoja wina, ale nie tym razem.
W porządku. Bałaś się, że stracimy Goldie.
- Też bym się wściekł. - Nie tylko to.
Chyba czasami… lubię rządzić.
Czasami?
Nieważne. Jesteśmy drużyną, więc nie mogę się rządzić.
Tym razem ci się upiekło.
Dzięki.
Mamy trzy dni, żeby wytresować Goldie.
Rodzice zobaczą, jaka jesteś wspaniała, i zostaniesz z nami na zawsze.
Idziemy.
Chodź.
Już wrócili.
A to Goldie.
Ale słodka.
- Poznajcie państwo Lu. - Mieli przyjść dopiero w sobotę.
Chcieliśmy już zobaczyć ją na żywo.
- Możemy ją pogłaskać? - Tak…
Ale później, bo teraz… chce jej się pić.
- Właśnie. - Musi się nawadniać.
Mam do państwa kilka pytań. Macie ogrodzony ogród?
Tak. Trzy akry, więc jest gdzie biegać.
To dobrze, ale ona nie może całymi dniami biegać sama.
Ktoś musi z nią być przez większość dnia.
- Lizzie. - Pracuję z domu.
Jestem szefową kuchni i sama będę gotować posiłki dla Goldie.
Szczeniaki należy karmić inaczej niż dorosłe psy.
Damy sobie radę.
Don skończył trzy lata weterynarii, zanim założył firmę optyczną.
Kupując u nas okulary,
wspierasz dzieci z biednych krajów.
- Nie skończył pan studiów? Kiepsko. - Wystarczy już.
Przepraszam. Zdążyli się przywiązać do psa.
Doskonale to rozumiemy.
Przepraszam. Już jesteśmy.
- Życz mi powodzenia. - Masło orzechowe?
Ale jesteś słodka.
Mamo, możemy ją spuścić ze smyczy?
Niech państwo Lu poznają ją, gdy jest bardziej zrelaksowana.
- Sporo wiesz o psach. - No pewnie.
Okej.
Słodka.
Moja torebka.
Szczeniaki takie są. Goldie, puść.
Boże!
Ale z ciebie ziółko, Goldie.
To przejdzie do historii.
Najlepszy orzechowy psikus tego stulecia.
Państwo Lu długo nie zdecydują się na psa.
Obyś się mylił.
Byliby świetną rodziną dla psa.
Byle nie dla Goldie. Ona jest nasza.
- To było coś. - Wiem.
To ciekawe, jak psy reagują na ludzi, których nie lubią.
Zobaczcie, jak reaguje na ludzi, których lubi.
Nie jesteście na nią źli?
Oczywiście, że nie. To nie jej wina. Nie wiedzieliśmy, że to taka łobuziara.
Co to znaczy? Czemu podpinacie jej smycz?
Znaleźliśmy dla niej idealne schronisko.
Lepiej poradzą sobie z tak energicznym psem.
To dla niej najlepsze rozwiązanie.
- Jutro ją tam zawiozę. - Nie możesz!
Kochanie, tej debaty nie wygrasz.
Pożegnacie się rano, dobrze?
Chodź, kochana.
Znowu wszystko zepsułem.
Też nie mogłeś poczekać do rana?
Wiesz, że nie umiem spać, jak tata jest na akcji?
Wiem.
Goldie też ma rodziców.
Pewnie ma też rodzeństwo.
Myślisz, że się zastanawia, czy wrócą?
Nie wiem.
Teraz ma tylko nas. A my ją oddajemy.
To niesprawiedliwe.
Wiesz, w schronisku zobaczy ją wielu ludzi.
Zakochają się w niej, zabiorą do domu i stanie się częścią ich rodziny.
Naprawdę tak myślisz?
- Tak. - Obyś miała rację.
Czasem nasze życzenia się spełniają.
Dlatego potrafię spać, gdy taty nie ma. Bo wiem, że wróci.
Dzień dobry. Dostałem dziwny telefon od Dona Lu.
Mówił, że mógłby zrobić kanapkę ze spodni.
I znaleźliśmy to.
Taki był plan: codziennie tresować Goldie z Rufusem,
żebyście się do niej przekonali i żeby została z nami.
Ale państwo Lu przyszli wcześniej.
Jeśli się zastanowić, to wszystko ich wina.
- Właśnie. - No.
- Skończyliście? - Jeszcze jedno.
Będziemy oddawać połowę kieszonkowego,
żeby zwrócić państwu Lu pieniądze za zniszczoną torebkę.
I spodnie.
Tak.
Skończyliśmy.
Powiem wam coś o byciu dobrym rodzicem.
Okej.
Choćbyście nie wiem jak się starali, zawsze popełnicie błędy. Sporo błędów.
Ale nie to jest ważne.
Najważniejsze jest to, że dobry rodzic ma na względzie dobro swoich dzieci.
Czyli uważacie, że oddanie Goldie
będzie dla nas najlepsze?
I nieważne, że się z tym nie zgadzamy,
bo wy jesteście dobrymi rodzicami?
Narozrabialiście, prawda?
Wszyscy rodzice popełniają błędy.
Zaraz, my nimi jesteśmy?
Kiedy byłeś mały, nie potrafiłeś zasnąć w trakcie burzy.
Wiesz, co zrobiliśmy?
Zbudowaliśmy fort z koców i spaliśmy z tobą.
Podobny do tego, który zrobiliście dla Goldie.
Z tych samych koców.
Kiedy to zobaczyliśmy, zrozumieliśmy, że jesteście gotowi na psa.
Naprawdę?
Nawet nie musieliśmy dyskutować.
Ale musicie przeprosić państwa Lu.
I trzymać Goldie z dala od dywanu.
- Stoi. - Okej.
Chodź.
- Goldie! - Nie uwierzysz, Goldie!
Gdzie ona jest?
Możesz wyjść.
- Charles? - Co?
Goldie wygryzła sobie drzwi.
- Goldie! - Gdzie ona jest?
Wyczuła, że idzie do schroniska?
Jest mądra, ale nie aż tak. Może chciała się pobawić?
No to po co by uciekała?
- Może się bawić z nami. - Nie wiem.
Wiem, gdzie ona jest! Za mną.
Spójrz, jak się bawią. Najlepsi przyjaciele.
- Z Henrym też się tak bawił. - Pamiętam.
Musicie się bardzo cieszyć.
- Pewnie. - Co się stało?
Nic. Wygląda na szczęśliwą, gdy bawi się z Rufusem.
Tak. Bardzo szczęśliwą.
Przedyskutowaliśmy to z siostrą
i zastanawiamy się, czy nie chcielibyście wziąć Goldie.
Co?
Kochamy ją.
Ale najważniejsze jest jej dobro.
I dobro Rufusa.
I pani, i twoje, Sammy.
Jesteście pewni?
Tak.
Jesteśmy.
Zgodzisz się, babciu? Proszę.
Pod jednym warunkiem.
Że zgodzicie się być rodzicami chrzestnymi Goldie.
- Umowa stoi. - Pewnie.
Dogadaliśmy się.
Chodź, Rufus. Mamy wspaniałe wieści.
Goldie, chodź.
Proszę się nie martwić. Sammy jest świetnym treserem.
Wcale się nie martwię. Będą najlepszymi przyjaciółmi.
Posłuchajcie, co powiedział Charles,
zanim mu przerwałam.
Jest całkiem mądry, jak na trzecioklasistę.
W końcu to mój brat.
Jest wiele rodzajów bohaterów.
Ale mają jedną wspólną cechę: pomagają innym.
Niekoniecznie innym ludziom. Psom również.
Psy są świetne. Dają nam towarzystwo i miłość.
A czasem pomagają nawiązywać przyjaźnie.
Opiekujmy się nimi i bądźmy ich bohaterami.
Koniec.
Szczeniaczki szukają domu
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK AUTORSTWA ELLEN MILES
Napisy: Daria Okoniewska