(ตอนที่ 8)
(ในการตามหาความทรงจำของวูล์ฟบอย)
น่าสงสารวูฟฟี่
พี่ว่าครูลักซ์คราฟท์จะโมโหมากไหม
ฉันไม่ได้ยินเลย
ก็เขาโดนตัวทำลายรุมนี่นา
จริงไหมฟลู๊ฟ
อือฮึๆ
ที่จริงเราโชคดีด้วยซ้ำที่มีวูฟฟี่คอยช่วย
นี่แหละฮีโร่ตัวจริง
พวกตัวทำลายไม่ทันตั้งตัวเลย
เขาแค่ "บูม!" พวกมันก็ "ว๊าก!"
- แล้วผมก็…- สเปร๊าท์! เงียบหน่อยสิ
ผมพูดอะไรผิดเหรอ
เปล่า ฟังนะ ฉัน…
ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงชอบเขานักหนา
ฉันว่าเขามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาบอกว่าตัวเองเป็นมนุษย์แต่นายก็เห็นเหตุการณ์ในแล็บผู้พิทักษ์
เขาไม่เหมือนมนุษย์ที่ฉันเคยเจอเลย
เรารู้จริงๆ เหรอว่าเขาเป็นใคร
ก็เป็นเพื่อนเราไง
เราอยากมีเพื่อนเพิ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
ช่างมันเถอะ มาฟังกันดีกว่า
แล้วก็ "บูม" เหรอ
บูมครับ
รู้สึกคำว่าสงบเสงี่ยมของเราจะไม่เท่ากัน
ขอโทษครับครู
ผมไม่ได้ตั้งใจจะก่อเรื่อง
ผมแค่พยายามทำตัวให้กลมกลืน
อย่าไล่ผมกลับบ้านเลยนะครับ
ไล่กลับบ้านเหรอ ไม่หรอก เธอยังไปไม่ได้
ไปไม่ได้เหรอครับ
ครูหมายความว่าถ้าเธออยากอยู่ก็ต้องได้อยู่สิ
ใช่แล้ว
ไม้คาบูมยังอยู่กับเธอรึเปล่า
ไม้คาบูมเหรอครับ
เอ็กซ์คาลิบูม ยังอยู่ครับ
มันจะหักๆ หน่อยนะครับ
นี่เธอทำเองเหรอ
ครับ แต่มันไม่เคยใช้ได้เลยนะครับ
ตอนที่พวกตัวทำลายกรูเข้ามา
ผมคงลืมว่ามันเป็นของปลอม
ลืมเหรอ
ครับ มันรู้สึกเหมือนจริงอยู่แวบนึง
ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ตอนนี้มันใช้ไม่ได้แล้ว
น่าจะเสียแล้วครับ
น่าสนใจ
ครูซ่อมได้เหรอครับ
อ้าว!
กระดาษแข็งพวกนั้นไม่ได้มีพลังนะ เธอต่างหาก
ผมเหรอ
เธอเป็นคนทำใช่ไหม
ใช่ครับ
เธอทำไอ้ถุงบินได้ที่พุ่งทะลุหน้าต่างนั่นด้วยใช่ไหม
นั่นเรียกเป้ติดเครื่องครับ ไม่ใช่…
เอ๊ะ ครูรู้เรื่องนั้นได้ยังไงครับ
เธอเป็นคนให้พลังแก่ของพวกนั้น
เกือบๆ เหมือนสไปรต์เลย
เหมือนสไปรต์เหรอ
งั้นก็แปลว่า…
ผมเป็นสไปรต์เหรอ
ผมเป็นสไปรต์!
ผมกะแล้วว่าผมต้องไม่ใช่มนุษย์
ผมควรจะอยู่ที่นี่ ผมเป็นสไปรต์มานานแล้ว
เธอไม่ใช่สไปรต์นะเจ้าหนู
เธอเป็นมนุษย์
แต่…
แน่ใจเหรอครับ ผมก็เหมือนคนอื่นเหรอ
เธอไม่เหมือนคนอื่นเลย
เธอไม่เหมือนใครนะวูล์ฟน้อย
วูล์ฟน้อยเหรอ
วูล์ฟน้อย
ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร และอนาคตจะเป็นยังไง
นี่เธอฟังอยู่รึเปล่า
ฟังครับ แต่ครูว่าอะไรนะครับ
ไม่ต้องกังวลนะ
ใส่หน้ากากแล้วก็ทำตัวสงบเสงี่ยมเอาไว้
เดี๋ยวนะครับ ถ้าผมเป็นมนุษย์แล้วเกิดอะไรขึ้นในแล็บผู้พิทักษ์
ผมมีพลังจริงรึเปล่า
เดี๋ยวก็รู้ๆ
นี่พวกเธอทำอะไรเนี่ย
เราไม่ได้แอบฟังนะครับ เปล่าเลย
เราแค่ เอ่อๆ พิงประตูครับ
ใช่ครับ พิงประตู
บางทีสไปรต์ก็ต้องพิงอะไรที่มั่นคง
พวกเธอต้องเก็บเนื้อเก็บตัวเก็บให้มิดชิดกว่าเดิม
ห้ามให้ใครรู้ว่าเขาเป็นใคร
ฮะ ทำไมครับ แล้วผมเป็นใคร
ไม่ต้องถามแล้ว
พวกเธอต้องอยู่แต่ในหอจนกว่าครูจะบอกให้ออกมา
แต่ว่า…
ห้ามถ้า ห้ามแต่ ห้ามแม่จ๋า
ที่สำคัญคือห้ามแม่จ๋า
เราโดนกักบริเวณเหรอเนี่ย ให้มันได้อย่างนี้สิ
นายนี่ชอบหาเรื่องเรื่อยเลยนะวูล์ฟบอย
นั่นชื่อนายจริงรึเปล่าก็ไม่รู้
ทุกคนอาจจะไม่ลำบากแบบนี้
ถ้านายกลับขึ้นไปบนโลกของนาย
แต่เขาเหมาะกับที่นี่นะ
ไม่หรอก ฉันไม่ใช่สไปรต์
ซานดร้าพูดถูก ฉันก็ไม่เหมาะกับที่นี่
นี่ เรากลับไปจัดปาร์ตี้น้ำชาที่หอกันดีกว่าเนอะ
วูฟฟี่ ฉันให้นายเลือกบิสกิต
ขอโทษนะสเปร๊าท์ ฉันไม่มีอารมณ์
ไม่มีอารมณ์กินบิสกิตเหรอ
ครูลักซ์คราฟท์น่าจะบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น
นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง
ไม่รู้สิ
ฉันรู้สึกว่าเขาปิดบังอะไรฉันอยู่
แล้วฉันก็เห็นสร้อยคอเขา…
สร้อยคอเขาทำไม
ใช่ เป็นสร้อยที่มีจี้ห้อย
มันแปลกๆ ตรงที่ฉันว่าฉันเคยเห็นมาก่อน
มันมีภาพแวบเข้ามาน่ะ
- อ๋อ ภาพแวบเหรอ- ใช่
เหมือนเป็นความทรงจำลางๆ
มีเสียงพูดว่ารู้ว่าที่จริงฉันเป็นใคร
แล้วก็… ฉันน่าจะจำได้เยอะกว่านี้
เสียดายนะที่เราต้องอยู่ในหอ
ไม่งั้นเราคงได้ไปเขาวงกตแห่งความทรงจำ
- ไปไหนนะ- เขาวงกตแห่งความทรงจำ
เป็นที่เก็บความทรงจำของโลกน่ะ
เหมาะเหม็งเลย ไปกันเถอะ
ฮะ ไม่ได้ ฉันไม่ได้บอกว่าเราจะไป…
ถ้าเราเจอความทรงจำของฉัน
เราอาจจะรู้ว่าครูลักซ์คราฟท์ปิดบังอะไรอยู่
เดี๋ยวก่อนๆ ใจเย็น…
จะได้เลิกสงสัยซะที
นายฟังก่อนนะ
เราจะเข้าไปในเขาวงกตแห่งความทรงจำโดยไม่มีสไปรต์ผู้พิทักษ์ไม่ได้เด็ดขาด
ซานดร้าไง สไปรต์ผู้พิทักษ์… ว่าที่
ไม่ได้ๆ
ครูลักซ์คราฟท์ย้ำหนักแน่นว่าให้เราจัดปาร์ตี้น้ำชาอยู่ในหอ
แต่มันน่าตื่นเต้นดีนะ
นายก็ไปคนเดียวสิ
สเปร๊าท์กับฉันจะจัดปาร์ตี้น้ำชากันสองคนเนอะสเปร๊าท์
ขอร้องละ
ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
โอเควูฟฟี่ ฉันไปก็ได้
ฮะ ไม่ได้นะ
ไม่เป็นไรซานดร้าถ้าพี่ไม่ไป เราไปกันสองคนก็ได้
โอเค ฉันไปด้วย
- จริงเหรอ- ขอบใจนะซานดร้า
ฉันไม่ได้เห็นแก่นายนะ ฉันเห็นแก่สเปร๊าท์หรอก
แต่ถ้าจะทำอะไรโง่ๆ ขนาดนี้ต้องให้ฉันเป็นคนวางแผนนะ
ได้เลย
เอาอย่างนี้นะ…
นายออกมาที่นี่หลังปิดไฟนอนแล้วทำไม
เร็วสิ บอกมา
สามหาว! นายชื่ออะไรเนี่ย
สะกดให้ฉันฟังซิ
กล้านักนะ อย่าหนีนะ มาให้จับซะดีๆ
ที่นี่อลังการมาก
แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าต้องไปหาตรงไหน
ต้องใช้ตัวนำทาง
ว้าว
มันจะพานายไปเขาวงกต
นายเป็นตัวนำทางเหรอ
มันทำอะไรน่ะ
มันกำลังสื่อกับนายอยู่
ผ่อนคลายแล้วเพ่งไปที่ความทรงจำนั้นเราจะได้เจอมันเร็วๆ
ไปเร็ว ต้องตามตัวนำทางให้ทัน
ถ้าหลงในนี้เป็นเรื่องแน่
รอด้วยสิ
ทำไมเราไม่นั่งกินบิสกิตกับชา
อยู่ที่หอแบบสบายๆ เนี่ย
นั่นสัญลักษณ์อะไรเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก แต่ระวังเห็บความทรงจำนะ
ตัวอะไรนะ
เห็บความทรงจำ เป็นตัวทำลายชนิดนึง
พวกมันแฝงตัวคอยกินความทรงจำอยู่ในเขาวงกต
โชคดีที่มีสไปรต์ผู้พิทักษ์คอยตรวจตรา
ปกป้องความทรงจำของโลกจากเห็บความทรงจำ
แต่เขาวงกตกว้างใหญ่มากเลยกำจัดไม่หมดสิ้นซะที
ความทรงจำเลยลบเลือนไปตามเวลา
ซานดร้า เห็บพวกนี้กินแต่ความทรงจำใช่ไหม
คงไม่กินสเปร๊าท์ตัวกระจ้อยร่อยเนอะ
ไม่ต้องห่วงนะสเปร๊าท์ ถ้ามีอะไร…
จริงด้วย เรามีวูล์ฟบอยอยู่ทั้งคน
พวกตัวทำลายต่างหากที่ต้องกลัว
ไม่ขนาดนั้นหรอก
ฉันมั่นใจนะ
ว่านายจะจัดการและฆ่าพวกมันเหมือนในแล็บผู้พิทักษ์
นายคงแบบ "ป้าบ ผัวะ พลั่ก"
- งั้นเลยเหรอ- ใช่แล้ว
แล้วตัวทำลายจะร้อง "งี๊ด!"แล้วฉันจะตะโกน "ไชโย!"
นายก็ชมเกินไป
ตามมาสิยัยเฉื่อย ตัวนำทางไปทางนั้นแล้ว
พวกนายสองคนไปกันเถอะ
แล้วพี่ล่ะ
- ฉันไม่สำคัญแล้วนี่- แต่เธอไม่มีตัวนำทางนะ
ถ้าเธอหลงทางขึ้นมาล่ะ
ฉันไม่ต้องการให้วูล์ฟบอยผู้ยิ่งใหญ่มาปกป้องหรอก
ฉันดูแลตัวเองได้
ซานดร้า พวกเราต้องเกาะกลุ่มกันไว้นะ
นายไปสนุกกับเพื่อนใหม่เถอะ
ซานดร้า เดี๋ยวสิ
ซานดร้า!
ฉันว่าซานดร้าไม่ค่อยชอบฉันแน่เลย
อย่าคิดมาก เขาไม่ค่อยเปิดใจง่ายๆ น่ะ
เขาจะปลอดภัยไหม
- ถ้าอยู่คนเดียว- อยู่แล้ว
เขาเป็นสไปรต์ที่โหดใจกล้า และเข้มแข็งที่สุดเลย
- เหมือนพ่อแม่เขาแหละ- พ่อแม่เหรอ
ใช่ พวกท่านก็เป็นสไปรต์ผู้พิทักษ์ใจกล้า
แต่จากไปตั้งแต่เขาเด็กๆ
เศร้าจังเลย
แล้วซานดร้าก็มาอยู่กับครอบครัวฉัน
การมีเพื่อนดีๆ อย่างนายคงช่วยได้เยอะเลยนะ
ครอบครัวฉันเป็นครอบครัวเล็กๆ
มีแค่ฉันกับแม่
ครอบครัวซานดร้าก็แบบนั้น
เขาไม่ค่อยรับใครเป็นเพื่อนง่ายๆ แต่เขามีฉัน
แล้วก็มีนายด้วย
โอ้โฮ
ดูสิ ตัวนำทาง
มันหยุดแล้ว
"ความทรงจำของวิลเลี่ยม วูล์ฟ หนึ่งขวบ"
ความทรงจำฉันอยู่ในนี้หมดเลยเหรอ
เหมือนหนังสือชีวิตของวูล์ฟบอยเลย
ฉันจำเท็ดดี้ได้ เมื่อก่อนเขาเป็นเพื่อนซี้ฉัน
ถ้าได้เจอเท็ดดี้ ฉันก็คงซี้กับเขาเหมือนกัน
ก็อย่างที่บอก…เมื่อก่อนฉันไม่มีเพื่อนเลย
แต่ตอนนี้มีแล้วไง
ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่ๆ
นั่นไง เจอแล้ว
จี้กลมๆ
ลักซ์คราฟท์ เลิกเล่นซะทีได้ไหม
เราจะทำยังไงกันดี
ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่ เธอไปแล้ว
ใช่ แต่ต้องกลับมาแน่
เดี๋ยวเธอต้องกลับมาเอาเด็กไปแน่
บ้าน่าลักซ์คราฟท์เธอจะเอามนุษย์เด็กไปทำไม
ถ้าเด็กคนนี้เป็นอย่างที่ฉันคิด…
ถึงจะใช่ก็ต้องวุ่นวายแน่ถ้าเอาเขากลับไปที่โรงงาน
แต่ถ้าฉันคิดถูก แล้วเธอเจอเขาล่ะ
จะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้นะ
เราควรให้เขาอยู่กับเราเพื่อปกป้องเขาและช่วยให้เขาพร้อม
เสียใจด้วยลักซ์คราฟท์ มันเสี่ยงเกินไป
เขาต้องอยู่ที่บ้านของเขาบนพื้นโลก
พวกเขายังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ฉันรู้
ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร และอนาคตจะเป็นยังไง
รักษาตัวให้ดีนะวูล์ฟน้อย
ครูลักซ์คราฟท์รู้จักนายก่อนที่นายจะลงมางั้นสิ
ใช่มั้ง
ว่าแล้วว่าเขาต้องปิดบังอะไรแน่
แล้วเขาคุยกับใคร
ไม่รู้เหมือนกัน
แล้วเขาคิดว่านายเป็นใคร
ไม่รู้เหมือนกัน
แล้วเขากลัวใครจะมาเอาตัวนายไป
ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันต้องรู้ให้ได้
แย่แล้ว
สเปร๊าท์
ซานดร้า!
ช่วยด้วย
ซานดร้า!
สเปร๊าท์นี่ ฉันมาแล้ว
ช่วยด้วย
มันยังตามเรามาอยู่รึเปล่า
ไม่แล้ว น่าจะหนีพ้นแล้วละ
เรายังหนีไม่พ้น!
ปล่อยนะ
- ซานดร้า!- สเปร๊าท์!
ปล่อยฉันนะ
มันจับวูล์ฟบอยไปแล้ว!
หยุด!
ขอบใจนะซานดร้า
เกาะกลุ่มกันไว้ เดินไปกับฉัน
น่ากลัวจัง
ถ้าฉันเป็นอะไรไปฝากบอกกิ่งไม้ด้วยนะว่าฉันรักมัน
นอร์แมนด้วย สงสารนอร์แมนจัง
- มันทำอะไรน่ะ- ฮะ
สั่งให้มันหยุดที
ฮะ
มันหยุดแล้ว
เสียงอะไรน่ะ
อะไรกัน
แย่แล้ว
อะไร มีอะไรเหรอ
ฉันว่ามันเรียกพวกมา
เห็บความทรงจำ
วิ่งเร็ว
ตายแล้ว
ไม่ต้องกลัวนะสเปร๊าท์
แล้วไงต่อ
เราต้องต่อสู้กับมัน
พวกนายถอยไป เดี๋ยวฉันจัดการเอง
นายทำอะไรน่ะ
ฉันไม่ปล่อยให้เธอสู้คนเดียวหรอก ฉันจะช่วย
ช่วยทำไม
เพราะเพื่อนต้องช่วยเพื่อนไงล่ะ
น่ารักจัง
แต่พวกมันมาเป็นพันตัวเลยนะ
เราต้องคิดแผนใหม่ ให้ไวเลย
โอเค แผนใหม่
ซานดร้า!
เราทำได้แล้ว
อย่าทำแบบนั้นอีกนะ
แต่ตอนนี้ฉันสงสัยอย่างนึง
เราจะลงไปยังไง
เพราะพวกมันกำลังจะขึ้นมา
ฉันมีแผน
เย่!
เก่งมากเลยมนุษย์
วิ่งเร็ว
ผู้พิทักษ์ความทรงจำ
สไปรต์น้อยมาทำอะไรที่นี่
เราจัดการเห็บความทรงจำเอง
เอานี่ไป แล้วพาเพื่อนหนีไปซะ
มีข้อมูลรั่วอีกแล้ว
ในเขาวงกตแห่งความทรงจำ หลายร้อยเลย
ไม่เห็นเหรอว่าตัวทำลายกำลังเหิมเกริม
ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วนะ ตามคำพยากรณ์…
คำพยากรณ์เหรอ ไร้สาระอีกแล้ว
เราไม่มีเวลาสนใจเรื่องไร้สาระนะลักซ์คราฟท์
พวกคุณนั่นแหละไร้สาระ
มันเป็นความจริงนะ
ให้ผมพาเด็กคนนั้นมาเถอะ
เราจะได้ฝึกเขา
ให้เขาพร้อมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นและบทบาทที่โชคชะตากำหนดมา
เราต้องให้เขาช่วย มันเป็นทางเดียว
คุณรู้เหรอว่าเด็กคนนั้นอยู่ไหน
ไม่รู้
แต่เราต้องรีบลงมือ
ถึงเวลาแล้ว มันเป็นฝีมือของเธอ
ขอโทษนะลักซ์คราฟท์
แต่เราไม่มั่นใจว่าการจู่โจมของตัวทำลายจะเกี่ยวข้องกับเธอไหม
ตัวทำลายก็จู่โจมเราตลอดมันเป็นแบบนี้มานานแล้ว
งั้นผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นอีก
ขอตัวก่อนนะ ผมต้องออกเดินทาง
ลักซ์คราฟท์ อย่าใจร้อนสิ
ปล่อยเขาไปตามทางเถอะ
อ๋อ ครูลักซ์คราฟท์อยากพานายมาที่นี่
แต่คนอื่นบอกว่ามันเสี่ยงไปเหรอ
ใช่ แล้วก็บอกว่าฉันไม่เหมาะกับที่นี่
แต่ฉันดีใจนะที่นายอยู่ที่นี่ถึงจะอันตรายนิดหน่อยก็เถอะ
เหมือนกัน
ไม่ได้หมายถึงเรื่องอันตรายนะ
ฉันอยากขอบคุณที่พวกเธอสองคนช่วยฉัน
คือฉัน…
พอเลย ไม่ต้องมาซึ้งเลยนะ
แต่ขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้ฉัน…
ชอบเหวี่ยงเหรอ
ใช่ ประมาณนั้นแหละ
นายหญิง
เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่แล้ว
คำบรรยายโดย Navaluck K.