Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 1
„W którym Wilek wpada na trop przygody”
Cała rodzina przygodą się upaja
Kto wie, co odkryjemy?
Tylko Budyń, mama i ja
Jeszcze jedna piosenkai będziemy na miejscu.
Uszy do góry.Polubisz szkołę z internatem.
Potraktuj to jako przygodę.
Szkoła nie brzmi przygodowo.
Jak to nie?
Samotnie ruszasz w nieznane.
To bardzo przygodowe.
Może jest trochę przygodowe.
Dobrze, że się przygotowałem.
Spójrzcie!
Na co dokładnie patrzę?
To lanca blasku, zrobiłem ją wczoraj.
Mówię na nią Ekskalibum.
Ale po co?
Szkoła jest nad jeziorem.
Gdzie jezioro, tam wodny potwór.
Może nawet brzuchaty lewiatan.
Mówiąc o przygodzie,miałam raczej na myśli to,
że zmienisz środowiskoi poznasz nowych przyjaciół.
Mam się zaprzyjaźnić z lewiatanem?
Ciekawe.
Poćwiczę mowę potworów.
Lepiej uważać, co się mówiprzy brzuchatym lewiatanie.
Tym razem będzie lepiej. Obiecuję.
Ostatnio też tak mówiłaś.
Nie mogę zostać z tobą?
Przykro mi, kochanie.To dla twojego dobra.
To normalne, że się martwisz i boisz.
Tak zaczynają się najlepsze przygody.
Daj innym dzieciom szansę.
Pozwól im się poznać.
Nie uciekaj wciąż do świata wyobraźni.
Ale ja go lubię.
Nie chcę utknąć w tym świecie.
Jest nudny i normalny,a poza tym nikt mnie tu nie chce.
Posłuchaj mnie…
Mają mnie za dziwaka, mamo.
Przezywają mnie, wyśmiewają się ze mnie.
Mamo, czy ja jestem dziwny?
Tak.
I bardzo się z tego cieszę.
Jesteś marzycielem.
To właśnie tacy cudowni dziwacy jak tyzmieniają świat
i sprawiają, że staje się ciekawszy.
Musisz tylko odnaleźć swoje miejsce.
Jestem z ciebie dumna.
Poradzisz sobie beze mnie?
Oczywiście. Przecież też mam swoją maskę.
Co się stało?
Nic, nic.
Będziemy za tobą tęsknić.
WILCZEK I SYN
Ale durna maska.
Wyglądasz jak wilk.
Cześć, nowy. Co to za dziwna maska?
Nic takiego.
- To mapa skarbów?- Tak.
Po co ci ona?
Każdy odkrywca potrzebuje mapy.
Patrzcie! Myśli, że jest piratem.
Piratem?
Przestań! Co ty robisz?
- Rany.- O matko.
Wow.
Patrzcie na to!
To wcale nie jest przygodowe.
Cześć. Skąd się tu wzięłaś?
Masz jakieś imię?
Gdzie uciekłaś?
Nie martw się, chmurko. Uratuję cię.
Szybko, Pędku. Spóźnimy się.
Jest taki śliski.
- Jeśli to mnie zmoczy…- To ma imię.
Dobrze wiesz, że to Puszek.
Ja tego tak nie nazwę.
O, kruszek!
Wiesz co, Zandra?W ogóle się nie przykładasz.
Mieliśmy troszczyć się o Puszka.
To ty pozwoliłeś mu uciec.
Chciał poczuć się jak dorosła chmura.
Prawda, pysiaczku?
Chodźmy już.
Ciocia Zandra to burczymucha.
Do portalu, Pędku.
Burczy burczymucha.
Pędku, jeśli zaraz nie…
Burczy, burczy, burczy…
Mucha.
Coraz zdziwniej i zdziwniej.
Halo?
- Śledzisz nas, koleżko?- No właśnie?
Ja tylko…
Co robisz tej biednej chmurce?
Puszkowi? On się kumpluje z Puszkiem.
Nie, Pędku. On jest człowiekiem.
Człowiekiem?
No tak, a kim miałbym być?
I gdzie my jesteśmy?
Nigdzie. To tajemnica.
Znaczy sen. To wszystko ci się śni.
Nie powinno cię tu być.Znikaj, bo wpakujesz nas w kłopoty.
Poczekaj. Ja nie chcę wracać.
Nie jestem człowiekiem.Jestem jednym z was.
Jesteś sprytkiem?
Tak, jednym z nich.
Widzisz mnie?
Tak.
Zatem nie może być człowiekiem.Ludzie nie widzą sprytków, głuptasie.
Jesteś sprytkiem?
W takim razie wiesz,gdzie jest Chmuratorium.
- Pewnie!- No to gdzie?
To proste. Ono jest…
tutaj.
Chodziło mi o następne…
tutaj.
Żartowałem.
Tak naprawdę…
No dobra, ostatni raz.
Co to za miejsce?
Jak to, nie wiesz? To Fabryka Wszystkiego.
Jakim sprytkiem jesteś?
Cóż…
Po prostu świetnie.
Musi wrócić do krainy ludzi,zanim ktoś zau…
Co wy tu robicie? Zbijacie bąki?
Nigdy!
Profesor Luksmajster.
A to kto?
Wygląda podejrzanie.
On jest… nowy.
Dziwne imię – Nowy.
Kiedyś znałem Nowta.Jest mi winny kanapkę.
Hultaj myślał, że zapomniałem.Nic z tego. Chcę moją kanapkę!
Nie, proszę pana. To nowy uczeń.
Ma na imię Wil… Wilek.
Wilek. Nazywa się Wilek.
Nowy uczeń, tak?
Proszę, proszę.
Uciekajcie, spryciątka,bo spóźnicie się na lekcje.
Jak spotkacie Nowta,
powiedzcie mu, że jest pomidor,a ja przyjdę po moją kanapkę.
Kanapkę!
Jednak jesteś sprytkiem.
Nie, Pędku. On jest…
Ja tylko… Nieważne.
Dobrze, pójdziesz z nami.Ale siedź cicho na lekcji.
Potem wymyślimy, co z tobą zrobić.
Pamiętajcie, to jedenz najważniejszych działów Fabryki.
Powstają tu wszystkie składniki pogody,
które później wysyłamy na powierzchnię.
Śnieg, promienie słoneczne,wiatr, deszcz – wszystko.
Gdzie on poszedł?
To są chmury?
Jeśli mówisz o tychchmurach w kształcie chmur,
to tak, to są właśnie chmury.
Chodźcie za mną.
Czemu są w środku?
Jak na kogoś, kto ma siedzieć cicho,
strasznie dużo gadasz.
Wszystkie chmuryrodzą się białe i puchate.
Takimi się opiekowaliście.
Kiedy dorastają,stają się bardzo żywiołowe.
My mamy je uszczęśliwiać.
Humor chmur się zmienia.
Czasem robią się smutne i deszczowe.
A czasem robią się złe i burzowe.
Jednak te emocjesą częścią naturalnej równowagi.
Świat potrzebuje przecieżdeszczowych chmur.
Mieliście zaopiekować się swoimi chmurkamii przygotować je do życia na powierzchni.
Zobaczmy, jak wam poszło.
Jesteś gotowy, Puszku?
Masz teraz okazję być prawdziwą chmurą.
Po prostu bądź sobą.Spraw, żebyśmy byli dumni.
Tak szybko dorastają.
Piękne.
Tak.
Gdzie zabierają Puszka?
Może mają specjalne miejscedla wyjątkowo słodkich chmurek?
Te chmury są gotowe,by popłynąć do świata ludzi.
- Dobra robota, spryciątka.- A co z Puszkiem?
Obawiam się, że ta chmura…
nie pasuje do reszty i jest zbyt… dziwna.
Ale to dobrze.
Puszek?
Spokojnie. Chodźcie za mną.
Już wszyscy? O rety!
Nie możemy teraz wyjść.W końcu zrobiło się ciekawie, prawda?
Pędku?
Może jak będziemy cicho,to sam się zmęczy i przestanie?
Coś ty! Muszę opanować sytuację.
Zostań tu, człowieku. Poradzę sobie.
Pomogę ci.
A jakie masz moce?
On nie ma mocy.Ile razy ci mówiłam, że to nie sprytek?
Ja nie mam mocy? A co powiesz na to?
Czy to tarcza?
To na nic! Tylko go rozwścieczasz!
Miałeś tam zostać!
Mam pomysł, ale muszę dostać się bliżej.
- Po co?- Myślę, że Puszkowi jest smutno.
Ja też tak czasem mam.
Zamieniasz się w błyskającego potwora?
Czuję się tak w środku.
I co według ciebie mamy zrobić?
- Pędku, te pnącza.- Gdzie?
- Nie, chodzi mi o…- Te starocie?
Tak! Dasz radę mnie podciągnąć?
Porozmawiam z nim.
Spróbuję.
- Gotowy?- Tak.
Puszku, to ja.
Posłuchaj, wszystko będzie dobrze.
Wiem, że jest ci ciężko. Czujesz się inny.
Myślisz, że nikt cię nie lubii nie wiesz dlaczego.
Myśli kłębią ci się w głowiejak spaghetti.
Też się tak czasami czuję.
Ale wiesz, co zawsze poprawia mi humor?
Przytulas.
Pozwolisz, żebym cię przytulił?
Musi świetnie przytulać.
Zobaczcie, co narobiła wasza chmura.
- Gdzie ona jest?- Ale jaka chmura?
- Nie widziałam żadnej.- Co dokładnie ma pani na myśli?
Luksmajster wzywa was do gabinetu.Natychmiast.
O, kruszek.
- Przytulas?- Słucham?
Uspokoiłeś tę burzową chmurę przytulasem?
Tak.
Genialne!
A co do tego człowieka.
Przepraszamy. Odprowadzimy go.
Ale ja nie chcę wracać.
Nie pasuję tam.
Wszyscy mają mnie za dziwaka.
A jakie to ma znaczenie?
To właśnie tacy dziwacy jak ty,którzy nie pasują do reszty,
zmieniają świati sprawiają, że staje się lepszy.
Musisz tylko odnaleźć swoje miejsce.
A jeśli tutaj jest moje miejsce?
Ludzie należą do krainy ludzi.Jak nazwa wskazuje.
On nie jest człowiekiem. Jest sprytkiem.
Ludzie nie widzą sprytków,a on widzi i mnie, i was.
Jak pan to wyjaśni?
No właśnie.
Na dodatek świeci.
- Co?- Właśnie, co?
Ludzie nie świecą,a on czasem świeci. Sam widziałem.
Świeci, mówisz? Dziwne.
Tak sobie myślę…
Może kryjesz w sobie coś więcej?
Czyli mogę zostać?
Możesz.
- Hura!- Na jakiś czas.
Co? Czemu?
Nie wiem.
Ale jest w nim coś niezwykłego.Czuję to w brodzie. Muszę to przemyśleć.
Jest jeden warunek.
Zrobię wszystko.
Ludzie nie powinni wiedziećo krainie sprytków,
a tym bardziej się po niej szwendać.
Jeśli wyjdzie na jaw,że mamy tu człowieka…
Zawsze noś maskę i nie zdradź się niczym,
póki nie wymyślę, co z tobą począć, okej?
Okej.
Mama miała rację.
To takie przygodowe!
Hura!
Hura.
Napisy: Daria Okoniewska