Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 15
„W którym śmiejemy się i płaczemy”
- Już jestem!- Gdzie ty byłeś?
Nigdzie.
Chodźcie, bo się spóźnimy.
Dzień dobry, klaso.
Nazywam się profesorka Fujfuj.
A to jest Śmiechorium.
Śmiech to poważna sprawa.
Im więcej śmiechu na świecie,tym ludzie mniej niszczą.
Jakieś pytania?
Pytania na końcu.
To jest kamienna twarz.
Gdy pęka ze śmiechu, powstają śmiejątka.
Obserwujcie.
To jest śmiejątko.
A dokładnie chichruś.
Oto, jak działa.
Każdy sprytek śmiechuma swój sposób na kamienne twarze.
Jedni opowiadają dowcipy.
Inni wystawiają komedie.
Aby zostać sprytkiem śmiechu,trzeba latami doskonalić swoje zdolności.
Pokaz odbędzie się za tydzień.
Macie sprawić,że kamienne twarze pękną ze śmiechu.
Potraktujcie to zadanie poważnie.
- Super.- Nie mam pomysłu.
- Odliczam dni.- Ekstra.
Już wiem!
Napiszę głupiutką sztukę.
Nikt się jeszcze tak nie wygłupiał.
Aby osiągnąć sukces, musimy ćwiczyć.
Słowo łodyżki?
Słowo łodyżki!
Nie, beznadzieja.
Nikogo nie rozbawi.
Myśl, Pędku, myśl.
O rany! Genialne!
Padną z zachwytu!
Dzień dobry!
Która godzina?
Jakby nadal było wczoraj.
Jest wcześnie,ale jeśli mamy dobrze wypaść,
musimy już zacząć ćwiczyć.
Będzie wesoło.
Wilku.
Wkładam swoje ręce tutaj…
Zandra?
Przepraszam.
- Przepraszam.- Akcja!
„Witamy w Luksusorium,najwytworniejszej restauracji w krainie.
Jest pan dość wytworny?”
Oczywiście.
„Wspaniale. Proszę, oto wytworne danie”.
Na pewno jest pan wystarczająco wytworny?
Jestem tak bardzo wytworny,że wzniosę toast za szefa kuchni.
To naprawdę zabawne.
Dzięki. Przed nami sporo pracy,jeśli chcemy rozśmieszyć kamienne twarze.
To harmonogram prób.
Pokaz jest za tydzień.Musimy ćwiczyć codziennie.
Zaraz, która godzina? Muszę lecieć.
Gdzie? Tylko z nami się przyjaźni.
Nie wiem. Ale na pewno przyjdzie na próbę.
Dał słowo łodyżki.
Tak jest. Bądźcie jednością.Niech połączą się z twoją inwencją.
Ups! Przepraszam.
Nie przepraszaj.Upsy są częścią tego procesu.
Poczuj harmonię.
A teraz wielkie zakończenie.
Szybko się uczysz.
Było fajnie.
Do jutra?
Już idziesz? Dopiero zaczęliśmy.
Obiecałem Pędkowi,że poćwiczymy przed Śmiechorium.
Przygotowywanie się do tego,by ocalić świat, jest chyba ważniejsze?
Proszę ostrożnie jeśćto wytworne drugie danie.
Na szczęście jestem bardzo wytworny.
Nawet nie nakruszę.
Gdzie on jest?
Musisz być zdecydowany,odważny i bezinteresowny.
Gotowy na następną?
Tak, ale jak to ma mnieprzygotować na mętliki?
Kluczem jest równowaga.
Jak masz ją przywrócić,skoro jej nie posiadasz?
Już lecę, Pędku!
Miło, że do nas dołączyłeś.
Mam nadzieję, że nie poplamięwytwornej koszuli niebieskim musem.
Wilku?
Nie nauczyłeś się roli?
Może zaczniemy od początku?
Niech zgadnę. Musisz lecieć?
No dobrze.
Ale do jutra nauczysz się swojej roli?
Jasne. Słowo łodyżki.
Róbcie, co do was należy.
Ruszaj!
To działa!
Bardzo dobrze.
Wystarczy na dziś.
- Widzimy się jutro.- Ale jutro jest pokaz.
Od ciebie zależą losy świata.
Wiem.
Ale obiecałem, że przyjdę na lekcję.
Jeśli nie będziesz gotów,może nie być żadnych lekcji.
Wszystko zależy od ciebie.
Gdzie byłeś?
Opuściłeś niemal każdą próbę.
Wiem, przepraszam.
Wiesz, jakie to ważne dla Pędka.
Obyś nie zawalił jutrzejszego pokazu.
- „Witamy w Luksusorium…”- Gotowy?
Wiadomość do Wilka.
Przyjdź czym prędzej. Nie zwlekaj.Profesor Luksmajster.
Muszę lecieć.
Wszystko w porządku?
Ani trochę.
Zgubiłem kanapkę.
Miałem ją w ręce.
Wyglądała jak kanapka.Miała kształt kanapki.
Musi gdzieś tu być.
Teraz Blip.
O, kruszek. Jesteśmy następni.
Wilek na pewno zdąży.
Oby.
Już lecę, Pędku!
Była w mojej brodzie!
A teraz Pędek, Wilek i Zandra.
Witamy w Luksusorium,najwytworniejszej restauracji w krainie.
Jest pan dość wytworny?
Oczywiście.
Wspaniale.
Proszę, oto wytworne danie.
No dobrze.
Dziękujemy za tę… sztukę.
Kto następny?
Już jestem!
Twoje ręce już tu są!
Przepraszam, Pędku.
Dałeś słowo łodyżki.
To dla ciebie nic nie znaczy?
Wiem, że czekałeś na ten pokaz, ale ja…
Cieszyłem się na wspólny występ.
Mieliśmy to zrobić razem.
Robię coś bardzo ważnego.
Ważniejszego od nas?
Przepraszam.
Nie przygotowaliście się na lekcję.
Spójrzcie, co narobiliście.
Macie karę!
ROZDZIAŁ 16
„W którym nie wiemy, komu ufać”
Uzupełnienie zapasu śmiejątekzajmie nam tygodnie!
Prace porządkowe zrobią z wami porządek.
Pilnuj ich, Niuchaczu.
Miałem rację, wpisując was na listę.
Tam jest drzewo,które samo się nie posprząta.
Pędku! Zgadnij, kim jestem.
Fraszki, igraszki, fistaszki.
Trzeba zrobić z wami porządek.
Wiem, że to wszystko moja wina.
- To ja wypuściłem śmiejątka.- Nie o to nam chodzi.
- Nie?- Nie!
Jesteśmy na ciebie źli,bo nie dotrzymałeś słowa.
Ośmieszyłeś nas przed wszystkimi.
A przede wszystkim zawiodłeś Pędka.
Przepraszam, że się spóźniłem.Ale miałem naprawdę dobry powód.
Serio? Niby jaki?
Nie mogę wam powiedzieć.
Widać ta twoja bujdajest dużo ważniejsza od nas.
Może miałam co do ciebie rację.
Pędku?
Powiedz coś, proszę.
Obiecałeś, że przyjdziesz.
Dałeś słowo łodyżki. I nie przyszedłeś.
I nie chcesz się wytłumaczyć.
Racja, jesteście moimi przyjaciółmi.Powinniście wiedzieć, gdzie byłem.
Ta przepowiednia istnieje, a ja mam moce.
Aby ocalić świat przed siłami chaosu,
trenuję w jaskini iskierekpod gabinetem Luksmajstra.
Chciałem wam powiedzieć,ale Luksmajster mi zakazał,
bo to niebezpieczne,a ja chciałem was chronić.
Mamy uwierzyć,
że ćwiczysz swoje mocew „jaskini iskierek”,
o której nie słyszeliśmy, bo nie istnieje?
Istnieje.
W gabinecie profesora jest ukryta klapa.
Musicie mi uwierzyć.
Mówię prawdę.Słowo honoru. Słowo łodyżki.
Nie zawsze dotrzymujesz słowa, prawda?
Pędku.
Dobrze robisz, Liściasty. Nie słuchaj go.
Dane słowa są łamane,a przyjaciele zawsze zawodzą.
Wiem, co mówię.
Kim pani jest?
Kimś, kto wie, że nikomu nie należy ufać.
Zwłaszcza przyjaciołom.
- Mieszka pani w rurze?- Mieszkam, gdzie chcę.
Te rury łączą wszystkie pokoje w Fabryce.Chodzę, gdzie mi się podoba.
Słyszeliście?
Te rury przechodzą przez całą Fabrykę.
Możemy nimi przejść do gabinetu profesora.
Pokażę wam klapę i jaskinię iskierek.
Udowodnię, że mówię prawdę.
No nie wiem.
A jeśli wpakujemy się w kłopoty?I co z Niuchaczem?
Nikczemnicy…
Wrócimy, zanim się zorientuje,że zniknęliśmy.
Mogę sprzątać całymi tygodniami,jeśli to pomoże ocalić naszą przyjaźń.
Dobrze.
Sprawdźmy tę jaskinię iskierek.
Dość się już dziś nasprzątałam.
Jak znajdziemy drogę do gabinetu?
Zostawcie to mnie.
Spójrzcie!
Którędywskaz.
Wilku! Twoje moce… działają?
O tym właśnie mówiłem.Luksmajster uczy mnie z nich korzystać.
Którędywskazie.
Którędy do gabinetu Luksmajstra?
Tędy.
Daleko jeszcze?
Nie podoba mi się tu.
Spokojnie.
Musimy być już blisko.
To pewnie tutaj.
Ja bym tam nie szła.
Śledzi nas pani?
To moje rury, więc to wy mnie śledzicie.
Chodźmy już.
No nie wiem, Wilku. Tam jest ciemno.
Za to tam jest dużo przyjemniej.
Którędywskaz mówi, że tędy.
Chodźcie.
Nie ufajcie mu.
Nic nie widzę.
Zaufajcie mi.
Skąd wiesz, że ten tędyględa działa?
Luksmajster mówi,że trzeba wierzyć w to, co się tworzy.
Póki wierzysz, nic cię nie ogranicza.
Póki wierzę w Którędywskaz…
Wilku!
Nie!
Ostrzegałam, żeby mu nie ufać.
To nie jest gabinet profesora.
Może to jakiś skrót.
Spójrzcie, wskazuje tę drogę.
O nie. Nie, nie, nie.
Nie będę szła ani za tobą,ani za tym czymś.
- Ale…- Przyznaj.
Zmyśliłeś tę historyjkę,żeby nie wyjść na kiepskiego przyjaciela.
Ale pogorszyłeś sprawę, bo się zgubiliśmy.
Chodźmy, Pędku.
Czego się boicie? Przed czym uciekacie?
Skąd nadchodzi niebezpieczeństwo?
Hej! Coś się do nas zbliża.
Powinniśmy uciekać z tej rury.
Nie słuchamy już ani ciebie,ani tego ustrojstwa.
Ale coś się zbliża.
Uciekajcie!
Dzięki.
Za co mu dziękujecie?
Gdyby nie on,
nie byłoby was tutaj.
Czemu pani tak mąci?
Chcę wam oszczędzić tego,co przytrafiło się mnie.
Co takiego?
Miałam kiedyś przyjaciół.
Ufałam im.
W dniu swoich urodzinpostanowiłam urządzić przyjęcie.
Uwielbiam…
Zaprosiłam tych moich niby przyjaciół.
Wszyscy powiedzieli,że mają już inne plany.
O nie.
O tak.
Kiedy wróciłam wieczorem do domu,wszyscy tam na mnie czekali.
Weszłam do środka,a oni krzyknęli: „Niespodzianka!”.
Śmiali się ze mnie.
Podstępni krętacze.
Obiecałam sobie,że już nigdy nikomu nie zaufam.
Postanowiłam żyć tutaj w samotności.
Jeśli nikomu nie ufasz,
nikt cię nie skrzywdzi.
Nie chcę skończyć jak ona i żyć w rurach.
Ja też nie.
Gdzie to coś mówi, że mamy iść?
Gabinet musi być tam.
Klapa jest w podłodze.
- Mnie przekonałeś.- Kryć się!
Cierpliwości, zrozumieją.
Czemu mnie nie słuchają?
- Daj im czas.- Nie mamy czasu.
Jeśli rzeczywiście jest tak potężny,może być niebezpieczny.
- Mam nad nim kontrolę.- Skąd ta pewność?
Ludziom nie należy ufać.
Jeśli podejmie niewłaściwą decyzję…
Nie wybierze opcji, o której nie wie.
Jeśli zrozumie, do czego jest zdolny…
Tak się nie stanie.
Bąbelki z Myjni?
Musimy dotrzeć do Myjniprzed Luksmajstrem.
Niby jak?
Mam pomysł.
Cześć!
Przyjaźnimy się.
Udało się.
O co mogło chodzić Luksmajstrowi?
Czego mam się nie dowiedzieć?
Szybko.
Niuchaczu?
- Nie ruszali się stąd?- Ani na krok.
Nic mi nie umknie.
Dobrze.
Sprawdzam tylko,czy wszystko jest pod kontrolą.
Napisy: Daria Okoniewska