(ตอนที่ 13)
(ในการที่ไม่มีใครทำอะไร)
เทศกาลสไปรต์ผู้สูงอายุปีนี้สนุกที่สุดเลย
นั่นอะไรน่ะบลิ๊พ
ปู่คอยล์พี่ชายคุณปู่ฉันให้ไข่แรงโน้มถ่วงมา
แต่มันใช้ยากไปหน่อย
อุ๊ย!
ใบไม้ที่รักของฉัน บลิ๊พ ปิดเครื่องเร็ว
แป๊บนะ
- ซานดร้า!- อ๊ะ
เละหมดเลย
ห้องของพวกเรา
ฝีมือใครเนี่ย
นอร์แมน
สวัสดี
ฉันรู้ว่าใครทำ
ทาลี่แน่ๆ
แย่มาก
เธอรู้ได้ไง
ฉันดูสายตาเขาออก
สมเป็นยัยนั่นจริงๆ
ต่อให้เป็นทาลี่จริง มันก็เลวไปนะ
เดี๋ยวก่อน
เราน่าจะสืบให้มั่นใจก่อนที่…
ใช่ๆ หรือไม่ก็แกล้งตอบ
"แกล้งตอบ" เหรอ
พวกนั้นแกล้งเรา เราก็แกล้งคืน แฟร์ๆ
ฉันชอบแกล้งคน
เราโทรไปแกล้งดีไหม โทรศัพท์ไปน่ะ
"โทแล้วสับ" เหรอโทแล้วสับคืออะไร
นี่ ช่วยเกาเขาให้หน่อยสิ ฉันเอื้อมไม่ถึงน่ะ
เมื่อไหร่จะเที่ยง ฉันหิวแล้ว
กริ๊งๆ! กริ๊งๆ! กริ๊งๆ!
กริ๊งๆ! กริ๊งๆ!
ว่าไงสไปรต์น้อย
นี่อาจารย์ลักซ์คราฟท์นะ ฟังอยู่รึเปล่า
ครับครู ผมทำอะไรผิดเหรอครับ
ผิดมาก แย่มากจนครูไม่รู้จะพูดยังไง
เอาละ ครูขอสั่งให้เธอร้องเพลง "ผมขอโทษ"
เพลง "ผมขอโทษ" เหรอครับ
ใช่ แล้วก็ เอ่อๆ …ยืนกระต่ายขาเดียวร้อง
ฉันขอโทษ ลัลลาขอโทษจากใจ ลัลลา
ลัลลา ขออภัยในสิ่งที่ฉันทำ
ขอบ้างๆ
กริ๊งๆ!
- ฮัลโหล- ฮัลโหล
ฉันชื่อกอร์ดอน
วันนี้สบายดีไหม
ไม่เคยมีใครถามผมเลย ดีใจจังที่…
ที่จริงฉันไม่ได้ชื่อกอร์ดอนหรอก
ฉันนี่แย่จัง นิสัยไม่ดีเลย
เอาละ เมื่อกี้แค่น้ำจิ้ม ถึงเวลาแกล้งจริงๆ แล้ว
เอาเลยเหรอ แกล้งยังไงดีล่ะ
นี่บลิ๊พ ขอยืมไข่แรงโน้มถ่วงหน่อยได้ไหม
จริงๆ นะ มันคุยกับฉัน มันชื่อกอร์ดอน
ซานดร้า ฝีมือเธอเหรอ
เธอโดนแน่
ถ้าฉันลงไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะ…
ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอทำอะไรอยู่นะ
แต่รีบเตรียมตัวนอนได้แล้วอีก 15 นาทีจะปิดไฟ
พูดมาก
ฉันได้ยินนะ
เธอระวังตัวไว้ให้ดี ไม่งั้นฉันจะ… จดชื่อ
ดีมาก รีบไปได้แล้ว อีก 14 นาทีจะปิดไฟ
โอเค ฉันยกนิ้วให้เลยไข่แรงโน้มถ่วงสะใจกว่าโทรไปแกล้งอีก
ขอบคุณค่ะๆ
นี่ซานดร้า
ลูกบอลน้ำเหรอ
มันอะไรกันเนี่ย ถึงเวลานอนแล้วนะ
อุ๊ยโหย
โมโหแล้วนะ
มากันพอดีเลย ฉันว่าฉันเจอ…
เอ๊ะบลิ๊พ นี่อะไรเนี่ย
ฮะ นี่เหรอ ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้พูดถึงอันนี้
- ฉันมี…- แล้วมันมาจากไหน
- บลิ๊พ นายไม่เห็นเหรอว่าใครเอามา- ไม่เห็น ฉันกำลังง่วนกับ…
- กล่องของขวัญ- สเปร๊าท์อย่า!
จะเอาใช่ไหม
โลมากากเพชร
เราต้องหาทางเอาคืนทาลี่ซะให้เข็ด
เร็วสิสเปร๊าท์ คิดๆ
ตอนนี้อยากได้น้ำปั่นจัง สมองจะได้ลื่นๆ
เมื่อกี้นายพูดว่าน้ำปั่นเหรอ
- พร้อมแล้ว- กอร์ดอน
เอาเลยสเปร๊าท์!
ปิดได้แล้วสเปร๊าท์
แย่แล้ว
บอกให้ปิดไง สเปร๊าท์
ตายแล้ว
ยังไม่ยอมนอนกันอีกเหรอ
ละเมิดกฎๆ
- สวัสดี- นอร์แมน!
ฉันจะตามจองล้างจองผลาญเธอไปตลอดชาติ
พูดเหมือนเธอไม่ได้หาเรื่องเราก่อนน่ะ
อะไรของเธอเราไม่ได้หาเรื่องนะ เธอต่างหาก
เธอทำห้องเราเละ
เราไม่ได้ทำ
พวกเธอทำ
เราไม่ได้ทำ
พวกเธอทำ
พวกเขาไม่ได้ทำ
ฉันรู้สึกทะแม่งๆ ตั้งแต่เดินเข้าห้องแล้ว
ระหว่างที่พวกเธอทึกทักกันไปเองฉันก็เริ่มสำรวจ
เบาะแสแรกที่เจอคือใบไม้เหี่ยวๆ
ฉันรู้ว่าสเปร๊าท์ไม่มีทางปล่อยให้ใบไม้เหี่ยว
ส่วนทาลี่คงไม่ตั้งใจทำให้ใบไม้เหี่ยว
เบาะแสต่อไปคือช้อนขึ้นสนิมคันนี้
ช้อนไม่ขึ้นสนิมแค่ชั่วข้ามคืน
และฉันเพิ่งใช้เมื่อวันสองวันก่อนเอง
ฉันเจอรอยฟันแปลกๆ อยู่บนเตียง
แล้วทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลาย
เหลือแค่การทดสอบครั้งสุดท้ายเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีของฉัน
เป็นอย่างที่คาดไว้เลย
อะไรเหรอ
ตัวทำลาย
อย่างน้อยก็น่าจะสองชนิด
แต่ตัวทำลายเข้ามาทำอะไรในห้องเรา
ฉันว่ามันคงเข้ามาหาอะไรสักอย่าง
หรือมาหาใคร
ฉันบอกแล้วไงว่าเราไม่ได้ทำ
ขอโทษนะที่ฉันไม่เชื่อเธอ
อาจารย์ลักซ์คราฟท์
วูล์ฟบอย
วูล์ฟบอย…
ทำไมตัวเธอเป็นสีน้ำเงิน
(ตอนที่ 14)
(ในการเริ่มฝึกของวูล์ฟบอย)
สเน็ฟตอนว่าไงมั่ง
บอกว่าครูลักซ์คราฟท์เรียกพบฉัน
ทั้งที่ยังเก็บห้องไม่เสร็จด้วย เนียนเลยนะยะ
ฉันไม่ชอบเลยวูฟฟี่
นายอดจะกินมื้อเช้าและอดเข้าห้องแล็บนกด้วยนะ
ฉันอยากอวดนกหัวขวานของฉันให้นายดู
ขอโทษนะสเปร๊าท์ แต่ฉันต้องไปครูอาจจะยอมตอบคำถามฉันก็ได้
- ถามด้วยนะว่าครูไปไหนมา- ได้
- แล้วกลับมาเล่าให้ฟังด้วยนะ- ได้ๆ
อยู่ไหนๆ
อาจารย์ลักซ์คราฟท์ สบายดีไหมครับ
ดี สบายบรื๋อสะดือโบ๋
ครูทำอะไรหายเหรอครับ
ไม่ได้หาย มันก็อยู่ที่เดิมแค่ครูจำไม่ได้ว่าอยู่ตรงไหน
ผมดีใจนะครับที่ครูกลับมา แต่ผมมีเรื่องจะถามครู
คือ… จู่ๆ ครูก็มาบอกว่าผมมีพลังวิเศษ
แล้วจู่ๆ ครูก็หายไป
แล้วจู่ๆ ครูก็ทะลุหน้าต่างเข้ามาในห้องเรา
นั่นคำถามเหรอ
ผมจะถามว่าครูหายไปไหนมาครับ
ไปไหนเหรอ ครูไปมาทั่ว
ไปทุกที่ ไปแล้วไปอีก
แต่อย่ามัวเสียเวลาถามเรื่องนี้เลย
แล้วก็มีเรื่องอื่นด้วยครับ
ผมพบความทรงจำ
ตอนผมเด็กกว่านี้
ครูอยู่ที่บ้านผม และอยากพาผมมาที่นี่
แล้วครูก็บอกว่า… ครูพูดถึงคำพยากรณ์
ความทรงจำคนเรานี่ตลกดีนะ
ครูครับ
คำพยากรณ์ที่ว่าเกี่ยวข้องกับผมหรือพลังของผมไหมครับ
ครูเข้าใจนะว่าเธออยากรู้มาก
ซึ่งเธอจะได้รู้เมื่อถึงเวลา
แต่ก่อนอื่นเราต้องคุยเรื่องพลังของเธอ
มันพัฒนาขึ้นบ้างไหม ได้ฝึกบ้างรึเปล่า
รู้รึยังว่าเธอมีความสามารถอะไร
ผมทำกระต่ายครับ ผมว่านะ
- กระต่ายเหรอ- ประมาณนั้น
งั้นเรามาทดสอบกัน
เอาละ มันคืออะไร
ก็กระดาษธรรมดาครับ
ครูไม่ได้ถามว่านี่อะไรมันกลายเป็นอะไรได้บ้าง ลองจินตนาการสิ
นกแก้ว
ดีมาก
ไม่ขยับเลย นอนอยู่เหรอเจ้านกน้อย เจ้าชื่ออะไร
ครูครับ มันไม่ใช่นกจริงนะครับ
เพราะคิดแบบนี้น่ะสิ
นกแก้วต้องบินได้ไม่ใช่เหรอ
ครูเห็นนกแก้วบินได้ทุกตัว
ทำไมเธอไม่ใช้พลังของเธอทำให้มันบินได้ล่ะ
เราคงต้องฝึกกันหน่อย
ขอโทษครับครู บางทีมันก็ได้ผลนะ
แต่ส่วนใหญ่ผมทำแสงแวบๆ ไม่ได้
ใช่ บางทีพลังเสกก็แปรปรวน
แต่ถ้าพลังเสกไม่ออกมา เราก็ต้องเรียกมัน
นี่ทางไปไหนครับเนี่ย
อยากรู้ก็ต้องไป
น่าสงสัย และน่าสงสัยขึ้นเรื่อยๆ
อาจารย์ลักซ์คราฟท์
สนุกไหม แขนขายังอยู่ครบนะสอง สาม สี่ ดีมาก ตามมา
มืดจัง ผมมองไม่เห็นเลยครับ
แต่มันก่อให้เกิดความสร้างสรรค์ไม่ใช่เหรอ
หนทางมืดมิด จุดประกายแห่งแรงบันดาลใจ
นี่ที่ไหนครับเนี่ย
มีพลังเสกเต็มไปหมดเลย
อ๋อ ครูว่าเราคงอยู่ใกล้ๆ หัวใจของโรงงานน่ะ
หัวใจเหรอครับ
พวกสไปรต์ใช้พลังเสกสร้างสิ่งต่างๆ มากมาย
มาตั้งแต่ไหนแต่ไรทั้งที่ไม่เคยรู้เลยว่ามันมาจากไหน
มันต้องมาจากไหนสักที่สิ
"หัวใจของโรงงาน"
- ใช่แล้ว- ผมขอดูได้ไหมครับ
เด็กน้อยเอ๊ย ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
แล้วรู้ได้ยังไงครับว่ามี
เพราะทุกอย่างมีหัวใจ
การสานความสัมพันธ์กับพลังเสก
เป็นขั้นตอนแรกในการฝึกพลังแห่งการสร้างสรรค์
สานสัมพันธ์เหรอ
เธอต้องเข้าใจ ถึงจะควบคุมพลังเสกได้
พวกมันก็ต้องเข้าใจเธอเหมือนกัน
ท่าทางพวกมันจะสนใจเธอนะ
มาเร็วพลัง มาหาฉัน
ถ้ามันสนใจผมทำไมผมควบคุมมันไม่ได้เหมือนครูครับ
ก็ครูฝึกฝนมานานกว่าเธอนี่
แต่เราต้องค่อยๆ ฝึก นกตัวนั้นอยู่ไหนแล้วล่ะ
เพ่งสมาธิ ลืมเรื่องอื่นไปให้หมด
สัมผัสถึงพลังเสกรอบๆ ตัว
เอาเลยพลังเสก เสกให้นกบิน!
วูล์ฟเอ๊ย เราสั่งพลังเสกไม่ได้
ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
มองให้เป็นการร่วมมือ เป็นบทสนทนา
จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง ถ้ามันไม่ฟังผมเลย
จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง ถ้าเธอไม่ฟังมันเลย
ลองดู
เอาละพลังเสก คืองี้ฉันว่าเราเป็นเพื่อนกันได้นะ
นายช่วยลอยเข้าตัวนกแก้วให้หน่อยสิ
เธอต้องเปิดใจรับมัน อย่าปิดกั้น
ให้มันเห็นเนื้อแท้ของเธอ
บอกผมเลยไม่ได้เหรอครับว่าทำยังไง
ครูบอกเธอง่ายๆ ไม่ได้หรอก
เราต้องหาวิธีสื่อกับพลังสร้างสรรค์ให้เจอเอง
แล้วผมจะหาเจอได้ยังไงล่ะ
นั่นเป็นเรื่องระหว่างเธอกับพลังเสก
แต่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มตรงไหน ผม…
อาจารย์ครับๆ
โดนทิ้งไปอีก
ฟลู๊ฟ เป็นเคราซิ
สวัสดี พลังเสกทั้งหลาย
มะลึกกึ๊กกึ๋ย
ช่วยกรุณาสานสัมพันธ์กับฉันหน่อยได้ไหม
ขอร้องละ
น่านะ
พวกนายช่วย…
ช่วยหน่อยน่า
เพื่ออะไรเนี่ย
สู้หน่อยสิวูล์ฟ
มาแล้ว นั่นแหละ อลังการมาก
ฮ่าๆ เก่งมากวูล์ฟน้อย
- ทำต่อไปๆ- ผมทำได้แล้วเหรอครับ
ใช่แล้ว เธอทำได้แล้ว
ทีนี้ก็ส่งพลังไปที่นก
บินได้แล้ว
ฉันว่าแล้วๆ
เบาหน่อยๆ
พอได้แล้ววูล์ฟ
เกิดอะไรขึ้นครับ
- อาจารย์ปลอดภัยไหมครับ- ปลอดภัยดีๆ
สบายบรื๋อสะดือโบ๋
เธอแค่ปล่อยให้จินตนาการกระเจิงไปหน่อยเท่านั้นเอง
ตอนนี้คงมั่นใจได้แล้ว
- ว่าเธอเป็นเด็กในคำพยากรณ์- คำพยากรณ์มีจริงสินะ
มันพูดถึงมนุษย์เด็กที่จะเป็นผู้คืนความสมดุลให้แก่โลก
เมื่อโลกใกล้ถึงกาลพินาศ
- พินาศเหรอครับ- ตัวทำลาย
มันแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ครูเห็นมากับตา
ที่หายไปหลายวันเพราะครูไปสืบเรื่องตัวทำลายนี่เอง
เธอต้องหัดควบคุมจินตนาการของตัวเอง
ต้องฝึกใช้พลัง
- ครูจะสอนเธอเอง- เอาเลยครับ
สุดยอดมากอยากเล่าให้ซานดร้ากับสเปร๊าท์ฟังแล้ว
เจ้าหนู นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
มันคือความอลหม่านคือการทำลายล้างอย่างแท้จริง
ถ้ามีคนรู้ว่าเธอเป็นใคร…
เธอต้องระวังเรื่องการไว้ใจคน
เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาและเธอ
ความปลอดภัยของพวกเขาเหรอ
เอาละ วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน
รีบกลับไปที่หอซะนะ
พรุ่งนี้มาเจอกันใหม่ แล้วจะได้เริ่มฝึก
แต่จู่ๆ ลมก็พัดแรง
ฉันเลย… วูฟฟี่กลับมาแล้ว
นายเอามันไม่อยู่เหรอ
นกจ๋า
บินหนีไปแล้ว
ครูลักซ์คราฟท์ว่าไงบ้าง สรุปว่าได้เรื่องไหม
ก็ดีนะ
ครูก็บอกให้เก็บเนื้อเก็บตัวเหมือนเดิมแหละ
ว่าแต่ห้องแล็บนกเป็นไงบ้าง
แหม นายนี่เข้าเรื่องเร็วจังนะวูฟฟี่
พอนายไป ฉันก็แปรงฟันแล้วก็ล้างใบไม้
แล้วก็คิดว่า "เที่ยงนี้ฉันจะหยิบอะไรไปกินดี"
คำบรรยายโดย Navaluck K.