Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 13
„W którym nikt nie zaczął!”
To był najlepszyświąteczny weekend wszech czasów.
Co tam masz, Blipie?
Dostałem jajko grawitacyjne.
Jest trochę skomplikowane.
Moje drogocenne liście! Wyłącz to!
Chwilkę.
- Zandra!- Co?
Nasz biedny pokój.
Zdemolowany.
Kto zrobiłby coś takiego?
Normanie?
Cześć.
Wiem, kto to zrobił.
Tali.
Nie!
Skąd wiesz?
Posłała mi spojrzenie.
To do niej podobne.
Jest podła, ale że aż tak?
Poczekajcie.
Powinniśmy to sprawdzić, zanim…
Tak, jasne. Albo zrobimy im psikusa.
„Sipusa”?
Jak oni nam, tak my im.
Uwielbiam psikusy!
Może do nich zadzwonimy? Z telefonu?
„Tefelomu”? Co to jest „tefelom”?
Podrapiesz mi poroże? Nie dosięgnę.
Kiedy będzie drugie śniadanie?Głodny jestem.
Dzyń, dzyń!
Dzień dobry, spryciątko.
Mówi profesor Luksmajster. Słuchasz mnie?
Tak, proszę pana. Mam kłopoty?
I to tak wielkie, że nie widzę ich końca.
Musisz zaśpiewać miprzeprosinową piosenkę.
Przeprosinową?
Tak i… stań na jednej nodze.
PrzepraszamBardzo przepraszam
Przepraszam za to, co zrobiłem
Moja kolej!
Dzyń, dzyń!
- Halo?- Cześć.
Nazywam się Gordon.
Spędzasz miło dzień?
Nikt mnie nigdy o to nie pyta.To miło, że ktoś w końcu…
Nie nazywam się Gordon!
Ale ze mnie rozrabiaka! Prawdziwy ananas.
To była dobra rozgrzewka,ale pora na prawdziwego psikusa.
Tak? A co planujesz?
Blipie, pożyczysz mi jajko grawitacyjne?
Mówię wam, przemówiło do mnie.Ma na imię Gordon.
To twoja sprawka, Zandro?
Masz przechlapane.
Jak tylko opadnę na ziemię…
Cokolwiek robicie – przestańcie.
Powinniście szykować się do snu.Cisza nocna za 15 minut.
Tak, tak.
Słyszałem.
Lepiej uważajcie.Inaczej wpiszę was… na listę.
Tak jest. A teraz szybciutko.Cisza nocna za 14 minut!
Przyznaję, psikus z jajkiembył lepszy od telefonu.
Dziękuję.
Zandra!
Kule wodne?
Co to ma znaczyć?Powinniście być w łóżkach!
Koniec tego!
Dobrze, że jesteście. Chyba coś znalazłem…
Co to jest, Blipie?
Co? To? Nie wiem.Nie to wam chciałem pokazać.
Skąd to się wzięło?
- Widziałeś, kto to zostawił?- Nie, szukałem…
- To prezent!- Nie!
Teraz to ci pokażę!
Brokatowy delfin!
Musimy wymyślić coś naprawdę dobrego.
Myśl, Pędku, myśl.
Niebieski mus pomógłby mi się skupić.
Niebieski mus?
- Gotowy!- Gordon?
Teraz!
Zakręć już.
O nie.
Powiedziałam zakręć. Pędku?
Czy ja słyszę hałasw trakcie ciszy nocnej?
Nikczemnicy!
- Cześć.- Norman!
Będę ci robić psikusydo końca mojego życia!
Trzeba było nie zaczynać.
O czym ty mówisz? To wy zaczęliście.
- Zdemolowaliście nam pokój!- Wcale nie!
- Właśnie, że tak.- Nie!
Tak!
Nie zrobili tego.
Wiedziałem, że coś tu nie gra.
Kiedy wy się oskarżaliście,ja przeprowadziłem śledztwo.
Pierwszym tropem były suche liście.
Wiedziałem, że Pędek dba o swoje rośliny,
a Tali by ich nie zniszczyła.
Potem odkryłem zardzewiałą łyżkę.
Łyżki nie rdzewieją przez noc,a tej używałem dwa dni temu.
Odkryłem dziwne ślady zębów na łóżku.
Wtedy wszystko zaczęło się układać.
Muszę jeszcze tylkoprzeprowadzić eksperyment.
Tak myślałem.
Co myślałeś?
Mętliki.
Co najmniej dwa różne rodzaje.
Co mętliki robiły w naszym pokoju?
Musiały czegoś szukać.
Albo kogoś.
Mówiłam, że to nie my.
Powinnam była ci uwierzyć.
Profesor Luksmajster?
Wilek.
Wilku…
czemu jesteś niebieski?
ROZDZIAŁ 14
„W którym Wilek zaczyna szkolenie”
Co powiedział Niuchacz?
Że Luksmajster chce mnie widzieć.
I to w samym środku sprzątania?
Nie podoba mi się to.
Ominie cię śniadanie.A potem mamy Ptakorium.
Chciałem ci pokazać mojego dzięcioła.
Przykro mi, ale muszę iść.Może w końcu się czegoś dowiem.
- Zapytaj, gdzie był.- Dobrze.
- Wszystko nam powtórzysz.- Jasne!
Gdzie to jest?
Wszystko w porządku, profesorze?
Tak, w porządeczku, chłopcze.
Zgubił pan coś?
Nie, jest tam, gdzie to zostawiłem.Tylko gdzie to zostawiłem?
Cieszę się, że pan wrócił.Mam kilka pytań.
Najpierw powiedział mi pan,że mam jakieś moce, a potem zniknął.
- I nagle wpadł przez nasze okno.- Czy to było pytanie?
Chciałbym zapytać, gdzie pan był?
A gdzie mnie nie było?Byłem wszędzie. Tu, tam i siam.
Ale nie traćmy czasu, chłopcze.
To jeszcze nie wszystko.
Znalazłem wspomnienie.
Z mojego dzieciństwa.
Chciał mnie pan tu przyprowadzić.
I powiedział pan coś o przepowiedni.
Ach, te wspomnienia.
Proszę powiedzieć.
Czy ta przepowiednia ma coś wspólnegoze mną lub tymi mocami?
Rozumiem twoją ciekawość,ale dowiesz się w swoim czasie.
Najpierw musimy porozmawiaćo twoich mocach.
Jak się rozwijają? Trenowałeś je?
Sprawdzałeś, co potrafisz?
Zrobiłem królika! Tak jakby.
- Królika?- Tak jakby.
Pokaż, co potrafisz.
Co to może być?
To kartka papieru.
Teraz, ale czym może się stać?Wykorzystaj wyobraźnię.
Papugą?
Bardzo dobrze.
Niezbyt ruchliwa, prawda?Odpoczywa? Ja ci na imię, papugo?
To nie jest prawdziwa papuga.
To zależy od podejścia.
Papugi powinny latać, prawda?
Znane mi papugi latają.
Może użyjesz swoich mocyi sprawisz, żeby zaczęła latać?
Sporo pracy przed nami.
Przepraszam. Czasem się udaje.
A czasem nie potrafięprzywołać tych iskierek życia.
No tak, te iskierki bywają… kapryśne.
Jeśli nie one do ciebie,to my musimy pójść do nich.
Dokąd to prowadzi?
Przekonajmy się.
Coraz zdziwniej i zdziwniej, i zdziwniej.
Profesorze?
Ale zabawa! Masz wszystkie kończyny?Dobrze, idziemy.
Jest tak ciemno, że nic nie widzę.
Tak zaczyna się proces twórczy.
Potykasz się w ciemności,szukając iskierki inspiracji.
Co to za miejsce?
Nigdy nie widziałem tylu iskierek.
Musimy znajdować się blisko serca Fabryki.
Serca?
Korzystamy z mocy iskierek od zawsze,ale wciąż nie wiemy, skąd się biorą.
Skądś muszą.
„Z serca Fabryki”.
- Tak.- Mogę je zobaczyć?
Nikt nie wie, gdzie ono jest.
To skąd wiemy, że istnieje?
Wszystko ma serce.
Nawiązanie więzi z iskierkami
to pierwszy krokdo udoskonalenia swoich mocy.
Więzi?
Aby je kontrolować, musisz je rozumieć.
A one muszą rozumieć ciebie.
Już się tobą zainteresowały.
Chodźcie, iskiereczki.
Czemu nie potrafię ich kontrolowaćtak jak pan?
Mam więcej doświadczenia niż ty.
Zacznijmy od czegoś małego.Gdzie twoja papuga?
A teraz się skup.Wyrzuć z głowy pozostałe myśli.
Poczuj iskierki wokół ciebie.
Teraz, iskierki! Sprawcie, by latała!
Iskierkom nie można rozkazywać.
Ani ich popędzać.
Macie ze sobą współpracować, rozmawiać.
Jak, skoro one mnie nie słuchają?
Ty też ich nie słuchasz.
Spróbuj teraz.
Posłuchajcie, iskierki.Myślę, że możemy się zaprzyjaźnić.
Jeśli wstąpicie w tę papugę…
Musisz się przed nimi otworzyć.
Pokaż im, kim naprawdę jesteś.
Powie mi pan, jak to zrobić?
Nie mogę podać ci odpowiedzi.
Każdy łączy się z energią twórcząw wyjątkowy sposób.
Jak mam to zrobić?
To już musicie odkryć razem.
Nawet nie wiem, od czego zacząć.
Profesorze?
Po prostu super.
Zrób mi brodę, Puszku.
Witajcie, drogie iskierki.
Fraszki igraszki.
Czy zechciałybyściełaskawie się zaprzyjaźnić?
No dalej.
Ładnie proszę.
Może po prostu…
Błagam!
To na nic.
Nie poddawaj się, mały wilku.
O to chodzi. Niesamowite.
Tak jest, mały wilku!
- Nie przestawaj.- Udało mi się?
Tak, chłopcze.
Przekieruj je na papugę.
To działa!
Wiedziałem!
Spokojnie.
Wystarczy.
Co się stało?
- Nic panu nie jest?- Jestem cały.
Wszystko w porządeczku.
Po prostu dałeś ponieść się wyobraźni.
Nie ma już wątpliwości.
- Przepowiednia mówiła o tobie.- Czyli ona istnieje!
Mówi o ludzkim dziecku,które w czasie wielkiego mroku
przywróci równowagę na świecie.
- Mroku?- Mętliki.
Są coraz silniejsze. Sam widziałem.
To dlatego pan zniknął.Obserwował pan mętliki.
Musisz kontrolować wyobraźnię,aby udoskonalić swoje moce.
- Nauczę cię tego.- Dobrze.
Zandra i Pędek zrobią oczy,gdy im o tym opowiem.
To nie zabawa, chłopcze.
Mamy do czynienia z siłami chaosu,istotą zniszczenia.
Jeśli ktokolwiek się dowie, kim jesteś…
Uważałbym, komu się zwierzam –dla swojego i ich bezpieczeństwa.
Ich bezpieczeństwa?
Myślę, że na dzisiaj wystarczy.
Wracaj do pokoju.
Spotkamy się jutro i zaczniemy szkolenie.
Wtedy zawiał wiatr,
a ja… Wilku, wróciłeś!
Zajmij się nim.
Mój ptaszek!
Odleciał.
Jak poszło z profesorem? Co powiedział?
Poszło dobrze.
Jak zwykle powiedział mi,żebym nie zwracał na siebie uwagi.
Jak było w Ptakorium?
Wszystko po kolei, Wilku.
Jak wyszedłeś, umyłem zęby i mój listek.
Potem myślałem, jakie kanapki spakować…
Napisy: Daria Okoniewska