Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 11
„W którym snujemy opowieść”
Jastrzębiopająk powinien miećosiem skrzydeł czy szponów?
Jak myślisz?
Zandra?
Nie umiem się zdecydować,które liście zabrać.
Pomożesz?
Ten czy ten?
Ten?
Nie da się wybrać. Może weźmiesz oba?
Dobry pomysł.
Wszystko dobrze?
Co oglądasz?
To twoi rodzice? Mogę zobaczyć?
Nie ma na co patrzeć.
- Pędku, jesteś gotowy?- Prawie.
Twoi rodzice nie mają w domu liści?
Pewnie, że mają. Zielone, czerwone, żółte…
Młode listki też mają.
W Dzień Nestorkirozwieszamy najładniejsze liście,
śpiewamy, gramy w gry,a babcia opowiada różne historie.
Brzmi wspaniale.
Pojedź z nami do domu na Dzień Nestorki.
Twoi rodzice nie będą mieli nic przeciwko?
Przyjmą cię jak swojego.
Tak jak Zandrę.
Czym jest Dzień Nestorki?
Każdy obchodzi go inaczej.W tym dniu wracamy do domów
i świętujemy na cześćnajstarszego sprytka.
- Pewnie jest ci ciężko.- Co? Czemu?
Trędownikowie to moja rodzina.
Chodźmy, bo będą się o nas martwić.
Nie mogę się doczekać, aż ich poznasz.
Mamę, tatę, babcię…
Florę już znasz.
Jest jeszcze Bluszcz, Koniczyna,
Krzaczek, Fiołek, Płatek,Jagoda, Korzonek, Azalia.
Z cioci Wisterii jest śmieszek.
No i mój kuzyn, Śmieszek.
- I drugi kuzyn…- Oto ona.
Farma Trędowników.
Chodźmy na skróty.
Nie schodź ze ścieżki!
Nigdy nie zbaczaj ze ścieżki.
Przepraszam. Na ścieżce jest bezpiecznie.
- Babciu!- Mój wnusio!
Jak dobrze cię widzieć.
Ciebie też, Zandro.Podejdź tu i uściskaj babcię.
Babciu, to nasz przyjaciel, Wilek.
Wesołego Dnia Nestorki.
To dopiero jutro, mój drogi. Ale dziękuję.
Nie bójcie się, to tylko Pędek.
Możecie już wyjść.
- Całe szczęście!- Cześć, Pędku!
Pędzik!
- Witaj, jestem mamą Pędka.- Bardzo mi miło, pani Trędownik.
Mów mi Bylina.
Dziewczynki!Wasz brat jest zmęczony podróżą.
Ile Pędek ma sióstr?
- Dwadzieścia trzy.- Dwadzieścia cztery.
Pąk Trędownik.Witamy na Farmie Trędowników.
Chodźcie, kochani.Trzeba was wszystkich nakarmić.
To szczęście mieć tak dużą rodzinę.
Ja mam tylko mamę i…
Nie o to mi chodzilo.
Nie szkodzi. Mam szczęście. Ja…
Rozpakuję się.
- Nie zrobiłem jej przykrości?- Nic jej nie jest.
W Dni Nestorki zawsze jest jej ciężko.
Nigdy nie mówi o swoich rodzicach, prawda?
Nawet ze mną o nich nie rozmawia.
Mam nadzieję, że wie,że my jej zawsze wysłuchamy.
Cześć.
Jestem Jagoda.
Pokazać ci kolekcję robaków?
Hej! To mój przyjaciel!
Cześć, Flora.
Skąd znasz Florę?Ona nawet nie ma robaków.
Poznaliśmy się, walcząc z mętlikami.
Robiąc co?
Coś ci się pomieszało, Wilku.
Wybacz, Zandro.
Nie chciałem cię pominąć.Też byłaś dzielna.
Nie. Mnie i Pędka tam przecież nie było.
My trzymamy się z dala od mętlików.
Mam taką nadzieję.
„Bierz nogi za pas…”
„Byś mógł uciec drugi raz”.
Uciec?
Nie nauczyłeś przyjacielanaszych rodzinnych mądrości?
Powiedziałem, żeby trzymał się ścieżki.
Ach, tak. Klasyka.
Ja wiem! „Do domu hyc, trzeba się kryć”.
Bardzo dobrze.
„Gdy ogarnia cię lęk, zwiń się w pęk”.
Daliśmy czadu!
Czemu powiedziałaś,że tylko ja walczyłem z mętlikami?
Wy też byliście dzielni.
Przepraszam.Chciałam oszczędzić Pędkowi kłopotów.
Trędownikowie poważnie podchodzą do zasad.
Chyba uważają, że odwaga to coś złego.
Taki mają styl.
Ale ty w to nie wierzysz.Jesteś najdzielniejszą sprytką!
Nie chcę, żeby się o mnie martwili.
Tyle im zawdzięczam.
Ale ty taka nie jesteś.
Zostaniesz legendarną strażniczką,tak jak twoi rodzice.
Przepraszam.
Wiem, że nie lubisz o nich mówić.Ale wiedz, że możesz mi zaufać.
Zawsze z chęcią cię wysłucham.
Proszę o uwagę.
Nadszedł czas na opowieść babci.
Uwielbiam je!
Cichutko.
Cieszę się,widząc wasze roześmiane twarze.
Wiem, że dziadek Trędownik
byłby dumny z tak licznej rodziny.
Dziadek Trędownik.
Jaką opowieść chcecie usłyszeć?
- O Przerażonym Płatku!- Tchórzliwym Tulipanie.
Nastraszonej Nasturcji.
- Bojaźliwej Biedronce!- Płochliwej Paproci!
Ja chciałabym wybrać.
Ależ proszę, kochanie.
Co to będzie?
Chciałabym usłyszeć…
opowieść o Wielkiej Zdradzie.
Nie, Zandro, nie.
- Nie wierzę.- Zandra…
Cichutko.
Dobry wybór, Zandro.
Dekadę temu świat pogrążył się w chaosie.
Nikczemne mętliki z każdym dniemsiały coraz większe zniszczenie.
Ich poczynania zagrażałyistnieniu całego świata,
nad którym sprytki tak ciężko pracowały.
Nie tracąc jednak nadziei,
dzielni strażnicy i strażniczki,jak rodzice Zandry, stanęli do walki.
Podjęli bohaterską próbępozbycia się mętlików na dobre.
Strażnicy i strażniczkistanęli w obronie bezbronnych.
Walczyli z całych sił,by odeprzeć ataki mętlików.
Kiedy byli już o krok od zwycięstwa,
zostali zdradzeni
przez sprytkę o imieniu Nyx.
Nyx była tak samo potężna, jak podła.
Stanęła po stronie mętlików.
Jej zdrada odwróciła losy bitwy,
a mętliki zdołały uciec.
Wygraliśmy wojnę.
A Nyx została wyklętai uwięziona na zawsze w krainie mętlików.
Ale było już za późno.
Straciliśmy tego dniadwoje bardzo odważnych sprytków.
Przykro mi to mówić, ale…
Wiem.
„Gdyby strażnicy żyli jak wy,byłoby ich dużo więcej”.
Nie, nie.
Chciałem powiedzieć, że pora spać.
Słyszeliście, do łóżek.
Ale nie zapomnijcie ucałować babci.
Zandro, ty pierwsza.
Dziękuję za tę opowieść.
Wiesz, co myślę?
Gdyby strażnicy żyli jak Trędowniki,byłoby dużo mniej Trędowników.
Przepraszam, wrócę później.
Bardzo mi ich brakuje.
Cały czas.
Na pewno są z ciebie dumni.
Opowiesz mi coś o nich?
Jest taka ciekawa historia.
Kiedy patrolowalinajciemniejszy zakątek Fabryki,
zostali otoczeni przez bandę chuchraków.
Chuchraków? Co to za jedni?
To najgorszy rodzaj mętlików.
Zgrzytają zębami i wybałuszają ślepia.
Ale moi rodzice w ogóle się nie bali.
Byli naprawdę odważni.
Tak.
Moi rodzice niczego się nie bali.
ROZDZIAŁ 12
„W którym babcia traci koronę”
Teraz moja kolej!
- Nie!- Mamo!
- Oddawaj!- Mamo!
- Chcę ciastko!- Mamo!
Mamo?
- Mamo!- Pokaż.
Przepraszam!
Chcę ciastko!
- Pobawimy się?- Kto zjadł mus?
Wszyscy gotowi?
Raz, dwa, trzy, start!
Mała flota popłynęłaprzez zdradzieckie morze.
Pod powierzchnią czają się morskie smoki,ośmiornice i okropne krakeny.
Jesteś świetny w tworzeniu rzeczy.
Byłbym, gdybym wiedział, jak to robię.
Co mówiłaś, Zandro?Potrzebujesz pomocy? Lecę!
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Ostrożnie, ostrożnie. Nie patrzcie w dół.
Pomóc wam?
Zostawmy te podniebne akrobacje śmiałkom.
Za bardzo byś się bał, Pędku.
Och, Pędku.
Dokładnie rozwałkuj błoto.
Pomóc wam lepić pierogi?
Dziękuję, ale mamy dość rąk do pomocy.
Babcia pytała o swoją koronę.
Znowu ją zgubiła?
Pewnie wasz ojciec ją schował.
Boi się, że korona przyciągnie wiesz co.
Spójrz, co zrobiliśmy.
To specjalna, świąteczna ozdobadla ciebie, babciu.
Dziękuję, kochani.
Spójrzcie. W końcu odświętnie wyglądam.
Jednej rzeczy brakuje.
Moja korona.
Oczom nie wierzę.Myślałam, że się zgubiła.
Tak, ale ja ją znalazłem.
Dziękuję, Pędku.
Bez niej Dzień Nestorkinie byłby już taki sam.
- To wyjątkowa korona?- Bardzo.
Jest upleciona z rzadkich kwiatów,które rosną na moczarach.
To daleko od ścieżki.
Cyprys, mój zmarły mąż,był niemałym ryzykantem.
Wymknął się na moczary,żeby zerwać te kwiaty,
a potem uplótł z nich koronę.
Tak zdobył moje serce.
Wspaniała historia.
Nie każdy tak uważa.
Jak dobrze… Znalazłaś swoją koronę.
Bałem się, że nikt nie zdoła jej odnaleźć.
Mój ojciec był tak lekkomyślny,schodząc ze ścieżki na moczary.
Dobrze, że uszedł z życiem.
A zrobienie koronyz przysmaku bagiennej bestii…
Bagiennej bestii?
Jak ona wygląda? Duża jest? Ile ma zębów?
Poszukajmy jej!
Czy ja czuję błotne pierogi?
Och, mój Cyprys.
Nie ma już takich Trędowników.
Co kombinujesz?
Robię medal za odwagę
dla Wilka.
Zawsze taka jest?
Mnie nigdy nie zrobiła medalu,
ale ja nie jestem taki wyjątkowy.
Co to było?
Bagienna bestia!
To jest ta bagienna bestia?
Mniejsza, niż sobie wyobrażałem.
- Uciekamy!- Poczekaj, Pędku.
Uciekamy!
Tak jak ćwiczyliśmy.
Wszyscy do domu.
Sio, sio, wstrętna bestio.
Babciu!
Moja korona!
Zatrzymaj się, bestio!
Chodź do środka, Zandro. Pora się kryć.
Musimy go otoczyć.
- Spętaj mu nogi, Pędku!- Co?
- Zawiń się w pęk!- Kto?
- Zrób się wielki!- Kiedy?
Zwiń się w pęk!
Pędku!
Małe spryciątko mamusi.
Bardzo dobrze zrobiłeś.Nie możesz równać się z bestią.
Nic ci nie jest?
Następnym razem się uda.
Nie, mama ma rację.
Może wam by się udało, ale nie mnie.
Biedny Pędek.
Żeby tylko można było mu pomóc.
Niech zgadnę. Masz już jakiś chytry plan.
Oczywiście, że mam już chytry plan.
Ten konkretny planwymaga zabawy w chowanego.
Nigdy jeszcze nie szukałem!Do ilu mam liczyć?
Może po prostu wymień wszystkich kuzynów.
Dobrze.
Dalia, Irys, Fiołek, Tulipan, Kora,
Krzaczek, Mirt, Płatek, Stokrotka.
Słabo się schowaliście.
Zaraz, nie jesteśmy na podwórku.
Ani nawet na ścieżce!
To moczary!
Przepraszam za to.
- Zandra i ja…- Głównie ty.
Pomyśleliśmy, że się rozweselisz,gdy przyjdziemy pozbierać kwiatki.
Zrobimy z nich nową koronę dla babci.
To bardzo miłe,
ale powinienem już wrócić na ścieżkę.
Nie jestem dziadkiem Cyprysem.
Jesteś odważny, Pędku.
Jesteś pogromcą wybuchających królików.
Władcą pamięciożerków.
Dobrze. Będę was ubezpieczał.
A potem wrócę na ścieżkę.
Czerwone kwiaty rosną przy wodzie.
A te winorośle rosną w pobliżu bagien.
Czyli jesteśmy na miejscu.
Patrzcie! Tam są!
Pędku?
Bagienna bestia!
Uciekajcie na drzewa!
Wciąż ma koronę babci.
Zandra, ty idź z prawej.
A ty, Pędku…
No dalej! Wciąż możemy uratować koronę.
Co? Nie zbliżaj się do niego.
Bzdury. Do ataku!
Czekajcie! Uważajcie na…
grzęzawisko.
Nie, nie, nie.
Co? To niesprawiedliwe.
Czemu jego nie wciągnęło?
Odsuń się.
Zostaw moich przyjaciół.
Nie wolałbyś świeżych kwiatków?
Pędku!
To było takie odważne!
Nie byłem odważny. Bałem się.
- Ale strach cię nie powstrzymał.- To właśnie odwaga.
Brawo Pędek! Pokonał bagienną bestię!
Pędek pokonał bestię.
Brawo Pędek! Hura!
Spójrz, co znaleźliśmy.
Na moje korzonki!
Jak tego dokonałeś?
Poszliśmy nad moczary.
Pędku!
Ze wszystkich lekkomyślnych,głupich rzeczy…
Mamo.
O nie! Należy ci się mnóstwo uścisków.
Już starczy.
Babcia też chce go przytulić.
Dziękuję, wnusiu.
Jesteś taki, jak twój dziadek.
Myślałem, że to dla Wilka.
Spokojnie.
Zrobię mu drugi.
Napisy: Daria Okoniewska