Wilek i Fabryka Wszystkiego
ROZDZIAŁ 9
„W którym Wilek idzie do domu”
Profesorze?
Profesorze!
Profesorze Luksmajstrze!
Cześć.
Znalazłeś go? Co powiedział?
Wciąż go nie ma.
Minęło już tyle czasu.
Zniknął na dobre.
Gdzie on mógł pojechać?
Nie wiem.
Nigdy niczego się nie dowiem.
Masz uszkodzoną maskę?
Pękła w Labiryncie Wspomnień.
Może zrobisz sobie nową?Uwielbiasz majsterkować.
Nie, to wyjątkowa maska.
Mama ją zrobiła.
To może ją naprawi?
Mogłaby.
- Mogę ją odwiedzić.- Hura!
Co słychać?
Idziemy szukać przygody!
Odwiedzimy mamę Wilka!
Świetny pomysł.
Zapytasz, czy pamięta Luksmajstra.
No tak.
Może wie coś na temat przepowiedni,o której wspominał.
Tu nie ma nic o człowieku,który ma moc sprytków.
Gotowy!
Wyruszamy w nieznane!
Na pewno chcecie iść ze mną?
Tam nie jest tak fajnie.
Mój dom jest nudny.
Przygody nigdy nie są nudne!
Poza tym zobaczymy twój świat.
Na pewno znajdziemy tam odpowiedzi.
Co to?
Mówimy na to „samochód”.
Daleko jeszcze?
Prawie jesteśmy.
Spróbuję dowiedzieć się czegoś od mamy.
A my poszukamy tropów.
Tak! Gdzie twoja mama trzyma tropy?
Starocie trzymamy na strychu.
Na strychu?
Moja mama myśli,że chodzę do szkoły z internatem.
Nie mogę jej powiedzieć prawdy.
Może lepiej poczekajcie tutaj.
Jeśli was zobaczy…
Co za wspaniała niespodzianka.
Cześć, mamo.
Wyjaśnię ci to.
Spójrz tylko na siebie. Ależ ty wyrosłeś.
Ludzie nie widzę sprytków, głuptasie.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Budyń!
- Za czym ona tak biega?- Nie mam pojęcia.
Dostałam dziwny list od dyrektora.
Bardzo dziwny.
„Potwierdzam,że pani ludzkie dziecko ma się dobrze
i robi mnóstwo różnych ludzkich rzeczyw szkole dla ludzi”.
Podpisano, profesor L.
Skąd wie, gdzie ja mieszkam?
Co to za „ludzkie” rzeczy?
Angielski, łacina, matma.
Wiesz, ludzkie przedmioty.
Chyba ci się tam podoba?Twoje listy też dostałam.
Jest niesamowicie.
Dużo się nauczyłemi mam wspaniałych przyjaciół.
Tak się cieszę!
Musisz ich kiedyś zaprosić.
Tak. Kiedyś ich zaproszę.
Opowiadaj, co u ciebie, mamo.
Niemądry piesek.
Pędku, rozejrzyj się.
Wilek powiedział,że tropy mogą być na strychu.
Jak myślisz, co to jest strych?
Wszystko dobrze?
Coś wstąpiło w tego psiaka.
Tak.
Mamo, uszkodziłem moją maskę.
- Naprawisz ją?- O nie. Jak to się stało?
Wpakowałem się w tarapaty w…
bibliotece.
- Dzieci ci znowu dokuczają?- Nie.
- Możesz mi powiedzieć.- Nie, naprawdę.
To był wypadek.
To tylko małe pęknięcie.Sam mogłeś to naprawić.
Oczywiście, że ją naprawię.
Mamo, mogę o coś zapytać?
Jaki byłem jako dziecko?
Tak samo wyjątkowy jak teraz.
Bardzo kreatywny i pomysłowy.
Czemu tak często się przeprowadzaliśmy?
Szukaliśmy odpowiedniego miejsca.
Czemu pytasz?
Powiedz, o co chodzi,żebym mogła ci pomóc.
Znałaś kiedyś jakiegośbarwnego pana z długą brodą?
Oczywiście. Pracuję w teatrze.
Do czego to może służyć?
Tropy są na strychu.
Podskoczki!
Zmęczyły się. Biedactwa.
Od zawsze wiedziałaś,że chcesz robić kostiumy?
Nie, nie od zawsze.
Nieraz potrzeba czasu,by zrozumieć, kim się chce być.
Ale jak to zrozumiałaś?
Wszystko w porządku?
Próbuję tylko coś rozpracować.
Ja wiem, kim jesteś.
Od zawsze wiedziałam.
Jesteś Williamem Wilczkiem.
Musisz wiedzieć więcej?
Lećcie, moje piękne. Lećcie!
Widzę strych!
To w nim muszą być tropy.
STRYCH
Ale się błyszczy!
Onira byłaby zachwycona.
To na pewno…
jest trop.
Prawda, Zandro?
Zandro?
Ma taką samą maskę jak Wilek.
To musi być jakiś trop.
Mamy dwa tropy.
Budyń!
Co tu się dzieje?
Zapomniałam o tej melodii.
Często ją dla mnie grałaś.
- Chce to piszczące coś.- Nie dam jej tropu!
- Przestań piszczeć tropem!- Co my zrobimy?
Nikt nie powie ci, kim jesteś, synku.
Sam musisz to rozpracować.
Wsłuchaj się w swoje serce.
Pilnuj jej, dobrze?
Dobrze.
Nie martw się, rozpracuję to.
Mama powiedziała ci coś o Luksmajstrze?
Nie, ale dobrze było ją zobaczyć.
My znaleźliśmy trop!
Nigdy nie widziałem tak młodej mamy.
Ciekawe, kiedy je zrobiono.
Dzięki, Zandro.
ROZDZIAŁ 10
„W którym Wilek tworzy śnieżynkę”
Wcześnie wstałeś. Co robisz?
Blip?
Nie przejmuj się.Ćwiczy robienie śnieżynek.
Nic mu nie jest?
Wygląda na spiętego.
Zawsze przeżywa lekcje w Śniegorium.
Nie chcę wyjść na chwalipiętę,
ale jestem dobry w robieniu śnieżynek.
Pokaż!
- Dzień dobry.- Dzień najlepszy!
Wilek użyje swoich mocy,by stworzyć śnieżynki!
Luksmajster był pewien,że mogę ożywiać przedmioty,
tak jak sprytki.
Zatem muszę tylko…
Śnieg!
To najładniejsze śnieżynki,jakie dziś widziałem.
Tak bardzo mi się podobają,że zawieszę je tutaj. Widzisz?
Dzięki, Pędku,ale to nie są prawdziwe śnieżynki.
Może Luksmajster się mylił.
Blip znowu ćwiczył przez całą noc?
Biedak.
Blip nie lubi Śniegorium?
Stresuje się przed lekcją.Nic mu nie będzie.
Chodźcie na śniadanie,bo wyjedzą nam niebieski mus.
- Mówiłem, weź kurtkę.- Strażniczki nie marzną.
Ty wyglądasz na zmarzniętą.
Lubię marznąć. To ty robisz się siny.
To tylko mus.
Jakoś dziwnie się czuję.Chyba coś mnie bierze.
Och, Blip. Chodź.
Nie możesz znów opuścić lekcji.
Co to jest?
To profesorka Sopelek.
Salut, spryciątka. Witam w Śniegorium.
Dzień dobry!
Panienka Sopelek już tu jest?
Bonjour, panie Szron.
Już stąd zmykam. Ale niedługo wrócę.
Dobrze. Wejdźmy do środka.
Obyśmy się zmieścili. Chodźcie.
Przyjemnie tu i ciepło.
Nie przyzwyczajaj się.
Przygotujcie się.
Niech każdy znajdzie sobiepusty kawałek lodu.
Mam nadzieję, że ćwiczyliście kształty.
Pamiętajcie, najważniejsza jest symetria.
Nie wolno papugować.
Każda śnieżynka musi być inna.
W każdy płatek śniegumusicie włożyć część siebie.
- Co ty robisz?- Zobaczysz.
Skończyliście swoje projekty.
Teraz nadszedł czas, by ożywić śnieżynki.
Tchnijcie iskierki życia w lód.
Poczujcie twórczą moc.
Niech przez was przepływa.
No dalej, iskierki życia, pomóżcie mi!
Może to nie twoja bajka.
Pospiesz się, Blipie.
O rany!
- Ta precyzja.- Cudo.
Ta symetria. Wspaniała!
Blip, Blip, hura!
Czym ty się tak martwiłeś?
Jesteś najlepszy w klasie.
Możesz się odprężyć, już po wszystkim.
Słodki, niewinny, wilczy sprytku.
To nawet nie początek.
- To znaczy?- Spisaliście się.
Zabierzcie śnieżątka na dwór,gdzie czeka profesorka Sopelek.
Pora zatańczyć.
- Tańczyć?- Tańczyć.
Zanim wyślemy je na powierzchnię,śnieżątka muszą nauczyć się tańczyć.
Weźcie swoich kompanówi podążajcie za mną.
Tym się tak stresowałeś? To tylko taniec.
To nie taniec. To czysta kompromitacja.
Nie umiem tańczyć.
Nie zatańczy pan z nami, monsieur Szron?
Nie, dziękuję, panienko Sopelek.
Nie… nie mógłbym.
Kto chce zatańczyć jako pierwszy?
My możemy.
Proszę. Widzicie?
Spójrzcie, jak porusza się z wiatrem.
Co za gracja, co za koordynacja.
Wyśmienicie, Oniro.
Kto następny?
Super!
Nie.
Przepraszam, profesorko, ale nie dam rady.
Nie potrafię tańczyć.
Moje drogie spryciątko,
dobrze wiesz, że taniec jest częściątego wspaniałego procesu twórczego.
Jeśli nie wierzysz, że dasz radę,to jakie masz szanse na sukces?
Biedny Blip. Naprawdę nie umie tańczyć.
Nikt nie umie tańczyć.
Chyba mam coś, co ci pomoże.
To na nic.
Czy to kula?
Tak.
To tańcząca kula. Dał mi ją sprytek rytmu.
Gdy ją trzymasz, tańczysz jak wiatr.
Spójrz, nawet moje włosy tańczą.
Nie do wiary. To naprawdę działa?
Tak. Jestem kiepskim tancerzem,
ale ta kula mi dziś pomogła.
Może też spróbujesz?
Musi być nasycona tajemną energią ruchu.
Właśnie to powiedział mi sprytek rytmu.
No dobrze, tańcząca kulo. Działaj.
Brawo, Blip!
Pierwszy raz widzę taki taniec.
Ja chcę jeszcze raz!
- Brawo!- Pięknie zatańczyłeś.
Panienko…
zastanawiałem się, czy nie zechciałabyś…
Profesorze,czy pańskie pytanie może zaczekać?
Mam ochotę zatańczyć.
Oczywiście.
Dobrze, że sprytek rytmudał ci tańczącą kulę.
Nie było żadnego sprytka.
I to nie jest tańcząca kula.To tylko balon.
Co to jest „labon”?
Nieważne.
Musiał tylko uwierzyć, że potrafi tańczyć.
Prawda, że jest miło?
Jakby padał śnieg.
Napisy: Daria Okoniewska