(ตอนที่ 1)
(“ในการผจญภัยที่น่าตื่นเต้นของวูล์ฟบอย“)
ออกผจญภัยกับครอบครัววูล์ฟ
ไม่รู้ว่าจะพบเจออะไรบ้าง
มีแค่คัสตาร์ด แม่ และฉัน
เอาละ ได้อีกรอบนึงนะจ๊ะเราใกล้ถึงแล้ว
ยิ้มหน่อยสิ โรงเรียนประจำสนุกนะจ๊ะ
คิดซะว่าได้มาผจญภัยใหม่ๆ สิ
ผมไม่เห็นรู้สึกตื่นเต้นเลย
ตื่นเต้นสิ
ได้ออกมาเจออะไรใหม่ๆ คนเดียว
น่าตื่นเต้นจะตาย
อืม ก็คงน่าตื่นเต้นมั้งครับ
โอเค ครับ ดีนะที่ผมเตรียมตัวมา
ดูนี่!
ให้แม่ดูอะไรจ๊ะ
หอกเรืองแสงไงครับ ผมเพิ่งทำเมื่อคืน
มันชื่อเอ็กซ์คาลิบูม
ทำไมล่ะจ๊ะ
แม่บอกว่าที่โรงเรียนมีทะเลสาบ
ถ้ามีทะเลสาบ ก็ต้องมีสัตว์ประหลาด
อาจจะเป็นเลอไวธานท้องแดงก็ได้
ที่แม่บอกว่าผจญภัย แม่หมายถึง
การออกไปเข้าสังคมไปเจอเพื่อนใหม่ๆ น่ะจ้ะ
แม่จะให้ผมเป็นเพื่อนกับเลอไวทานเหรอครับ
ก็น่าสนใจ
งั้นต้องทวนศัพท์สัตว์ประหลาดหน่อย
ถ้าคุยกับเลอไวธานท้องแดงไม่รู้เรื่องจะลำบาก เชื่อผมสิ
ครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิมแน่ แม่รับรอง
คราวที่แล้วแม่ก็พูดแบบนี้
ผมอยู่บ้านกับแม่ไม่ได้เหรอ
ขอโทษนะลูก แต่ลูกควรจะเรียนหนังสือ
เป็นเรื่องปกติที่ลูกจะกังวล
แล้วก็กลัว
การผจญภัยอันยิ่งใหญ่ก็เริ่มแบบนี้แหละ
ลูกต้องเปิดใจนะ
ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ๆ
ไม่จำเป็นต้องอยู่ในโลกของตัวเองตลอดเวลา
แต่ผมชอบนี่ครับ
ผมไม่อยากอยู่ในโลกใบนี้ตลอด
มันซ้ำซากน่าเบื่อแล้วก็ไม่มีใครอยากคุยกับผมด้วย
ไม่เอาๆ ฟังแม่นะจ๊ะ
ทุกคนคิดว่าผมประหลาด
ตั้งฉายาให้ผม หัวเราะเยาะผม
แม่ แม่ว่าผมประหลาดไหมครับ
ประหลาดจ้ะ
และแม่ก็ชอบที่ลูกเป็นแบบนี้
เป็นเด็กที่มีจินตนาการ
คนประหลาดแบบลูกนี่แหละที่สร้างความแปลกใหม่
ให้โลกแสนน่าเบื่อใบนี้น่าอยู่ขึ้น
ลูกแค่ต้องอยู่ในที่ที่เหมาะกับลูก
แม่ภูมิใจในตัวลูกมากนะ
แม่จะอยู่คนเดียวได้เหรอครับ
ได้สิลูก แม่ก็มีหน้ากากเหมือนกันจำไม่ได้เหรอ
มีอะไรเหรอครับ
เปล่าจ้ะ ไม่มี
เราต้องคิดถึงลูกแน่เลย
(วูล์ฟแอนด์ซัน)
หน้ากากเห่ยๆ
นายเหมือนหมาป่าเลย
ว่าไงเด็กใหม่ นายใส่หน้ากากทำไมน่ะ
ก็ไม่มีอะไร
- แผนที่ขุมสมบัติเหรอ- ใช่
ทำไม
ก็นักสำรวจทุกคนต้องมีแผนที่
พวกเราดูสิเขาคิดว่าตัวเองเป็นโจรสลัดละ
โจรสลัดเนี่ยนะ
นี่ ปล่อยนะ ทำอะไรน่ะ
ตลก
ว้าย
โอ้โฮ
ดูนี่สิ
ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นเลย
ว้าว
หวัดดี
นายมาจากไหนน่ะ
นี่ นายชื่ออะไร
หายไปไหนแล้ว
อ้าว
ไม่ต้องกลัวนะเจ้าเมฆน้อยฉันจะช่วยนายเอง
เร็วหน่อยสเปร๊าท์เดี๋ยวไปไม่ทันนะ
เขาตัวลื่นจังเลย
- ถ้ามันทำให้ฉันเปียก…- มันมีชื่อนะ
นั่นก็คือฟลู๊ฟ
ฉันไม่เรียกชื่อมันหรอกนะ
แย่แล้ว
ว้าว
พี่ซานดร้าผมว่าพี่ไม่ตั้งใจทำงานนี้เลยนะ
เราต้องรักและห่วงใยฟลู๊ฟสิ
นายเป็นคนปล่อยมันหนีไปนะ
ฟลู๊ฟก็แค่อยากเป็นเมฆผู้ใหญ่
ใช่ไหมจ๊ะเจ้าฟลู๊ฟน้อย
โอเค ไปได้แล้ว
ป้าซานดร้าขี้บ่นจังเลยเนอะ
สเปร๊าท์ มารอตรงประตูเร็ว
ขี้บ่นจุงเบย
สเปร๊าท์ ถ้านายไม่รีบมา…
ขี้บ่นๆ จุง… เอ๊ย
เบย
แปลกขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะ
หวัดดีครับ
มีใครอยู่ไหม
- นายตามพวกเรามาเหรอ- เหรอเหรอ
ฉันแค่…
ทำไมเมฆก้อนจิ๋วไปอยู่กับนาย
ฟลู๊ฟเหรอ อ๋อ เขารู้จักฟลู๊ฟ
ไม่ใช่นะสเปร๊าท์ เขาเป็นมนุษย์
มนุษย์เหรอ
ก็ใช่น่ะสิ ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ
แล้วที่นี่คือที่ไหน
ไม่รู้ ไม่ชี้ มันเป็นความลับ
มันเป็นความฝัน นายฝันไป
นายไม่ควรลงมาที่นี่นะ
นายต้องกลับไปก่อนที่เราจะเดือดร้อน
อย่า เดี๋ยว ฉันไม่อยากกลับ
ฉันไม่ใช่มนุษย์ ฉัน…ฉันก็เหมือนพวกเธอนั่นแหละ
อ๋อ นายเป็นสไปรต์
ใช่ นั่นแหละ
นายเห็นฉันไหม
เห็น
เขาไม่ใช่มนุษย์เพราะมนุษย์มองไม่เห็นพวกสไปรต์
เป็นสไปรต์เหรอ
โอเค ถ้านายเป็นสไปรต์ก็ต้องรู้ว่าห้องแล็บเมฆอยู่ไหน
- รู้สิ- อยู่ไหนล่ะ
ง่ายจะตาย ก็อยู่…
นี่ไง
ที่จริงอยู่ตรงนี้…
ต่างหาก
ล้อเล่นน่ะ
ห้องแล็บอยู่…
โอเคๆ เอาจริงแล้ว
ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
ถามได้ ที่นี่ก็โรงงานสารพัดสิ่งไง
นายเป็นสไปรต์ประเภทไหนเหรอ
ก็…
เครียดแทบตาย
เราต้องพาเขากลับไปบนโลกก่อนที่จะมีใครรู้…
พวกเธอทำอะไรกันอยู่ ยืนเฉยๆ เหรอ
ไม่ใช่นะคะ
อาจารย์ลักซ์คราฟท์
แล้วนี่ใครเนี่ย
กลิ่นแปลกๆ นะ
เด็กใหม่น่ะค่ะ
ชื่อแปลกนะ "เด็กใหม่"
ครูก็เคยมีเพื่อนชื่อใหม่เขาบอกจะเลี้ยงแซนด์วิชครู
หมอนั่นคิดว่าครูลืมแน่ไม่ได้หรอกนะ ครูต้องได้กินแซนด์วิช
ไม่ใช่ค่ะ หนูหมายถึงนักเรียนใหม่
ชื่อ วูล์ฟ… บอย
วูล์ฟบอย ชื่อวูล์ฟบอยค่ะ
นักเรียนใหม่เหรอ
อย่างงั้นเหรอ
รีบไปได้แล้วสไปรต์น้อยเดี๋ยวไปเรียนสาย
แล้วถ้าพวกเธอเจอใหม่
บอกให้เขาเตรียมตัวไว้นะครูจะไปทวงแซนด์วิช
แซนด์วิช!
นายเป็นสไปรต์จริงๆ สินะ
ไม่ใช่นะสเปร๊าท์ เขายัง…
เมื่อกี้พี่… ช่างเถอะ
เอาละมนุษย์ ไปห้องแล็บเมฆด้วยกันแต่อย่าเสียงดังนะ
เดี๋ยวค่อยหาทางไล่นายทีหลัง
จำไว้นะจ๊ะเด็กๆ นี่เป็นเขตหนึ่งที่สำคัญที่สุดในโรงงาน
ทุกองค์ประกอบของอากาศโลกสร้างจากห้องแล็บแห่งนี้
เสร็จแล้วก็ส่งขึ้นไปบนพื้นโลก
หิมะ, แสงแดด, ลม, ฝน ทุกอย่างเลย
เขาหายไปไหนเนี่ย ฮึ่ย
นั่นเมฆเหรอครับ
ถ้าเธอหมายถึงเมฆที่หน้าตาและรูปทรงเหมือนเมฆ
ก็ใช่จ้ะ นั่นคือเมฆ
ตามครูมาเลยจ้ะทุกคน
ทำไมต้องขังเมฆด้วยล่ะ
ฉันบอกว่าอย่าเสียงดัง
แต่นายพูดเยอะเลยนะ
ตอนแรกเมฆจะมีขนาดเล็กมีสีขาวและนุ่มฟู
เหมือนลูกเมฆที่เธอดูแลอยู่
แต่พออายุมากขึ้นเมฆก็จะเริ่มเจ้าอารมณ์
เราต้องทำให้เมฆมีความสุข
แต่ไม่มีเมฆก้อนไหนมีความสุขตลอดเวลา
บางทีเมฆก็เศร้าจนกลายเป็นเมฆฝน
บางทีเมฆก็โกรธจนกลายเป็นพายุ
แต่อารมณ์พวกนี้ช่วยสร้างความสมดุลให้ทุกสรรพสิ่ง
เพราะยังไงโลกนี้ก็ต้องการเมฆฝน
เอาละจ้ะนักเรียนครูให้การบ้านพวกเธอไปดูแลเมฆ
ให้เหล่าเมฆพร้อมลอยขึ้นไป
มาดูฝีมือพวกเธอกัน
โอเคฟลู๊ฟ พร้อมไหม
นายขึ้นไปเป็นเมฆจริงๆ ได้แล้ว
ไม่ต้องเกร็งนะ พวกเราเป็นกำลังใจให้
โตเป็นหนุ่มแล้ว
แหม สวยนะเนี่ย
ดีมาก
เขาจะพาฟลู๊ฟไปไหนน่ะ
เขาคงมีที่ให้เมฆที่น่ารักเป็นพิเศษมั้ง
เอาละ เมฆทุกก้อนที่อยู่ตรงนี้พร้อมขึ้นไปบนโลกแล้ว
- เก่งมากจ้ะสไปรต์น้อย- แล้วฟลู๊ฟล่ะ
ครูคิดว่าเมฆก้อนนั้น…
คงไม่เหมาะที่จะขึ้นไปบนโลกมันแปลกไปน่ะจ้ะ
ก็ดีแล้วนี่ครับ
ฟลู๊ฟ
ทุกคนใจเย็นๆ ตามครูมา
มากันครบแล้วใช่ไหม ตายแล้ว
จะหนีได้ยังไง น่าสนใจขนาดนี้จริงไหมสเปร๊าท์
สเปร๊าท์
ถ้าเราอยู่เงียบๆเขาอาจจะหมดแรงไปเองก็ได้นะ
ไม่เอาหรอก พี่จะไปทำให้เขาสงบ
อยู่เฉยๆ นะมนุษย์ ฉันจัดการเอง
แต่ฉันช่วยได้นะ
นายมีพลังอะไร
เขาไม่มีพลังหรอกสเปร๊าท์บอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่สไปรต์
ไม่มีพลังงั้นเหรอ ดูนี่ซะก่อน
ว้าว นั่นโล่เหรอ
ไม่เห็นได้ผลเลยเขายิ่งโมโหหนักกว่าเดิมอีก
บอกว่าอย่ามายุ่งไง
ฉันมีแผนแต่ฉันต้องเข้าไปใกล้อีกหน่อย
- เหรอ ทำไมล่ะ- ฉันว่าฟลู๊ฟหงุดหงิดน่ะ
ฉันเป็นแบบนั้นบ่อย
เป็นปีศาจเมฆก้อนใหญ่ใส่ฟ้าแลบเหรอ
ก็ใกล้เคียงนะ เป็นในใจน่ะ
แล้วนายคิดว่าเราจะทำยังไงดี
- สเปร๊าท์ ไอ้เส้นๆ นั่น- ไหน
- ไม่ใช่ ของที่อยู่ใน…- นี่น่ะเหรอ
ใช่ นายส่งฉันขึ้นไปบนนั้นได้ไหม
ฉันจะไปคุยกับเขา
ลองดูก็ได้นะ
- พร้อมไหม- พร้อม
ฟลู๊ฟ นี่ฉันเองนะฟลู๊ฟ
ฟังฉันนะ ไม่ต้องกลัว
ฉันรู้ว่าสถานการณ์มันแย่นายรู้สึกแปลกแยก
รู้สึกว่าไม่มีใครชอบนายทั้งที่นายก็ไม่ได้ทำอะไร
นายก็เลยสับสนจนอยากอาละวาด
บางทีฉันก็เป็นแบบนั้นนะ
แต่มีอย่างนึงที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นนะ
กอดไง
เราลองกอดกันดูได้ไหม
กอดของเขาต้องอบอุ่นมากแน่ๆ
ดูฝีมือเมฆของพวกเธอสิ
- มันอยู่ไหน- เมฆที่ไหน มีเมฆด้วยเหรอ
- ไม่เห็นมีเลย- "เมฆ" คืออะไรคะ
ไปพบอาจารย์ลักซ์คราฟท์ในห้องทำงานเดี๋ยวนี้
แย่แล้ว
โอ้โฮ
- กอดเหรอ- อะไรนะคะ
เธอทำให้พายุก้อนนั้นสงบลงด้วยการกอด
ครับ
ดีมากเลย
ทีนี้เรื่องมนุษย์คนนี้
ขอโทษค่ะ เราจะรีบพาเขากลับไปค่ะ
เดี๋ยวก่อน ฉันไม่อยากกลับน่ะ
ฉันเข้ากับคนบนนั้นไม่ได้
ทุกคนคิดว่าฉันประหลาด
จะไปสนทำไม
เด็กประหลาดแบบเธอที่เข้ากับใครไม่ได้นี่แหละ
ที่สร้างความแปลกใหม่ให้โลกแสนน่าเบื่อใบนี้น่าอยู่ขึ้น
เธอแค่ต้องหาที่ที่เหมาะสมกับเธอ
แต่ถ้าเกิดที่ของผมคือที่นี่กับพวกคุณล่ะครับ
มนุษย์ก็ต้องอยู่บนโลกมนุษย์ชื่อมันก็ชัดอยู่แล้ว
เขาไม่ใช่มนุษย์ค่ะ เขาเป็นสไปรต์
มนุษย์มองไม่เห็นสไปรต์แต่เขาเห็นผมกับครูใหญ่
มันเป็นไปได้ยังไงคะ
นั่นสินะ
แล้วเขาก็เรืองแสงด้วย
- ว่าไงนะ- นั่นสิ ว่าไงนะ
มนุษย์เรืองแสงไม่ได้แต่ผมเห็นเขาเรืองแสงหลายครั้งแล้ว
เขาเรืองแสงเหรอ แปลกแฮะ
ทำไมนะ
เธออาจจะมีอะไรมากกว่าที่เห็นก็ได้
แปลว่าผมอยู่ได้ใช่ไหมครับ
เธออยู่ได้
- ไชโย- แค่ช่วงสั้นๆ
อ้าว ทำไมล่ะคะ
ครูก็ไม่แน่ใจ
แต่เขาต้องมีอะไรสักอย่างแน่ครูรู้สึกลึกๆ อยู่ในเครา
ครูขอเวลาคิดหน่อย
จริงสิ มีข้อแม้หนึ่งข้อนะ
ครับ ได้ครับ
มนุษย์ไม่ควรรู้เรื่องดินแดนสไปรต์
และไม่ควรลงมาเดินเพ่นพ่านที่นี่ด้วย
ถ้าข่าวรั่วออกไปว่ามีมนุษย์อยู่ข้างล่าง…
อย่าถอดหน้ากากและอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้
จนกว่าฉันจะรู้ว่าจะเอายังไงกับเธอ เข้าใจไหม
เข้าใจ
แม่ฉันพูดถูกจริงๆ ด้วย
นี่เป็นการผจญภัยที่น่าตื่นเต้นมาก
ไชโย!
ไชโย
คำบรรยายโดย Navaluck K.