NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
I co wy na to?
Wchodzimy?
Gdybym miała wejść w portal do Gdzieślandi,
to na pewno nie za namową gadającego szczura.
Racja. Skąd Fink w ogóle o tym wie?
I czego jeszcze nam nie mówi?
To może być podstęp!
Musimy go przesłuchać, teraz.
Blaine.
- Nie odbieraj! - Nie rób tego.
Nie odbieraj.
Cześć, Blaine, co tam?
No więc siedzę na polu dyniowym,
szykuję dyniokręgle na zawody.
Ale jakoś was nie widzę.
Nigdzie.
No tak.
Miałyśmy pomóc dyrektorowi przy konkursie w dyniokręgle.
Nie możemy tam iść.
Wiecie, jakie to ważne dla dyrektora?
Kręgle ze strachów na wróble same się nie ustawią.
Nie chcę iść.
Te dyniowe strachy na wróble są upiorne.
A co z gadającym szczurem?
Wiem, ale nie powiem jej tego.
Nie.
Dobra, Blaine, już idziemy.
I nici z naszych planów.
Gdybyśmy tylko mogły być tam i tu.
A kto powiedział, że nie możemy?
„Udawaj i nie przestawaj”.
To wyczarowuje identyczne sobowtóry.
Znajdziemy Finka, a one popracują za nas.
To mi się podoba,
ale wczoraj w szkole zaklęcia nam nie wyszły.
Nie mamy czasu.
„Gdzie było jedno, będą dwa.
Niech staną tu takie jak wy i ja”.
Są jakieś
dziwne.
Nie chcę się taka pokazywać publicznie.
Musimy znaleźć Finka i dowiedzieć się, czym jest ten portal.
One będą nami, my kotami i nikt się nie domyśli.
Gotowe na grę w kręgle z dyń?
Dyń!
O raju.
Dyń!
ELIKSIR UKRYCIA
Wiem, że miałyśmy znaleźć Finka, ale ten nowy plan
ma dziury jak ser szwajcarski.
Każdy problem możemy rozwiązać magią.
Popatrz, co zrobiłyśmy.
Skoro tak mówisz.
Cześć, Willa. Jestem Willa. Miło cię poznać, Willa.
Willamy się gdzieś dziś, czy jesteś zajęta?
Tak.
Co może pójść nie tak?
Dobra, dziewczyny. Słuchajcie.
Zajmiecie się dyniokręglami,
a my ważnymi, kocimi sprawami.
Jasne?
Jasne jak spodnie ciasne.
To prychanie nie jest fajne.
Słuchajcie, musicie się skupić.
Być normalne.
Tak jak my.
Nie ma problemu!
My wiedźmosły!
Wiedźmosły!
„Wiedźmsiostry”. My nimi jesteśmy.
Zmywaciostry!
Uwielbiamy zmywać.
Zmywaciostry.
Tędy.
Jesteśmy zmywaciostry.
Zmywaciostry.
Idźcie.
Dobra.
Znajdźmy Finka.
To zły moment, wolałabym być teraz w domu,
obgryzać paznokcie czy coś w tym stylu.
- Padnij! Neil tam jest. - Co?
Po co uciszasz mnie z powodu Neila?
Bo jak dotąd jego dzieci nas przechytrzają.
Trudniej je złapać niż salamandrę na śliskiej kłodzie.
Dlatego schwytamy łatwiejszą ofiarę,
która zwabi je prosto do nas.
Hot digi dogi!
Dogi dodogi.
Kogo?
Neila.
Przygotowałem hot dogi.
Digi dogi. Czas na digi dogi.
Jesteś pewna, że to dobry pomysł?
A macie lepszy?
Cześć, tatusiu.
Idziemy przygotować dyniokręgle.
Tatusiu?
Ostatni raz słyszałem to, kiedy miałaś trzy latka.
Miałam trzy latka?
Widzicie? Co może pójść źle?
A skoro już wspominamy,
nie pamiętam dobrze wczorajszego dnia.
Pamiętacie coś z wczoraj?
Mogę dostać marchewkę?
Marchewkę? Tak. Jest w lodówce. Częstuj się.
Jak wspominałem,
jakoś dziwnie się z tym czuję.
Też tak macie?
Dziwnie? Nie. Nie my.
Nie.
Dobra. Zrobiłem hot dogi. Jesteście głodne?
Hot dogi?
Nadchodzimy, Fink.
Wiedźmsiostry chcą odpowiedzi.
Auf wiedersehen.
Sayōnara.
Au revoir.
Pokój z tobą, bracie.
Pokój z wami.
Łapię.
To dzień na żarty? W to mi graj.
O rety!
Pole dyniowe!
Lubię paluszki z kurczaka.
Rower. Ja prowadzę.
- Ja z przodu. - Ja z tyłu.
- Podwieźć was? - Podwieźć!
Podwieźć.
Wyatt, złap je.
My bierzemy ojca.
Trzymaj Willę i jej przyjaciółki w jednym miejscu.
Nie zawiedź nas ponownie.
- No nie wiem. Daję mu 50% szans. - Szczodra jesteś.
Tu jest jeszcze straszniej niż ostatnio,
czy tylko mi się zdaje?
Nie zdaje ci się, ale jesteśmy odważne, prawda?
Miejmy to za sobą. Idziemy.
Widzisz to, co ja?
Dobra.
Dziewczyny, możemy chwilę porozmawiać?
To grabie.
Jest cienka granica między zabawą
a chaosem.
Wydaje mi się, że nie traktujecie tego poważnie.
Mogę liczyć na to, że skoncentrujecie się tak jak ja?
Wezmę to za „tak”.
Owocna rozmowa.
Uważajcie na grabie.
Co do stu piorunów?
Słodycze!
Mógł sprzedawać cokolwiek, ale musiał wybrać akurat słodycze.
Typowy Neil.
Nic nam nie będzie, jeśli nie tkniemy słodyczy.
Tego nam trzeba, moja droga.
Sklep z meblami. Tak.
- Po co? - Dobra, chodźmy.
Uda nam się.
W ogóle nie jestem przerażona.
Szukacie czegoś?
Przyszłyście oddać amulet?
Wreszcie zmądrzałyście.
Nie chcemy kłopotów. Przyszłyśmy po szczura.
Nie macie czasu na mleczko i sardyneczki?
Nie przeszkadzaj nam.
Myślisz, że poradzisz sobie z trzema ludźmi?
O tak.
W ten sposób.
Uroków trzask, gromów blask, niech kotami pozostaną na jakiś czas.
Niech te szarobure kocie łaty, mają niemagiczne łapy.
Co nam zrobiłaś?
Wyrównałam szanse.
Do dawnego wracamy kształtu.
Czemu nie działa?
Powinniśmy się przemienić.
A patrzcie teraz.
Już emocji czujesz dreszcz, gdy pojawia się jeżozwierz.
Uciekajmy!
Robi się zabawnie.
Szczur nie może się zdrzemnąć? Co to za hałasy?
Jesteś jeżozwierzem?
Gram z naszymi intruzami.
A nagrodą jest amulet.
Amulet?
Uderzenie!
Czas zacząć doroczny turniej dyniokręgli!
Tak!
- Czas! - Tak, już czas. Więc do dzieła, idźcie.
Wy ustawiacie kręgle po każdej rundzie.
No wiecie, przywracacie kręgle do życia.
Bo będzie nimi miotać szybko i wściekle. Ruchy!
Ruchy.
Niech kręgle ożyją.
Willa, jesteś czarownicą. Spraw, by kręgle ożyły.
Dobra. Co nie gada i nie macha, teraz tańczy, goni i napędza stracha.
Abrakadabra!
Hej, Willa. Cały dzień szukam okazji, by z tobą porozmawiać.
Chcę ci pokazać
coś naprawdę fajnego w szopie. Chodź za mną.
Idę z tobą!
Co do…
Nie złapiesz mnie.
Powodzenia.
- Zapraszam. - Dzień dobry.
Witam, macie szczęście, dziś dajemy darmowe próbki.
Może malinowego megalizaka?
Przepraszam.
Ma cukrzycę.
Mamy też mnóstwo słodyczy bez cukru.
Może powieszę płaszcze?
- Nie. - Nie.
Proszę się rozejrzeć. Mamy mnóstwo łakoci.
Podejdę, kiedy się panie zdecydują.
Bierzmy go.
Spotkaliśmy się już?
Wyglądają panie znajomo.
To pewnie tylko déjà vu.
Ostatnio mam kłopoty z pamięcią.
- Zapraszam. Jak się macie? - Dostanę cukierek?
To twoje urodziny, co?
Mam dla ciebie coś specjalnego.
- Tak. To chyba trochę potrwa. - Dobra.
Wy małe bachory.
Pokażcie się.
To nie idzie zgodnie z planem.
Wiedziałam,
gryzoniom nie można ufać.
Nie możemy się tylko ukrywać.
Jest nas troje, a ona jedna.
Za późno, by wrócić i wskoczyć w portal?
W tej chwili to chyba najlepsza opcja.
Już wiem.
Naszej magii nie mamy,
więc użyjemy jej.
Co?
Chodźcie za mną.
- Kręgle. - Ustawiać.
Dziewczyny, ten strach na wróble…
Wszystko w porządku?
Rządku, pani obrządku.
Jasne.
Willa, rozmawiałaś już z tatą?
Bo zanim zaczniesz używać magii na dobre, powinnaś porozmawiać…
Cześć!
Nie, tak nie wolno.
To nie powinno mieć miejsca.
Dziewczyny, ten strach na wróble żyje.
Co zrobiłyście?
Dobra, mam plan.
Oby się udało.
Sneak.
Znajdź nas.
Jesteśmy na dole.
Poddajemy się.
Chodź po nas, dziwaku.
Już się poddajecie?
Prosimy, nie rzucaj na nas zaklęcia.
Koniec biegania, jesteście na kolanach.
Jedno moje spojrzenie i nadchodzi czas zamarzania!
Lucy, teraz.
Nie!
Udało się.
I jak ci smakuje własna trucizna?
- Co tu robicie? - Mamy do ciebie pytania.
Na początek chcemy wiedzieć, co się dzieje.
Co to za portal? Dokąd prowadzi?
O rany. Mam nadzieję, że nas nie słyszy.
Po drugiej stronie portalu jest ktoś, kto może wam pomóc.
Ale na razie powinniście się martwić wiedźmami.
Ścigają twojego tatę!
Co?
Jak to „ścigają”?
Do tej pory nie udało im się ukraść amuletu,
więc potrzebują czegoś na wymianę.
Czegoś jak…
Pan Ward!
O nie!
Nowy plan. Teraz ratujemy mojego tatę, jutro zbadamy portal.
Wiesz, jak możemy odwrócić czar?
Pokój z eliksirami, trzecia półka, Szybko!
Ale czemu nam pomagasz?
Idźcie już!
Jeszcze możecie je powstrzymać.
Szybko! Widzisz go?
Eliksiry.
Wężowe liny.
Gdzie jest?
Ludzki napar. Mam!
Tak!
Łapcie.
Szybko!
Do widzenia.
Na pewno nie pomóc paniom czegoś znaleźć?
Nie, dziękujemy, zwykły Neilu.
Dziękujemy.
Zwykły Neilu?
Zwykły Neal.
Wy!
Wiedźmy!
Pomocy! Wiedźmy!
Lukrecjowe zawijasy niech okręcą Neila kulasy.
Dziewczyny, chodźcie. Pozbyłem się tego stracha na wróble.
Co to w ogóle było?
Pamiętacie?
Chciałem wam pokazać coś fajnego?
Jest tutaj. Chodźcie.
Fajne.
Zostańcie tutaj.
Dobra.
Brzmi superowo.
- Musimy się dostać do cukierni! - Dobra, najpierw cukiernia.
Willo Ward, natychmiast to napraw!
Rujnujesz zawody w dyniokręgle.
Pomocy!
Nie można ożywiać strachów na wróble.
Jeśli nie powiesz tacie, że jesteś wiedźmą,
wtedy ja to zrobię.
O nie! Druga Willa domyśliła się, że też może czarować.
Musimy znaleźć nasze sobowtóry
i to szybko!
Czekajcie.
Czy to
my?
Sobowtóry przepadają, taka wasza dola.
Znikajcie z ulicy i z tego pola.
Chodźcie!
Zwykły Neilu, nawet w niewoli jesteś nudny.
Tato!
Masz na myśli tego nudnego tatę przywiązanego do tego krzesła?
A masz!
Nie!
Sorki, dzieciaki. To już nie zadziała, bo mamy ubrania ochronne.
Próbuje powiedzieć:
„Willa, oddaj amulet tym dużym, złym wiedźmom”.
Willa, nie! Nie możesz.
Ciociu Wilmo, uwięziłem je w szopie.
Wyatt?!
Jak się wydostałyście?!
Ty jesteś czarownikiem, który nas śledzi?
Niespodzianka.
Willa.
Amulet czy twój tata?
Wybieraj.
Nie. Willa, nie możesz.
Chcesz, żeby twój tatuś zniknął na zawsze?
Nie!
Więc go oddaj.
Macie.
A teraz się z wami rozprawimy i…
- Co?! - Mieliśmy umowę.
Umowę z wiedźmami? Co ty? Masz 12 lat?
Właściwie to chyba mają 12 lat.
Wiecie co? To jest nudne. Zajmiemy się wami później.
Do zobaczyska.
Przepraszam.
W porządku, kochanie.
W porządku.
Już dobrze.
Nie.
Nie jest dobrze.
Amulet przepadł.
Napisy: Paweł Zatryb