NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ta wiedźmia książka twojej mamy jest czadowa.
Totalnie.
I megaczadowo byłoby umieć jej używać.
Co to znaczy? To przepisy?
Jeśli tak, to już do końca życia jem jedzenie z mikrofali.
Język ropuchy.
I co to jest, jajo dinozaura?
To pewnie zaklęcia.
Ale skąd mamy wiedzieć, jak je rzucać?
Okulary prawdy! Tak się nazywają.
„Jeśli ludzie nieprawdziwi się zdają, załóż je i zobacz, w co z tobą grają”.
Widzę was.
Widzisz, co jadłam na śniadanie?
Nie, jesteś sobą.
To dobrze, bo zjadłam twoją babeczkę.
No dalej. Czemu nie rzucisz czaru?
Bo nie wiem jak.
Pora się nauczyć,
bo ścigające nas wiedźmy
raczej nie będą czekać.
Spróbujemy jeden czar?
Jeden maciupki czar.
Spróbuj.
Dobrze.
„Jabłonie gadają”.
„Wyją brązowe nietoperze”.
„Chmury z waty cukrowej”.
Patrzcie!
„Niesamowite mówiące zabawki”.
Brzmi fajnie.
Na nim.
„Zabawko wyzwalam cię, mów do mnie”.
Powiedziałam „mów”, a nie „tańcz”.
Czekaj, Willa. To nawet fajne.
Patrzcie na niego.
Spróbuj tego. „Nader wyczesane włosy”.
Oddam wszystko za inną fryzurę.
Spróbuj. Na mnie.
„Co wzrok przykuwa fryzura, gęste, bujne, lśniące pióra”.
Tak! Chcę włosy jak z reklamy!
Atrakcyjna?
Poznaję po waszych minach, że jest niezwykła.
Objętość razy pięć.
Objętość razy pięć to mało powiedziane.
Jeśli drwale są atrakcyjni, to tak, bardzo atrakcyjna. Prawda?
Pięć świnek plus dwie świnki…
Jak się pani dziś miewa, pani Juniper?
W porządku.
Tak sądzę.
Wyczuwam zmęczenie. Może pora na mały urlop?
ELIKSIR UKRYCIA
Szybciutko, biegusiem! Willo Ward, po babeczkę rusz się!
Co ci chodzi po głowie?
Myślałeś o tym, po co jesteśmy na tym świecie?
Na tym polega piękno podróży przez życie,
rozgryzamy ją w drodze.
- Rozgryzamy? - Tak.
Nie od razu mamy wszystkie odpowiedzi.
Poznajemy je w drodze.
Przykładowo. Coś ci się przytrafia i nie rozumiesz dlaczego.
Ale potem dzieje się coś innego i już rozumiesz to pierwsze.
Jedno przygotowuje cię na drugie.
Pierwsze przygotowuje cię na drugie.
Drugie… już wszystko rozumiesz. Tak?
Nie bardzo.
Ale zrozumiesz.
Nazywam to magią podróży.
Dzień dobry. Jak samopoczucie?
Podrażnienie po goleniu.
Chyba mam podrażnienie.
Lucy, to był wypadek. Przestań już.
Po goleniu? Wypadek?
O co chodzi?
Na razie, tato. Musimy lecieć. Cześć!
Macie wodę kolońską?
Wodę kolońską?
Dobra, mam nauczkę.
Moja mama mogła być wiedźmą,
ale ja się nie nadaję.
Willa, nie możesz się poddawać.
Spytajmy panią Juniper. Interesuje się wiedźmami.
Właśnie! Willa, spróbujmy.
- Spróbujmy! - Przecież tego chcesz!
No dobrze. Nie zaszkodzi spytać.
Tak.
GIMNAZJUM W WINDING WAY
Dziewczyny.
Mam złe wieści.
Mamy zastępstwo.
Świetnie. I kto nam teraz pomoże?
A jeśli broda mi wróci?
Daj spokój.
Dzień dobry!
Ranne ptaszki pierwsze jadają robaczki.
Wchodźcie.
Życzę miłego poranka.
Prowadzę zastępstwo, jestem pani Ele Mele.
Ele Mele?
Dziwne imię.
Pochodzę ze szlachetnego rodu Ele Melów
z hrabstwa Trele morele
na północy Siorba borba insze smake.
Znacie może?
Miałam nadzieję,
że takie trzy wspaniałe dziewczynki jak wy
przyjdą nieco wcześniej i oprowadzą mnie po tej wspaniałej klasie.
Dobrze.
Pani Juniper na tej półce trzyma swoje podręczniki.
A klasowe zwierzątko, Prosiaczka, tutaj.
Dziwne. Gdzie jest Prosiaczek?
Może wzięła go do domu?
Zwierzątka też czasem wymagają odrobiny troski.
Przepraszam, przez twój piękny naszyjnik jestem nieco rozkojarzona.
Jest niesamowicie magiczny.
Bez dwóch zdań.
To prezent od mojej mamy.
Mogę go potrzymać?
Nie szkodzi.
Długo na to czekałam.
Poczekam jeszcze chwilę.
Wchodźcie. Witam was w klasie!
Zacznijmy klasę.
Tylko mi to zastępstwo wydaje się dziwne?
Widziałaś, jak się ślini do naszyjnika?
Jej oczy wyglądały jak…
Ale mam szczęście, że tu jestem.
Klasa pełna dzieci.
A są klasy, w których nie ma dzieci?
Dobra, pani Ele Śmierdziele Morele.
Zobaczmy, kim naprawdę jesteś.
Plany lekcji.
O rany, naprawdę działają.
A to nie zastępstwo.
To wiedźma Wanda!
Pewnie pozbyła się pani Juniper, żeby zdobyć amulet.
A pani Juniper?
Może coś jej grozi?
Te wiedźmy zrobią wszystko, by zdobyć mój naszyjnik.
Dzieciaczki, o co chodzi?
Miałam zacząć pewną grę,
ale może Willa podejdzie tu z naszyjnikiem
i pokaże go całej klasie?
Grę? Co to? Przedszkole?
Może prościej będzie, jeśli mi go podasz, a ja go pokażę.
Czy potem zagramy w gorące krzesła?
Biegnij!
Biegiem! Szybko!
GRA
O rany. Jesteś prawdziwą wiedźmą?
Słyszałaś o trzech wiedźmach z Winding Way?
To dopiero były złe wiedźmy. I to naprawdę złe przez duże „Z”.
Zła Czarownica z Zachodu wymięka.
Tak.
Chwila, jesteś złą wiedźmą? Od razu to poznałam.
Jestem w prawdziwej kryjówce wiedźmy?
Nie. To szkolny składzik.
Ale przyznaję. Całkiem przytulny.
Pajęczyny pasują idealnie do czarnej pleśni.
Na swój subtelnie stęchły sposób.
Tak, prawdziwa wiedźma w prawdziwie wiedźmim składziku.
I malutka ja, to…
Zawsze tyle gadasz?
Tylko przy takich emocjach.
Głupio mi pytać, to żenujące, ale co tam.
Cykniemy sobie fotkę?
Albo autograf. Autograf wystarczy.
Wiem, że to staroświeckie.
Czekaj. Co ja tu robię?
Czy
to coś złego, tak?
Chyba o mnie wiedzą.
Musimy zmienić kamuflaże.
Potrzebujemy kogoś, komu ufają dzieci.
Tak! Kogoś, kogo dzieci lubią, dyrektora!
Albo woźnego.
Bez żartów.
Coś lepszego, na przykład
dyrektora lub woźnego!
Jestem genialna.
„Dyrektor” na pięć liter?
Pewnie M-Ą-D-R-Y!
Zajmę się tym. Przemień się i widzimy się na górze.
Ten amulet już jest nasz.
Czy mówiłam już, że kocham swój genialny umysł?
Trzymam formę.
Zaraz! To moi uczniowie i moja klasa.
Zostawcie ich!
Musimy odzyskać coś od jednej z twoich uczennic,
więc nigdzie nie odchodź.
A teraz wybacz.
Dzień dobry.
Cześć! Uważaj na siebie.
Muszę posprzątać ten bałagan na górze.
To było dziwne. Musimy wziąć księgę z mojej szafki.
- Nawet nie umiała uczyć. - Wiem!
Przepraszam.
Korytarz zamknięty. Pękły rury.
Ale podłoga jest sucha.
I dlatego to takie niebezpieczne.
Żeby wyjść, musimy iść tędy.
Wy pierwsze.
Tędy, dziewczynki.
Właśnie tędy.
Frank zachowuje się
dziwnie.
To chyba dlatego, że Frank nie jest Frankiem.
Dobrze, chodźcie.
Chodźcie.
Chodźcie!
Już prawie jesteśmy.
Ruchy!
No dalej.
Już jesteśmy.
- To Wilma! - Eliksir ukrycia, szybko!
Trzymaj.
I jesteśmy.
Już…
- Co? - Uciekajcie!
Nie! Stójcie!
- Zostaw nas, oszustko! - Wracajcie!
Wracajcie natychmiast! Stójcie.
Dziewczynki, gdzie jesteście?
To nie jest śmieszne.
No już, pokażcie się.
I kto nam teraz pomoże?
Dyrektor McKay! Zawsze potrafi pomóc.
Dyrektorze McKay!
Jak się tu dostałyście? Nie słyszałem, jak wchodzicie.
Tak już mamy!
Po cichutku jak śliczne kociaki.
To znaczy…
W czym mogę wam pomóc, moje przyjaciółki?
Niektórzy członkowie kadry nie są sobą.
Niepokojące, ale najpierw:
łamiecie zasady ubioru tej szkoły.
Zaraz. Mamy teraz zasady ubioru?
- Tak, żadnych naszyjników. Oddaj go. - Nie wolno nosić naszyjników?
Korytarzem szedł chłopiec w sandałach z Gwiezdnych Wojen.
- To nie fair. - Życie jest nie fair.
Oddaj go, Willo Ward.
No już.
A okulary?
Można je nosić?
Tak.
Okulary są spoko.
Twój łańcuszek też. Po prostu oddaj.
Dobrze, dyrektorze McKay.
A raczej dyrektorze Wando wiedźmo!
Wiedziałam!
Przyłapana.
- Tu jesteś! - Złe wieści.
Dzieci jednak nie lubią woźnych.
Ani dyrektorów.
Ale wiesz, co uwielbiają?
Zastępstwo!
Nie odkryły, że udajesz zastępstwo?
Ale pozbyłam się tego idiotycznego krawata. Chodź!
Czekajcie, uspokójmy się i pomyślmy, jak rozgryźć ten problem.
Rozgryźć!
Właśnie, Lucy!
Mój tato miał rację.
To część podróży.
Dostałam tę księgę nie bez powodu.
Jeśli mamy uratować szkołę, to muszę zacząć rzucać czary.
Czas stanąć do obrony.
Świetnie. Uwielbiam pojedynki na czary.
Wypolerowałam te podłogi, a wy już je rysujecie.
Ale słuchaj,
oddaj księgę i naszyjnik
i będziemy kwita.
Co ty na to?
Eliksir ukrycia, szybko!
Świetnie. Składzik.
Na szczęście pewnie pełno tu myszy!
Myszy?
Czemu to powiedziałam? To pewnie mój koci mózg.
Pani Juniper?
Wy byłyście tymi kotami?
Nie.
Wiedziałam, że jesteś wiedźmą!
Potrzebna nam pomoc. Chcą zabrać mój amulet.
Dobrze. Ale rozwiążcie mnie.
Wiecie, nie znam się za bardzo na magii.
Nie możecie czegoś zrobić? Zmieniłyście się w koty.
Nie potrafię.
Zawsze coś psuję przy rzucaniu zaklęć.
Czytałam o tym. Początkujące wiedźmy zawsze tak mają.
Musisz uwierzyć w słowa zaklęcia.
Tu jesteś, Willa!
Wagarujesz na moich lekcjach.
Myślałyście, że nam uciekniecie?
Oddaj nam amulet, Willa. Nie ruszymy się stąd bez niego.
Nie utrudniajcie tego.
Stójcie! Chcecie ich? To zmierzcie się ze mną.
- Dobra! - W porząsiu.
- Pani Juniper, co robimy? - Oddamy im amulet?
Nie! Należał do mojej mamy, nie dostaną go!
Szkoda! Mądralińska nauczycielka nie potrafi pomóc uczennicom.
Ani swojemu małemu Prosiaczkowi.
Prosiaczek? Co z nim?
Prosiaczek!
Tak jak cię uczyłam. Musisz wierzyć w to, co mówisz.
To było niezłe.
Co wzrok przykuwa fryzura, gęste, bujne, lśniące pióra.
Ty…
Wiedziałam, że potrafisz!
Przesadziłaś.
Ostatnio wyczarowałam tak wielką brodę!
Piątka za staranie.
Czwóra za nudzenie?
Za coś takiego trója!
- Uciekajcie. - Biegnij.
Rodzinko. Prawdziwy pościg z wiedźmami. Hasztag „szczęściara”.
Wiemy, że gdzieś tu jesteście.
Jesteśmy otoczone. Co teraz?
Możecie uciekać, ale się nie ukryjecie!
Użyjmy następnego zaklęcia.
- Nie potrafię! - Potrafisz. Skup się.
Już wcześniej ci się udało.
Wiesz, że potrafisz. Musisz tylko w to uwierzyć.
Tak czy siak, oddasz nam amulet, Willo Ward.
„Gdy odsunąć chcesz problemy, spraw, by się rozpłynęły”.
Udało się nam!
Wiedźmsiostry, zrobiłyśmy to!
Zaraz.
Co to?
Prosiaczek.
Prosiaczek!
Prosiaczek.
Dobra robota.
Jestem zaszczycona, że biorę w tym udział i mogę cię uczyć.
Dziękuję.
Czy to znaczy, że pomoże nam pani jeszcze?
Przydałby się dorosły, który nam wierzy.
No cóż,
jako nauczycielka i wiedźmhistoryk
będę zaszczycona.
Razem!
Wiedźmsiostry!
Nie chcę psuć humorów,
ale w sumie to dokąd zaklęcie zabrało wiedźmy?
W jaki sposób znów nas pokonały?
Zabrudziła cię.
- Cześć, Frank. - Dyrektor McKay?
Halo?
- Pomocy! - Pomocy!
- Nie znasz mojego imienia, co? - Dyrektor?
- Pomocy! - Pomocy!
- Frank. - Dyrektorze McKay.
Miłego dnia.
Tato.
Muszę być z tobą szczera.
Chyba jestem
wiedźmą.
A ja czarodziejem.
Wracajmy do domu, skarbie, mój wiedźmi gulasz
dochodzi w wolnowarze.
Nadal mi nie wierzysz?
Wierzę w ciebie.
To się liczy, prawda?
Tak jakby.
Świetnie! Wracajmy. Chcesz prowadzić?
Wciąż nie dowierzam, że te gremliny przyprawiły nam wąsy.
Ale wiesz, ten styl nawet mi leży.
Czas na golenie.
Ręka ci drży. Czemu?
Chcesz się pozbyć esów-floresów czy nie?
Chcę to przeżyć.
Ciotki? Wzywałyście?
Cóż, drogi Siostrzeńcu, chciałbyś przyspieszyć swoje praktyki?
O raju, byłaby rewelka!
To znaczy,
tak, chętnie, styknie. Co takiego mam zrobić?
Pamiętasz ten naszyjnik, o którym ci opowiadałyśmy?
Czas, żebyś go pozyskał.
Z przyjemnością.
Napisy: Paweł Zatryb