NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdzieś w mieście jest ukryty pamiętnik mojej mamy.
Mam nadzieję, że powie nam, co zrobić z tym naszyjnikiem.
Co jeszcze było w liście od twojej mamy?
Mapy, amulety, pamiętniki, wiedźmy. Tu dzieje się coś dziwnego.
- Nie wiem, jak wam to wyjaśnić… - Patrzcie!
W górnym rogu!
„U-K-ŁEUD-P-W-NUALK”?
Spójrzcie w lustro.
„Klaun-w-pu-deł-ku”.
Klaun w pudełku!
Patrzcie na mapę. Main Street.
DOM MIOTEŁ MAIN STREET
To pierwsza wskazówka.
Wasza grupa niech szuka w częściach trzech klucza.
I przygotujcie się na liczne niespodzianki.
Klucz zniknie przed pełnią księżyca.
Ta małpa do nas mówiła.
Widzicie? Dzieje się coś dziwnego.
„Klucz zniknie przed pełnią księżyca”.
Przed pełnią.
Dziś jest pełnia.
Czyli musimy znaleźć pamiętnik przed wschodem księżyca.
Więc lepiej się pospieszmy.
Chyba mają jakąś mapę.
I gadającą małpę?
Nie!
Na myśl o tym, że biegną po wiedźmi pamiętnik,
aż mnie skręca w brzuchu!
Klasyczny przypadek biegunki.
Serio, Wilma? Serio?
Całkiem zabawne.
Wiedźmia książka
nauczy ich używania mocy amuletu.
I wiemy, co się stanie, jeśli ich użyją.
Wyrzucą nas z koła kulinarnego Stonoga Miesiąca.
Bez żartów!
Musimy ukraść ten amulet.
ELIKSIR UKRYCIA
To chyba tutaj.
Czemu w ogóle ufamy małpie?
Bo jest urocza.
Hop, hop! Czas na trop. Mam sto nóg,
ale bujam się, brud i kurz czyścić chcę.
Prędko, bo skończy się wam czas.
Odpowiedzi dziewiąta wam wskaże.
Papatki!
„Mam sto nóg, ale bujam się?”.
Sto nóg?
Dzisiaj biegnie maraton?
Już wiem.
Maraton
woźnych.
Dziewiąta? Ale jest dopiero druga.
„Odpowiedzi dziewiąta wam wskaże”.
DOM MIOTEŁ
Dom Mioteł.
Tak! Miotły!
Sto nóg, brud i kurz.
O to chodzi.
Wygląda na to, że idą do Pete’a JednoWąsa.
Tylko dobre wiedźmy mogą tam wejść.
Jakby to nas kiedyś powstrzymało.
Fink, Sneak, zostańcie tutaj.
Wilma, lecimy!
Wanda!
Zaczekaj!
Halo?
Ktoś tu jest?
Nie wydaje się wam dziwne, że nikt tu nie pracuje?
Może to jest właściciel.
Na moje futro i wąsy! Nadszedł dzień.
Czekałem na ciebie.
Wchodźcie. Tędy, chodźcie.
To jakiś test?
Musimy być kotami, żeby tam wejść.
Powiedziałaś „kotami”?
Wiedziałam, że się przyda.
Eliksir ukrycia.
Świetny pomysł.
Nie chcę psuć zabawy,
ale czy chcemy iść za tym kotem przez te gnomie drzwi?
Właśnie, a jeśli to pułapka?
Moja mama chciała, żebyśmy tu przyszły. Przekonajmy się dlaczego.
Chodźcie!
Kici, kici!
- Niemożliwe. - Niewiarygodne.
Co to za miejsce?
O rany. Ukryty sklep magiczny w kocim rozmiarze!
Jak w bajkach. Jesteś właścicielem?
Jestem Pete JednoWąs. To znaczy, byłem, bo wąsy mi odrosły.
Ale cokolwiek potrzebujecie, mam to.
Miotły, eliksiry, różdżki, kryształy.
Co tylko chcecie!
Widzę, że eliksir ukrycia już znacie.
Dziś to rzadkość. Trudno go przyrządzić.
O co chodzi z tym eliksirem? Czemu wiedźmy ukrywają się jako koty?
Zastanawiałaś się kiedyś, czemu przy każdej wiedźmie
jest zawsze kot?
Dawno temu wiedźmy nauczyły się, że najlepiej ukrywać się na widoku.
A drzwi dla kotów
uniemożliwiają wejście osobom postronnym.
Gdyby tylko mogły powstrzymać złe wiedźmy,
które się naprzykrzają, jakby to był ich sklep.
Ale do rzeczy. Teraz przydadzą się wam ręce.
Oby to się udało.
Gdy ukrycia finał miejsce miał tu, do dawnego wracamy kształtu.
Przy okazji.
To moje przyjaciółki. Scout i Lucy. A ja…
Willa Ward.
Wiem o tobie.
Tak, znałem twoją mamę.
Skoro tu jesteś,
to znaczy, że szukasz klucza do magicznej księgi mamy.
OFEROWANE USŁUGI PROSTOWANIE MIOTEŁ
OPRAWIANIE LAKIEROWANIE
Zrobiła tę miotłę dla ciebie,
właśnie na tę okazję.
Moja mama uszyła mi kołdrę, a twoja zrobiła ci latającą miotłę?
Ale nie masz lęku wysokości?
Właściwie to mam.
I nigdy nie latałam na miotle.
No może raz.
Tak jakby.
Świetnie. Pójdzie jak z płatka.
Pozwól miotle zabrać cię tam, gdzie chcesz.
I mała rada. Lepiej zostaw plecak.
Dzięki.
Co się dzieje? Gdzie ja lecę?
Gdzie mnie zabiera?
Bardzo nie chciałaś, by pamiętnik wpadł w niepowołane ręce, co mamo?
Halo?
Czy ktoś tu jest?
To znowu te wiedźmy.
Halo?
Szybko, ukryjcie się i bądźcie cicho.
Stół!
Co słychać, Jednooki?
JednoWąsie. Widzisz? Mam parę oczu.
Historia z wąsami jest przezabawna. Siedem mistycznych…
Daruj sobie. À propos oczu,
widziałeś może trzy urocze dziewczynki?
Nie powiedziałbym ci, ale nie.
Radzę wam już iść.
Jeśli nie było tu dziewczynek, to czemu wyczuwam ich smród?
Możemy sprawdzić?
Doskonale.
Dzieci?
Dziewczynki. Jest tu kto?
Ile razy mam wam powtarzać?
To sklep tylko dla dobrych wiedźm!
Wyjdźcie, zanim zmienię was w ropuchy.
Nie boimy się. Ale i tak ich tu nie ma.
Rozdzielmy się.
Oby się jej udało.
Dokąd lecę?
Wierzba.
Jak mama.
To, że jest moją córką,
nie czyni cię wiedźmą,
tylko wiara w magię ma tę moc.
Pierwsza część klucza.
Nie chwaląc się, latałam na miotle jak Harry Potter.
Mam pierwszą część klucza!
Wiedziałem, że ci się uda, Willa.
- Dobrze, że nic ci nie jest. - Te wiedźmy cię szukały.
Skąd wiedziały, że tu jesteśmy?
Prawie straciłem jedno z 9 żyć.
Zgadula!
Dzięki.
Po prostu „pudełko”.
Coś jeszcze?
Niektórzy się jej boją, niektórzy ją kochają,
ale nie nauczą się nic ci, którzy jej unikają.
Szkoła! Chodźcie!
Papatki, gratki i kwiatki.
Zamknięte!
Jest sobota.
Więc,
kto chce być kocim włamywaczem?
Ta zmiana w koty jest ekstra.
Co one knują?
PRZECZYTAJ KSIĄŻKĘ
Willa, Scout, Lucy!
Jak tu weszłyście?
Dzień dobry, pani Juniper. Co za niespodzianka.
Willa, to moja klasa. Gdyby uczniowie oddawali zadania na czas,
nie spędzałabym soboty na nadrabianiu.
- Przepraszamy, chcemy… - Wiem, po co jesteście.
Tak? I wie pani, że szukamy magicznego skarbu?
- I że dwie wiedź… - Nic!
- Zwiedzamy. - Chciałaś powiedzieć „wiedźmy”?
- Nie. - Nie.
Tak, chciałaś.
Poznałam, bo zobaczyłam twój naszyjnik. Jesteście wiedźmami, prawda?
Nie.
Zaraz.
Pani nie jest wiedźmą?
Oby Prosiaczek nie umiał mówić.
Ale nie byłabym zaskoczona.
Nie jestem.
Niestety.
A Prosiaczek nie mówi.
Chyba.
AHOJ, PROSIACZKU!
O kurczę.
Ale jestem znakomitą wiedźmhistoryczką.
Więc jeśli potrzebujecie pomocy w sprawach magii,
służę wam swoją niezwykłą wiedzą.
Skoro tak.
Powie mi pani, co to jest?
Tak.
Willa, ten amulet pojawia się w wielu opowieściach o wiedźmach.
Dobre i złe wiedźmy walczyły o niego od wielu wieków.
A teraz jest mój.
A to?
A niech mnie…
Od dawna leżało w rzeczach zgubionych i nie mogłam tego otworzyć.
Czułam, że muszę to zatrzymać.
Teraz już wiem czemu.
Dziękuję.
Magia w akcji?
Co za dzień!
Chyba musimy iść. Do widzenia!
W razie czego będę tutaj.
Pomogę w sprawach magii. Wspominałam, że jestem wiedźmhistorykiem?
Gdzie nas prowadzi?
To jest super.
Tutaj!
Dokąd?
Siedem, dziewięć, trzy, przecinek zero, osiem.
Co to za wskazówka?
No jasne. Jesteśmy w bibliotece.
Chodźcie, to indeks biblioteczny.
Nowy semestr w szkole.
Wstąpimy najpierw do bufetu?
Nie. Otwieraj.
Siedem, dziewięć, trzy, przecinek zero, osiem. To tu.
Szukajcie czegoś, co tu nie pasuje.
GIMNAZJUM W KRĘTEJ DRODZE 1995
To na pewno nie jest magiczne.
Co tu robi kronika szkolna?
Zakładka.
GIMNAZJUM W KRĘTEJ DRODZE
Mama?
KROCZ PRZEZ ŻYCIE Z UŚMIECHEM NA USTACH
Rączka klucza!
Dziewczynki?
O nie. Jak nas zawsze znajdują?
To wiedźmy.
Schowajcie się!
Czuję ich obecność.
Gdzie są?
Niuchaj mocniej!
Dziewczynki.
- Szybko. - Halo?
No już.
Biegiem!
Te dzieciaki nie są takie głupie.
Poszukam ich w bufecie.
Musimy wiać!
Puf, wskazówka!
Za każdym razem!
„Tam jasne światło dzieli noc, a ostatnia część będzie lśnić.
Zagadka czeka w miejscu, gdzie po ziemi nie będziesz chodzić”.
Ocean!
Co?
Nie można chodzić po ziemi, ocean!
Lucy, masz rację!
Chodźmy.
„Tam jasne światło dzieli noc”.
Stara latarnia!
- Światło, które dzieli noc. - Szybko!
Szybko! Zanim wstanie księżyc!
Szybko!
Moja mama i mój tata.
„Gdy promień światła padnie na mój największy skarb,
ostatnią część klucza pokaże mojej miłości bezmiar”.
Tam!
Chodźcie!
Światło! Tutaj!
Szukajcie wszędzie.
- Widzicie coś? - Nic tu nie ma.
Wskazówka mówiła, że latarnia oświetli największy skarb.
Willa, to ty!
Jesteś największym skarbem.
Klucz!
Udało się.
A to dobre, wiedźmsiostro!
Słuchajcie.
Muszę wam coś powiedzieć.
Moja mama była, no…
Wiedźmą?
I to taką najgorszą, bo dobrą wiedźmą.
Doprowadziłyście nas do jej amuletu.
Oddaj nam go, a my oddamy ci twoje przyjaciółki.
Chodź no tu.
Nie ruszaj się.
Dobrze.
Umowa stoi.
Jest w tym specjalnym pudełku.
Tu jest bezpieczny.
Willa.
Nie rób tego.
Mama nigdy ci nie wybaczy.
Poświęcimy się!
Nie.
Muszę to zrobić.
To nie było takie trudne, co?
Uciekajcie, bo zmienimy was w skorupiaki.
Mamy go!
Przepraszam, że od razu wam nie powiedziałam…
- Że twoja mama była wiedźmą? - To było oczywiste, co?
No raczej. Zrobiła ci latającą miotłę.
Chciałyśmy ci powiedzieć.
Kiedy nie będą ścigały nas wiedźmy.
Myślałam, że nie zechcecie się przyjaźnić,
bo moja mama była wiedźmą.
Żartujesz? Moja mama to higienistka dentystyczna.
Wszyscy się jej boją.
Więc przyjaźnimy się?
I to jak, jesteśmy wiedźmsiostry!
Latamy, zmieniamy się w koty i siedzimy na wacie cukrowej.
Nie mam innych tak fajnych koleżanek.
Nawet bez tego
jesteśmy kumpelami.
Zawsze będziemy cię kochać.
Musimy się dowiedzieć, do czego pasuje klucz.
Dokąd leci?
To muszą być ukryte wiedźmie rzeczy mojej mamy.
Świetnie, tak!
Czas otworzyć pudełko
i położyć łapy na naszym cudnym amulecie.
A potem załatwimy wszystkie dobre czarownice.
Mogę potrzymać?
Tak, siostro. Możesz.
Niespodzianka!
Spójrzcie na te rzeczy.
Eliksiry.
Różdżki.
To jest ekstra.
Księga mamy.
Udało nam się! Znaleźliśmy ją.
„Będą wiedźmy złe i dobre,
a ich moce będą podłe i szczodre.
Dzięki księdze zaklęć to ty decydujesz,
mocy szukasz w światłu
czy kryjesz się w cieniu”.
Czekaj.
Więc…
Też jesteś wiedźmą?
Napisy: Paweł Zatryb