NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Powodzenia, moja Willo.
ELIKSIR UKRYCIA
12 LAT PÓŹNIEJ
Chili, chili, chill-a, czeka na nie Willa.
Chili przyrządzone po mistrzowsku.
Jestem dumny, że moja córeczka
zażyczyła sobie urodzinowe chili taty.
Bez niego nie ma urodzin.
Wiem, że chciałaś telefon,
ale myślę,
że to spodoba ci się
bardziej.
No, otwórz.
„Własność Willow Ward”.
Należał do twojej mamy.
Miałaś go dostać, gdy podrośniesz i będziesz wiedzieć, co z nim zrobić.
Nie znam się na modzie, ale dwunastolatki
chyba już wiedzą, jak się nosi naszyjniki.
Żartowała, że to magiczny naszyjnik.
Twoja mama zawsze powtarzała:
„Uwierz w magię,
a życie będzie magiczne”.
- Pomożesz mi go założyć? - Jasne.
I jak wyglądam?
Pięknie jak twoja mama.
Była najpiękniejszą kobietą na świecie.
Dziękuję, że mi go powierzyłeś, tato.
Nigdy go nie zdejmę.
Wszystkiego najlepszego.
Chili.
Dobra, solenizantko, przygotuj kubki smakowe,
bo to chili nie żartuje.
Nie może być, po tylu latach…
Czyli nie zakopali go z wujkiem Williamem.
Kolejny wykreślony z listy.
Dwanaście lat poszukiwań
i znowu martwy trop. Nigdy nie znajdziemy go na czas!
Bo ja wiem, Wilma,
gdybyś się nie obijała i kopała, to może byśmy go znalazły.
Nie przemęczaj się.
Czekaj!
Co to?
Czy to…
- Chyba tak. - Wrócił! Wrócił do Winding Way!
Prawie narobiłem w gniazdo. Amulet się objawił.
I nie zgadniecie gdzie.
Czyli możemy przestać kopać?
Sneak, nie chwal gałek ocznych przed mrugnięciem, ale może.
Znalazłyście amulet?
Co tu robicie? Przestańcie!
Wynośmy się stąd.
Na razie, śmiertelniku.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że cały czas miałyśmy go pod nosem.
O tam.
Tam, w domu Willow,
akurat tam.
Plus jest taki, że w końcu go znalazłyśmy.
To ma być plus? Zmarnowałyśmy, bo ja wiem,
ponad dziesięć lat życia na szukaniu.
Już dobrze.
Fink, twoje lepkie łapy
jutro zrobią, co trzeba.
Jasne, szefowo.
Fink cię nie zawiedzie.
I nareszcie
amulet będzie nasz.
Wystarczy, wchodzimy.
To ja chyba zostanę tutaj.
Zaczynamy imprezę!
Spóźniłam się.
Niełatwo zaplanować pidżama party.
Scout, przyjechałaś 30 sekund wcześniej.
Nie znoszę spóźnień.
Willa!
Lucy!
Czas na imprezę urodzinową Willy Ward!
Pożyczyłam rower brata, bo nie znalazłam swojego.
Panie Ward, przejdźmy do sedna.
Wszyscy wiedzą, że pana torby z łakociami są najlepsze.
Może zerwiemy z tradycją i jednak zaczniemy od nich?
Scout, słodzisz mi, a dobrze wiesz, że nie oprę się pochlebstwom.
Nie bez powodu zostałem cukiernikiem. Czas złupić kuchnię!
- Cudownie! - Za mną!
- Tato, one chyba wiedzą. - Chodźcie.
- Dobra. - Nie zmarnują się.
To najlepsze cukierki w życiu.
Twój tata jest w tym najlepszy.
Na pewno chcecie spać na strychu?
Tak, tato. Tutaj fajniej opowiada się opowieści o duchach.
Dobra. Ale nie przesadzajcie. I gasicie światło o północy.
Kocham cię.
Kocham cię, tato.
Gotowe?
Należał do niej.
Tata dał mi go, bo jestem na tyle duża, by o niego zadbać.
Twoja mama miała niesamowity gust.
Wygląda na stylowy.
Nigdy o niej nie mówisz.
Niewiele o niej wiem.
Chciałabym wiedzieć więcej, ale nie chcę zasmucać taty
moimi ciągłymi pytaniami.
Poza tym czuję, że jest tu z nami.
Czemu jeszcze go nie ma?
Nie wysyła się szczura do kociej roboty.
Pewnie właśnie zawala robotę.
No dalej.
Skoro zbliża się Halloween,
czas na legendę o trzech wiedźmach z Winding Way.
Wiesz, że to wszystko zmyślili?
Kto tak mówi?
Co to było?
Miałaś mnie nie zobaczyć.
Co?
Ty gadasz?
Nie przeszkadzam. Nie zwracajcie uwagi. Wracajcie do swoich zajęć.
Po co te krzyki? Nie straszcie mnie.
Chwila, on ma mój naszyjnik.
Na razie!
Dokąd pobiegł?!
Zapomnijcie, że tu byłem.
Czemu to gada?
Nie dotknę tego!
Bez dotykania.
Odzyskamy naszyjnik.
Musimy go znaleźć!
Na zdrowie.
Dzięki.
Znalazłam go!
Otoczcie go!
Uwięziony jak szczur.
To naszyjnik mojej mamy.
Rzuć go.
O nie.
Niedobrze. Przecież go puściłem!
Co się dzieje?!
Willa!
Stój, miotło!
Stój!
Co to było?
Nie mam pojęcia.
To było przerażające.
Uważajcie!
Lepiej już pójdę.
- Na razie! - Nie!
Mam cię!
Nie boisz się? A może to?
Nie.
Nie!
- Wypuść mnie! - Szybko!
Ty oddasz mi mój amulet, a ja oddam ci wolność.
Chciałbym to zrobić, ale to długa historia, wierz mi.
Więc zostaniesz w tym słoiku na zawsze,
a niedługo zrobisz się naprawdę głodny.
Umowa stoi?
Dobra.
Umowa stoi.
Kim jesteś?
Dobra.
Nie odpowiadaj.
Ale masz szczęście, że kocham zwierzęta, bo marny byłby twój los.
Willo.
Masz złote serce, chyba po mamie.
Czekaj, powiedziałeś, że jestem
jak moja mama?
Fink, czemu się tak guzdrzesz?
Muszę lecieć, Willa!
To znaczy, kimkolwiek jesteś.
Co wiesz o mojej mamie? Skąd znasz moje imię?
Jest już bezpiecznie?
Skąd moja mama go miała?
Gdzie on jest?!
Jestem!
Wreszcie!
Najpierw dobre wieści,
znaleźliśmy amulet, na bank.
- Doskonale, Fink! - Dobra robota!
Dziś zajadasz się serem spleśniałym.
Sądziłam, że nas zawiedziesz. Byłam w błędzie!
Spisałeś się ty szczurzy śmierdzielu o stęchłym oddechu,
ty wypierdku koszmarnej natury! Oddaj go.
Lepiej zachowaj komplementy na później, bo mam też złą wiadomość.
No więc
ona go ma.
Dobra, wiesz co? Cofam te wszystkie komplementy!
Ona?
Nie.
- Nie masz na myśli… - Tak. Willa Ward ma naszyjnik.
Miałam strasznie dziwny sen.
To chyba nie był sen.
Naprawdę latałaś na miotle?
I istnieje gadający szczur?
Czy my tracimy zmysły?
Dziś uczennice latające na miotle
zaufają gadającemu szczurowi kradnącemu biżuterię.
Oglądacie odcinek specjalny: Przygody stukniętych gimnazjalistek.
To nie jest zwykły naszyjnik.
Czego twój tato nam nie mówi?
Dowiedzmy się.
Owsianka! A Willa jej fanka!
Przyjdź i zjedz swoje płatki.
Tato, nie uwierzysz, co się stało!
W nocy gadający szczur trzymał mój naszyjnik.
Słyszał pan? „Gadający szczur”?
Goniłyśmy go z miotłami,
a potem nagle miotły zaczęły latać!
Nie może być!
Latające miotły i gadające szczury.
Co za noc!
Tak. Willa wyleciała przez okno.
I szczur mówił, że wyglądam jak mama.
Tu się nie mylił. Piękna w środku i na zewnątrz.
Może pogawędzę z tym szczurem, który znał twoją mamę.
Wymienimy się historiami.
Czy to nie jest dziwne?
Bardzo dziwne!
Nie wierzysz nam, tak?
Wierzę, że ma się zwariowane sny po słodyczach i strasznych historiach.
Kiedyś zjadłem pięć czekolad na raz.
Śniło mi się, że na grzbiecie hipopotama
pędzę do królowej Pianki Cukrowej zjeść statek kosmiczny z galaretki
i zagrać w kółko i krzyżyk.
- Tato? - Tak.
To było naprawdę.
Załatwicie mi latającą miotłę?
Pomoże posprzątać sklep.
Dobra, do sucha.
To à propos sprzątania.
Nic, co wygląda jak mój naszyjnik.
Zajrzymy do tej dziwnej księgarni z kryształami?
Dobry pomysł.
- O rany, jestem spóźniona. - Innym razem?
Zajmiemy się tym. A na razie nie dotykajcie żadnych mioteł.
Cześć.
Został tylko miesiąc do Halloween, a ty czytasz książkę?
Mam genialną myśl.
Użyjmy zaklęcia przywołania naszyjnika.
Już byśmy to zrobili, gdybyśmy tylko je mieli, taka myśl.
I tak szukam.
Czy zamilkniecie na minutę,
bo nie słyszę własnych myśli? Dziękuję bardzo.
Muszę się skupić. Potrzebujemy planu.
Eliksir, który zmieni dziewczynę w małego zająca.
Sprytne.
Głupie.
Wtedy Claw mógłby nam go przynieść.
Miesza się paznokcie wściekłej górskiej wiewiórki z…
Może poczęstujmy ją herbatą? Bo kto jej nie lubi?
Dwunastolatki to raczej woda gazowana, sok, czekoladowe Frappuccino.
Halo, Ziemia?
Skąd mam to wiedzieć? Nienawidzę dzieci. Dostaję od nich wysypki.
No nie? To jest…
Dobra, działamy z tą herbatką.
Co ubierzemy?
Nie wiem. Coś okropnego?
Kocie amulety.
Nie.
Nic.
Może tutaj.
Nic.
Mamo?
To prawdziwa zagadka.
Polecony do panny Willi Ward.
Znowu gadające zwierzę?
Skąd wiesz, kim jestem?
„Droga Willo Ward, wróciłyśmy do miasta po dłuższej nieobecności.
Znałyśmy dobrze twoją mamę i chcemy ci opowiedzieć o niej
i jej magicznym naszyjniku.
Wpadnij po szkole na herbatkę i poczęstunek.
Z poważaniem Wanda i Wilma.
PS Mieszkamy w starym domu na wzgórzu.
Dzień dobry, Kingsley Jenkins. Miło cię widzieć.
Dzień dobry, Willo Ward. Witaj w klasie. Nowy dzień, nowe wyzwania.
Dzień dobry, pani Juniper.
Powiesz mi,
skąd masz ten naszyjnik?
A o co chodzi?
Tak bez powodu.
Ciekawość.
Należał do mamy.
- Super! Miło się gawędziło. - Dobrze.
Fajny naszyjnik.
Przygotowujesz się do Halloween?
Przebierasz się za
modową katastrofę?
A nie, czekaj.
Nie musisz się przebierać.
Zazdrość to komplement, Blaine, więc po prostu ci podziękuję.
Też mi się podoba.
Schody, na przerwie.
Spotkanie na lunchu.
To bardzo ważne.
Gdzie to jest?
„Wpadnij po szkole na herbatkę i poczęstunek.
Z poważaniem Wanda i Wilma”.
Co?
Wiem!
Co?!
Idziesz?
Oczywiście, że idzie. Prawda?
Oczywiście, że tak.
Wiedzą o mojej mamie i naszyjniku.
Nie szłabym tam sama.
W ogóle bym tam nie poszła. Znasz te opowieści?
Dlatego nie idę sama.
A z kim idziesz?
Spakuję przekąski. Nic słodkiego. Ostatnie 24 godziny były i tak dziwne.
Zdecydowanie.
GIMNAZJUM W WINDING WAY
Muszę wrócić na obiad i zająć się Sawyerem.
To nie potrwa długo. To tylko herbatka.
Chodź, zróbmy to.
Co takiego?
- Nic. - Nikt.
- Cześć, Wyatt. - Dzieje się coś fajnego?
Nie, nuda.
Nuda.
Mów za siebie, Lucy. To intrygujące.
To znaczy, tak, nuda.
Straszna nuda.
Szkoda. Szukałem rozrywki po szkole.
Do zobaczenia.
Gadający kruk nie jest nudny.
SKLEP CUKIERNICZY
Willa, co tutaj robisz?
Cześć. Wpadłam powiedzieć, że będę godzinę później.
- Idę na herbatę z… - Dobra.
Hej, mały!
To widzimy się na obiedzie?
- Pa. - Już dobrze.
Spokojnie, to tylko oczy.
Gotowe?
Musiałyśmy wybrać najupiorniejszą drogę?
Wiecie, legenda mówi, że te lasy to Nawiedzone Wzgórza.
Przeklęte przez trzy wiedźmy z Winding Way.
Podobno mieszkały w tym domu od wieków.
Na szczęście jesteśmy odważne, prawda?
Przestańcie. To tylko opowieści.
- Poza tym nie jest tak strasznie. - Tak.
To pewnie starsze panie,
które mieszkają w strasznym, starym domu.
To brzmiało jak ze scenariusza do horroru.
Tak.
Co może się nie udać.
Słynne ostatnie słowa.
Zdecydowanie jak z horroru.
Teraz albo nigdy.
Halo?
Halo?!
Jest ktoś w domu?
Nie chcemy przeszkadzać.
Jestem z koleżankami.
Willa, miło cię znów widzieć.
Znów?
Poznałyśmy cię, gdy byłaś dzidziusiem.
Takim słodkim. Ze skórą,
zębami, włosami i tak dalej.
I Lucy, Scout.
Witamy.
Skąd znacie…
To zwykłe zaklęcie poznania, nic wyrafinowanego.
- Zaklęcie? - Ani słowa o magyi.
Proszę,
siadajcie.
Więc
znały panie moją mamę?
Czy znałyśmy?
Była…
Byłyśmy, no…
Najlepszymi przyjaciółkami.
Nie odstępowałyśmy siebie na krok.
Dopóki Neil…
Dopóki nic.
Urocza kobieta, złote serce.
Nie wstydźcie się.
Co to za spotkanie przy herbacie bez herbaty?
Słabo, nie?
Żartuję. Bo nie ma poczęstunku i herbaty.
Ale mogę to zmienić. Dobra?
Niesamowite!
Co robisz?
Wiesz, że dzieci uwielbiają słodycze, więc rób to, co ja.
Co się dzieje?
Ale ubaw, co?
Ubaw,
ubaw po pachy.
Scout, jakie łakocie lubisz najbardziej?
Watę cukrową!
Watę cukrową.
Pychota.
Jadalne krzesło? Co? To najlepszy dzień w moim życiu.
Lucy!
A ty czego skosztujesz na herbatce?
Zawsze marzyłam o deszczu czekolad.
O nie.
Pychota!
A ty, Willa, czego sobie życzysz?
Chcę lepiej poznać mamę.
Więc
może więcej rozmawiania, a mniej łakoci.
- Willa, zwariowałaś?! - Mów za siebie!
Jest tutaj.
Na co czekamy?
Zdejmijmy to z niej.
Może jednak niech się przez chwilę nacieszą tym przyjęciem,
przez chwilę.
Fink, Sneak, zamknijcie się!
Zaraz! To szczur z wczorajszej nocy!
Chyba powinnyśmy iść.
Nie!
Przejdźmy do rzeczy, dobrze?
Chcemy twój naszyjnik.
Wiem, że chcesz go mieć, ale po co ci on?
A nam byłby… Wilma, powiedziałabyś,
potrzebny wyjątkowo, wspaniale, znakomicie?
Tak bym to ujęła.
Nie!
Należał do mojej mamy, dała go mnie.
Miałyście o niej opowiedzieć, a niczego się nie dowiedziałam.
Więc wychodzimy.
Nie wychodzicie.
Sneak.
Szkoda, mogło pójść gładko,
ale rzecz jasna napytałyście sobie biedy.
Nie chciałyśmy być okropnymi wiedźmami, ale nie dałyście nam wyboru.
Wiedźmy!
Mówiłam, to nie były wymysły!
Chcesz coś wiedzieć o swojej mamie?
Była zbyt ufna.
Tak
jak
ty.
Tędy!
- Nie. - Stójcie!
Tutaj, ukryjmy się!
Wiedźmy cię dopadną!
Chcemy tylko porozmawiać.
Idą!
Schowajmy się tu.
Dziewczynki!
Gdzie jesteście?
Nie ukryjecie się przed nami!
Tędy.
To jakiś pokój z eliksirami.
Dzwonię do mamy!
Nie obchodzi mnie, czy dostanę szlaban na zawsze.
Nie ma zasięgu.
Lucy, jakoś schudłaś na twarzy.
- Nie dotykasz mnie, Scout. - Dotykam.
To twój policzek, a teraz wkładam palec w twoje oko.
W twoje oko?!
Dziewczynki?
Znajdź eliksir!
Zrób coś!
Nie. „Eliksir do góry nogami”.
„Eliksir latania”.
„Eliksir ukrycia”!
Masz.
„Gdy chcesz się ukryć, bo czekają cię kłopoty,
śmiało wypij tej eliksir, a czekają cię kocie psoty”?
Czekaj.
Czy to znaczy?
O nie.
- Jesteś… - Mam łapy!
O nie.
I ogon!
Dziewczynki!
Biegiem!
Biegiem?
Nie umiem biegać na czterech łapach.
Nie pozwolę im uciec!
Gdzie się znowu ukryły?!
Co za obślizgłe tycie potworki.
Szybko. Tutaj.
Szukałam wszędzie. Przepadły.
A ja szukałam tam, gdzie ty, dla pewności.
Wiecie, że koty zmieszczą się wszędzie?
- Chcesz tam wejść? - Patrz na tego pająka!
Nie ruszę się stąd i zdam się na łaskę losu.
Wynocha, wielki, włochaty pająku. Idziemy.
Chodź, Lucy. Nie pora się bać.
Gdzie one są?!
Zaczekajcie!
Ogon.
Ogon. To znaczy, że mają eliksir ukrycia.
Szybko, wychodzimy. Wołaj Clawa.
- Claw! - Claw!
Nie zatrzymujcie się.
Nie możemy się bać.
Ja jestem zestrachanym kotem.
Claw!
Cześć! Jak tam impreza?
Wymknęły się przez odpływ. Daj nam znać, jeśli je znajdziesz.
- Nie daj im uciec. - Jasne.
Kruczek w tym, że daleko nie uciekły. Jesteś krukiem, rozumiesz to. Nie gap się.
Leć!
- Wilma? - Tak?
Rozgrzewaj kocioł.
Teraz?
Tak, Wilma, teraz.
Pełen szacun dla kotów.
Było klaustrofobicznie.
I brudno.
Kici, kici.
Proszę, proszę, co moje krucze oko widzi.
To ten wstrętny kruk!
A sio! Odejdź! Zostaw nas w spokoju!
Najpierw oddaj amulet!
Uciekamy!
Tak.
Tak!
Claw je znalazł. Wilma!
Claw je znalazł.
Mamy je!
Mgła, błoto i miejski smog, wszystko dokoła spowija mrok,
otacza dzieci kocie pazury, że drżą już jak szczury. Git?
„Nie widzę przez tę mgłę”. To działa, Wilma, to działa!
Co to za miejsce?
Przerażające.
Właśnie tak.
Gdybyśmy miały nie wrócić, to chcę powiedzieć,
że od początku miałam rację z tymi wiedźmami!
Skąd się bierze ta mgła? Nie widzę na odległość łapy.
To nie jest śmieszne!
Szczerze,
to nie było zabawne już od poczęstunku.
I nawet on nie był higieniczny.
Cześć, dziewczyny.
Dobra robota, Claw.
Należy ci się dodatkowa porcja gulaszu z kota.
Witaj, gulaszu z kota.
Wasza trójka coś przeoczyła.
Wiedźmy uwielbiają gulasz z kotów,
zwłaszcza w burzową noc.
Zjedzcie kogoś innego, bo my się stąd wynosimy. Biegiem!
Nie jestem przekąską!
Już zapomniałam, że koty są takie ślisko zwinne.
Ale i tak smaczne.
Idź tędy!
O nie.
Gdzie mogą być?
Ani drgnijcie wąsami.
O nie. Muszę…
Lucy, nie kichaj.
Proszę.
Wytrzymaj.
Na zdrowie.
Musimy stąd uciec. Teraz mamy szansę.
Lucy, czekaj!
Nie tym razem.
Gdy ukrycia finał miejsce miał tu, do dawnego wracacie kształtu!
Znowu jesteśmy ludźmi!
Halo. Zasmucę was, wciąż jesteśmy groźnymi wiedźmami.
Wygląda na to, że was wykorzeniłyśmy.
Teraz będzie wam trudniej uciec,
bo jesteście tylko „nieznośnymi dziewczynkami”.
Mam pomysł. Oszczędźmy sobie tego.
- Oddaj naszyjnik. - Sama go weź!
Przecież dobrze wiesz, że trzeba go oddać, a nie zabrać.
W takim razie oddaj amulet.
Natychmiast!
Nie!
Mama nigdy nie oddałaby go złym wiedźmom.
Pójdę po tatę, a on…
Słyszałaś, Wilma? Zawoła Neila na pomoc.
Neil!
Moja mama miała rację. Czekolada odstresowuje.
- Schowałam trochę słodyczy z herbatki. - W takiej chwili gadasz o cukierkach?
Cukierkach?
Cukierki!
Nie cierpią słodyczy, dosłownie!
A masz!
Uciekajmy stąd, szybko!
O nie.
Pali!
Stójcie!
Udało się.
O rany.
Wreszcie. Jest zasięg.
To dobrze.
Mam przechlapane.
Jednak te historie nie były zmyślone?
Która jedenastolatka wierzy, że wiedźmy istnieją.
Skąd miałam wiedzieć?
Mam dziwne przeczucie, że jeszcze spotkamy te dwie.
Dziś było strasznie,
ale zmiana w kota była ekstra.
- Powtórzymy to? - Poważnie?
Za wcześnie?
Tak!
I nie wrócę do tego domu po eliksir.
Chociaż…
czekajcie.
Zapomniałam odłożyć go na półkę.
Siódma klasa zrobiła się dużo ciekawsza.
Słuchajcie.
Dzięki, że się ze mną kumplujecie.
Jesteście dla mnie jak siostry.
Siostry z Winding Way!
Wiedźmsiostry!
Wiedźmsiostry z Winding Way!
Wiedźmsiostry!
Chodźcie.
Cześć.
Tato.
A gdybym ci powiedziała, że dzisiaj ścigały mnie wiedźmy
i zmieniłam się w kota?
Odpowiedziałbym,
że nie musisz zmyślać historii, by zwrócić moją uwagę.
Zawsze cię słucham.
Tego się właśnie spodziewałam.
Wiesz, skąd mama go miała?
Nie. Miała go, już kiedy się poznaliśmy.
Mawiała, że była inną osobą, zanim się poznaliśmy i się urodziłaś.
Może dostała go od jednej z czarownic z Winding Way.
Czas spać.
Zgasić światło?
Nie.
Dobrze.
Kocham cię.
Co?
„Droga Willo. Jeśli to czytasz, to znaczy, że masz mój naszyjnik
i pewnie zastanawiasz się, czy byłam wiedźmą.
Byłam”.
Byłam wiedźmą, Willa.
I wiem, że moja pełna ciekawości
córeczka o czystym sercu…
Wiem, o czym myślisz.
„Jak moja mama mogła być wiedźmą i czy ja też jestem czarownicą?”
To, że jesteś moją córką,
„…nie czyni cię wiedźmą,
tylko wiara w magię ma tę moc.
I możesz być wiedźmą”.
Dobrą wiedźmą,
jeśli będziesz wierzyć
w odwagę,
dobroć
i mądrość.
„Magią można czynić zło.
Ale można też czynić wiele dobrego”.
Ty mnie tego nauczyłaś.
A skoro teraz masz mój naszyjnik,
masz wybór.
Ale musisz zrobić coś bardzo ważnego.
„Aby okiełznać moc amuletu
i pozostać bezpieczną…”
…potrzebujesz mojej sekretnej księgi.
Ukryłam ją dla ciebie, gdyby ten dzień nadszedł.
Napotkasz przeszkody, próbując ją znaleźć…
„…ale tylko tak może trafić we właściwe ręce”.
Twoje ręce.
Kocham cię…
całym sercem.
„I zawsze będę przy tobie…”
…bliżej, niż myślisz.
„Opiekuj się tatą”.
Jesteś moim sercem.
„Mama”.
Napisy: Paweł Zatryb