Dlaczego?
Zrobiliśmy wszystko.
DZISIAJ
Słuchajcie.
Diuna i Wodny świat to najlepsze filmy z ostatnich 30 lat.
Widzieliście Kevina Costnera?
To pieprzony tryton.
Widzieliście, co miał za uszami? Tam były skrzela.
- Kojarzycie, nie? Był jak półryba. - A Diuna?
Diuna to lata 80.
Wodny świat to sama woda, żadnej Diuny.
I żadnego Stinga w stringach.
Stringi? Mówisz o Stingu?
Wiesz, co robi Sting? Zdajesz sobie sprawę?
Dostarcza albumy.
Gdzie moja płyta, Grohl?
Wszystko jest tutaj.
- Tak? - Tak, wszystko tu jest.
I tam,
tam,
tam
i tam.
Tu mniej.
Ale mam to. Wszystko jest tutaj.
Moim zdaniem to jest warte wiadra mrożonego gówna.
- Jasne. - Nie wiem, skąd się je bierze.
Ale właśnie tak jest.
Jak mówisz mi, że masz płytę, jak dostaję wiadro mrożonego gówna.
Tonę po uszy w długach.
I muszę zapłacić szalonym,
pierdolonym skurwielom,
którym wiszę kupę kasy.
Dowiedziałem się, że to mogą być ci sami,
którzy zmasakrowali tego dziennikarza w Turcji.
Dam ci album, którego chcesz,
żebyś mógł ich spłacić, zanim zrobią z twojego wora portmonetkę.
- Spokojnie. - Mam się uspokoić?
Słuchaj.
Myśleliśmy sobie...
To dziesiąty album. Nie możemy robić tego, co dawniej.
Trzeba coś zmienić.
Shill, ten album
wetknie ci do gęby własną fujarę.
Czyli sam sobie obciągnę?
Dokładnie. Wróci do twoich ust.
Wróci do moich ust?
- Tak. - Że niby już kiedyś tam była?
Co to za cel?
Nie chcę tego albumu, o ile na nim nie zarobię.
Zarobię, to ciągnijcie sobie do woli.
Mogę wam jutro załatwić każde studio w tym mieście.
Nagrywaliśmy już w każdym. Wszystkie brzmią tak samo.
Wyjdźmy poza utarte schematy, do miejsca, w którym nigdy nie byliśmy.
Odwiedźmy fajną miejscówkę, jak Zeppelin. Nagrywali w zamku.
Był tam diabeł, czarownicy, smoki i inne gówno.
Mam wam znaleźć czarowników i smoki?
Tak, to właśnie powinniśmy zrobić.
Chcesz tego? Chcesz tego?
Patrzcie, jak to robię.
Jasna cholera. Nie uwierzycie, kurwa.
Załatwię to. Zaufacie mi i pozwólcie działać.
Chłodne licytacje. Co mogę dla ciebie zrobić, słońce?
Barb, jestem w biurze z Foo Fighters.
Szukają miejsca, żeby nagrać album.
Myślisz o tym, co ja?
Myślę o tym samym.
Mam idealne miejsce.
Foo Fighters. Nie sądziłam, że ten dzień nadejdzie.
Muszę lecieć. Rano wyślę ci adres.
Zabójcze miejsce.
Piąteczka Pearl Jam.
Jeremy, kurwa, przemówił.
Cześć, Dave Grohl. Jestem Barb Weems.
- Jestem wielką fanką. - Cześć, Barb. Jak się masz?
- Dziękuję. - Później zrobię selfie, jeśli można.
- Dobrze. - Cześć, Foos.
Jak się macie? Miło was poznać. Barb Weems.
To ten dom. Jest niesamowity. Pokażę wam.
Wiem, co sobie myślicie. Przydałoby się trochę gęsiej skórki.
Zgadzam się. Ale coś wam powiem.
To kwintesencja rock'n'rolla.
Ma go w swoich trzewiach.
W latach 70. i 80. właścicielem domu był producent muzyczny.
Urządzał tu szalone imprezy.
Chodźcie.
Seksowny ten kamienny basen.
Już widzę dziewczyny w bikini.
Będzie fajnie. Możecie mnie zapraszać na swoje imprezy.
Cóż za nowoczesna kuchnia.
Mamy w grupie kucharzy?
Znam się na grillu.
Tak. Prawda?
Jeśli mięso lubisz suche i zwęglone.
Mam rację?
Zajrzyjmy do drugiego pokoju.
Pierdol się.
To mój ulubiony pokój w domu. Oryginalne Babette Foster.
Wstrzymali produkcję w latach 80.
Uwielbiam dobre kinkiety.
Ale nie wiem. Ma dziwną energię.
Czujecie to?
Wy też czujecie, jak przepełnia was poczucie nadchodzącej śmierci i zagłady?
Jakby ktoś miał wyskoczyć przez okno
i zacząć dźgać nas w oczy.
Będę z wami szczera.
Był też inny zespół, który mieszkał tu w latach 90.
Uwielbiali tę akustykę.
Ale nigdy nie ukończyli albumu.
Poróżnili się na gruncie artystycznym.
Nie wiem.
To chyba nie dla mnie.
Słyszycie to?
Zajebiście.
Słyszycie?
Jeśli postawimy bębny tutaj,
w tę stronę...
Tu możemy postawić gitary.
Tam mogą być klawisze.
A mikser stanie w sypialni.
No wiecie.
Bierzemy.
To muzyka dla moich uszu. Idę wypełnić dokumenty.
Wiedziałam, że się wam spodoba.
Słuchajcie.
Ten dom brzmi jak dziesiąty album.
Na razie bez kawałków.
Ale dźwięk mamy.
Wiecie co robić. Sprzęt do środka.
Wzmacniacze do salonu.
Werbel do salonu.
Drogie gówno.
Gitary przy wzmacniaczach w salonie.
Nienawidzę tego gówna!
Centymetr w tę stronę.
Troszkę...
Jeszcze o włos. Taki malutki.
To za daleko. Z powrotem.
Słyszałeś to?
- Tak. - Super, co?
Jasne, Dave.
Kogo obchodzi mroczna atmosfera śmierci, skoro bębny tak brzmią?
Dobra, sprawy mają się tak.
Shill to kutas.
Wiemy o tym, prawda?
Ale to dziesiąta płyta. Musi być dobra.
Musimy się spieszyć.
Musimy ją jeść, śnić i pić.
Myślę...
że powinniśmy się tu wprowadzić.
- Co? - Nie. Wysłuchajcie mnie.
Wysłuchajcie mnie.
Góra dwa tygodnie.
Może miesiąc.
Miesiąc w tej dziurze?
A potem wrócimy do normalnego życia.
Ty to powiedz mojej żonie.
Powiem twojej żonie, jeśli ty powiesz mojej.
Powiem żonie, ale ktoś musi pogadać z moimi dziećmi.
Co ja powiem babci?
Zadzwonię do twojej babci.
Kocha mnie. Pamiętasz Chanukę?
Tak. Chodź, Bubbe.
Usiądź.
Weź się w garść, Bubbe. Dotknij. Rami się nie dowie.
Trzymaj się z dala od mojej babuni!
No to chyba ustalone.
Biorę główną sypialnię.
- Ja domek dla gości. - Sypialnia na górze.
Nie.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Hej.
Przepraszam.
Dziwne.
Jak to wygląda? W porządku?
Z naszej strony wszystko gra.
Podepniemy się i możemy rozstawiać mikrofony.
Cholera.
Kto tu zakładał elektrykę? Grupa pieprzonych wariatów?
Kurwa. Jezu Chryste.
Nie. Nie dotykaj go. Kopnie cię prąd.
- Co jest, kurwa? - Jasna cholera.
Usmażył się.
Nie żyje.
O rany.
Krug!
Krug, Jägermeister. Krug!
Krug!
Powinniśmy się zbierać.
To był krótki eksperyment.
- Wynośmy się stąd. - Dobra, Rami...
To zabawne. Zaczekajcie. Słuchajcie.
Krug jarał się tym miejscem i dźwiękiem bębnów.
Poważnie, Dave, gość usmażył się jak kiełbasa.
Dlatego powinniśmy tu zostać i nagrać płytę, jasne?
Żeby ta śmierć miała jakiś sens.
Zadedykujemy ją Krugowi.
No nie wiem.
W sumie dla niego moglibyśmy nagrać tu bębny.
Dokładnie. O tym właśnie mówię.
Zabawimy się.
Co nie? Dla Kruga.
Ludzie uważają, że wyglądam jak Willie Nelson.
Zapomniałem wam powiedzieć.
Zanim Kruga strzelił prąd,
po ogródku łaził dziwny facet.
Jaki facet?
Jakiś dziwak. Strzygł żywopłot i tak dalej.
- Zabójczy ogrodnik z Encino. - W tym domu nic mnie nie zdziwi.
- Dave. - O Boże!
- Co do... - Cholera.
- Stary. - W porządku, Dave?
Mięso.
To Krug.
Zwykle mam jasną wizję tego, co zrobimy.
Ale odkąd się tu wprowadziliśmy, kotłuje mi się w głowie.
Czasem jest jak Prince, a czasem jak Slayer.
A potem jak cholerny Lawrence Welk.
O co chodzi?
Słyszycie to?
Pewnie szopy. Wczoraj w nocy żarły ze śmieci.
Może to ten dziwak.
Oby tego nie filmował.
Cześć, sąsiedzie.
- Boże. - Ale miałeś minę.
A raczej zostawiłeś tu minę.
- Chyba narobiłeś w gacie. - Tak.
Samantha. Mieszkam obok.
Chciałam się przedstawić, gdybyście czegoś potrzebowali.
Szklanka cukru, ktoś do chórków.
Pomocy.
Dziękuję.
- Damy ci znać. - Dobrze. Jestem w pobliżu.
Z góry przepraszamy za ten cały rock.
Nic nie słyszę przez moje portugalskie misy.
Te wibracje wzmacniają częstotliwość psychiki.
Jak dobrze to rozegrasz, to może się wykąpiesz w dźwięku.
Dobra, Rami-o. Idziemy.
Pa.
Namaste.
Jest tu jakiś ogrodnik, który opiekuje się posesją?
Strzyże żywopłot?
Nie, Dave. Nikt tu nie mieszka.
Ten dom stoi pusty od lat.
Mam kilka pomysłów na riffy.
Pokażę je wam. Riff numer jeden. Brzmi tak.
„All My Life”?
Cholera.
Chwila. Mam jeszcze jeden.
Stary, zaczekaj. Zajebista piosenka.
Nazywa się „Everlong”. Napisałeś to 20 lat temu.
Kurwa, studnia wyschła.
Ja już napisałam wszystkie piosenki.
Zostały mi tylko te przypadkowe
skamieniałe gówna z MTV w mojej głowie.
Stary.
Spójrz tutaj.
Próbowałeś kiedyś medytować?
Walić medytowanie, Rami.
Muszę na chwilę wyjść.
Zostawmy Dave'a na chwilę.
Coś do mnie przyjdzie.
Kurwa mać.
Cześć, Dave.
Lionelu.
Wszyscy miewają blokadę pisarską.
Ale to moja piosenka.
To moja piosenka. Rozumiesz, o co mi chodzi?
Lubię tę piosenkę. Nie. Uwielbiam tę piosenkę.
Jedna z moich ulubionych. Uwielbiam to śpiewać.
Uwielbiam ją.
Znajdź sobie własną.
Taylor, prześpij się we własnym łóżku.
Taylor?
Nie...
jesteście...
pierwsi.
Krug! Boże, tak mi przykro.
Obserwują.
Nie, Krug!
Co jest, kurwa?
Boże!
Pieprzyć to. Umieram z głodu.
Mam ze cztery kanapki z kurczakiem.
Ty jesteś Dave Grohl. Jak to?
Wszyscy mi to mówią.
Tak. Słyszałem o tym. Jesteś tu incognito, prawda?
Nie jestem Davem Grohlem.
On potrafi tworzyć muzykę.
Jestem wielkim fanem.
To moja druga ulubiona kapela po Coldplayu.
Poprosiłem o podwójny sos.
Jasne, przywiozę ci więcej.
Zajmie mi to kilka minut.
Też mam kapelę.
Polecę po sos
i przy okazji porzucę swoje demo, jeśli można.
Wystarczy mi sos pomidorowy.
Hej, co tam? Tu Bob z ZagrajRiff.com.
Jesteś tu dziś, bo masz twórcze zaparcie.
Kiedy mi się to przytrafia,
a chcę brutalnych i tłustych hitów,
wracam do klasycznych riffów. Jak ten. Posłuchaj.
Część A.
Część B.
Znowu A.
Część C.
Czy nikt poza mną nie przejmuje się suszą?
Co jest, kurwa?
Kto zabija szopa?
O Boże.
On istnieje.
Dave!
„Dream Widow”. Niemożliwe.
To jest zajebiste.
O tak.
To ten dźwięk. To pieprzone brzmienie.
Tak!
Tak, kurwa.
Kurwa.
To jest zajebiste.
Nie.
Nie. Nie przestawaj.
Musi być coś jeszcze.
Kurwa, musi być coś więcej. Boże, proszę.
Proszę. Nie.
Nie.
Kurwa.
Nie.
Cholera. Niech to szlag.
To było idealne.
Ty żałosny, nędzny, niepotrzebny nikomu...
Dokończ to, a się zacznie.
Kurwa.
Dokończ to.
Co robisz?
Tam jest martwy szop.
Kutas.
Wow. O kurwa.
- Super. - Tak.
Jakbyś miał zaparcie artystyczne
i nagle się muzycznie zesrał.
- Zajebiście. - Prawda? Pracuję nad tym.
Mam w głowie setki pomysłów, które walczą, by stąd wyjść.
Może będzie podwójny
albo potrójny album.
- Nie wiem. - Do roboty.
Wal się, Nate. Nie rozkazuj mi.
Mówiłem, że to przyjdzie.
Tak mówiłeś.
Jaka to tonacja?
Lis.
Znalazłeś nowy dźwięk?
Żebyś, kurwa, wiedział.
Przyszła do mnie zeszłej nocy. Nagle wpadło mi do głowy.
Nie ma za co, muzyko.
Czyli Lis
to w zasadzie Es, tyle że oktawę wyżej?
To nie E.
Tylko L.
Otwórzcie swoje serca i umysły,
a może uda się wam usłyszeć.
Co się stało z H, I, J, K?
G, H, mam to w dupie.
To Lis, tak? To jest tonika piosenki.
Tak. Ciepło, coraz cieplej.
Pat, u ciebie zimno.
Jak biegun północny, Antarktyda.
Ani trochę.
Chyba coś czuję.
Kto to, kurwa, jest?
Halo?
Są tam jakieś głodne gwiazdy rocka, które mają ochotę na przekąskę?
Boże, nienawidzę tej kobiety.
Ciasto cytrynowe?
Odejdź.
Stary, rozchmurz się. Niezła jest.
- Cześć, piękna. Co jest? - Hej.
Świeżo upieczone ciasto cytrynowe do mojego ulubionego zespołu.
To przepis babci, ale dodałam coś od siebie.
Kokaina?
To nie jest dobry moment, bo pracujemy nad muzyką.
Jak się czujesz?
Wszystko w porządku?
W jak najlepszym.
Pozbędę się jej.
Zabieraj ją stąd.
Wybacz, odbija mu, gdy nagrywamy.
Musimy porozmawiać. Na osobności.
Sam na sam, pasuje mi...
Chodzi o ten dom. Jest tu coś złego...
Pójdę już.
Dave jest zestresowany.
A co z tą kąpielą w dźwiękach?
- Spieprzyłeś mi akcję! - Wal się, Rami.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Chwila. Zatrzymajcie się.
Taylor, od tej części.
Jest osiem tysięcy takich.
- O którą ci chodzi? - No wiesz.
- Mamy już 23 minuty. - Co z tego?
Może piszemy piosenkę bez końca.
Czyli jeszcze daleko.
Czegoś mi tu brakuje.
Sprawdźmy, co mamy. Na pewno to odkryjesz.
Dzięki, Chris, ty dupku.
Dajesz.
Raz, dwa, trzy, cztery
- Nate. - Co?
Mam pomysł. Chodź na dół. Teraz.
- Kurwa. - O tak.
Taylor.
Co tam, D?
Mam pomysł. Chodź na dół.
O kurwa.
- To moje? - Tak. Pożyczyłem je.
Widzieliście Pata?
Nie.
Ej, Pat!
Tutaj.
Co tu robisz?
To najwygodniejsze miejsce, jakie znalazłem.
Są też przekąski.
Voila.
Ty to zrobiłeś?
Tak. Tylko to sprawi, że ten kawałek wyjdzie z mojej głowy.
I to ten kawałek?
Właśnie.
Każdy z tych gwoździ to jeden z nas.
Wełna symbolizuje wibracje dźwięku,
z których powstaje nasza muzyka,
łącząc nas wszystkich w niekończącej się formie.
Jak wszechświat. Nie ma początku, nie ma końca.
Świetnie, Dave. Możemy wrócić do tego rano?
Mam nowe pomysły.
Miałem nadzieję, że je dziś je przegramy.
Nie, stary, muszę iść spać.
Jestem zmęczony.
Co powiedziałeś?
Daj spokój, nie mam nawet sypialni.
W ogóle nie śpię.
Zróbmy to jutro.
Chwila.
Powiem krótko.
Zaczyna się na „n”, a kończy na „e”.
Pomiędzy jest „i”.
„Nie”.
Powiedziałem „nie”.
Nie?
Czy właśnie odmówiłeś Dave'owi Grohlowi?
Jestem pieprzoną gwiazdą.
Jasne? Dostaję wszystko, czego tylko chcę i kiedy chcę.
Mam na wieczność zaklepane najlepsze miejsce parkingowe.
Takie są zasady.
Przestań.
Jeśli to ci się nie podoba, porozmawiaj z Jimmym Page'em.
Co jest, kurwa?
Zgodzę się, jeśli przestaniesz być takim dupkiem.
Dziękuję. Możemy to po prostu zrobić?
Raz, dwa, trzy...
Nie. Hej.
Czy możesz naliczyć „pięć, sześć, siedem, osiem”?
Jak pieprzona tancerka?
W porządku. Super.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Odjebało mu.
Jak w Locie nad kukułczym gniazdem.
Przyłóżmy się.
Dajmy mu, czego chce, i spierdalamy stąd.
A czego chce?
Cześć.
- Idzie. - Cholera.
- Hej. - Jak leci?
- Hej. - Co się dzieje?
- Co tam? - Hej.
Chciałem powiedzieć...
Przepraszam.
Wybaczcie, że byłem takim wielkim, czerwonym
dupskiem orangutana.
Ten album wiele dla mnie znaczy.
Chyba przejął nade mną kontrolę.
Traktowałem was jak gówno.
Naprawdę mi przykro.
Który zrobił mu loda?
Rami.
Jesteśmy już tak blisko.
Jeśli skończymy dziś, w niedzielę wyjdziemy.
Obiecuję.
Trzymajcie się mnie. Damy radę.
- Ten kawałek jest epicki. - Prawda?
Ale przyda mu się zakończenie.
Dzięki Bogu.
Dobrze.
Wpadłem na pomysł.
Zaczyna się od Nate'a.
Pryma,
podstawa,
bas.
Nate gra...
Chris, Rami, dajecie jak okręty wojenne.
Rami, a ty...
Pat, Taylor, wy jesteście niczym jeźdźcy Apokalipsy.
Właśnie tak.
- Wiecie, o czym mówię? - Dobra.
Damy radę.
- Prawda? - Super.
- Tak. - Zrobimy to.
Piąteczka Pearl Jam.
Już. Wciąż żyjemy.
- Chodźmy. - Idziemy.
NAGRYWANIE
Na pewno mamy jechać?
Damy sobie radę.
Jeśli nagracie coś w weekend,
zgrajcie na dysk i w poniedziałek zrobimy miks.
Spadamy stąd.
Jak leci, stary? Jak to brzmi?
Dobrze. Czyszczę ścieżki.
Super. Cały dzień nic nie jadłeś.
Głodny? Może coś z grilla?
Nie.
Wcześniej zamówiłem tonę steków. Powinny tu zaraz być.
Spoko. Dam znać, jak będą.
Dobrze.
Dave, zapomniałem, że tu mieszkasz.
To twoje jedzenie.
Mam też płytę, o której mówiłem.
Nie kupi tego.
Dawaj.
Jesteś godnym i utalentowanym muzykiem.
Hej, Dave. Tym razem mam dodatkowy sos.
A to? To moje demo, o którym ci mówiłem. Tak.
Dave?
Halo?
Dave?
Wybacz, że tyle to trwało.
Chciałem się upewnić, że wszystko spakowali.
Wszystko jest tutaj. Mam...
Dave!
Co, do diabła?
Był ten dostawca?
Nie wiem. Sprawdzę.
Zostawił torby i poszedł.
Chyba trochę go wystraszyłem.
Chciał mi pokazać demo.
Nie byłem w nastroju.
O co chodzi? Myślisz, że gdzieś tam jest?
Nigdy dość sosiku.
To co nam zostało?
Tak...
Jutro bębny.
Musimy wymyślić zakończenie.
Nie nagramy 38-minutowego kawałka, prawda?
Nie.
- Super. - Pewnie, że nie.
- Dzięki Bogu. - Będzie dłuższy.
- Co? - Co?
To będzie epickie.
To będzie jak „2112” razy 2112.
Co?
Może ja jutro zrobię grilla?
Masz chyba dużo na głowie.
Dobrze.
Moje mięso niech będzie surowe.
Ale soczyste.
Cześć, tu Barb.
Sprawdzam, jak wam idzie.
O Boże. To barbarzyńcy.
Boże, nawet na suficie.
Jak im się to udało?
O Boże.
Co wy zrobiliście?
Cześć, Barb.
Pat.
Myślałam, że nie żyjesz.
Jak wam idzie?
Dave skończył swój wielki album?
- Powiedział ci o tym? - Tak.
Gadał z Shillem. Wyglądali na podekscytowanych.
Gdzie są wszyscy?
Śpią na górze.
Ja zwykle śpię tu, ale nie w tym syfie.
Ciasto cytrynowe?
Nie, dziękuję. Nie jem cukru i glutenu.
Ani cytrusów, nabiału i kukurydzy.
To źle wpływa na żołądek.
Wygląda jak domowe. Czy w zespole jest piekarz?
Babka z sąsiedztwa.
Samantha?
Ta kobieta to porażka. Znam ją od lat.
„Ofiara”?
Co powiedziałeś?
Ja...
Nie wiem. Nic.
Cześć, Barb.
Co jest? Dotarłaś.
David, jak ci idzie? Kończysz już album?
Tak, jest świetny.
Zabójczy.
Dziś kończymy.
Świetnie. Zajmę się formalnościami.
Pójdę się odświeżyć.
Interesujący gość.
Jest najlepszy.
Dobra, czekajcie.
Przestańcie. Chwila.
Coś jest nie tak.
To koniec. Musi być coś więcej.
Wiesz,
gdybyśmy przestali nagrywać,
to byłby koniec.
Pieprzone 44 minuty.
Właśnie. A może stopniowe wyciszenie w stylu lat 70.?
Mam pęcherze na pęcherzach.
Ręce mnie bolą.
Cały dzień szukaliśmy tego mitycznego zakończenia.
Wiesz co? Spierdalam stąd.
Kutasiarz.
Pieprz się, Shifty.
Co to ma być? Czterdziestominutowy kawałek.
„Patrzcie. Jestem Dave Grohl, wielki geniusz.
Nie mam żadnych zasad.
Piszę piosenki bez zakończenia.
Mają po 40 minut”.
Nie potrafi nawet przyrządzić sztuki mięsa.
Hej, Shifty, chcesz piwa?
Tak, żeby wsadzić Dave'owi w dupę.
Jebane odciski.
Powinienem zacząć nosić te durne rękawiczki.
Pieprzyć to. Spadam stąd.
Po prostu zaczekaj. Chris musiał odreagować.
Może kupimy Dave'owi bransoletkę magnetyczną?
Ma zaburzoną energię.
Co to, kurwa, jest?
Nie.
Widzicie? Okropne, co nie?
Kto to, kurwa, jest? Gdzie on ma głowę?
To dostawca. Zobacz, ile tu sosu.
Jasna cholera.
To on dostarczył wcześniej jedzenie.
- Nie dotykaj tego. Nie. - Przestań.
„Bone Structure”.
Chciał, żebym tego posłuchał.
Jak długo tu jest?
Wyczuwam strumienie energii.
Zmienił stan około 28 godzin temu.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - W Pasadenie.
Najpierw Krug, a teraz to?
Pieprzyć to. Dzwonię na policję.
Nie. Żadnych glin.
Pieprzyć to.
Żadnych glin.
Co jest, kurwa?
Może Dave ma rację. Zadzwońmy do Shilla. Jeśli to się wyda, będzie źle.
Żadnych glin ani Shilla.
Nie możemy sobie na to pozwolić.
Wygląda jak pieprzona kanapka z salami. Co jest, kurwa?
Rozumiem.
Jest źle.
To smutne.
Ale jeśli zadzwonimy na policję, zrobią tu miejsce zbrodni
i pożegnamy się z brzmieniem bębnów.
Czyli idziemy dalej?
Jeszcze jeden dzień. Zakończymy to.
Potem zadzwonimy do wszystkich.
Powiadomimy FBI, CSI i NCIS.
Zwołamy wszystkich.
Potem zapewnimy...
Darrenowi Sandelbaumowi z Bone Structure godny pochówek.
Trumna, kwiaty, wszystko.
Wrzucimy link do zespołu na Insta.
Rozumiecie?
Tego chciałby Darren.
Może nie chciał stracić głowy.
Nie chciał spieprzyć naszej płyty.
Uwielbiał nas.
Zginął za naszą kapelę.
Do dzieła, dobra?
Dla Darrena Sandelbauma.
Wchodzicie?
Nie.
Wchodzicie?
- Nie. - Wchodzicie w to?
No to do roboty.
Poproszę o wasze komórki i kluczyki do furgonetki.
Nikt się stąd nie ruszy, dopóki nie skończymy.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Kluczyki.
Dziękuję.
- Nie mam już telefonu. - Dziękuję.
Wszystko sprowadza się do Lis.
Jasne?
Tak, wiemy. Jasne.
Nagrajmy piosenkę i wracajmy do domu.
Jestem zmęczony. Dzieciaki myślą, że umarłem.
Gdzie Shifty?
Powinien tu być.
Stał przy grillu.
Zniknął.
Dobra, to jeszcze raz. Naliczaj.
Pięć, sześć, siedem, osiem...
Nie. Wiesz co? Tym razem...
W tej części tylko nieparzyste.
Raz, trzy, pięć, siedem. Dawaj.
Dobrze.
Raz, trzy, pięć, siedem.
On wciąż je. Chodźmy.
Wyszedł stąd.
- Siedziałem tu i jadłem czipsy. - Co za niespodzianka.
Potem znalazłem to.
Sąsiadka razem z ciastem zostawiła to.
OFIARA KARMI KSIĘGĘ
Jakiś kod. Próbowała nas ostrzec.
- Po prostu chcesz ją przelecieć. - Tak, chcę ją przelecieć.
Ale nie chcę też stracić głowy.
Zapytajmy ją. Zawsze jest przy ogrodzeniu. Chodźmy.
To ty?
Myślałem, że mamy plagę lasówek złotawych.
To był drozdek rudy, geniuszu.
Nie tutaj. Idź do basenu. Mamy mało czasu.
Hej.
Chodźcie tu.
Już.
- Jak się tam dostałaś tak szybko? - Szybko.
Otwórzcie na chwilę głowy.
Słuchajcie, kurwa.
Ten dom...
To nie jest zwykły rock'n'rollowy dom.
Stoimy na łączniku,
który pozwala na wkroczenie duchowych istot do naszego świata.
Cicho, perkusisto.
Słyszeliście o Dream Widow?
Oczywiście. To miało być nowe Jane's Addiction.
Greg Null był geniuszem.
Ale mu odbiło i zapierdolił cały zespół.
W tym domu.
To rock'n'rollowa bajka.
Byłam tam.
Byliśmy z Gregiem blisko.
Bardzo blisko.
Byłam jego groupie i muzą numer jeden.
Teraz będziemy słuchać rad groupies?
Uważaj na metki. Groupies to też ludzie.
To były lata 90.
Wszyscy mieli to w dupie.
Ale Greg...
Był wizjonerem, artystą ciemności.
Wszyscy lubiliśmy eksperymentować.
Seks okultystyczny, transfery energii i spektrofilia.
Posiadł żywą księgę
zrobioną z ludzkiego ciała.
Księga ta zawierała podobno tajne zaklęcia
Aleistera Crowleya.
Po jakimś czasie
Grega opanowało coś naprawdę złowrogiego.
Miał obsesję na punkcie tej piosenki.
„Lacrimis de Ebrius”.
„Łzy Boga”.
Każdego dnia zmuszał zespół do próby jej ukończenia.
Wierzył, że perfekcja otworzy wieczny portal,
a duch, którego nosi w sobie, stanie się demonicznym przejściem
do naszego świata.
Pieprzyliście się z duchami?
W jakiś sposób dobro zwyciężyło w Gregu
i powstrzymał to
w jedyny sposób, jak znalazł.
Zabił się, żeby piosenka nie została skończona.
Ale teraz ten duch znalazł nowy instrument.
Kurwa. Idźcie. Szybciej.
Cicho. Szybko.
Idźcie. Cholera.
Cholera.
- Skurwiel. - Jebane laleczki.
Kurwa.
Nie po to uczę pilatesu w Encino od 20 lat,
żeby to coś postawiło na swoim.
Specjalnie tu zamieszkałaś?
Ktoś musiał pilnować portalu.
Już został opętany. Co teraz zrobimy?
Dobra, przyprowadźcie go tu.
Może powinnam wyssać go w tradycyjny sposób.
W życiu. Zły pomysł.
Przepraszam. Stare nawyki.
Musi być na to sposób.
Zadzwońmy na policję.
Boże, to świetny pomysł.
„Cześć. Duch Grega Nulla opętał Dave'a Grohla.
Teraz wpadł w morderczy szał”.
To tak dobry pomysł, jak wprowadzenie się tutaj.
- Dobra. Co teraz? - Myśl.
Książka.
Żyje dzięki krwi.
Korzysta z szopów.
Piwnica.
Mówił coś o szopach, gdy wyszedł z piwnicy.
Dobrze.
Znajdźcie książkę.
Odczytajcie tekst „Protokół Van Houtena”.
To zamknie portal i wyśle ducha z powrotem do piekła.
A ty?
Powiedziałaś nam, więc jesteś w niebezpieczeństwie.
Chcesz zostać i mnie ochronić?
Ma rację.
Nate, Pat, znajdźcie książkę.
Taylor, zajmij czymś Dave'a.
Ścieżki perkusyjne.
Nie nagrałeś ich jeszcze.
Nie zbliżę się do tego psychola. Pieprzyć to.
Idź tam i rozwal perkusję, żeby nie mógł dokończyć piosenki.
Łatwo ci pójdzie.
Wypchaj się, Smear.
Ostrożnie.
To nie jest zwykłe opętanie.
Dozorca to ktoś więcej niż Greg Null.
On ma w sobie złego ducha.
- Chodźmy. - Powiedziałem, że tego nie zrobię.
- Nie zbliżam się do niego. - Chodź.
- Pierdolcie się. - Chodź.
Skurwysyny.
Tak.
- Zabrał kartę SIM. - Szybko, Pat.
- Ochronię cię. - Na pewno.
Zdejmij to.
Nie chce zejść.
Czekaj. Włącz muzykę, żeby Dave nas nie słyszał.
Dobry pomysł.
Chodźmy.
Może powinienem tu zaczekać? Stać na czatach?
Nie ma mowy.
Chodź.
To moja najnowsza wstydliwa przyjemność.
To lubię.
To moja ulubiona część.
Ty świntuchu. Podoba mi się.
Jezu.
Ktoś tu mieszkał.
Greg Null.
Czy kim on teraz jest.
Kurwa, stary. Patrz.
„Ofiara karmi księgę”.
Biedaczysko.
Znajdź coś, żeby to podważyć.
Kurwa!
Szybko.
Chodź.
Hej, kolego. Jak leci?
Zakończenie.
Słyszę to.
Musimy tylko dodać perkusję.
Perka? Może dograsz jakieś gitary z Shiftym?
Shifty już skończył.
Rozgrzewka.
Twoja kolej.
- Ja pierdolę. - To jebane demony?
To były prawdziwe demony, Nate.
Spójrz na to.
Demoniczne zaklęcia.
No i proszę. Egzorcyzmy.
Nie. Nie o to chodzi. Nie o to chodzi.
Robisz to specjalnie.
Chcę to dobrze skończyć.
To cholernie proste.
Idzie tak...
Jestem niemal pewny, że to grałem.
Raczej nie.
Może poczekamy na Nate'a i Pata?
Nate'a i Pata?
Pieprzyć ich. Co oni wiedzą o perce?
Ty i ja, tak? Perkusiści.
Mamy wspólny język. Skończmy ten pierdolony kawałek.
Nie możemy poczekać?
Skończmy ten kawałek i wynośmy się stąd.
To nie Dave. Nie jesteś Davem.
Co powiedziałeś?
Nic nie mówiłem.
Graj na tych pieprzonych bębnach.
Dokładnie tak.
Tak.
To jest to.
Masz, stary. Skończyłem ten pieprzony kawałek.
To prawda.
Dziękuję.
„Protokół Van Houtena dla Oczyszczenia Demonicznego.
Przed użyciem tych technik musimy potwierdzić, że istota opętująca
ma demoniczne pochodzenie.
Wypatruj znaków. Po pierwsze, wyłączenie układu trawiennego”.
Koniec z piwną owsianką dla Dave'a.
„Lewitacja lub przeciwstawianie się grawitacji”.
Nie krytykuj gadania o tonacji Lis.
Graj Es i jakoś przebrniesz.
To L.
L.
„Nieustająca masturbacja”.
Dave, co ty tam robisz?
Brzmi, jakbyś grał w koci łapci z kluskami.
- Robił tak wcześniej. - To go dyskwalifikuje?
To demoniczne gówno jest skomplikowane.
„Nienasycony głód surowego mięsa, zwłaszcza ludzkiego”.
Kurwa, chyba zeżarł Chrisa.
Cholera, na pewno jest opętany.
Dobrze. Co robimy?
Uratujmy go.
Niedobrze.
Co on robi?
- O Boże. - Cholera.
Chyba się spóźniliśmy.
To Taylor. Patrz.
Czytaj książkę. Musimy to powstrzymać.
Zaczynamy.
- „Aby rozpocząć Protokół...” - Cicho.
Cholera. Kurwa.
Co jest, kurwa?
Jezu. Kurwa.
Zamknij drzwi.
Cholera. Dobra.
„Oczyść naczynie, by wygonić ducha.
Potrzeba dużo wody święconej...”
Basen.
„Te święte słowa sprawią,
że namaszczę tę wodę jako kanał czystości”.
To nic nie da.
Nie wiesz, co robisz.
Czytaj szybko.
„Ojcze Niebieski, Duchu Święty
i zbuntowany Synu, Jezu, obdarzcie swą boską mocą tę wodę,
abyśmy obmyli Dave'a ze złego demona”.
Coś się dzieje.
Tak.
Wasza śmierć się opóźniła.
Pieprzone demony.
Oddajcie książkę albo wyrwę ją z waszych martwych rąk.
„Wysłuchaj nas, Panie, oczyść duszę tej bestii,
która zmieniła Dave'a w naczynie szatana”.
Przestań czytać tę książkę.
Pierdol się. Oddaj nam Dave'a.
Dave'a?
Dave zniknął kilka dekad temu.
To niewolnik muzyki.
A co z zespołem?
Zespół?
Co z nim?
Rami dostał, co chciał.
Taylor skończył kawałek.
A Chris...
Chris miał rację.
Jest zajebisty na grillu.
„Demonie z dwunastego kręgu, profanatorze dusz,
lewa ręko Lucyfera...”
Jesteście słabi.
Jesteście nikim.
Zniszczę wasze żałosne dusze.
„Rozkazuję ci opuścić to naczynie.
Pozostaw to niewinne ciało.
Wróć do królestwa bluźnierstwa i zła”.
Dalej, demonie.
Uwolnij Dave’a!
Widzisz go? Gdzie on jest?
Gdzie on jest?
Nie wiem.
O Boże.
Chłopaki.
Boże.
Ostatnie, co pamiętam,
to ten pieprzony szop,
a potem nic.
Mamy złe wieści.
O Boże, ta piosenka. Nie możemy jej dokończyć.
Nie możemy wypuścić tego, co jest w piwnicy.
Nie, chodzi o chłopaków.
Chyba połknąłem wodę z basenu.
Kocham was.
Kurwa, kocham was.
Uratowaliście mi...
Ohyda.
To Shifty?
Smakuje jak gówno.
- Już dobrze. - Boże.
Nie.
A teraz was zabiję,
tak jak resztę waszej żałosnej kapeli.
Pierdol się.
Pierdol...
się.
Zabił nas.
Zrujnował nasze marzenia.
Byłeś słaby.
Klątwa została zdjęta.
Będziesz cierpiał.
Cierp. Cierp. Cierp.
Ofiara karmi księgę.
Dziękuję.
Dobra.
Zabierzcie mnie stąd.
Chodźmy po wóz.
- Idziemy po samochód . Zaczekaj tu. - Dobrze.
Kurwa.
Daliśmy kluczyki złemu Dave'owi.
Wsiadaj.
Co robisz?
Zrobię to tradycyjnie.
Wciśnij gaz, gdy zetknę przewody.
Co?
Gazu, kiedy zapalę.
Co tu robicie?
Sprawdź, czy został ktoś jeszcze.
Shill, dzięki Bogu, że tu jesteś.
Ten dom to jakaś masakra.
Nie masz pojęcia, co się stało.
Diabeł rządzi rock'n'rollem.
Co? Nie. Posłuchaj.
To miejsce to katastrofa.
Ciężko się tu nagrywa. Dlaczego nas tu wysłałeś?
Daruj sobie ckliwą historyjkę. Wiem, co się dzieje.
Tak?
Tak.
Wiesz, rock'n'roll
już dawno stracił na znaczeniu.
Potrzebuje zastrzyku.
Nie wiem, co dziwnego kombinujesz...
Diabeł przywróci blask rock'n'rollowi.
Diabeł uczyni go niebezpiecznym.
Skończyłeś kawałek, prawda?
Jeszcze nie.
To skomplikowane.
Jesteśmy blisko.
Aranżacja i kompozycja nie są jeszcze...
Czekałem 20 lat, żeby dokończyć ten kawałek.
Potrzebne było właściwe naczynie.
Ktoś, kto udźwignie to całe zło.
Czyli ty.
Po pierwsze, Obi-Wanie,
fajna peleryna.
Po drugie, jesteś beznadziejny. Za kogo ty się masz?
Mamy nagrać płytę w tej dziurze?
Jesteś tylko menadżerem.
Nie masz pojęcia o muzyce.
Chcesz tylko zarobić.
Stworzyłem cię.
Pat, coś jest z tyłu. Szybko.
Cholera.
Ruszaj się, Pat.
A co robię? Poczekaj chwilę.
O matko.
Stary, czas się kończy. Zapal silnik.
Daj mi chwilę. Prawie to mam.
Ruszaj się. Zbliża się.
Już prawie. Co ty tam robisz?
Cholera. Pat, już.
Tak, wiem. Chwila.
Cześć.
Przestań ze mną walczyć, Dave.
Przestań ze mną walczyć.
Próbuję ci pomóc.
Prawdziwemu tobie.
Odpalaj!
Kurwa.
Pat. Kurwa.
Wybacz, Pat. Przepraszam.
Barb?
Pomóc? Przez ciebie zabiłem swój zespół.
Giń, skurwielu jeden.
Giń.
Skończyłeś.
Skończyłeś, prawda?
Skończyłeś.
Tak.
Prawda?
Ta wściekłość w oczach.
Nie jesteś Grohlem.
Czas na twoją karierę solową.
ROK PÓŹNIEJ
Jesteśmy gotowi. Widownia jest pełna.
W porządku, Dave?
W jak najlepszym.
Okej.
Tłumaczenie napisów: Inez Girek