SERIAL NETFLIX
- Gdzie znajdę Antonio? - Wśród tamtych ludzi.
Który z was to Antonio?
- To ty? - Tak.
Ty zasrańcu!
Chcesz mnie wrobić i wysyłasz własną córkę?
Nadal jesteś twardy?
Przestańcie!
Starczy!
O co ci chodzi?
Wara od mojej rodziny.
Pomyliłeś mnie z kimś.
Co się tu dzieje?
Poznaję cię.
Przyniosłaś mi kota.
Od jak dawna czailiście się na nas?
Nie!
O co wam chodzi?
- A ta dziwka podaje się za moją córkę. - Co, kurwa?
Wpadłaś w jakieś kłopoty? Próbowałaś wyłudzić od nich pieniądze?
O niczym nie wiesz?
O czym?
- Faktycznie. - Prosiłam, by mu nie mówić.
Wynoś się stąd!
Wstydź się.
Dlaczego…
twierdziłaś, że jesteś jego córką?
- Bo jestem. - O czym ty mówisz?
Miranda?
Wybacz, Antonio.
Mogę to wyjaśnić.
Tato!
To wszystko na dziś. Ale bez obaw – wrócimy do państwa.
Dziękujemy uczestnikom, orkiestrze, Sandro Ralliemu
i wam – naszym widzom.
Widzimy się w następnym odcinku Musicherò!
Dziękuję, Sandro.
- Wspaniały występ. - Dziękuję.
Prawie się rozpłakałem. Musimy porozmawiać.
- O czym? - O przyszłości.
- Brawo. - Dzięki.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Cudownie, Giggi.
Zaskoczyłeś nas.
- Sandro, pozwól na chwilę. - Jasne.
- Do później. - Wybaczcie.
- To twoja agentka? - Równa babka.
- I jak mi poszło? - Wspaniale!
O co chodzi?
Giggi to teraz twój najlepszy przyjaciel?
A to jakiś problem?
- A tamci dwaj? - To jego znajomi.
- Za bardzo się odsłaniasz. - Mówiłaś, żebym zachowywał się normalnie.
Nie powinnam ci tego mówić, ale ktoś cię widział.
- Gdzie? - Wiesz, o czym mówię.
I dopóki tego nie załatwię, uważaj, z kim się zadajesz.
Dobra, mów prawdę. Pójdę siedzieć?
Nie, bo mam zaufanych przyjaciół.
A co ci zaufani przyjaciele chcą w zamian?
Myślisz, że pozbycie się kogoś jest tanie?
Co? Chodzi ci o przekupienie, nie fizyczne pozbycie się?
Wiem, że może się to wydawać dziwne, ale nie każdego można kupić.
Muszę z nią porozmawiać.
- Jeśli to naprawdę Adele… - Mamo.
Nie martw się. Naprawimy to.
Nie traktuj mnie jak idiotkę! Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Obiecałam, że nic nie powiem. Potrzebowała czasu.
Powinnaś była mi powiedzieć!
Zapoznałam was.
Piłyśmy sobie herbatkę jak dwie obce sobie osoby!
Nie chciałam, żeby mnie znienawidziła!
Dobry wieczór!
I jak mi poszło?
Gdzie mój fanklub?
Co się dzieje?
To koszmar, skarbie.
Mamo.
Aż tak źle wypadłem?
- Tato, otwórz! - Antonio, otwieraj!
Inaczej je wyważę!
Otwieraj!
Przestańcie.
W końcu ochłonie. Zaufajcie mi.
- To cię nie dotyczy. - Nie?
Mój brat uwierzył, że ma córkę, przez co zrzekł się wolności.
- To nie tak. - A jak?
- Wiedźma! - Rozkwaszę ci dziób!
- Babciu, uspokój się. - Jesteś żałosna.
- Wszyscy się już na tobie poznali. - Zamknij się!
Stul pysk!
Stara wariatka.
To moja wina. Ja jej to doradziłem.
Zaręczałem, że to słuszne.
- Ale Nora musiała być zrozpaczona. - Na to wygląda.
Mama w ogóle nie spała. Chciała o wszystkim wiedzieć.
Nie tylko ona. Dlaczego mi nic nie powiedziałaś?
Obiecałam jej!
- To moja bliźniaczka. Nie rozumiecie? - Bzdury. To oszustka.
Wcale nie.
- Co możemy zrobić? - Mnie pytasz?
- Tylko ja nic nie wiedziałem. - Matteo, nie złość się.
Zostaw mnie na chwilę.
Nie chcieliśmy!
Pogadam z nim.
- Ale nudy. - Matteo!
Poczekaj!
Zatrzymasz się?
- Czego? - To nie pora na kłótnie.
Moja narzeczona nie ufa mi.
Po prostu obiecała Norze, że nic nie powie.
Pogódź się z nią. Nie zrzucajcie tego na mnie.
Pogodzimy się. Źle mi z tym, że się odcięliście ode mnie.
- Ty również. - Jak to?
Pytasz poważnie?
Dlaczego nie powiedziałeś mi o Rallim?
No właśnie.
Co się stało? Wszyscy pana szukają.
Ciebie też. I lepiej, by cię nie znaleźli.
Coś narobił?
- O czym pan mówi? - Chcą cię zabić.
Masz gdzie się ukryć?
Nie…
- Nie wiem. - Posłuchaj mnie.
Czy moje dzieci też są w to zamieszane?
- Tylko Nora. - To nie moja córka.
Ale jeśli jest w to zamieszana, to ukryj się u niej.
Nie proś nikogo o pomoc, nawet policję.
Skąd pan o tym wszystkim wie?
Żadnych pytań. Ryzykuję dla ciebie wszystkim.
I nie mów mojej rodzinie, że mnie tu spotkałeś.
Muszę coś naprawić.
- Kawy? - Poproszę.
Byłyście w wózku.
Ale to nie niania wzięła cię na spacer.
W moim śnie byłam to ja. Tak powinno wtedy być.
Adele odpina pasek i zeskakuje ze wózka.
Od razu to zauważam i chwytam ją za rękę.
Odwraca się i uśmiecha, odsłaniając swoje piękne ząbki.
Dziękuję.
Nie śniło mi się to od lat.
Mamo.
Posłuchaj.
Nie powiedziałam ci o czymś.
Adele nie została znaleziona w parku.
Ktoś zamknął ją samiuteńką w piwnicy.
- To nie ma sensu. - Niestety ma.
Jej babcia zauważyła w pobliżu wysokiego mężczyznę z laską.
- Alfio? - Tak sądzę.
Widziałaś, jak tata zareagował na jego zdjęcie?
- Tata? - Myślę, że o czymś nam nie mówi.
Nigdy niczego nie zatajał. Zwłaszcza o niej.
Właśnie. Wiesz, jaki jest tata. Chcesz go traktować jak obcego?
No to porozmawiajmy z nim.
Jak mogłeś tego nie przewidzieć?
To ty płacisz mi za udawanie, że nadal jej szukam.
A nie za szukanie.
Kim są ci ludzie?
- Nie mam pojęcia. - No to tym razem poszukaj naprawdę.
Znajdź dowód na oszustwo.
Te szuje muszą mieć bogatą kartotekę.
Oto co zrobisz.
Wrócisz do domu i odpoczniesz.
Nie! Jadę na budowę. Nie mam teraz na to czasu.
- To nie zniknie. - Wiem.
Dlatego zacznij działać.
Pogadaj z Mirandą.
- Jeśli cię oszukała, niech powie prawdę. - Nikt mnie nie oszukał.
Wmówili ci, że Nora to twoja córka. To potworne.
- Właśnie. - Co właśnie?
Stella nie była potworem.
Trwała wojna.
Wszystko było dozwolone. Dla każdego.
Przez nich wychowałeś cudzą córkę.
Zamknij się!
Przestań.
To moja córka.
- Trzymaj. - Dzięki.
- Oddam. - Powiedz, co się dzieje.
- Wczoraj… - Później. Obiecuję.
Ubierz to.
Inaczej będziesz rzucał się w oczy.
Mimo wszystko chcesz mi pomóc?
Robię to dla siebie.
Nie wytrzymałbyś tortur. Od razu byś mnie wydał.
Dzięki.
A jak poszło z tatą?
Nie chce mnie widzieć.
Skup się na nim, a nie na mnie.
Nie chcę wyjawić mu prawdy.
A on nie chce jej słyszeć. Dlatego się zaszył u siebie.
Trochę na to za późno.
Oby nie było za późno dla nas.
Myślę, że twój nowy tata jest szpiegiem.
Nic dziwnego. To bogaty dupek.
Ale sporo dla mnie zaryzykował.
- Pewnie chce coś w zamian. - Może.
Ralli faktycznie jest nietykalny.
A jeśli to też szpieg?
A czytasz czasem gazety? Teraz każdy szpieguje.
Albo jest szpiegowany. Jak my.
- Dzień dobry. - Co jest?
Co on robi w tych ciuchach?
Ma kłopoty. Musimy mu pomóc.
Nie mamy własnych problemów?
Proszę. Tylko przez jakiś czas.
Dobrze.
Na strzelnicy przyda się pomoc.
Dziękuję.
Był u ciebie codziennie, a teraz zniknął?
Zapytaj jego rodziców. W końcu się przyjaźnicie, prawda?
Nic nie wiedzą.
Musiał uciec. To narwaniec.
Co takiego zrobił?
Pracowałem dla ciebie przed wojną.
Jeśli nie umyłem podłogi, nie płaciłeś mi.
- Nadal mam takie podejście. - Byłeś dobrym szefem.
I ja też będę.
Ja nie mam szefa.
Wszyscy mamy.
Bez łańcucha dowodzenia pozostaje tylko chaos.
No tak, podczas wojny świetnie się to sprawdziło.
Znajdź dzieciaka. To nie przelewki. Nie chcę wykorzystać informacji o tobie.
Szantażujesz mnie?
Chcesz wszystko stracić?
Żonę?
Dzieci?
Wolność?
Po 20 latach przyjaźni?
Czyli współpracujesz z nami, bo się przyjaźnimy?
Nie za zatuszowanie przeze mnie morderstwa?
Dziękuję.
Co tu robisz?
Pomagam mu.
Raczej nie potrzebuje pomocy.
O co ci chodzi?
- To na potrzebuje pomocy. - Co robisz?
A ja ją ochronię.
Oszalałeś?
Przestańcie!
No to się lejcie.
Giggi, dokąd się wybierasz?
Mama jest w rozsypce.
Chce odwiedzić Norę. Też tam jedziesz?
Nie.
Nie ma mowy.
Wystarczająco już zaszkodziłaś.
Niby dlaczego?
Musiałaś odnaleźć siostrę, co?
Naszą siostrę. I co to za absurdalne pytanie?
- Mówisz, jakby nigdy nie istniała. - A z tobą było inaczej?
Mnie nie było, a ty co niby pamiętasz?
Pamiętam rozpacz rodziców.
To dzięki mnie wrócili do normalnego życia.
Dzięki ich wiecznie radosnemu synkowi! Rodzinnemu żartownisiowi!
No co? Nie rozśmieszyłem cię?
Dlaczego jesteś taki okropny?
Może pora zmienić repertuar.
Nie widzisz, że wszystko wokół nas się sypie?
Co robi tu Ralli?
Jedziemy na próbę.
Powiedz mu, że jesteś zajęty.
Tutaj?
Nie mam tu nic do roboty.
Spokojnie! Starczy dla wszystkich!
Gość z Musicherò!
Tak, to Giggi Gabrielli
Przepraszam!
Mogę prosić o autograf?
Oczywiście!
Jak ci na imię, kochana?
- Franca. - Piękne.
Już podpisuję. Sandro, powinienem dopisać mój numer?
Zwolnij trochę.
„Dla Franki. Całuję, Giggi”.
- Proszę bardzo. - Dziękuję!
A teraz przepuśćcie nas, bo jedziemy do pracy!
Brawo!
Mój Boże!
Zaraz wracamy.
Kto tu jest?
Nie ruszaj się i nie krzycz! Nikt cię nie usłyszy!
- Zamknij się! - Cięcie!
Sandro, to się nie sprawdza. Uwolnij swój gniew.
Musisz ją zaatakować.
Przepraszam. Spróbujmy ponownie.
Nie ma sprawy.
- Mogłabyś wypluć gumę? - Dawajcie jeszcze raz.
Śmiało. Bez obaw.
Nie ruszaj się i nie krzycz! Nikt cię nie usłyszy!
Dlaczego miałabym krzyczeć? Nie nastraszyłby nawet niemowlaka!
Cięcie.
Sandro, powtórzę to.
Byłeś dobrym dzieciakiem, ale wielkie miasto zmieniło cię.
Utrzymywałeś rodzinę i głodowałeś, a ona kusi cię, a potem odrzuca.
Chcę, byś pokazał przed kamerą swoją mroczną stronę.
„Mroczną stronę”? Nie sądzę, by takową miał.
Spokojnie. Jeszcze raz.
Wypluj tę pierdoloną gumę.
Wypluj jebaną gumę!
- Nikt cię teraz nie usłyszy! - Puść mnie!
Ty kurwo! Czego nie zrozumiałaś?
Przestałem ci się podobać?
Jestem zbyt biedny?
- Masz mnie za żebraka? - Przestań!
Eva, co ty odpierdalasz? Zachciało cię improwizowania?
Trafiła nam się diwa!
O kurwa.
Gdzie byłeś?
- Byłem zajęty. - Czym?
Spotkałem się z Bartolim. Kazałem mu sprawdzić tych ludzi.
- Co się stało w lunaparku? - Nic.
Na pewno nic, tato?
Dałem mu nauczkę, jasne?
Jaką nauczkę?
Taką z pięścią!
- Nie wierzę! - Milcz!
- Chcę z nią porozmawiać. - Nie ma mowy.
Poczekamy, aż będziemy wiedzieć więcej.
- Nie podoba mi się twój ton. - Skąd pewność, że to nie Adele?
Jeśli coś wiesz, to nam powiedz.
Proszę!
Mam cię!
Wypad, draniu!
Niech cię diabli!
- Widzieliście ich więcej? - Kogo?
Gołębi przy oknach. Nie widzieliście ich więcej?
- Pytałem o coś! - Nie!
Czekamy na Bartoliego. Koniec dyskusji.
Przygotowałam ci łóżko.
Kanapę.
- I tak nie chce mi się spać. - Mnie też nie.
Powinniśmy ostrzec pozostałych. Mogą ich wykorzystać, by dotrzeć do mnie.
Musimy być ostrożni ze spotkaniem. Mogą już ich śledzić.
Ale się porobiło.
Spróbujmy się przespać.
Nora?
- Tak? - Masz może poduszkę?
Tak się zastanawiałem…
Wiem, że wszystko wokół nas…
wydaje się sypać.
Ale jeśli chodzi o nas, to od początku…
wydawało się to takie…
Proste?
Tak.
Stella?
To ty?
Kto tu jest?
Rusz się, zasrańcu!
Dalej, draniu!
Zabiłeś ją? Co jej zrobiłeś?
Zakopano tu ciało!
Zamknij się!
Kurwa, co ty robisz? Antonio o wszystkim się dowie!
Poczekaj! Nie możesz mu powiedzieć.
Grottowie potrzebowali ziemi, więc im ją dałem.
Nie wiedziałem nic o tej dziewczynie.
- Kto to? - Nie wiem.
Ale nie mów Antonio. Wszystkim się zajmę.
- No to pozbądź się ciała. - Dobrze.
Z godnym pochówkiem.
Inaczej Antonio cię stąd wyrzuci.
Pamiętaj o tej przysłudze, zanim znowu nagadasz na mnie bratu.
Są bardzo szanowani.
Ten cały Antonio uważany jest za jakiegoś bohatera.
Brak kartoteki i wrogów.
Jedyny podejrzany aspekt to powiązania z braćmi Grotta.
- Pamiętasz ten cyrk? - Pierwsze słyszę.
To drobni kanciarze.
Współpracowali przy lunaparku, ale Antonio nagle ich wyrzucił.
- To oni stoją za oszustwem? - Nie ma dowodu na żadne oszustwo.
- Że co? - Posłuchaj.
Bracia Grotta pracują dla twojego przyjaciela, Minnelli.
A Minnella pracuje dla służb.
- Pierwsze słyszę! - Uwierz, bez problemu to ustaliłem.
Coś ty! Wiedziałbym o tym. Znam go, odkąd był robotnikiem.
Odwala brudną robotę dla bogaczy, zatrudniając tych braci.
Dlatego zadałem sobie pytanie:
Co bym zrobił, gdyby zaginęła mi córka, a ja byłbym obrzydliwie bogaty?”.
Poprosiłbym mnie o udawanie, że coś się dzieje,
a potem Minnellę o faktyczne działania.
Co to ma wspólnego z tą dziewczyną?
Nie wiem. Być może nic. Ale dla mnie ta sprawa jest zamknięta.
Twoja córka żyje.
Jeśli wierzyłeś w to przez 20 lat, to ktoś cię do tego nakłonił.
Zachęcamy do zakupu pocztówek!
- Może pocztówkę? - Nie.
Co tu robimy?
- Tu jest bezpiecznie. - Coś ci grozi?
Nam wszystkim.
Dlatego tak absurdalnie się ubraliście?
Chcę ustrzec się przed fankami.
- Pan jest z Musicherò? - Zaczyna się.
- Imię? - Anna.
Dziękuję.
Nic nie rozumiecie Sandro Ralli zabił Gioię.
Zdjęcia to potwierdzają.
- Wiedziałem! - Ciszej!
Wybacz. Myliłem się.
Mogłem ci powiedzieć. Przepraszam.
Chciałem was chronić.
Byłeś na policji?
Tak, ale tylko pogorszyło to sprawy. Podałem im się na tacy.
Służby go chronią.
Dałem się oszukać jak skończony kretyn.
Przepraszam.
Spokojnie.
Może poprosimy tatę o pomoc?
Wykluczone.
Wystarczająco już pomógł.
Jeśli Ralli jest chroniony, mogę pogadać z naczelnym.
- Namówię go do wszczęcia śledztwa. - Nie mamy na to czasu!
Załatwię to.
- Ale musimy pojechać do ciebie. - Dlaczego?
Ufacie mi? Wy się ukrywajcie, a wy jedźcie ze mną.
Poczekaj. Nora?
Wiem, że mój tata pobił twojego. Strasznie mi przykro.
I miałaś rację. Coś ukrywa.
- Co? - Nie wiem.
Ale obiecuję, że się dowiem.
Chodźmy.
Idziemy.
Pocztówki do kupienia!
Esther.
- Wezwij kierowcę. - Oczywiście.
Jestem matką. Powinnam ufać instynktowi, prawda?
Dokąd chce pani jechać?
Do lunaparku.
Ale tu fajnie!
- Ralli już jest? - Chyba nie.
- Załatwisz im pierwszy rząd? - Jasne.
- Dzięki. - Zapraszam.
Proszę tutaj.
Mogę prosić o autograf?
Oczywiście.
A można całusa?
Dziękuję.
Krótki, ale zacny.
Podziwiam twojego brata.
- Nawet się o niego martwię. - Ja też.
Zachowuje się jak błazen, ale podobno to błazny mówią prawdę.
Tak bardzo chcieliśmy dorosnąć.
Teraz wszystko zależy od nas.
- Chciałabyś cofnąć czas? - Nie.
Nie odnalazłabym siostry.
- Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? - Bo obiecałam, że tego nie zrobię.
A lubię dotrzymywać słowa. To dla mnie bardzo ważne.
Zamknij się!
Jesteś kapusiem.
- Nikomu nic nie powiedziałem. - Tak?
To skąd Miranda wie o zwłokach?
Miała jakąś wizję.
- Jasne. - Naprawdę.
A ja jestem Houdinim!
Zajmiemy się ciałem.
A potem tobą, Ettore.
- Nie mieszajcie w to mojego brata. - Za późno!
- To on. - Kto?
- Ten bogaty dzieciak. - Ten, którego szukamy?
Mówiłem, że los bywa okrutny.
Chodź.
- Cześć, babciu. - Dobry wieczór.
- W czym mogę pomóc? - Dobry wieczór.
Szukam Nory.
Nie tak szybko. Najpierw porozmawia pani ze mną.
Świetny strzał!
Zrobię ci zdjęcie.
Zaciął się.
- Chwileczkę. - Dlaczego nie robi mi zdjęcia?
- Spokojnie, Cygan je zrobi. - No tak, Cyganie robią wszystko.
Co robisz?
Wiem, jak to naprawić.
- To prosty, ale sprytny system. - Kim jesteś, do kurwy nędzy?
Przyjacielem Nory.
Simone Baldi.
Słyszeliśmy o tobie.
Nie wiedziałem.
Proszę.
Dziękuję.
Przepraszam.
Wiem, że to nie moja sprawa, ale pańska córka bardzo cierpi.
Nie wtrącaj się.
Miała półtora roku. To nie jej wina, że ktoś ją porwał.
To Nora jest tu ofiarą, nie pan.
Nie wiem, czy to zniosę.
- Prawda różni się od rzeczywistości. - Nora mówiła, że jesteś studentem.
Niestety nie rozumiem.
Podam panu przykład.
Jeśli kiedyś poprosiłbym o jej rękę…
kogo bym o nią prosił?
Nie gniewam się.
Twoja matka mawiała, że mnie przypominasz.
„Ma twój uśmiech”
Tato. Zanim ją ocenisz, musisz wiedzieć, jak to przebiegało.
Powiem ci wszystko, co wiem.
Nie, chcę poznać całą prawdę. I może ją wyjawić tylko Miranda.
To moja córka.
Stella.
To ona wychowała pani dziecko.
Więcej ich nie mam.
Sama je narysowałam.
Nie przypominają jej.
Chcę pani powiedzieć…
że Nora miała matkę.
Musi się pani z tym pogodzić.
Nawet Jezus Chrystus nie potrafił cofnąć się w czasie.
Nie chcę, byście zniszczyli jej życie.
Panie i panowie, witamy na muzycznym konkursie tego roku!
Oto Musicherò!
Jest z nami nasza wspaniała orkiestra i jeszcze bardziej niezrównana Claudia.
Przedstawiam troje uczestników!
Oto oni!
Po raz drugi dołącza do nas gościnna gwiazda.
Panie i panowie, Sandro Ralli!
Dziękujemy. Zajmij swoje miejsce.
Z boku.
Nie zapomną państwo tego odcinka,
bo jest nad wyraz wyjątkowy.
W końcu wszystko jest tutaj wyjątkowe, będąc częścią telewizyjnej magii.
Widzę wszystko i mogę dotrzeć wszędzie.
Dlatego pokażę parę dowodów.
Niestety wbrew państwa oczekiwaniom nie uświadczymy muzyki.
Oto dowód na morderstwo.
Tylko w ten sposób sprawiedliwości stanie się zadość.
Poznajecie tego pana?
Oszalał.
To quiz, więc proszę zgadywać.
Nie? To bardzo dziwne, bo odpowiedź jest przed państwem.
To mój przyjaciel. A przynajmniej tak myślałem.
- Wyłączcie go! - Przerwa!
Wróciłem, kochanie! Transmisja już się rozpoczęła?
Lucia?
Gdzie są wszyscy?
Co z programem?
Coś się zepsuło?
Co się dzieje?
Gdzie moja żona?
- Wyjechała. - To znaczy?
Dokąd?
Do lunaparku.
Twój tata dogada się z twoją babcią.
Ona i twoja matka uratowały ci życie.
Jak namówiłeś go, by zechciał ze mną porozmawiać?
Tego nie zdradzę.
Zaczynasz mówić jak jeden z nas.
Poprosimy ostrą amunicję.
- Trzy pudełka. - To moi kuzyni.
Idziecie z nami.
Zapraszamy na kawę.
Idziemy.
- Chodzi im o ciebie. - A to nie twoi kuzyni?
Fajną mam rodzinkę, co?
Uciekaj!
Szybko!
Przepraszam!
Skoro mu to zbudowaliśmy…
Chodź!
- Miałaś zostać w domu. - Sam zostań.
Emocje ci szkodzą.
Czułam, że Adele żyje.
Wiesz, co mi szkodzi?
Tłumienie tych emocji!
Z lęku przed tym, że wyjdę na wariatkę.
I czuję się tak przez ciebie!
Celowo mnie ograniczałeś!
Ale teraz chcę poznać swoją córkę.
A jeśli ci to nie pasuje, to jest to twój problem, skarbie.
- Proszę poczekać na następny. - Byłem pierwszy!
Widzieliście to?
Teraz, Canio.
O nie!
Co oni tam robią?
Dupki.
To normalne?
Nie!
PAMIĘCI R. CASTAGNOLI I OSÓB TWORZĄCYCH LUNA PARK
Napisy: Krzysiek Igielski