Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Official YIFY movies site: YTS.MX
BASEADO NUNHA HISTORIA REAL
UNIVERSIDADE DE VIRXINIA
Mimá.
Sempre collo o de atún e detesto o atún, xa o sabes…
- Pero cólloo. E ti? - O italiano.
Boa elección, o sándwich italiano está bo.
- Que tal, preciosa? - Ai, non.
Fields, fai o favor, non mires á esquerda.
Non pode ser.
Síntocho, meu.
A primeira semana de último curso. Como me deixou?
Seica por mensaxe.
Non o podo comer.
Síntome moi só.
A soidade e o non sentirse querido son a pobreza máis terrible.
Tareixa de Calcuta, fixo que a nunca deixaron.
En serio, déixala e vas dereitiño para aí abaixo.
É ese?
Quen?
- Deixoume por un tío Fresbee? - Ti es un tío Fresbee.
Non coma el. El vai…
sen camiseta.
Está tremendo.
Grazas.
A ver, acho que esta noite
deberiamos ir ao Bobcat,
tomarlle algo, comer aliñas,
esquecer a Claire e o Adonis este.
Ti…
Onde estás?
Non estás escoitando.
Vamos ao refuxio.
Isto é un erro.
Teño amor para dar e ela non o quere.
Dámo a min, eu quérote. Podemos marchar xa?
Vou adoptar un can.
Cando deches a última ducha?
O martes pasado.
A ver, os cans precisan vacinas, comida e auga decote.
- Si? - Claro.
Non es…
Non es apto. Síntoo, éche o que hai.
- Que é o home sen as bestas? - Ai…
Se os animais todos desaparecesen, o home morrería de soidade do espírito.
- Xefe Seattle. - Xa o sei.
A ver, atende, un notable en estudos amerindios
non te capacita para coidares animais.
- E non o volvas facer, por favor. - Por que?
Non me gustas nada cando me citas homes mortos.
A arte filosófica é o meu.
- Ben o sabes. - Vale.
Veña, ho.
Ola!
Que foi, pequecho?
Adóroo.
E el a min.
Cacho bolsa.
Nada de facervos amiguiños que ten que me considerar da manda.
Feito e feito.
Sabes que, peque?
Vou buscar a canción ideal para a nosa primeira viaxe.
Por que vai tanta calor?
Xa che dixen que se estragara o aire.
- Ai, mimá! - Non o asustes!
- Mexa por min! - Contra, si!
- Colle o teu can. - Non o quero.
- Nin eu! - Agarda.
Cólleo xa, xuro que…
Non quero traumatizalo xa,
así que déixao facer.
É o peor que me pasou na vida.
Gústaslle.
Por que ten tanto?
Non sei.
Moi ben.
Igual non deberiamos mirar.
Xa, vale.
Ai, un chisco máis.
Agora si, rematou.
Que boíño me es.
Boíños.
Sódesme os dous moi boíños.
- Ódiote. - Quéresme.
Hai que levar este mozo á casa.
Cadeliño pasando!
Cadeliño!
Somos VIP.
Ai, ola!
- Xa. - É lindísimo!
Ola!
Pásalo ben, meu?
Todo isto é por ti, sabías?
Para darche a benvinda.
Esta festa está moi ben.
É incrible a de xente que viu por…
como se chama?
Non che sei.
Como te chamas?
Deume un "gong" na cabeza.
- Un que? - Quería dicir golpe.
- Xa está. - Que está?
Gonker.
- Si, gústalle, Gonker. - Que é un gonker?
Pois el, Gonker.
Gonker!
Imos chegar tarde á clase.
Respirade profundamente
e fluíde á postura do can.
Listo?
Vai por ela!
Volve!
Vai por ela! Veña.
Veña, veña.
Moi ben!
Moi ben, socio! Ven aquí.
Moi ben, socio! Tráema!
Vistes iso? Que vos dixera? Ten talento.
- Non imos montar unha casa do terror. - Sabedes o de Lainey?
- O que? - Ten choio en Boeing, seis cifras.
- En serio? - Si, ho.
Seis cifras? En plan, de cartos?
- Si, e pode ficar en Virxinia. - Cala.
- Eu non coñezo ninguén en St. Louis. - Que tes alá?
- O traballo. - Si.
Comunicación para Anheuser-Busch.
- Comezo pronto. - Non o sabías?
- Choias nunha cervexeira? - O traballo ideal, non?
A ver, pero tedes todos traballo?
Claro, meu.
Máis ou menos, non queriamos dicilo.
A ver, non son un fracasado incapaz de atopar traballo.
É que aínda non sei que traballo podo facer,
primeiro hei de descubrilo.
Xa, non tivemos catro anos para iso?
- Son os meus pais. - Son, si.
- Cervexas fóra. - Mellor.
- Temos 21. - Son as 10:30 da mañá.
Ben visto.
- Fielding! - Ola, ma.
Ola!
Fielding!
Papá.
Que facedes aquí?
O meu investimento dáme dereito a verte coa bata e o gorriño ese.
A graduación é mañá.
Xa, avisamos de que viñamos o día antes.
Certo, desculpade, esquecérao. Estiven algo ocupado.
Xa o vexo, xa.
Temos unha sorpresa.
Ei, unha sorpresa!
Vexo a Peyton? Ven aquí, mi madriña.
Que fas aquí?
Adiantei o exame para ver a entrega de pergamiño a meu irmán.
- Mellor irmá do mundo. - Fago o que podo.
Gonker! Desculpade.
- Non pasa nada. - Ei!
- Tranqui. - De quen é?
É…
É unha mala idea.
Non é unha idea, é unha realidade.
É un erro.
Non tal, é o meu mellor amigo.
Case non sabes coidar de ti, como para coidar doutro ser vivo.
Coido ben de Gonker.
E por que bebe do funil da cervexa?
Non é tal, é un couso de química.
Ven, Gonker. Veña, socio.
Vamos.
- Que nome é ese? - Golpeoume na testa.
E aínda non te recuperaches do trauma.
A ver, fillo, vas saír ao mundo real.
Non vas ter tempo para Gonker.
Que vai facer mentres traballas?
Traballar?
Veña, papá.
Chamaches a Kobrenner?
Contabilidade? Son malo en mates.
E Price, de Harper Lewis?
Non estou preparado para vender produtos médicos.
E que vas facer cando acabe a festa toda dentro de 24 horas?
Á parte de volver á casa con nós,
exactamente como hai catro anos.
Veña, socio.
Ola!
Desculpen.
Veña! Desculpen.
Ai, mamá, papá.
Non sei que dicir.
Xa haberá outra cerimonia.
Ai, contra, era a única.
Fielding, que pasou?
Tomei en serio o que dixo onte papá
de que só me quedaban 24 horas aquí e…
Gonk e mais eu durmimos onda o río, encántalle.
Escoitamos ras, falamos de estrelas…
- Falastes? - Xogamos co foco.
- Adora perseguir luces. - Xa o pillamos.
E debemos adormecer tarde,
porque quedei durmido.
Pois pagou a pena a ida e volta de seis horas
para vermos 4000 descoñecidos vestidos igual.
Non pasa nada, aínda podemos facer un xantar de celebración.
A verdade, mamá…
Levo uns días mal do estómago.
Mellor outro día.
Claro, xa teremos tempo abondo para xantares familiares na casa.
Non pasa nada, está…
Son cousas que pasan.
Estou moi orgullosa.
- Quérote. - E eu a ti.
Pois parabéns pola graduación.
Conduce amodo.
Grazas, e mil desculpas outra vez.
Véxote mañá.
Non, volvo para Seattle esta noite.
Que?
Non podes deixarme só con eles.
Teño un traballo no departamento de escritura.
Non queres vivir coa parenta?
Pois busca traballo e paga a renda.
E non estás só, non? Tes a Gonker.
Quere que lle rañes na barriga.
- Veña, Sr. Profesor Adulto. - Ti poderías facer o mesmo.
Seguir estudando? Para que?
Tes razón.
Voute estrañar.
Non te deixes amansar polos barrios burgueses, si?
Ti es salvaxe.
Non o esquezas.
Non é unha sorte ter algo que fai difícil a despedida?
Ai, Gandhi.
Winnie the Pooh, tío. Ven aquí.
Cóidateme, si?
Fai o…
Non, practicareino.
Aínda quero facer o paxariño.
- A próxima vez. Vémonos. - Até logo, meu.
Tranquilo, socio. Xa nos apañaremos.
McCLEAN, VIRXINIA
Chegamos.
Vai haber un período de adaptación,
así que…
cómpre estar tranquilos, si?
Chegamos!
Volveron os graduados!
Ola!
Gonk, abaixo. Baixa.
- Quérete beixar. - Que lindo.
Aquí tes, mozo.
- Isto que é? - Un colar eléctrico.
Non o vai pór.
- Mamá, é unha besta salvaxe. - É un animal domesticado.
Sen pasarse, lembra onde vivían.
En serio, está afeito á liberdade.
Andaba sempre polo campus.
Pero agora estamos na civilización.
E aquí témosche a neveira na cociña
e os cans no xardín.
Non, eu…
Puxemos sensores xusto onde comeza o monte,
pódese achegar, mais non demasiado.
E se o fai, recibe un toque.
Abondo para ensinar sen mancar.
Vaille partir a alma.
Ponse no pescozo, non na alma.
Socio, que foi?
Non, Gonker!
Gonker!
- Gonker, volve! - O colar vaino deter.
Gonker!
- Non! - Gonker!
- Amor, que escapa! - Quieto! Non!
Oi, que?
Si, Gonk! Rebélate contra o poder! Colle ese raposo.
Dixeron que paraba a calquera can.
Xa, Gonker non é un can calquera.
E se se perde?
Pasaba horas a correr polo campus e sempre volvía.
- Pero isto non o coñece. - Prométovos que estará ben.
É un can moi especial.
Un anaco de Xapón que deixo atrás.
Pola hospitalidade da túa familia.
Agora é teu.
Chámase Oji.
Adóroo.
Podemos xogar?
En 50 metros á redonda.
Imos ir á vila, non quero andar a buscarte.
Veña, Oji.
Vamos, bonito.
- Queres comer? - Non, pero vou botar unha soneca.
- Que? - Mimá.
Fillo?
Fillo.
- Desculpade, esperteivos? - Espertaches a tía Jenny.
- E leva nove anos morta. - Que fas?
É unha técnica de respiración, unha variación da Agni Prasana, é…
Á fin do ciclo do sono axúdame coa concentración e o intestino.
E el?
Gústalle facelo comigo. Ou igual quere que lle rañen na barriga?
A mi non me mires, meu.
Abur.
Os movementos positivos no próximo trimestre
son pouco probables.
Até cando vas adiar os investimentos?
Non, o meu equipo di que convén ser prudente,
deixar pasar as eleccións ou a estación chuviosa.
Mais será posible aplicar o programa?
Desculpádesme un intre?
Claro.
Fielding!
Si, señor?
Estou nun Zoom con cinco persoas e el está aí a lanxir.
Quere xogar.
Vale.
Vai por el.
Ten que elixir el o pau.
- Ten que o elixir el? - Cámbiao decote.
E agora, que?
Quere que o mires escoller.
Se non miras, non é divertido.
Estou mirando.
Ti tes a túa cama e eu a miña.
E esta é a miña!
Tárdase menos en elixir papa.
Réndome!
Rendinme.
Cando remates, afógame a min tamén.
Gústanche os paxaros?
Non es unha besta salvaxe.
Es un amor, non si?
Estás seguro?
Ti verás.
Vai por el.
Moi ben, pequecho!
- Home, iso estivo ben. - Hurra!
Vistes o que fixo?
- Vimos. - Si!
Que boíño es!
- Foi impresionante. - Que talento!
Gonker?
O can co peor nome do mundo.
Gonker?
Que foi?
Dáche medo a tormenta.
Non é?
Igual ca a Fielding de neno.
Tiña que lle cantar para que se lle pasase.
Si.
Cheguei!
Collín unha torta de arandos no mercado local
para cando veñan os Connor.
E crema de plátano para nós, porque ben a merecemos.
Hoxe non me dás a benvinda?
Estás esmolicado de xogar, dos raposos e esas…?
Carafio.
Eu quedo cos cachos grandes, o resto para ti.
Fielding, ven un segundiño.
Vou pola fregona?
Non, é Gonker, non me veu saudar.
E hai comida polo chan e nin a toca?
Non almorzou?
Coido que é a cea de onte á noite.
Pequecho, imos pasear?
Non? Veña, vamos xogar!
- Mamá. - Chamo o veterinario.
Non pasa nada.
Coa doenza de Addison o corpo non produce glicocorticoides abondos
e a insuficiencia suprarrenal causa dor e presión arterial baixa.
Pode provocar un coma.
Pero está en coma?
Non, está sedado.
A doenza de Addison pódese controlar con medicación,
mais a de Gonker estivo latente até agora
e foi un episodio agudo, aínda non está fóra de perigo.
Se sobrevive, precisará unha inxección cada 30 días.
Se sobrevive?
As posibilidades de que supere esta noite son do 50 %.
Entón, quedo con el.
Non é boa idea, vai estar consciente e inconsciente,
se te ve, vaise alterar, e o que precisa é durmir.
O mellor é que descansedes.
Non o imos deixar só.
Prométocho.
Listo, cuncas limpiñas para cando volva Gonker.
Xa, se volve.
Non digas iso.
Lin que canto máis tarde se trata, peor é.
Pasou o primeiro ano de vida sen medicación, nada.
Na universidade, nunca notaches que quedaba sen folgos?
Algúns días, si,
mais pensaba que era por mor dos xogos e os paseos.
Dixémoscho, un can é unha responsabilidade.
Non abonda con estar só a cachos ou para os xogos.
Tes que estar aí sempre.
Leva así desde as 6:00 da mañá.
Nunca vira un can recuperarse así.
Gonker!
- Pequecho! - Ola!
Moi ben.
Es invencible, meu.
Que forte me es.
Pequecho! Poste contento?
A que te pos contento?
Rico, rico. Moi ben. Fago unha comida ben rica, ou?
Eu de ti quedaba co bidueiro.
Vamos, listo? Unha carreira, douche vantaxe, veña!
Veña! Vai!
Aló vou!
Quen é boíño?
Si, ti.
Cando veraneamos en Mohonk.
Fun pescar ao lago os 15 días e só collín unha insolación.
Iso como se fai?
Ola!
Velaí está.
A besta fedorenta e o seu can.
Ai, John!
Lémbraste dos Goodwin, Fielding?
- Si, ola! - Que ben verte.
Estiveches fóra un bo anaco.
Fomos onda o Sr. Platt para xogar con Yuri.
- Vaille ben xogar con cans. - Xa. Prepároche un prato?
Non, grazas.
Nunca comes.
Prepárase para a vida de pobreza.
- Ei! - Collino!
- É meu. - Adora as tortas.
Imos facer ioga antes de me duchar.
- Alégrame vervos. - Volve despois e come, si?
- Méteste demasiado con el. - Pasámolo ben.
Será fantástico telo na casa.
Si e non.
Eu na universidade estaba pelado, así que tiña tres traballos
e coloqueime nada máis graduarme.
E aos 21, meu pai xa fora á guerra.
Aínda non atopou o seu camiño.
Pois máis lle vale atopalo, porque non che son Tim Misner.
O fillo tenlle 35 e mudouse á casa con eles.
Iso non me deixa durmir.
SENDEIRO DOS APALACHES, VIRXINIA
A miña clase non é aburrida e a última pregunta do exame era:
"É o ateísmo unha relixión?"
Xa, como respondes a iso?
Non se pode, nin falar.
Púxenlles sobresaínte e vin The Office.
Pensar que ensinas a universitarios
dá un pouco de medo.
- Dá, non? - A min si.
Mira, un raposo.
Ves o raposo? Vai por el.
- Alá o vai. - Ver raposo, coller raposo.
Por que a miña vida non é tan simple?
Xa, non?
Alégrame verte, grazas por vires.
Por teléfono parecías chafado.
O teu pai está de broma, xa o sabes.
Non, a ver, sabía que o decepcionara,
pero esta vez parecía avergonzado.
Non tal, no o está.
Que non, só é…
o teu pai.
Non o pilla.
Sei a sorte que teño.
- Vale. - De verdade.
De que os meus pais
se deslombasen para que eu estudase.
- Si. - E tivese oportunidades.
Só tento entender que facer con iso.
Que quere dicir?
É difícil ter unha carreira se non es bo en nada.
Es bo en cousas.
- Vale. - Si.
Non pagan por facer caiac.
Igual si.
Gonker! Ven!
Gonker!
Si que correu. Gonker!
Gonker! Estás agochado?
Gonker!
Gonk!
Gonker!
Gonk!
Gonker!
Mamá! Papá! Desapareceu!
Que? Quen?
- Quen? - Gonker.
- Que che pasou na cara? - Caín por un barranco.
- Onde? - No Sendeiro dos Apalaches.
Foi tras un raposo e non volveu.
Nate e mais eu buscámolo, anda por aí.
- Hai coiotes, vano comer vivo. - Iso non axuda.
Díxenche que usases a correa, sabía que ía pasar isto.
- Cando puxo a última inxección? - Hai dez días.
Así que ten outros 20, ao máximo.
Fielding, que tes na testa?
Imos facer o seguinte.
Primeiro, aceptar que hoxe xa non o imos atopar.
Vas respirar fondo.
Ímosche limpar o corte e pola mañá pensamos algo.
Mamá.
Fóra vai moito frío, por favor.
Estará ben, ten un abrigo de peles. Eu non cho teño.
Leva horas aí fóra.
Ese can oso non vai entrar mentres dou unha cea.
Ao teu cuarto e non molestes ou mándote fóra con el.
Ven, pequecho.
Veña, ven.
Estase quentiño.
Es o meu mellor amigo, Oji.
Incrible, un sendeiro de 3500 km
e só ten dous gardamontes asignados.
Que é todo isto?
A biblioteca deunos as guías de toda Virxinia.
- De todos os condados. - Por que?
Porque son analóxica. Se busco en Internet, vouno imprimir.
Sonche centos de páxinas soltas. Así é máis doado.
Non, por que facedes isto?
Hai que atopar a Gonker.
Comecemos polas protectoras.
- Veterinarios. - Si.
En Rockbridge, Rockingham…
- E Augusta. - Vale.
Hai que falar coa policía de cada vila.
- Si. - Protección animal.
As igrexas.
Lugares onde a xente se xunte e pida información.
Si, xornais locais.
- Veteranos. - Si.
Clubs Rotary e fundacións sociais.
Son centos de sitios.
Ocórreseche algo mellor?
Non.
Entón, non queda outra.
Eu fico aquí, co teléfono. Ponde anuncios.
Anuncios? Non será mellor usar as redes?
- Eu non sei, iso é cousa túa. - E salvamento.
Túa nai queda ao mando aquí, pero ti e mais eu…
imos ao Sendeiro dos Apalaches.
Se nos centramos, se nos esforzamos,
se calculamos as nosas decisións,
prométoche que o imos atopar.
Bule. Hai que aproveitar a luz.
Vale.
Promételo? Como podes dicir algo así?
Porque o que creo.
DÍA UN DA BUSCA - QUEDAN 19 DÍAS
ESPERO QUE O ATOPEDES PRONTO!
CHAMA SE PRECISAS AXUDA!
OXALÁ GONKER VOLVA Á CASA!
Levamos unha hora no coche.
Mellor prepárome para unha viaxe silandeira?
QUE GONKER VOLVA PRONTO!
Estaba mirando se falaban de Gonker.
E como vai?
Só escriben amigos que esperan que o atopemos, nada útil.
Podemos pór algo con máis vida?
Non me sinto moi vivo.
Todo é culpa miña.
Grazas por faceres isto.
Aínda non conseguimos nada.
O César nunca daba as grazas aos xenerais antes da vitoria.
Non son o César.
Non o es, non.
Mais tentas buscar solucións.
É un bo comezo.
CAN PERDIDO RECOMPENSA
Se queres atopalo, tes que atopalo a El.
Atopaches a Xesucristo?
Somos membros da igrexa.
Igual imos menos da conta.
- Véndeos? - Os mellores do condado.
Teño un perfecto para vós.
San Antonio, padrón das almas perdidas.
Guiará a alma de Gonker até vós.
Recemos.
San Antonio, guía estes homes na procura do seu querido can.
Amén.
Tome, un de dez.
Cinco pola figura e cinco pola oración.
Agradézollo.
Igualmente, irmán.
Mal non fai.
Leva un colar de raias azuis e brancas.
Síntoo, a descrición non cadra con ningún dos nosos cans.
Vale, e podería pegar un anuncio no centro?
Podo, si. Farei copias,
os nosos voluntarios poden distribuílas pola vila.
Jerry Malcolm.
Agradecémoslle moitísimo a amabilidade.
- Que teña bo día. - Igualmente.
- Boa sorte. - Grazas.
SENDEIRO DOS APALACHES, VIRXINIA
Gonker!
Papá, pareces unha ambulancia.
Desculpa, non querería avergonzarte eu a ti.
- Por fin o admites - O que?
- Que che dou vergonza. - Que parvada.
É unha parvada?
Porque, que é o contrario da vergonza? O orgullo.
Podes dicir que estás orgulloso de como vivo a vida?
Dos meus vaqueiros rachados ás miñas escollas, todo.
A ver, Fielding, obviamente, con algunhas das túas decisións,
da túa época universitaria
ou de agora, non estou de acordo.
- Sinceramente, non as entendo. - Supoño que somos distintos.
- Déixame acabar. - Tanto ten.
Xa sei que me consideras irresponsable e inmaturo,
e Gonker vai morrer pola miña culpa.
- Fielding. - Veñen excursionistas.
Ola, desculpen.
Busco o meu can, non sei se o verían.
Igual poden axudar a correr a voz.
Ola, son Ginny Marshall.
Acabo de enviarlles un correo coa situación da miña familia e…
Volvo chamar máis tarde.
- John? - Sra. Marshall.
Son Kyle Gans, do xornal Virginia Sun.
Recibín o correo.
Grazas por chamar tan pronto.
Non sei se podería pór o anuncio do can perdido no seu xornal.
Reembolsaríalle os gastos de boa gana.
En realidade, eu apuntaba máis alto.
Chegoume o que escribiu.
Era moi persoal.
Está desolada polo do seu can.
Xa, si que escribín a nota, mais…
Gonker é de meu fillo.
En serio?
Parecía que perdera o seu can.
Igualmente, co seu permiso, gustaríame escribir sobre a busca.
Que?
Temos publicidade. Van publicar un artigo.
Un artigo? En serio?
Cunha foto de Gonker e todo.
Os mozos dos Connor están co escáner,
no xornal pedían unha resolución específica.
Non sei. Chamei a Janie e mandoumos.
Dálles 20 a cada un.
Xa o intentei e non queren.
Non é incrible?
O Virginia Sun ten unha tiraxe de 6000.
Gonker tivo o dobre de retuits e nada.
Todo conta, non é?
Ben feito, sigue así.
Querémoste. Chamámoste mañá á mañá.
Vale, eu tamén vos quero.
Hoxe fixemos uns 22 km.
Garda folgos, estás amuado, seino, mais…
Non tal, papá.
É que…
Que?
Os meus amigos,
xa comezaron todos a súa vida e…
alégrome por eles.
Pero doulles pena.
Nótase, e ti e a mamá tamén me xulgades.
- Nós non te xulgamos. - Si, papá, acotío.
En como me miras.
Como falas de min cando pensas que non te oio.
E cando os teus amigos e os teus pais e os seus amigos,
te miran todos coma se foses un fracasado,
agradécese que haxa unha alma na terra que te acepte tal como es.
Mesmo se es distinto
ou non tes traballo nin dirección nin pulo.
Unha alma que che queira…
por ser quen es.
Iso era Gonker para min, papá.
Gonker era o único en todo o planeta
que me quería tal como son.
Estás preocupado por Gonker, porque lle queres e está perdido.
A min pásame o mesmo contigo.
E dálle.
Que estea a buscar o meu camiño non quere dicir que estea perdido.
Desculpa! Ola.
Ola.
Ola, estabas a repartir isto no restaurante?
Era eu, si, víchelo?
Non, corazón,
mais cando o meu Tucker escapou hai uns anos,
saímos co seu irmán, Butchie, e Tucker detectou o cheiro axiña.
Disque os cans detectan o cheiro doutros cans
antes ca o dos humanos.
Herdanza de cando tiñan que atopar a súa manda.
Pensei que igual che axudaba.
Grazas.
- Ola, moitísimas grazas. - Estás tolo?
Yuri e Gonker adóranse. Fixo que Gonk recoñece o seu cheiro.
Prometo que non o deixaremos solto,
darémoslle ben de comer e fará exercicio.
Viralle ben o aire libre.
Traédemo para a semana, que marchamos a Florida.
Claro, oxalá volvamos con dous cans.
Pórtate ben, Yuri. Axuda aos Marshall a atopar o seu can.
DÍA DOUS DA BUSCA - FALTAN 18 DÍAS
Gonker!
Gonk!
- Ola, desculpade. - Ola, que tal?
Buscamos o noso can.
- Non sei se o vistes. - Non o vimos, non.
- Moitas grazas. - Boa sorte.
Gonker!
Gustaríame axudar.
No instituto déixanme facer fotocopias de balde.
Podo poñelas na igrexa, no mercado…
Na canteira traballa moita xente.
Atoparán un no parabrisas ao saíren do traballo.
- Grazas, es un encanto. - Dillo ao meu ex. Boa sorte.
E aqueles de aló?
Estás seguro?
Home, eles van por máis sitios.
Xa, pero van en moto. Non van polo sendeiro.
Quen sabe, Gonker pode achegarse a unha cidade.
Certo, pero non parecen o tipo de persoa
á que un lle pregunta por estas cousas.
Fillo, se vives nunha burbulla, acabas afogando.
Desculpen a interrupción, quería preguntar
se por un casual non verían o noso can nalgunha das súas viaxes.
Perdeuse hai dous días no sendeiro.
Se non o atopamos antes de 18 días e lle damos a menciña, pode morrer.
Chámase Gonker.
- Gonkers? - Gonker, en singular.
É un só can.
Gon… ker.
Que nome tan ridículo.
Eu púxenlle un nome ridículo a un can.
Macaroni.
Xa.
Escapou do xardín con cinco anos.
Nunca volveu.
Aínda soño con el.
Que lle pasou ao voso? Como se perdeu?
Deixeino solto, así que…
É culpa miña.
Tes que te perdoar.
Pasei anos a mortificarme por Macaroni.
Non che fai ben.
E a Gonkers tampouco.
Gonker.
Temos bos colegas por toda a costa.
Andaremos todos cos ollos ben abertos.
Grazas.
E grazas tamén ao resto.
Si, grazas.
Non aceptan cans, o seguinte motel está a case 50 km
e na web pon que non aceptan mascotas de máis de 6 kg.
Vale, mete os cuncos na túa mochila.
Non, din que nada de cans.
Esas normas son para mequetrefes.
A multa é de 300 dólares.
Vamos!
As caravanas da Ruta da Seda
facían paradas en albergues.
- Sabes como lles chamaban? - Hoteis que non aceptan cans?
Caravansarais.
Non só aceptaban camelos,
os gardas dábanlles a benvinda e gorecíanos.
Somos un caravansarai, teñen a obriga de nos acoller.
Veña.
Ponme a chaqueta.
- Estamos en Scooby-Doo? - Arrea, que pesa.
Distraio os recepcionistas mentres pasas
e reunímonos nos ascensores.
Dálle lume!
Non penso pagar a multa.
Claro, para iso cómpre ter cartos.
Diga.
O seu can está cun home malo.
Quen é?
Teno o meu veciño, Claude. Ten moitos animais.
Só o Señor sabe que lles fai.
Véxolle entrar moitos cans, mais non lle vexo saír ningún.
Non entendo, di que o tipo os manca?
Iso di, deberiamos chamar a policía.
Para dicirlles que?
Non poden rexistrar a súa casa.
Precisan unha causa probable para unha orde e non hai tal.
Dereito Constitucional, notable.
Podemos ir falar con el e ver que pasa.
- Temos a dirección? - Mandeilla a Fielding.
Ai, Fields, preciso que corras a voz
das novas contas de Twitter e Instagram.
Son @RealGonker e @FindGonker.
Rapaces, tende coidado co tipo ese.
Podería ser un asasino.
Tes toda a razón, vou mandar primeiro a Fielding.
Xenial.
En serio, tende coidado.
Abur.
Teño os papeis todos ao día.
Teño licenza para actuar como refuxio temporal benéfico.
Síntoo, a miña muller chamoume e pediume que viñese inspeccionar.
Non é a primeira vez.
A muller que chamou, a Sra. Banner, ten 98 anos e perde facultades.
Xa lle explicamos cen veces o que facemos, mais esquéceo.
- A intención é boa. - Claro.
- Desculpe pola perda de tempo. - Non foi tal.
Mire, estou en contacto coa comunidade de refuxios.
Pásolles isto, si?
Vou facer unha cadea.
Temos xente que na fin de semana busca cans perdidos para axudar.
Teñen que saber de Gonker.
Moitas grazas.
Si, grazas.
Estás ben?
Si, é que…
Esperaba atopalo aquí, mais…
Esperemos que haxa un milagre.
DÍA OITO DA BUSCA - FALTAN 12 DÍAS
Ben, repuxeches calorías.
Estaba pensando que hoxe podiamos achegarnos a Elkton.
Elkton.
- Queda algo lonxe. - Non queda outra.
Gonker non che é un can calquera.
Está a buscarte tanto coma ti a el.
Desculpade.
Só quería preguntar se non veriades este can?
Pois si, porque é o noso can.
O que? Sodes os Marshall?
- Iso pon na nosa caixa do correo. E ti? - Tracy.
Incrible.
Lin un artigo sobre vós onte e quedei moi triste.
Así que fixen estes para repartilos.
É todo un detalle.
Seica o Virginia Sun fíxonos un favor.
O Sun? Eu souben de vós polo Roanoke Times.
- Déixasme ver o cartel? - Claro.
É da axencia Associated Press.
Gonker a nivel nacional.
- Diga? Son Ginny Marshall. - Ginny, chámome Alex Olsen.
Lin sobre o voso can no Duluth News Tribune.
Teño un sambernardo con Addison.
Hai certos alimentos que se lle poden deixar a Gonker
e se os come, podería axudar coa doenza.
Gañar uns días cando pase o efecto da menciña.
VAMOS, GONKER!
QUE VOLVA PRONTO!
Ola, son Ginny Marshall.
Pode repetilo?
Rodesiano.
Can rodesiano.
Rastrexadores excelentes.
Cando algún vai de caza, teño un método para que volva á casa.
Colla calquera cousa co cheiro de seu fillo.
Déixea fóra.
O cheiro pode chegar até 16 km.
Non dou feito.
Chaman de todo o mundo con consellos para rastrexalo,
para sacalo do monte, para detectar o teu cheiro.
- Con iso non vai facer falta axuda. - Que queres dicir?
Tes un aroma a almiscre e pachulí.
Cheiraches a túa colonia?
- Sodes unlla e carne. - É a síndrome de Estocolmo.
Xuntei todos os consellos nun documento compartido,
xa che enviei a ligazón.
Recoñezo a voz, mais non podes ser miña nai.
Que chistoso.
Gonker!
- Que marabilla de sitio. - Xa.
Trouxen os rapaces do centro varias veces ao vieiro.
A unha corrente.
A facer caiac.
- Encantoulles. - Seica a ti tamén.
Si.
Vaiche parecer unha parvada, mais…
pensaba que igual podía traballar nese eido algún día.
Facendo que?
Pois…
saídas, rutas pola natureza, cousas así.
Pódese gañar a vida?
Non che sei.
Só é unha idea.
Estás ben?
Estou, saíronme unhas bochas.
Hai unha zona de acampada a 800 metros, imos?
Non, hai que seguir, só lle quedan dúas semanas.
Razón de máis para coidarse.
Quédanos moito camiño. Vamos.
Mira, con eses estaría ben falar.
Temos carteis e podo recitar a historia cos ollos fechados…
Vés ou que?
Pensaba deixarcho a ti, parecen dos teus.
Se vives nunha burbulla, acabas afogando.
Resulta que me escoita.
Vas abafar.
Os garabatos que usades non van ben.
Se se dobran así, están mollados de máis.
Se non rompe,
non arde.
Así que precisades
máis destes.
Vedes…
Agora si que prende.
- É un saco de sabedoría paternal. - Non che sei.
Para meu fillo son un saco doutra cousa.
- É xenial. - Fielding?
Si, meu.
Coller estrada para buscar o seu mellor amigo.
Ten unha enerxía amorosa moi potente.
Estades a facer unha viaxe épica.
Unha misión.
- Unha misión épica. - Tío.
Coma no filme de Vision Quest.
Matthew Modine?
Madonna cantando nun bar de Pensilvania? Non?
Por iso o que fai é tan total.
Que pai patearía o sendeiro polo fillo?
Total, para o meu vello todo o que fago é unha parvada.
Compor a miña música ou as miñas obras de teatro.
Que va, non pensa que sexas parvo, quéreche.
É que as obras e a música non pagan as facturas.
Nin dan seguro médico, así que se preocupa.
É o que facemos os pais…
preocupámonos.
Sr. Marshall, nacemos todos no 2000.
Os primeiros humanos do milenio.
Cos avances tecnolóxicos,
é máis probable vivir até os 100 que morrer aos 40.
Que máis dá se cando morremos,
temos traballado 54 ou 53 anos?
Se temos menos diñeiro que deixar,
pero máis experiencia vital e sabedoría que transmitir?
Uns saben exactamente o que queren e outros non, coma min e os meus amigos.
Ao fin e ao cabo, todos camiñamos.
É só que algúns queremos esperar antes de afastarnos do camiño.
Iso é todo.
Coido que meu fillo tentou explicarme o mesmo varias veces.
Por que non escoitei até agora?
Porque non son fillo seu.
Hoxe foi un bo día.
Só foi outro día cun can que non aparece.
Pero agora hai descoñecidos que coñecen a Gonker,
o can non pode chegar tan lonxe e a historia estalle tomando a dianteira.
Así que é bo, faime caso.
En serio? Outra vez?
De verdade? Está ben.
Por iso non dou descansado.
Estou afeito a durmir con Gonker e sen el non dou.
- Pois regáloche este. - Ai, non, dáme que lle gustas ti.
Non deixa de moverse.
Podes parar?
A ver se nos apañamos.
Lémbrao, hoxe foi un bo día.
Todo ben, peque.
Estou ben.
DÍA 14 DA BUSCA
Grazas pola axuda, Yuri.
- Tes auga abonda? - Teño.
- Comida? - Barras enerxéticas.
- E vas comer algo? - Vou.
Vale, non o tomes a mal, pero estás feito un cristo.
Moitas grazas.
- Colles Spotswood até… - O vieiro principal.
- Correcto, e xuntámonos… - En Browns Gap, si.
Son unhas dez horas de camiño, véxote á noite.
- Ten coidado. - Estarei ben.
Aburiño!
Pórtate ben.
Oji?
Onde está Oji?
Quero que sexas forte.
Oji perdeuse esta mañá e marchou cara a Fulton.
Atropelouno un coche.
Non sobreviviu.
Síntoo, sei que o querías, mais isto é parte da vida.
Díxenlle ao teu pai que ías montar un número.
Quítame a razón.
Se o deixas agora mesmo,
agasallámoste cun día de compras na Josie's Boutique.
Chorar non cho vai devolver.
Para que gastar enerxía, non é?
Mimá, que susto me deches.
Estrañeite.
E eu a ti, vaia semana.
Yuri xa está con Earl,
e eu morro por dar unha ducha cun xabón de tamaño normal.
Imaxino.
Pareces Russell Crowe cando facía de matemático.
Escoitei un podcast
sobre tribos do Kalahari e como rastrexan antílopes,
e pensei que igual podía aplicar algo.
- Xa. - Si.
E tamén fixen unha lista
dos que viron a Oji, pero a descrición non cadra,
se hai un patrón de movementos, deberiamos pescudar.
Quen sabe, igual todos o describen mal.
Ten sentido.
E outra cousa, vas pensar que estou tola.
- Encantadores. - A ver.
- Que? - Tesme preocupado.
Estou ben, é que chega moita información
e tento controlalo todo.
- Non é Oji. - Tento…
- Que? - Que Gonker non é Oji.
Xa o sei, non ten nada que ver.
Tes demasiada presión.
É que…
volve acontecer o mesmo.
Prometérame que non lle ía querer a outro can,
e aquí me tes.
Desconsolada outra vez.
Mira, prométoche…
Prométoche que non vai pasar o mesmo.
Ímolo atopar.
- Non paras de repetilo. - Xa.
Porque o creo.
Chamas a Fielding. Deixa unha mensaxe.
Estou oficialmente máis que preocupadísimo.
Tiñas que chegar hai 40 minutos.
Vou para a saída doutros vieiros.
Se vés aquí, fica, porque vou volver.
- E por que non ía coller? - Hai pouca cobertura.
Igual quedou sen batería ou…
Ou que?
É un saco de ósos, nin come nin dorme.
Escuridade, fatiga. Que non mancase…
Percorrín o sendeiro, chega dúas horas tarde.
Debiches chamarme antes.
Non quería preocuparte.
Ai, si? E que tal se che dá?
Xa perdemos un can nese monte e agora tamén un fillo?
Agarda.
Atopeino! Chámote logo.
Fielding.
Onde andabas?
A buscar o meu can.
Vamos.
- Coidado co talón. - Si, listo?
Mimá, como o tes.
A ver…
case 40 km en 12 horas.
Camiños de terra, costa arriba e abaixo
- Estás a te pór ao límite. - Tiña que patear máis.
Gonker necesítame.
Sabes cando me preguntaches
se estaba orgulloso de como vivías, da túa roupa e escollas?
- Papá. - Non respondín.
- Está todo ben. - Non.
Escóitasme un segundo? Por favor.
Non sinto orgullo da túa roupa.
Vale? Nin de que vivas nunha cabana
nin de nada diso, porque son só cousas.
Os pais non sentimos orgullo diso.
Sinto orgullo do teu carácter.
Un carácter que che fai ser amable con todo o mundo.
É divertido.
É único.
Agarimoso.
O tipo de carácter que rescata un cadeliño para darlle un fogar,
que camiñaría a noite toda cos pés sanguinolentos
antes de abandonar un ser querido.
Logo…
xa que mo preguntas, sempre me sentín orgulloso de ti.
Non sei como non estalo.
Quérote, papá.
E eu a ti.
Case 40 km? Estamos tolos?
Xa llo dixen, pero non fai caso. Está decidido.
E ti?
Fielding é o meu compás.
Onde el me diga de ir,
imos.
Tende coidado, quérovos.
E nós a ti.
Case non hai comida.
Comprámola na vila. Está a facerse de noite.
E se vén ao sendeiro de noite e non estamos?
Dixéronlle á túa nai que se anda preto, detecta o teu cheiro.
É que… acho que non estivemos preto.
- Non perdas a esperanza. - Comeza a custar.
Gonker!
Ola?
Quen busca a Gonker?
Eu!
Fielding!
- Nate? - Ola, meu!
Mimá.
Por que saíches do sendeiro? Pódeste perder, matar…
Xa, pouco me faltou aí. Non era a miña intención.
Non se me dá ben seguir os sinais.
Deberían facelos mellor, algo que poña: "Sendeiro por aí."
Tío, que fas aquí?
Busco o teu can.
Vós comezastes polo norte. Eu vin subindo desde o sur.
Para iso teño o bastón de camiñar.
E donuts por se Gonker os ole.
Un dato interesante, sabedes quen máis os adora?
Todos os malditos paxaros do estado de Virxinia,
magoáronme, picáronme, atacáronme e…
Non, en serio, que fas aquí.
É culpa miña.
Eu amoseille o raposo a Gonker, así que todo é culpa miña.
Non era a miña intención. Sabes canto lle quería.
- E sei que ti lle querías e… - Nate.
Nunca…
nin por un intre pensei que fose culpa túa.
Endexamais.
Oxalá sabelo antes,
porque os corvos eses déronme unha boa tunda.
A ver, teño unha idea.
- Onde vai? - Eu que sei.
- Alégrame verte. - Quita de aí.
Quéresme, seino.
Mi madriña.
Que bo.
Mimá.
Non che dan de comer no departamento?
Aliméntanme a alma, xa sabedes.
Igual vendo e marcho a Wall Street.
Ai, si? Non ías para artista filosófico?
Adoro o capitalismo.
Recompénsame por ser valente,
e prémiame por ser innovador e pensar de xeito orixinal.
Henry Rollins, artista filosófico.
Tamén pensei na agricultura orgánica.
- Estou entre as dúas cousas. - Es raro de raio.
E encántame. Vou ao baño.
Parece que hoxe papá está de boas.
Que tal pasando tanto tempo xuntos?
Ben, moi ben. Coido que atopamos o noso ritmo.
- Recollo? - Claro, grazas.
Grazas.
- Non tocaches a hamburguesa. - Xa.
Grazas.
Que pasa?
Non digas nada diante de meu pai.
Vale.
Teño problemas de estómago.
- Desde o último semestre. - Xa.
Iso telo que ir mirar, pode ser calquera cousa.
- Outra cervexa? - Para min non, teño que conducir.
Outra auga, cando poidas.
E se puideses pegar isto onda a porta ou no taboleiro ese…
Se non pode ser, enténdoo.
Perdeuse?
Mi madriña, pero que lindo é!
- Tranqui, xa o fago eu. - Moitas grazas.
"Nada para min, teño que conducir."
Son un coitadiño, perdín o meu canciño…
Estamos no instituto ou que?
Pasa del.
Onde, oh, onde marchou?
Onde, oh, onde andará?
Universitarios malcriados, vides facer o sendeiro
e non tedes nin zosca do que facedes, por iso perdestes o can do demo.
Oe, pasei unha semana e media de merda.
- Importaríavos calar, parvos. - Non…
Vale.
Mi madriña.
Tes algo que dicir?
Dimo á cara.
Primeiro tiven que te escoitar e agora tamén queres que te mire?
Mi madriña, cala a boca.
Contra, non sabía que neste sitio había baile.
Isto non vai contigo, avó.
Aí equivócaste. Verás, este é fillo meu.
- Papá. - E ese, o amigo.
O meu edicto biolóxico é protexelos.
E que vas facer?
Éche unha boa pregunta.
Verás, o meu traballo é pensar.
Se hai un problema nalgunha parte do mundo,
reviso os feitos e despois, fago predicións acordes.
Esta é a miña valoración dos feitos,
tomastes dúas copas,
buscades pelexa.
Estes dous, non. Así que agora tentádelo comigo.
- 100 %. - Xa, ben.
Pois vai pasar isto.
Vouvos meter o polgar
pola cunca dos ollos e premer até que saian coma rollas.
Agora tócavos a vós pensar se paga a pena.
Porque se non, évos mellor marchar.
Non pagades a pena.
A hamburguesa estaba fantástica.
É un Dwayne Johnson con Dockers.
DÍA 28 - FALTAN DOUS DÍAS
Atopárono!
Levaron un labrador moi débil a un refuxio.
As análises mostran que ten a doenza de Addison.
Moi ben, aló imos!
Estás ben?
Estou!
Só quero o meu can.
Estamos a piques.
Vimos a Gonker nas noticias.
Cando o veterinario falou da Addison, alegrámonos de poder chamarvos.
Non é el.
Non o entendo, é chuspido ao can do cartel.
É un chisco máis pequeno e ten a pelaxe máis rubia.
Grazas.
Ai, Fielding.
Síntocho, Gonker.
Non…
Que pasa? Cómpre seguir buscando.
- Saúda a túa nai. - Que mirrado!
Non podemos deixalo, vai morrer.
- É probable que xa se fose. - Non digas iso.
- Atopei o teu bocadillo, non comes. - Tanto me ten.
Temos a máis de cen persoas buscando a Gonker
e aínda así non aparece.
Nin dormes nin comes e estás a pagar o estrés.
Hai que seguir buscando.
Acabouse, corazón.
Foi o mellor amigo que tiven.
Xa o sei.
Sei exactamente o que sentes.
- Ola. - Xa me contaron mamá e papá.
Como o levas?
Non o levo.
Fixeches todo o que puideches.
Iso sería se seguise aí fóra.
Estás enfermo.
Por moito que doia, tes que dar un paso atrás.
Isto non é culpa de Gonker.
Levo meses enfermo.
Algo non vai ben, Peyton.
Cada vez que como é…
unha dor insoportable.
Tuso sangue.
Só podo tomar auga.
Ao primeiro, pensei que era dor de estómago, mais…
hai unhas semanas que foi a peor.
Peyton…
igual estou morrendo.
Por que non dixeches nada?
Tiña que seguir buscando.
Non, escóitame ben.
Ou falas ti con mamá e papá ou falo en con eles.
Mamá, papá.
Teño que vos contar algo.
- Deixa unha mensaxe. - Vai todo ben?
- Escoitámolo logo. - Son Matt Kessler.
Case seguro que o seu can está aquí,
no Evergreen Lodge, en Nellysford e…
- Ola, son Ginny Marshall. - Ai, ola!
Verá, hai un can que leva un día remexendo no noso lixo,
e non conseguimos que entre para mirarlle as placas.
Está asustado, pero é chuspido ao can do cartel.
Non terá un vídeo del?
Pregúntollo porque varias persoas dixeron que viran a Gonker
e despois non era.
Tentei gravalo facendo os seus truquiños…
Desculpe, que trucos exactamente?
Algo ben curioso.
Atopou unha caixa de donuts
e o moi condenado deulles a volta no aire co nariz.
EVERGREEN LODGE, VIRXINIA OCCIDENTAL
Non sei.
Cres que podía chegar até aquí no seu estado?
Percorrer 180 km?
Non é un can calquera.
- John. - Si.
- Fielding. - Ola.
Grazas por chamar.
Si, grazas. Entón, viuno por aquí?
Si, polos contedores do lixo.
Anda por onda as árbores e achégase cando tiran comida.
Gonker!
Cando o viu por última vez?
Hai tres horas. Chamei xusto despois.
A tapa do contedor pechou de golpe e saíu escopeteado para o monte.
Esperemos que non o espantase.
Gonker!
Se andase por aquí, oiríame.
Ímolo atopar.
Por que non deixas de repetilo?
Porque o creo.
Gonker.
Gonker!
Señora,
o seu can volveu.
Abur, Oji.
Ola, Gonker!
Fielding!
Non respira ben, pulso débil.
- Que tomou? Heroína? Oxicodona? - Non, nada de drogas, non come.
Non poden pasar.
Soro, análise completo e electrocardiograma.
- Entendido. - Si.
É un dos peores casos que teño visto.
Extirpámoslle gran parte do intestino groso.
Puido morrer.
- De colite ulcerosa? - Se non se trata, si.
Pero agora está ben.
Polo que vimos, debeu pasar semanas de dor intensa e fatiga.
Por que tardou tanto en buscar atención médica?
Vai parecer unha tolada…
Perdeu o can, quería buscalo.
Xa, a ver…
Hansel e Gretel no seu aniversario, podo entendelo.
- Podemos velo? - Nun par de horas.
Quédanlle moitos aniversarios co seu can.
Moitas grazas, de verdade.
Se Hansel e Gretel se perden,
avísenos.
Iso farei, grazas.
A vostede.
Mi madriña!
Aquí esta rillando no seu coxín preferido.
E aquí co seu pau preferido.
Escolle sempre o mesmo.
E o veterinario quedou pampo co forte que está.
Excepto por algunhas feridas nas patas, non ten problema.
Parece triste.
Porque non sabe onde está o seu amiguiño.
Vaites, a familia de detectives de mascotas.
- Ola, doutor. - Como imos?
Quero marchar.
Gonker parece triste sen min.
Pois se non descansas, vai seguir a te estrañar.
A enfermeira di que rebuliches a noite toda.
O corpo sanda cando dorme.
É que sen o can non dá durmido.
Pois tes que te esforzar.
O corpo necesítao con urxencia, si?
- De acordo. - Xenial.
Tes que te relaxar.
A Yuri dábaselle mellor ca a ti.
Mete a cabeza dentro da chaqueta.
Dentro da chaqueta.
- Ímoscha facer boa. - Xa sei.
- Veña. - Veña.
Que facedes aquí?
Témosche un somnífero.
Gonker?
- Ai, mimá. - Moi ben.
Ei! Ola, pequecho!
Pequecho!
Ola.
Que canso me estás, xa…
Queres durmir?
Que boíño.
GONKER NON SE VOLVEU SEPARAR DOS MARSHALL
FIELDING AGORA VIVE EN CHILE…
ONDE FAI RUTAS EN CAIAC
Subtítulos: Jeiry Castellano