Tu jest duża luka.
To jedyna droga, idźmy dalej.
W porządku?
Nie zawsze musi być łatwo.
- Raz... - Ostrożnie.
Dwa. Trzy.
Nic ci nie jest?
- Cholera. - Jest dobrze!
Prawda?
- Nie. - Bywało gorzej i radziłaś sobie.
Pamiętasz skok na bungee? Albo Snake Dike?
Konkurs karaoke?
No i wyszłaś za takiego durnia jak ja.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Moja laska.
Fuj!
Nie przy ludziach!
Oto Ethan Hunt.
Uważaj, tam jest luźny kamień.
Martwcie się o siebie.
Poradzę sobie.
Spróbujcie nadążać.
Coś wolno ci idzie.
Popisujesz się!
- Trzymaj się, schodzę. - Nic ci nie jest?
Wytrzymaj, idę.
Nie dosięgnę.
Potrzebuję więcej liny, możesz się odpiąć?
Jesteś zabezpieczona?
Tak.
Odepnij się. Spróbuję dosięgnąć skały.
Powinienem dać radę.
Gotowy?
- Dosięgniesz? - Chwila.
Chyba dam radę.
Już prawie jestem.
NIE PATRZ W DÓŁ
51 TYGODNI PÓŹNIEJ
Cześć, tu Becky i Dan, zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Próbowałem pocieszać cię na wszystkie sposoby.
Ale nie pomogę ci, jeśli nie odbierzesz.
Martwię się o ciebie.
Kiedy już przestaniesz się złościć,
będę czekał.
SKREMOWANE SZCZĄTKI
Cześć, co tam?
To tylko poczta głosowa Dana.
Zostaw wiadomość po sygnale. Odezwę się później.
Tęsknię.
Tato, śledzisz mnie?
Nic innego mi nie zostało, skoro nie odbierasz.
- Zrozum aluzję. - To się robi śmieszne.
Co proszę?
Powiedziałeś, żebym się tak nie przejmowała,
bo był dupkiem.
Powiedziałem, że nie zasługiwał na to, żeby go idealizować.
Że nie był męczennikiem, którego z niego robisz.
Tak mnie pocieszasz?
Chcę, żebyś ruszyła dalej.
Ale ja nie chcę! Tęsknię za nim.
Za tym, jak na mnie patrzył.
Za tym, jak się przy nim czułam.
- Przestań. - Co mam przestać?
- Co ty robisz? - Spadam stąd.
- Nie będziesz prowadzić. - Spierdalaj!
Nie będziesz tak do mnie mówić!
Nie tak cię z matką wychowaliśmy.
Picie i odsuwanie ludzi, którym na tobie zależy,
nie pomoże.
Rozumiem, wydarzyła się tragedia.
Ale musisz zająć się swoim życiem.
Świat cię potrzebuje.
Ja cię potrzebuję.
Odwiozę cię.
Wolę się przejść.
Mam pytanie.
Gdybyś to ty wtedy spadła,
Dan też by tutaj stał?
Zapijałby jak ty smutki czy tam żałobę?
Nie byłoby tak.
Dobrze o tym wiesz.
Musisz chociaż spróbować.
Wiesz, czego potrzebuję?
Żebyś dał mi spokój.
Cholera.
Podany numer został wyłączony.
Nie!
Cześć!
Wyglądasz...
- Strasznie. - Właśnie.
Okropnie.
Chodź do mnie.
Dlaczego wróciłaś?
Żeby wreszcie odpocząć?
Odpocznę w grobie.
Mam coś do zrobienia i potrzebuję wspólniczki.
Twój tata do mnie zadzwonił.
Nie wiedział, do kogo się zwrócić.
- Powiedział, że jest z tobą kiepsko. - Nie miał prawa.
Martwi się.
Niedługo minie rok. Nie chce, żebyś była sama.
Gorsze od kurzących się prochów Dana
jest to, że tu z nimi siedzisz.
Mam dla ciebie zajęcie.
Nie spodoba ci się,
ale postaraj się zachować otwarty umysł.
Wieża telewizyjna B67.
To tylko 6 godzin drogi.
Zamierzam wspiąć się na nią w ten weekend.
Chciałabym, żebyś zrobiła to ze mną.
To będzie przygoda.
Jak za dawnych czasów.
Mogłabyś rozrzucić prochy Dana na szczycie.
- Nie wspinałam się od... - Wiem.
Staw temu czoła albo zawsze będziesz się bać.
Jak mawiał Dan?
„Nie umieraj, jeśli chcesz żyć”?
„Żyj, jeśli umierasz”?
- Chyba coś pomieszałam. - Przepraszam, Hunter.
Nie mogę.
Nie dam rady. Przykro mi.
Dasz radę.
- Nie mogę. - To nic.
Spokojnie.
Dzień dobry, księżniczko.
Co się dzieje?
„Jeśli boisz się umierać, nie bój się żyć”.
Tak mawiał Dan.
Zróbmy to.
Wespnijmy się na tę głupią wieżę.
Nawet nie wiesz, jak się cieszę!
Nigdy nie widziałam tego filmiku.
Wyglądałam zajebiście.
Wymiatasz.
Takiej Becky nam potrzeba.
Promieniejesz tu.
- Z kim jest to zdjęcie? - Wyszłam z nim kiedyś na randkę.
- Kto to jest? - Nikt. Oddaj.
Hunter ma chłopaka.
To nikt ważny.
„Nikt ważny” wie, jak się z tobą obchodzić.
TATA
Co słychać? Tu Danger D, wróciłam do Stanów!
Hasztag „kozak”.
Przyznaję, przed kamerą zachowuję się jak kretynka.
Ale warto. Płacą mi za to.
Wystarcza mi na podróże. Znasz mnie.
Potrzebuję adrenaliny, żeby przeżyć.
Idealna fucha.
Skoro masz być youtuberką, bądź sobą. Jesteś świetna.
- Wszyscy będą to klikać. - Nie.
Klikalne będzie to, co tu zrobimy.
Przepraszam.
- Mogę tu podładować telefon? - Prąd kosztuje.
Wie pani, gdzie jest wieża B67?
Nie ma jej na mapie.
Nie potrzebujecie mapy.
Widzicie tamto światło?
To wieża.
Niesamowicie wysoko.
Mówiłaś, że jest nieczynna.
Musi być widzialna dla samolotów.
Wiesz, że to kiedyś była najwyższa konstrukcja w kraju?
Teraz to relikt.
- Co? - Daj ładowarkę.
Co robisz?
Świetna sztuczka.
Podłączę wtyczkę w miejsce żarówki.
I...
Nieźle, jak na głupią youtuberkę, co?
Cześć, kochanie.
Dobrze spałaś?
Kocham cię.
Nie odpowiesz?
Odpowiadam.
Jeden.
Cztery.
Trzy.
Kocham cię.
Chodź, słońce wstało!
Co tam, El Capitan?
Ty mi powiedz, modelko z Playboya.
Cycki dla klikalności.
Nagrywasz na żywo?
Nagrywamy teraz, ale wrzucę to później.
Mnie nie nagrywaj.
Cześć, z tej strony Danger D.
Chcę wam kogoś przedstawić.
Przywitaj się, Becky C.
Cześć.
Mamy dziś dla was
coś totalnie pokręconego.
Wieża telewizyjna B67.
Ma ponad 600 metrów wysokości,
a wasze dziewczyny wespną się na sam szczyt.
Spokojnie, Becky C, ze mną nic ci...
Jasny gwint!
Zostało jeszcze osiem żyć!
WSTĘP WZBRONIONY RYZYKO ŚMIERCI
Dalej na nogach.
- Jak daleko? - Nie wiem.
Półtora kilometra.
Może więcej.
Jest cholernie gorąco.
Ochłodzisz się nad ziemią.
Wystarczy nam wody?
Woda – jest. Uprząż – jest.
Wypasiony dron – jest.
Selfie stick. Wszystko, co potrzebne.
- Jedzenie? - Wrócimy na obiad.
Jezu.
Cholera, są ogromne.
Wciąż żyje.
Złaźcie z niego!
Biedactwo.
Dupki.
Przetrwają tylko najsilniejsi.
Też byś to zrobiła, gdybyś umierała z głodu.
„Lekko zgłodniałam”.
No co? To zabawne.
Mam 300 lajków.
350.
Ciekawe, ilu twoich followersów jest seryjnymi zabójcami.
Z bliska wygląda na o wiele wyższą.
Jest niesamowita.
Okropna.
Jesteśmy u podnóża przyprawiającej o mdłości
czwartej najwyższej konstrukcji w kraju.
Zaczynamy wspinaczkę
od drabiny o wysokości 550 metrów,
wewnątrz stalowej klatki.
Następnie 60 metrów po przerażającej
zewnętrznej drabinie na maszcie.
Będziemy zdane na siły żywiołów.
Na samej górze mamy krawędź nad otchłanią.
Szczyt świata.
- Przepraszam, ale nie dam rady. - Oczywiście, że dasz.
Nie, naprawdę.
Jestem przerażona i się trzęsę.
Jestem tu.
Weź głęboki wdech.
Po śmierci Dana bałam się własnego cienia.
Ale zwalczyłam to.
Pokonałam strach i przejęłam kontrolę.
Nie pozwól, żeby nad tobą zapanował.
Staw mu czoła i skop jego tyłek.
Jeśli go pokonasz, dasz radę ze wszystkim.
A ja jestem przy tobie cały czas.
Jesteś silniejsza niż myślisz.
Ogarnij się i zróbmy to.
Właśnie takie rzeczy powinnaś wrzucać na Insta.
Chodźmy.
Ale ekstra!
Jasny gwint.
Tylko popatrz.
Jesteś okropna, Hunter.
- W co ty nas pakujesz? - Nie martw się.
Mamy między sobą 15 metrów liny.
Będziemy przypięte.
Noga za nogą. Powiedz, gdy będziesz chciała odpocząć.
Widzisz? Nic trudnego.
Jasne.
Świetnie ci idzie.
W porządku?
Nie.
Dobrze ci idzie, chodź.
- Hunter. - Tak?
Możemy odpocząć? Muszę się napić.
Pewnie.
Jesteśmy w połowie drogi.
Idealne miejsce.
Wiesz co?
Co?
Wspięłyśmy się na wysokość trzystu metrów.
Czyli na wysokość wieży Eiffla.
Nie mów takich rzeczy.
Zobacz.
Widać motel i knajpę.
Wygląda jak zabawkowe miasteczko.
Miejmy to za sobą.
Nadążaj.
Tak trzymaj, Becky.
Naprawdę świetnie ci idzie.
Koniec wewnętrznej drabiny.
Krok po kroku.
60 metrów po zewnętrznej stronie.
Kiedy tam wyjdziemy, będzie gorzej,
ale nie panikuj.
Chodź, jest ekstra.
To tylko 60 metrów.
Nie dam rady.
Dasz.
Po prostu nie patrz w dół.
Świetnie ci idzie, dasz radę.
Wymiatasz!
W porządku?
Pamiętaj, patrz tylko w górę.
Co my wyprawiamy?
Nie myśl za dużo.
Jak?
Skup się na czymś innym.
Zaśpiewaj piosenkę z przedszkola czy coś.
Kółko graniaste, czterokanciaste.
Kółko nam się połamało.
Cztery grosze kosztowało.
A my wszyscy bęc.
Kiepski wybór.
Nie jest tak źle, jak się wydaje.
Walić to. Wracajmy na dół.
Jeśli pozwolę ci zejść, strach wygra.
Nie pozwolę na to.
Jest dobrze.
Asekuruję cię.
Dzięki.
Zmierzamy do szczytu.
Nie znoszę cię.
Czy ta drabina się poluzowała?
- Przestań, kretynko! - Wybacz.
Co to było?
Chodź, prawie jesteśmy.
Niewiarygodne. Chodź.
Zaufaj mi.
Wyszłam.
Udało się!
Wiedziałam, że dasz radę.
Zaczynamy.
Na szczycie świata!
Chcesz spróbować?
Przestań.
Zrób dobre ujęcia.
- Po coś założyłam ten stanik. - Nie.
Lataj wkoło.
Nie spiesz się!
Boże.
Jak wyszłam?
Jak wariatka!
Świruska.
Sprowadźmy go.
Ale ekstra.
Teraz twoja kolej, Bex.
Że co? Nie!
Chcesz skopać strachowi tyłek?
Mowy nie ma.
Dawna Becky by to zrobiła.
Tak tylko mówię.
Będę cię trzymać za rękę.
Cholera.
Dajesz!
Dasz radę.
Trzymam cię.
Zaufaj mi.
- Trzymam cię. - Boże!
Ostrożnie.
Spokojnie.
Trzymam cię.
Otwórz oczy.
Jeszcze jedno.
- Zrobiłam to! - Tak!
Dałaś radę, głupia.
Zobacz. Są świetne.
Następnym razem, gdy będziesz się bać,
popatrz na te zdjęcia
i pamiętaj, że nie ma powodu do strachu.
Dziękuję.
Jestem z ciebie dumna.
Dan też by był.
Już czas.
Ty i ja, jesteśmy jednością.
Kiedy potrzebowałam śmiechu,
opowiadałeś mi swoje beznadziejne żarty.
A kiedy potrzebowałam się wypłakać, oferowałeś mi swoje ramię.
Odszedłeś.
Odczuwam twój brak.
Bardzo za tobą tęsknię.
Kocham cię.
Żegnaj.
Przepraszam.
Nie spodziewałam się, że mnie to tak poruszy.
Długo się od tego odcinałam.
Nie czułam, że to prawda.
Chodź.
Wracamy na Ziemię.
Nie wiem, jak ty, ale ja muszę do toalety.
Czas do domu.
Uprząż.
Myśl o zimnym piwku, które na nas czeka.
Przestań.
Trzymam cię. Powoli.
Usiądę tu.
O Boże! O kurwa!
- Nie puszczaj! - Trzymam cię!
Błagam, tylko mnie nie puść!
Trzymam cię, Bex.
Widzę drabinę.
Mam cię.
Prawie umarłam.
- To się naprawdę stało? - Chryste.
Szkoda, że tego nie nagrałyśmy.
Zejdźmy na dół, zanim się posikam.
Głęboki wdech.
Nie ma drabiny.
Jak stąd zejdziemy?
- Powiedz, że jest jakiś sposób. - Nie ma na czym się wesprzeć.
Musi coś być.
Nie mam zasięgu.
Ja też.
Na pewno w którymś miejscu jest.
Nie ma zasięgu, bo jesteśmy za wysoko.
Panika nam nie pomoże, weź głęboki wdech.
Utknęłyśmy na platformie wielkości pizzy na pustkowiu.
Nie możesz panikować.
To nam nie pomoże.
Spokojnie.
- Na pewno możemy... - Hunter, patrz.
Lornetka, świetnie.
Mamy racę.
Bardzo dobrze.
Tam jest nasz plecak.
Jest w nim woda.
- Umrzemy z pragnienia. - Nie.
Jeśli utkniesz gdzieś bez wody, to umierasz.
Niemożliwe, żeby nikt nie słyszał tego hałasu.
Jestem pewna, że wielu ludzi właśnie dzwoni go zgłosić.
Naprawdę tak myślisz?
Tak. Kawaleria jest w drodze.
Musimy tylko zaczekać.
Do jasnej...
- Co? - Twoja noga.
Nawet tego nie zauważyłam.
Zaciśniemy ranę.
- Cholernie boli. - Wiem, przepraszam.
Uprzedziłabyś.
- Policzysz do trzech? - Raz, dwa, przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Wiem. Dobrze się czujesz?
Tak, wytrzymam. Po prostu...
Naprawdę muszę siku.
- Śmiało. - Nie, wytrzymam.
Ułożę się wygodnie.
Odsuniesz się? Pryskasz.
- Ostrożnie. - Staram się.
Nie patrz na mnie.
Co za ulga.
Całe szczęście, że to nie dwójka.
Musimy się wygodnie ułożyć.
Chyba trochę tu posiedzimy.
Naprawdę myślisz, że ktoś nam pomoże?
Na milion procent.
Cześć, Danger D, co jest grane?
Już ci mówię, Becky C.
Utknęłyśmy na szczycie 600-metrowej wieży.
Nakręciłam najlepsze ujęcia w życiu.
- I nie mam jak ich udostępnić. - To cię martwi?
Jak na ironię.
I tak będziesz sławna, jeśli spadniesz.
Dziewczyna, która umarła robiąc selfie. To dopiero ironiczne.
Chcę zostać zapamiętana za to, jak żyłam, a nie jak umarłam.
Hasztag „życie nad śmierć”.
Hasztag „Becky to kretynka”.
Hasztag „Hunter podobno nagrywa dla pieniędzy,
ale tak naprawdę uważam, że to atencjuszka”.
- Nie jest tak. - Więc jak?
Pokaż nam, kim jesteś, Shilo Hunter.
Powiedz, dlaczego nagrywasz vlogi.
Po pierwsze, jesteś okropna.
Po drugie...
To zabrzmi głupio,
ale nagrywam przez Dana.
Przez to, co się stało,
zdałam sobie sprawę, że życie jest ulotne.
Chcę przekazać wiadomość. Że życie jest krótkie.
Za krótkie, więc...
trzeba wykorzystać każdą chwilę.
Musimy czuć, że żyjemy.
To było niesamowite.
Mówiłam, że powinnaś być sobą.
Wyszło świetnie.
Mam zabić Danger D?
Pomogę ci zakopać zwłoki.
Cholera.
- Tam jest jakiś stary kamper. - Daj.
Tuż za bramą.
Wygląda na porzucony.
Minęło pięć godzin. Pomoc powinna dawno dotrzeć.
Nie mamy tu zasięgu,
ale niżej na pewno miałyśmy. Kiedy dostawałam polubienia.
Cholera.
Nie wiemy, gdzie straciłyśmy zasięg.
Może dopiero tutaj, przez zakłócenia od anteny.
Coś w tym musi być.
Mamy 15 metrów liny.
Możemy spróbować złapać zasięg.
Potrzebuję to czymś zabezpieczyć.
- Gumka do włosów. - Świetnie.
Da się napisać do służb ratowniczych?
Raczej nie, ale mam 60 tysięcy obserwujących.
„Pomóżcie, utknęłyśmy na wieży B67.
Wezwijcie pomoc”.
Gotowe do wysłania. Usłyszymy, gdy się udostępni.
Spróbuję niżej.
Ostrożnie.
Wiem.
Koniec liny. Niczego nie słyszałam.
Ja też. Nie udostępniło się.
Może dam radę niżej.
- Jak? - Mam pomysł.
- Uważaj. - Jest stabilna.
- W porządku? - Tak.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Nic nie słyszę. - Wracaj na górę.
Udało się?
Nie.
- Co teraz zrobimy? - Nie wiem.
Czekaj.
Jesteśmy pewne, że na dole jest zasięg.
- Może zrzućmy telefon? - A jeśli się rozbije?
Nie, jeśli go zabezpieczymy.
Jak w wyzwaniu z jajkiem.
Musimy go do czegoś włożyć.
Przyspawane.
- Moje buty się nie nadają. Twój but? - Tak.
Potrzebujemy wypełnienia. Może twoja skarpetka?
Tak.
Potrzebujemy czegoś jeszcze.
Twój stanik.
Jest solidny.
I tak chciałam go zdjąć.
Podziękowania dla Victoria's Secret.
- Mam nadzieję, że wytrzyma. - Wepchnij go.
Leci.
- Udało się? - Nie wiem.
Widzisz coś?
Nie, nic.
Nie martw się.
Przyjadą.
Tam ktoś jest!
- Co? - Tak!
I pies!
- Pomocy! - Na górze!
Przecież wysłałem ci czek.
Parker!
Chodź.
Nie!
Kurwa!
Odchodzą.
Zobaczył!
Na górze!
Nie! Odwróć się!
Pomocy!
Czekaj! Nie marnuj racy. Nie patrzy tu.
- To może być jedyna szansa. - Nie patrzy.
Zaraz.
Ktoś jest przy kamperze.
Chyba rozpala grilla.
Wystrzelimy racę za godzinę, kiedy zajdzie słońce.
Mamy tylko jeden strzał.
- Cholera. - Co?
Robią żeberka.
- O nie! - I mają zimne piwo.
Przestań.
Na pewno są parą.
Weekendowy wypad.
Zazdroszczę im.
Kończą.
- Strzelaj. - Jest wystarczająco ciemno?
- Cholera. - Co jest?
- Dlaczego się nie zapala? - Może jest zabezpieczona.
- Wchodzą, musisz wystrzelić. - Staram się!
Udało się.
Randy, chodź zobacz.
Daj swój telefon.
Tutaj!
Jasna cholera. Patrz.
- Tutaj! - Patrzą na nas.
- Co? - Widzą nas!
Daj zobaczyć!
Jadą tu.
Znaleźli nasz samochód.
Mają łom. Pewnie będą otwierać bramę.
- Zaraz, co do... - Co się dzieje?
Zatrzymali się.
- Co? - Przestańcie gadać, otwórzcie bramę!
Nie! Kradną mój samochód.
- Sukinsyny! - Nie!
Dupki!
Muszę to zobaczyć.
Boże. Nie!
Nowa zasada.
Jeśli któraś z nas spadnie,
bierze ze sobą telefon.
I w czasie spadania dzwoni po pomoc.
I doda ten filmik.
Żartuję.
Mogłabym jeść aspirynę jak cukierki.
Zaczyna śmierdzieć.
Przydałoby się to przemyć.
Przepraszam.
Niech będzie zawinięta.
Coś nie tak?
Dan nigdy nie powiedział „kocham cię”.
143.
- Becky, ja... - Jak długo?
Cztery miesiące.
To był wielki błąd.
Tak bardzo cię przepraszam.
Za spanie z moim mężem czy za to, że się dowiedziałam?
Za zakochanie się w nim.
Kto to zaczął?
- Byliśmy pijani. - Kto?
On.
Ale to był błąd.
Nie.
Błędem jest pocałunek albo jedna noc.
A ty go kochałaś.
To wymknęło się spod kontroli.
Zakochałam się, choć nie chciałam.
Słuchał mnie.
Był inny niż faceci, z którymi byłam.
Nigdy wcześniej się tak nie czułam.
Kiedy poprosiłaś, żebym została twoją świadkową,
zrozumiałam, jakie to było pokręcone.
Kochałam go.
Ale ciebie kocham bardziej, więc to zakończyłam.
Tak trudno było widzieć was razem.
Po śmierci Dana...
nie miałam siły, żeby cię wspierać.
Być dla ciebie silną.
Więc uciekłam.
Nienawidzisz mnie i nie winię cię za to.
W dodatku utknęłyśmy na tej przeklętej wieży
na kompletnym odludziu.
I to wszystko przeze mnie.
Tak bardzo cię przepraszam.
Co to?
Ustawiłam go, gdy zrzuciłyśmy wczoraj telefon.
Minęła doba.
Czas zaakceptować fakt, że twoi obserwujący mają cię gdzieś.
Albo że telefon się roztrzaskał.
Mamy jeszcze twój telefon.
Ale nie mamy jak go zamortyzować.
A jeśli to zawiedzie, nie zostanie nam nic.
Kiedy umrzemy z pragnienia?
Nie wierzę, że nasz plecak jest tak blisko.
Razem z dronem.
Mogłybyśmy go użyć,
wysłać nim wiadomość do motelu.
Może go dosięgnę.
Mówiłaś, że nie ma jak się wesprzeć.
Wydaje mi się, że lina z telefonem dosięgała plecaka.
- Na pewno? - Tak.
Myślę, że mi się uda.
- To nie jest dobry pomysł. - Nie mamy wyboru.
Słabniemy z każdą godziną.
Poza tym
może będę miała szczęście i spadnę.
Uważaj na siebie.
Przepraszam.
Kocham cię.
- Jesteś cała? - Tak.
W porządku.
Ostrożnie.
Niech to.
Nie dosięgam.
Wróć i przywiążemy ją niżej.
- Chyba dam radę opuścić się niżej. - Co?
Co ty wyprawiasz?
- Rozhuśtam się. - Nie!
Wracaj tu!
Nic ci nie jest?
Nie.
Dasz radę zejść?
Nie. Cała drabina odpadła.
Woda.
Jak wrócisz na linę?
Dosięgniesz jej?
Humpty Dumpty usiadł na murku.
Boże.
Humpty Dumpty z murku spadł.
- W porządku? - Tak.
Mam pomysł.
Spróbuję go przypiąć.
A później mnie wciągniemy.
To akcja w stylu MacGyvera.
Błagam.
Udało ci się!
Skoczę na plecak.
Musisz mnie wciągnąć.
Jestem gotowa.
Dasz radę.
W porządku?
Nic mi nie jest.
Zróbmy to szybko.
Będziemy współpracować.
Ja się wspinam, ty mnie wciągasz.
Teraz.
Prawie dosięgam drabiny.
Już prawie.
Wylądowałam na plecaku.
Nic ci się nie stało?
Mam poranione dłonie.
Chyba nie dam rady się wspinać.
Wciągniesz mnie, dobrze?
Tak.
Dam radę.
Myślałam, że umarłaś.
Nigdzie się nie wybieram.
To było straszne.
- Musimy ją oszczędzać. - Racja.
Mamy jakieś jedzenie?
Tylko twój balsam do ust.
Chyba nie jest jadalny.
Ściemnia się. Spróbujmy z dronem.
Musimy napisać wiadomość.
Rachunek z knajpy.
- Masz długopis? - Tu jest eyliner.
Jednak dobrze, że wzięłam kosmetyki.
„Pomocy.
Jesteśmy na wieży B67.
Zadzwońcie pod 112”.
Świetnie.
Spójrz tam.
To droga, na której prawie miałyśmy wypadek.
Prowadzi do motelu.
Zróbmy to, póki jest jasno.
Prowadź go wzdłuż drogi.
Prawie minęłyśmy bramę.
- O nie. - Co?
Bateria się kończy.
Naciśnij „powrót”. Odleciał za daleko?
- Nie doleci? - Nie ma szans!
- Na pewno? - Nie minął nawet bramy.
- Spada. - Wciśnij „powrót”!
- Wraca. - Leć wysoko.
Sprowadź go do nas. Wyżej.
- Jeszcze wyżej. - Staram się.
SŁABA BATERIA
Złap go, gdy się zbliży.
Nieźle.
Dobra robota.
Mamy ładowarkę, ale nie ma jej gdzie podpiąć.
Może go wyłączmy i będzie miał więcej energii?
To nie wystarczy.
Co zrobimy?
Nie będziemy panikować.
Zachowamy spokój.
Coś wymyślimy.
Musi być jakiś sposób.
Umrzemy?
Nie, wszystko będzie dobrze.
Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś, Hunter?
Już dobrze.
Miałaś zły sen.
Jesteś bezpieczna.
600 metrów nad ziemią. Na odludziu.
Mam pomysł.
Wiem, jak naładować drona.
Twoja durna sztuczka.
Jesteś genialna.
Jest wystarczająco jasno. Zaczynamy.
To standardowa żarówka, będzie gorąca.
To jakieś 10 metrów, ale będzie się wydawać więcej.
- Jak noga? - Dobrze.
Kiepsko pachnie, ale już nie boli.
Dasz radę.
Tak trzymaj.
Uda ci się.
Jest dobrze.
Nie dam rady.
Poradzisz sobie.
To jak taniec na rurze.
„Cherry Pie”.
Zrobiłaś to, moja cherry pie.
Pamiętaj, że jest gorąca.
Ostrożnie.
Przypomnij sobie, co zrobiłam.
Podłączysz wtyczkę w miejsce żarówki.
Za krótka.
Nie dosięga.
Potrzebujesz czegoś metalowego, żeby przewodziło prąd.
Jak śruba. Coś, co się tam zmieści.
- Niczego tu nie ma. - Jezu.
Działa!
Jesteś bohaterką!
Musi się naładować do pełna.
Są tu tylko cztery światełka.
Muszą się świecić wszystkie.
Wtedy mamy szansę.
Wytrzymasz?
Tak.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Wytrzymaj.
Połowa za nami.
Jest dobrze, poradzisz sobie.
Trzy światełka.
Jeszcze trochę!
Zostaw mnie!
Udało się!
Jestem z ciebie dumna.
Dlaczego nie złapałaś plecaka?
Nic ci nie jest?
Musimy wysłać drona, gdy w motelu będzie najwięcej ludzi.
O 10:00 są wymeldowania.
To tylko parę godzin.
Miał rację co do Dana. Chciał mi tylko pomóc.
A ja byłam dla niego wredna.
Gdybym mogła do kogoś napisać, to do niego.
Powiedziałabym,
że przepraszam.
Kocham go.
Odlatuję.
Zostań ze mną.
Spróbuj zająć czymś myśli.
Opowiedz mi coś.
Co robiliście razem z tatą?
Oglądaliśmy wrestling.
WWE.
Zapomniałam, że to lubiliście.
Nasza wspólna pasja.
Zawsze mówił,
że zostanę mistrzynią świata, bo mam duszę wojownika.
Czułam, że byliśmy blisko, gdy oglądaliśmy walki.
Wymień ulubionych zawodników.
Stone Cold Steve Austin.
The Rock.
Jaki był pseudonim Cactusa Jacka?
Mankind.
Mówiłaś, że tego nie oglądasz.
Bo nie oglądam.
Mów dalej, musisz być przytomna.
Batista.
Pora wymeldowań.
Zaczynamy.
Leć prosto, wzdłuż drogi.
Z tego punktu już nie wróci.
Jak bateria? Powinnam wracać?
Nie. Leć dalej.
Podążaj za drogą.
Uda się.
Pieprzyć twoją ciężarówkę, podnieś drona!
Nie!
Wracaj!
To burza?
Stąd wygląda pięknie.
Nie przetrwam kolejnej nocy.
Nie mów tak.
- Chcę spać. - Nie możesz.
Sępy czują twoją nogę.
Czekają, aż się poddasz, żeby zaatakować.
Przetrwają tylko najsilniejsi.
Potrzebujesz energii.
Musisz coś zjeść.
Co?
Jesteśmy 600 metrów nad ziemią.
Nie ma tu nic do jedzenia.
Zawsze się coś znajdzie.
To nie ma sensu.
Wyślijmy jeszcze jedną wiadomość.
Lepiej zabezpieczymy telefon.
- Czym? - Daj mi swojego buta.
- Nie mogę. - Dlaczego?
- Bo go tu nie ma. - Co?
Jest na dole.
Masz go na nodze.
Tak.
Ale ja jestem...
na dole, pamiętasz?
Spadłam.
Nie mogę oddać ci buta,
bo nigdy nie złapałam plecaka.
Wykrwawiłam się.
Chyba nie sądziłaś, że dasz radę mnie wciągnąć?
Wciągnęłaś plecak.
Chyba za bardzo się bałaś,
żeby zaakceptować, że zostałaś tu
zupełnie sama.
Cześć, tato.
Chciałam dać ci znać,
że znalazłam motywację do walki.
Zostaw wiadomość.
Chcę żyć.
Chcę wrócić do domu.
Ale nie przetrwam.
Miałeś rację.
Przepraszam cię.
ZADZWOŃ, GDY BĘDZIESZ GOTOWA. WESPRĘ CIĘ.
Kiedy to zobaczysz,
mnie już nie będzie.
Kocham cię.
Potrzebujesz energii.
Musisz coś zjeść.
Przetrwają tylko najsilniejsi.
Lepiej zabezpieczymy telefon.
Daj mi swojego buta.
Kocham cię.
POMOCY, UTKNĘŁAM NA WIEŻY B67. KOCHAM CIĘ, TATO.
Przepraszam.
Ale muszę mieć pewność, że się uda.
Boże.
Nie!
Tato?
Myślałem, że to ty.
Kocham cię. Przepraszam.
Już dobrze.
Chcę, żeby było ci lepiej.
Jest dobrze. Dam radę.
Jedźmy do domu.
Życie jest ulotne.
Jest krótkie, za krótkie.
Więc trzeba wykorzystać każdą chwilę.
Zrobić coś, dzięki czemu poczujemy, że żyjemy.
Przez to, co się stało,
ta wiadomość dotrze wszędzie.
W każdy zakątek.
Tłumaczenie - Miko Korekta - Altair87
facebook.pl/GrupaHatak
facebook.pl/AzjaFilm