Por fin atopeite.
Marie!
Non tes para onde fuxir.
Sei que estás aí, Marie.
Non hai escapatoria.
Estou débil e son lento, pero teño unha gran necesidade.
Vou por ti, Marie.
Seguro que bloqueaches a entrada.
Moi lista.
Pero isto ten que acabar.
Teño unha arma, Marie.
E tamén unha granada de man.
Non fará falta
gastar máis enerxía
nin usar o explosivo,
se me contestas unha simple pregunta.
Os americanos están nas murallas da cidade.
Non hai tempo para xogos.
O único que tes que facer é dicirme onde está o Mar de Chamas.
Etienne, teño medo.
Preciso que veñas á casa.
Por favor, ven á casa.
Profesor.
Está ben?
Non.
Non, o profesor non está ben.
Este é bo sitio para isto.
Para que?
A última lección que aprenderás do profesor.
Cando a túa alma marcha da Terra,
sábelo.
Ves pasar toda a túa vida nun instante.
CATRO MESES ANTES
Aquí Londres, chamando a xente de Francia.
Para enviar unha mensaxe moi persoal.
Os longos choros dos violíns de outono.
Repito.
Os longos choros dos violíns de outono.
Grazas.
Antes de comer, tes que tomar a pastilla.
Xa tomei a pastilla, querida. Xa me oíches.
Non, eu oínte coller o bote de pastillas e batelo,
pero non tomaches a pastilla.
Xa sei que son moi pesada.
Non, o que es é incrible.
Pero estas pastillas, xúrocho, son para cabalos.
Se non as tomas, o médico dixo que o corazón fraquearía.
Quen me ía facer despois esta marabillosa sopa?
Así. Agora podes comer.
Paréceche, Madame Manec, que no ceo
veremos a Deus de fronte?
Quizais.
E se es cego?
Supoño
que, se Deus quere que vexamos algo,
verémolo.
Etienne? Que foi?
A BBC de Londres acaba de ler a "Canción de outono".
Os tres primeiros versos da canción.
- "Canción de outono"? - De Paul Verlaine. É o sinal convido.
É que veñen os americanos.
E os británicos.
Indica que temos moito que facer.
Tranquilo, Etienne. Farei o que haxa que facer.
Vixiar o porto, zonas de clasificación,
- estradas. - Fágoo.
Non, Sophie. O médico dixo que tes que descansar, que a ansiedade...
podía ser perigosa.
Xa leron o poema, como farás o que hai que facer?
- Non lle fago caso ao médico. - Fago eu o que digades.
Marie, non podes.
Como vixías os barcos que entran e saen?
Marie pode recoller mensaxes.
E ti?
Ti que vas facer?
Etienne.
Non queres vivir antes de morrer?
- Marie. - Si.
Cando acabes a sopa, vai á maqueta de teu pai
e aprende todas as rúas
que van á igrexa e á panadaría.
Terás moito que facer os próximos días.
Vólvemo pedir.
O que?
Unha vez díxenche que, se mo pedías ti,
igual un día ía contigo.
Por favor, pídemo outra vez.
Tío Etienne,
saes comigo a fóra?
Si.
Si, saio.
Madame Manec!
Madame Manec, nós imos saír.
"Vós", dixeches?
Si, dixo "nós".
Imos dar unha volta.
É tan raro ou que?
Moi ben.
A gorra, Etienne.
Nunca saías da casa sen a gorra.
Aínda a hai.
Que tal lle queda?
Parece meu irmán pequeno.
Papá dixo que antes eras un tigre.
Un tigre.
Si que era un tigre.
E volveralo ser.
Volveralo ser.
Grazas.
Recoiro!
Si, é Etienne.
O que queda del.
De agora en diante, virei eu buscar o pan.
Agora sei que gañaremos.
É a queimada, que non é para comer.
Benvido, señor.
Sophie, xa volvemos.
É a queimada.
Estás ben?
Non é o momento de estar ben ou non.
Dezaseis grupos.
Vale.
Tes fame?
Si, grazas.
- Colle o pau, para ir rápido. - A onde ides?
- Temos moito que facer. - Moito!
Un que acaba de chegar de Rotterdam con bandeira neerlandesa.
Un buque mercante, o Batista May.
Leva cemento, os reforzos, supoño.
Que matrícula ten?
R-D-1-1-2-3.
Botas. Puntas metálicas.
Pescaron algo?
Aínda non.
Que é iso?
Que é isto?
Son os meus deberes.
Son cega, está escrito en braille.
E que pon neste papel?
Lemo en alto.
"O capitán Nemo falaba cunha elocuencia engaiolante.
O lume dos seus ollos e a paixón dos seus xestos transformábano.
Amaba o barco como un pai ama un fillo."
É dun libro. Vinte mil leguas baixo dos mares.
Estámolo lendo agora na escola e ademais escribiuno un francés.
Boa sorte cos peixes.
Grazas.
Marie, ás veces asusta ver o ben que se che dá isto.
Se fan iso, terán a miña irmá en fronte.
Fume?
Merda.
Sophie?
Sophie! Onde estás?
Sophie!
Ai, Sophie.
Non, non, non.
- Etienne. - Aquí.
Que pasou?
Foi o corazón.
Esperou ata saber que a podía substituír eu.
Nunca perdeu a esperanza comigo, mesmo despois de perdela eu.
Remataremos o que ti empezaches.
Remataremos o teu traballo. Prométoo.
Rematarémolo.
Sophie...
Etienne, intento rematar o que comezou Madame Manec,
pero non dou sen ti.
Precísote aquí comigo. Por favor.
Xa abonda, Marie!
Por fin.
Atopeite.
Hoxe.
Agora.
Aquí é onde acaba.
Os alemáns están desesperados.
Marie non está a salvo.
Vaite onda ela e protéxea ata que veñan os americanos.
De acordo.
Cando vexas a Marie,
dille que un tigre prefire estar morto ca nunha gaiola.
Ela liberoume.
Dálle as grazas.
Está ben.
Ti es bo rapaz, Werner Pfennig.
Es bo rapaz.
Non deixes que a guerra te destrúa.
Protéxea.
Prométoo.
Papá, se estás escoitando, preciso a túa forza.
Por que falas con teu pai?
Queres saber que lle pasou?
Dígocho eu.
Despois de marchar de aquí,
foi a París para despistar a Gestapo.
PARÍS XULLO 1943
Desgraciadamente para teu pai, a Gestapo tiña outros plans.
Siga andando.
Non dubide.
Non se lle dá moi ben este traballo, Monsieur LeBlanc.
Agora, sen que se note moito,
vai vir comigo.
Xa sei, sorrí porque son as súas vellas amigas.
Antes era o gardián das chaves de todos os pechos.
Pero agora só precisa unha chave.
Pódea coller.
É súa, cóllaa.
Cóllaa, abra a porta e saia.
Vaia a onde lle pete.
Vaia a un restaurante caro,
pida unha botella de viño.
Respire algo de vida.
Prefiro un viño barato na mesa da cociña e pódese respirar vida en calquera sitio.
A súa valentía éme indiferente.
Na guerra, a valentía é coma...
as follas dunha árbore, abundantes e inútiles.
Lévaas o aire.
Vostede tanto me ten.
Non me importa se vive ou se morre.
Vostede é un alto mando. Que quere de min?
Eu son
o mando máis alto nunha unidade de un home.
A miña tarefa é xuntar todas as pedras preciosas de Europa
para entregarllas ao Reich.
Fago ben o meu traballo.
Saíume todo moi ben,
menos unha cousa.
Busco un diamante concreto.
Para a colección privada de Hitler?
Ou será para vostede?
Vostede está enfermo.
Cheira a enfermo.
O que vai pasar este tarde é o seguinte.
A partir de agora, ata o solpor...
Vai desobedecer as ordes
e logo intentará apropiarse desa pedra preciosa.
Se non me di onde está,
dispárolle.
Á cabeza, neste cuarto, antes de anoitecer.
Entón xa estou morto.
E non se pode ameazar un morto.
A vostede parécelle que non me dixo nada, pero xa me dixo moito
nun período curto de tempo.
Investigando sobre vostede, dixéronme que é moi racional.
Por exemplo, non cre en parvadas,
coma diamantes malditos.
Aínda que, por posuír un diamante concreto, a súa filla viva ás escuras.
Entón, como home racional,
non creo que dea a vida por unha simple pedra.
Pero si daría a vida por ela.
Iso significa que o diamante o ten a súa filla.
Se atopo a súa filla, atoparei a pedra.
Hai campás silentes en cuartos coma este que só oímos os homes coma min.
Acabo de oír un toque.
Si, todo ten unha voz.
Só hai que escoitar.
Cre que o Mar de Chamas lle dará a vida eterna?
Sinto dicirllo.
A morte virao buscar.
Pero se quere a alguén,
o amor sobrevive á morte.
Por iso a milla filla vive na luz, non na escuridade.
Estas eran as miñas ferramentas para examinar pedras preciosas.
Pero descubrín
que son moi útiles en ocasións coma esta.
Temos máis de tres horas
para que me dea un enderezo.
Aprendín, en situacións coma esta,
que a dor é máis forte ca a lealdade e o patriotismo.
Pero a pregunta desta tarde é...
se a dor é máis forte ca o amor.
Esa era a pregunta.
É a dor máis forte ca o amor?
Queres saber a resposta á pregunta?
A resposta é que non.
Non me dixo nada.
Tortureino durante tres horas, pero non me dixo nada.
Negouse a darme un enderezo.
Non te entregou.
E entón...
Non. Non.
Si, Marie. Teu pai está morto.
Mateino eu.
Papá, ti non marchas...
ata que eu marche.
Marie, entendes a situación en que estás?
Podo rebentar esta porta...
- Eu non marcho... - ...en calquera momento.
...ata que marche el.
Dime onde agachou teu pai o diamante e déixote en paz.
Non estou soa.
Vostede terá unha granada, pero eu teño unha arma.
Que parvada! A quen se lle ocorre darlle unha arma a unha cega?
Meu tío Etienne deume a arma e ensinoume a usala.
Se entra por esa porta,
disparareille como me ensinou meu tío Etienne.
Teres o revólver de teu tío complica as cousas.
Pero só un chisco.
- Que dixo? - Dixen...
Terás unha arma, Marie.
Pero o que non tes son ollos.
E axiña
tampouco terás orellas.
Contarei desde dez ata cero.
Despois tirarei polo cable enganchado á chaveta da granada.
O explosivo está cheo de metralla,
recoméndoche que arredes.
Quero asegurarme de que esteas viva despois de rebentar a porta.
A explosión vaite deixar xorda.
Durante 30 segundos, non oirás nada.
Nese momento entrarei eu no cuarto
e probarei sorte cunha neniña semiconsciente
que non ten máis ca o sentido do olfacto.
Esta é a túa última oportunidade. Fálame.
Werner!
Non imos morrer hoxe.
Xa vou, Marie.
Dez...
Aínda que quede xorda, seguirei oíndo a túa voz.
...nove...
oito...
sete...
seis...
cinco...
catro...
tres...
dous...
un.
Marie! Estás ben?
Marie! Onde estás?
Mándame teu tío Etienne.
- Marie! - Estou aquí!
Quen es?
Chámome Werner.
Un soldado alemán, pero son amigo teu. Teu tío Etienne foi profesor meu.
A túa historia é irrelevante, traidor!
Tranquilo, que axiña morrerá contigo.
Marie, a túa arma leva seis balas.
Xa contei cinco.
Así que, queda una bala.
Primeiro encárgome deste traidor e despois irei por ti.
Baixa polas escaleiras.
Chegou á metade. Coñezo o ruído de cada banzo.
Está chegando ao primeiro piso.
Fáltanlle cinco banzos.
Está case no fondo.
Está no relanzo, onda a porta.
Todo ten unha voz.
Só hai que escoitar.
Ti es un soldado alemán.
Eu xa non son nada,
só sigo vivo.
Grazas a ti.
Que é iso?
O que?
- Estaría na maqueta. Parece un diamante. - Non o toques.
Por que?
Déixao.
Dixeches
que meu tío tamén era profesor teu.
Si.
Dixeches antes...
que te mandara vir o profesor.
Pois...
pediume que che dixese...
Dicirme o que?
Un tigre prefire morrer ca estar nunha gaiola.
Pero... morreu.
Dixo que ti o liberaras.
Que prefería morrer.
Iso é o que dixo.
Eu...
Aquí é onde sentaba el?
Ti escoitábalo?
El era meu pai.
É coma se o fose.
Son orfo.
Eu vía este sitio cando pechaba os ollos.
Eu tamén o vía.
Eu non tiña que pechar os ollos.
A luz máis importante
- é a que non se ve. - é a que non se ve.
Parece que tes fame.
Non a teño.
Eu si.
Gústanche os pexegos?
Gustan.
Abre a man.
Grazas.
Que fas?
Arranxar a radio.
A música que sempre poñía o profesor,
aínda a tes?
Querida irmá, Jutta,
non sei se me estás escoitando,
pero, se estás,
que saibas que estou vivo
e que sigo na mesma frecuencia de cabeza.
Estou en Francia.
Intentarei ir á casa.
Cando volva, contareiche todo.
Hai moitísimas cousas.
Pero o máis importante
é que coñecín o profesor. En serio.
Salvoume a vida.
Estou sentado na súa cadeira.
Cunha rapaza cuns ollos bonitísimos.
Teño que marchar.
Un forte abrazo.
Están preto.
Coñezo ben a cidade. Coñezo os camiños secretos.
Pódote acompañar ás murallas.
Non.
Non. Se te collen comigo, fusilarante por colaborar co inimigo.
Pero volveremos vernos.
Onde?
Na onda curta 13.10.
Se ti transmites, eu estarei escoitando.
Cando acabe a guerra, se queres que veña, veño.
Igual cambias de idea.
Non tal.
Entón, ti escoita.
De acordo.
Como fixen sempre.
Tes que entregarte aos americanos.
A xente de aquí matarate,
pero os americanos daranche botas e comida
e unha oportunidade.
De acordo.
Vou contigo.
Quero asegurarme de que esta zona está completamente varrida e é segura.
Eu escoitarei.
Sarxento! Agarren a este home!
Conseguímolo, Marie! Conseguímolo!
BASEADA NA NOVELA DE ANTHONY DOERR
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa