Nahanap din kita!
Marie?
Wala ka nang matatakbuhan.
Alam kong nandiyan ka, Marie.
Wala ka nang takas.
Mahina at mabagal ako, pero matindi ang pangangailangan ko.
Papunta na ako sa iyo, Marie.
Palagay ko, nagbarikada ka na riyan sa taas.
Matalinong dalaga.
Pero ngayon, dapat nang tapusin.
May baril ako, Marie.
At mayroon din akong granada.
Hindi na kakailanganin pang...
magsayang ng lakas o...
o ang paggamit ng pasabog kung...
kung sasagutin mo lang ang simpleng tanong ko.
Nasa pader na ng lungsod ang mga Amerikano.
Wala nang oras para maglaro.
Kailangan mo lang sabihin sa akin kung saan ko makikita ang Sea of Flames!
Natatakot ako, Etienne.
Kailangan na kita rito.
Pakiusap, umuwi ka na.
Propesor...
Ayos ka lang ba?
Hindi...
Hindi maayos si Propesor.
Tamang-tama ang lugar na ito.
Para saan?
Ang huling aralin na matututunan mo mula sa propesor.
Ito iyon, pag aalis na sa mundo ang kaluluwa mo...
malalaman mo.
Makikita ang buong buhay mong nakalatag bilang mga sandali.
APAT NA BUWAN ANG NAKARARAAN
Ito ang London na tumatawag sa mga tao ng Pransya.
Na may napakapersonal na mensahe.
Ang mahahabang hikbi ng biyolin ng taglagas.
Inuulit ko...
Ang mahahabang hikbi ng biyolin ng taglagas.
Salamat.
Madam Manec, uminom ka muna ng gamot mo.
Nainom ko na ang gamot, mahal. Narinig mo naman ako.
Hindi, narinig ko pong itinaas mo ang bote at inalog ito,
pero hindi mo po ininom ang gamot.
Alam ko, nakakabuwisit ako.
Hindi, sobrang nakakamangha ka.
Pero, itong gamot, sinusumpa ko, ginawa para sa mga kabayo.
Kapag di mo po ininom iyan, sabi ng doktor, bibigay raw ang puso mo
at tapos, sino na ang magluluto nitong sopas?
Ayan. Puwede ka na pong kumain.
Tingin mo ba, Gng. Manec, na sa langit,
makikita natin nang harapan ang Diyos?
Maaari.
Paano kung bulag ka?
Inaasahan ko,
kung may gustong ipakita ang Diyos sa atin,
makikita natin iyon.
Etienne? Ano'ng nangyari?
Ang BBC sa London, kababasa lang sa Autumn Song.
Ang unang tatlong linya ng Autumn Song.
Ano ang Autumn Song?
Autumn Song ni Paul Verlaine ang senyales.
Na parating na ang mga Amerikano.
At ang mga Briton.
Marami-rami na tayong dapat gawin.
Ayos lang, Etienne. Gagawin ko ang nararapat.
Bantayan ang daungan, riles,
- mga kalsada. - Ako na.
Hindi, Sophie... Sabi ng doktor magpahinga ka, ang anxiety...
Maaaring delikado.
Ngayong nabasa na nila ang tula, paano ka gagalaw?
Susuwayin ko ang doktor.
Kung may trabaho, ako na.
Marie, di puwede...
Paano mo babantayan ang mga barko?
Kokolekta siya ng mga mensahe.
At ikaw?
Ano'ng gagawin mo?
Etienne.
Ayaw mo bang mabuhay bago ka mamatay?
- Marie... - Po?
Pagkatapos kumain, puntahan mo ang modelo ng ama mo
at maging pamilyar ka sa lahat ng kalye
patungo sa simbahan at sa panaderya.
Magiging abala ka sa mga susunod na araw.
Tanungin mo ako uli.
Ano po?
Sinabi ko sa iyo noon na kung ikaw ang magtatanong...
baka isang araw, sumama ako sa iyo.
Kaya, pakiusap, tanungin mo ako uli.
Tiyo Etienne...
sasamahan mo ba ako sa mundo?
Oo.
Sasamahan kita.
Gng. Manec!
Gng. Manec, lalabas lang kami.
Anong "kami"?
"Kami" ang sinasabi niya.
Lalabas kami para mamasyal.
Ano'ng kakaiba roon?
Sige.
Sumbrero, Etienne.
Dati, di ka umaalis nang wala ang sumbrero.
Nandito pa rin.
Nandito pa nga.
Ano ang hitsura niya?
Kamukha niya ang nakababata kong kapatid.
Dati ka raw pong tigre, sabi ni Tatay.
Isang tigre.
Oo, isa akong tigre dati.
At magiging tigre muli.
Mangyayari nga po iyon muli.
Salamat.
Diyos ko.
Oo. Si Etienne nga.
Ang natira sa kanya.
Simula ngayon, ako na ang mangongolekta ng tinapay.
Ngayon, alam kong mananalo tayo.
Ang nasunog, iyong hindi para kainin.
Maligayang pagbalik.
Sophie? Nakabalik na kami.
Iyong sunog.
Ayos ka lang?
Di ito ang oras para magkumustahan.
Labing-anim na grupo.
Uy.
Gutom ka ba?
Opo, salamat.
- Pakuha po ng tungkod. - Saan ka pupunta?
- Marami tayong gagawin. - Maraming gagawin!
Bagong dating mula sa Rotterdam, sa ilalim ng bandila ng Dutch.
Ang sasakyang pangkalakal, ang Batista May.
May dalang semento, dagdag puwersa, siguro.
Ano'ng numero ng rehistro?
R-D-1-1-2-3 ito.
Mga bota. Dulong bakal.
May nahuli ka na?
Wala pa.
Ano ito?
Ano ba ito?
Takdang-aralin ko iyan.
Bulag ako kaya nakasulat sa braille.
At ano ang nakasulat sa papel?
Basahin mo sa akin.
"Nagsasalita si Kapitan Nemo na may mapang-akit na katatasan.
Nabago siya ng pag-aalab sa kanyang mata at pagsinta sa kanyang mga kilos.
Minahal niya ang barko, gaya ng ama sa anak nito."
Mula sa libro. Twenty Thousand Leagues Under the Sea.
Binabasa namin ngayon sa paaralan at ginawa rin ito ng isang Pranses.
Makahuli ka sana.
Salamat.
Marie, minsan natatakot akong napakagaling mo rito.
Kung ginawa ko iyon, ipapagawa ko sa kapatid ko.
Usok?
Lintik.
Sophie?
Sophie! Nasaan ka?
Sophie!
Hindi. Sophie.
Hindi.
- Etienne? - Dito!
Ano'ng nangyari?
Ang puso niya.
Naghintay siya hanggang sa kaya ko na siyang palitan.
Hindi niya ako sinukuan, kahit pagkatapos kong sukuan ang sarili ko.
Tatapusin namin ang nasimulan mo.
Tatapusin namin ang trabaho mo. Pangako.
Tatapusin namin.
Sophie...
Etienne, sinusubukan kong tapusin ang sinimulan ni Gng. Manec,
pero hindi ko po kaya nang wala ka.
Kailangan po kita rito. Pakiusap.
Tama na, Marie!
Sa wakas...
nahanap din kita.
Ngayon.
Sa sandaling ito.
Dito na matatapos.
Nagiging desperado ang mga Aleman.
Hindi ligtas si Marie.
Puntahan mo siya at protektahan mo hanggang sa dumating ang mga Amerikano.
Gagawin ko.
Pag nakita mo si Marie...
sabihin mo na ang tigre, mas masayang patay kaysa nasa hawla.
Pinalaya niya ako.
Pakisabi, salamat.
Ayos lang.
Mabait kang bata, Werner Pfennig.
Mabait kang bata.
Wag kang magpapasira sa digmaan.
Poprotektahan mo siya.
Ipinapangako ko.
Tatay, kung nakikinig ka...
bigyan ako ng lakas.
Bakit mo kinakausap ang tatay mo?
Gusto mong malaman ang nangyari sa kanya?
Sasabihin ko sa iyo.
Matapos ka niyang iwan dito,
pumunta siya sa Paris para iligaw ang Gestapo.
PARIS HULYO 1943
Sa kasamaang palad para sa ama mo, may iba pang plano ang Gestapo.
Tuloy lang sa paglakad.
Huwag mag-alinlangan.
Hindi ka masyadong magaling sa gawaing ito, Monsieur LeBlanc.
At ngayon, nang walang kaguluhan...
sasama ka sa akin.
Oo, ngumiti ka dahil dati mo silang kaibigan.
Dati, naging tagabantay ka ng bawat susi sa bawat kandado.
Pero ngayon, isang susi lang ang kailangan mo.
Sa iyo na.
Sa iyo ito, kunin mo na.
Kunin mo. Buksan ang pinto at maglakad.
Pumunta kung saan man.
Pumunta sa isang mamahaling kainan,
bilhan ang sarili ng isang bote ng alak.
Lasapin ang buhay.
Mas gusto ko ang murang alak sa kusina at maaaring lasapin ang buhay kahit saan.
Wala akong pakialam sa katapangan mo.
Sa digmaan, ang katapangan ay parang...
dahon sa puno, sagana, walang silbi.
Tinatangay ng hangin.
Wala akong pakialam sa iyo.
Mabuhay ka man o mamatay.
Nakatataas kang opisyal, ano'ng kailangan mo sa akin?
Ako ang pinakanakatataas na opisyal sa grupo ng isa.
Trabaho kong ipunin ang mga mamahaling bato mula sa buong Europa
at dalhin ito sa Reich.
Mahusay ako sa trabaho.
Naging matagumpay ako...
maliban sa isang bagay.
Hanap ko isang partikular na diyamante.
Para ba sa koleksyon ni Hitler?
O... marahil para sa iyo ito.
May sakit ka.
Amoy may sakit ka.
Ito ang mangyayari ngayong hapon.
Mula ngayon at sa paglubog ng araw--
Susuwayin mo ang mga utos mo
tapos, susubukan mong mapasaiyo ang mahalagang hiyas na ito.
Pag di mo sinabi kung nasaan...
babarilin kita.
Tagos sa ulo, dito sa silid, bago ang takipsilim.
Pero, patay na ako.
At di mo masisindak ang patay.
Akala mo wala kang sinabi sa akin, ngunit marami ka nang sinabi
sa loob ng maikling panahon.
Sa pagsasaliksik ko sa iyo, nasabi sa akin na isa kang napakamakatwirang tao.
Halimbawa, di ka naniniwala sa mga kalokohan,
gaya ng sinumpang diyamante.
Kahit na ang pag-aari mo ng partikular na bato,
humantong sa anak mo na mabuhay sa dilim.
Kaya, bilang isang makatwirang tao...
di ako naniniwalang isusuko mo ang buhay mo para sa isang bato.
Pero ibibigay mo ang buhay mo para sa kanya.
Ibig sabihin, nasa anak mo ang diyamante.
Kung mahahanap ko siya, mahahanap ko ang bato.
May tahimik na kampana sa silid gaya nito, na tanging kagaya ko lang ang nakaririnig.
Karirinig ko lang ng isa.
Oo, may boses ang lahat ng bagay.
Kailangan lang makinig.
Naniniwala kang gagawin kang imortal ng Sea of Flames?
Patawad.
Mamamatay ka rin.
Pero kung may minamahal ka...
pag-ibig ang siyang mas hihigit pa.
Kaya nabubuhay ang anak ko sa liwanag, at hindi sa dilim.
Ito ang mga dating gamit ko upang suriin ang mga mamahaling bato.
Ngunit natagpuan ko...
lubos na may pakinabang din sa mga ganitong okasyon.
Mayroon lang tayong tatlong oras
para bigyan mo ako ng address.
Natutunan ko, sa mga ganitong sitwasyon,
mas malakas ang sakit kaysa katapatan at pagkamakabayan.
Ngunit ang katanungan ngayong hapon ay...
mas malakas ba ang sakit kaysa pag-ibig?
Iyon ang tanong.
Mas malakas ba ang sakit kaysa pag-ibig?
Gusto mong malaman ang sagot?
Ang sagot, hindi!
Wala siyang sinabi sa akin.
Pinahirapan ko siya sa loob ng tatlong oras pero wala pa rin siyang sinabi.
Hindi siya nagbigay ng address.
Hindi ka niya isusuko.
At kaya...
Hindi...
Oo, Marie, patay na ang tatay mo.
Namatay sa mga kamay ko.
Tatay, di ka mawawala...
hanggang sa wala na ako.
Marie, naiintindihan mo ba ang sitwasyon mo?
Kaya kong sirain ang pinto...
- Di ako aalis... - ...anumang sandali.
...hanggang wala na siya.
Sabihin mo kung saan itinago ng ama mo ang diyamante at hahayaan na kita.
Hindi ako nag-iisa.
May granada ka nga.
Pero may baril ako.
Sino ang hangal at walang ingat na magbigay ng baril sa isang bulag?
Si Etienne at tinuro niya kung paano ito gamitin.
Kung papasok ka sa pinto,
babarilin kita gaya ng itinuro sa akin ni Tiyo Etienne.
Nagpapakumplikado ang katotohanang hawak mo ang revolver ng tiyuhin mo.
Pero kaunti lang.
- Anong sinabi mo? - Sabi ko--
May baril ka man, Marie.
Ngunit wala kang mata.
At sandali na lang...
mawawalan ka na rin ng tainga.
Magbibilang ako mula sampu.
Tapos, hihilahin ko ang alambre na humahawak sa pin ng granada.
Mapupuno ang pampasabog ng shrapnel,
kaya iminumungkahi kong lumayo ka!
Gusto ko lang masigurong buhay ka pa pagkatapos kong pasabugin ang pinto.
Pero mabibingi ka sa pagsabog.
Sa loob ng 30 segundo, wala kang maririnig.
At doon na ako papasok sa kuwarto
at susugal laban sa dalagang halos walang malay
na wala nang maaasahan kundi pang-amoy.
Ito na ang pinakahuling pagkakataon mo. Kausapin mo ako!
Werner!
Hindi tayo mamamatay ngayon.
Papunta na ako, Marie.
Sampu...
Kahit mabingi ako, maririnig ko pa rin boses mo.
siyam...
walo...
pito...
anim...
lima...
apat!
Tatlo!
Dalawa.
Isa.
Marie? Ayos ka lang?
Marie! Nasaan ka?
Pinapunta ako ni Tiyo mo.
- Marie! - Nandito ako!
Sino ka?
Ako si Werner.
Isang Aleman, pero kaibigan mo ako.
Propesor ko rin ang tiyo mo!
Walang kuwenta ang kuwento mo, traydor!
At makatitiyak ka, mamamatay ito kasama mo sa lalong madaling panahon.
Marie, anim na bala ang laman ng baril mo.
Nabilang ko na ang lima.
Isang bala na lang.
Kaya haharapin ko itong traydor at pagkatapos, ikaw ang isusunod ko.
Pababa na siya ng hagdan.
Kalagitnaan na siya. Alam ko ang tunog ng bawat hakbang.
Malapit na siya sa palapag ng silid-tanggapan.
Limang hakbang pa.
Halos nasa may paanan na.
Nasa lapag na siya, nasa labas lang ng pinto.
May boses ang lahat.
Kailangan mo lang makinig.
Isa kang sundalong Aleman.
Di na ako anumang bagay...
kundi buhay.
Salamat sa iyo.
Ano iyon?
Ang ano?
Baka nasa modelo.
- Mukha itong diyamante. - Wag mong hawakan.
Bakit huwag?
Hayaan mo lang.
Sabi mo, propesor mo rin ang tiyo ko?
Oo.
Ang sabi mo kanina...
pinapunta ka ng propesor?
Hiniling...
niyang sabihin sa iyo...
Sabihin ang ano?
Ang tigre, mas masayang patay kaysa nasa hawla.
Pero siya...
Pero napatay siya.
Sabi niya, pinalaya mo siya.
"Mas masayang mamatay..."
Iyon ang sabi niya.
Ako...
Dito ba siya umupo?
Nakinig ka sa kanya?
Siya ang ama ko.
Parang naging siya na.
Isa akong ulila.
Nakikita ko itong lugar tuwing pumipikit ako.
Ako rin.
Hindi ko na kinailangang pumikit.
Ang pinakamahalagang ilaw ay
- ang ilaw na di nakikita. - ...ang ilaw na di nakikita.
Mukhang gutom ka.
Hindi naman.
Ako, oo.
Gusto mo ba ng peach?
Gusto ko nga ng peach.
Buksan ang kamay mo.
Salamat.
Ano'ng ginagawa mo?
Inaayos ko ang radyo.
Ang musikang laging pinatutugtog ng propesor.
Nasa iyo pa ba?
Mahal kong kapatid, Jutta...
Hindi ko alam kung nakikinig ka,
pero kung sakali,
ipinaaalam kong buhay ako
at pareho pa rin ang frequency sa ulo ko.
Nasa Pransya ako.
Susubukan kong umuwi.
At pagbalik ko, ikukuwento ko sa iyo ang lahat.
Napakaraming bagay.
Pero ang pinakamahalaga roon...
Nakilala ko ang propesor. Nangyari talaga.
Iniligtas niya ako.
At nakaupo ako sa upuan niya.
Kasama ang dalagang may pinakamagandang mata.
Hihinto na ako.
Mahal na mahal kita.
Malapit na sila.
Kabisado ko ang lungsod. Alam ko ang mga lihim na daanan.
Mahahatid kita sa pader ng lungsod.
Hindi na.
Wag na. Pag nahuli kang kasama ako, babarilin ka bilang kasabwat.
Pero magkikita tayong muli.
Saan?
Sa Shortwave 13.10.
Kapag nag-broadcast ka, makikinig ako.
At pagkatapos ng digmaan, pupuntahan kita, kung gusto mo.
Baka magbago ang isip mo.
Hindi.
Tiyakin mong makikinig ka.
Gagawin ko.
Gaya ng dati.
Kailangan mong sumuko sa mga Amerikano.
Papatayin ka ng mga tao rito,
pero bibigyan ka ng mga bota at pagkain ng mga Amerikano,
at ng pagkakataon.
Sige.
Sige na.
Sasama ako sa iyo.
Gusto kong tiyaking nasiyasat at ligtas ang buong lugar.
Makikinig ako.
- Sarhento! Igapos ang lalaking ito! - Tara.
Nagawa natin, Marie! Nagawa natin!
BATAY SA NOBELA NI ANTHONY DOERR
Tagapagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon