Chociaż Spike Milligan był gwiazdą odcinka piątego,
wspaniale widzieć ekipę w komplecie.
Powinniśmy pogratulować Clive’owi i Sophie
zaręczyn.
Trzeba to uczcić.
Eunice, przynieś paluszki czekoladowe.
Niestety,Pieśni pochwalne wyczerpały budżet na alkohol.
Oczywiście żartuję.
Jestem abstynentem.
Dennis, cieszę się, że postanowiłeś do nas wrócić.
Musieliśmy go ściągnąć, chociaż zaciekle się bronił.
W łagodny sposób.
Cieszę się, że zobaczę zakończenie serialu.
Powinniśmy porozmawiać o ostatnim odcinku.
Panie Richardson i panno Straw, oczywiście będziecie stale
reprezentować stację na ekranie i poza nim. Czy to jasne?
Jesteście zaręczeni, nie po ślubie.
Widzowie nie chcą oglądać skandali w życiu gwiazd
na pierwszych stronach gazet.
Spójrzcie, jak źle to wpłynęło na Tony’ego Hancocka.
Wszystko uczciwie. Dajemy ci słowo.
Ja też.
Przesadziłem?
Chcemy zobaczyć przygody Jima i Barbary
w kolejnym sezonie.
Zakończmy z przytupem.
Proszę was...
Dorośnijcie.
Cześć.
Wyjdź!
Jim.
Tak...
Sophie, skarbie, co robisz?
Drapię się.
Faceci ciągle się tam drapią.
Co za swoboda!
Też się podrapię.
Koniec snu Sophie.
- Co to ma być, Bill? - Zardzewiałe rury.
Zardzewiałe rury. Widziałem je w Palladium.
I akcja.
Jim! Obudź się! Miałam niesamowity sen
o świecie, w którym kobiety robiły to, co mężczyźni, oprócz...
sikania na stojąco.
Zielona książka.
Wymyślcie coś innego.
Siusianie na stojąco.
- Potem idę do toalety? - Tak.
Świetnie, skarbie.
A kamera skupia się na mnie i opowiadam zabójczy żart?
W tym odcinku żarty opowiada Sophie.
Doskonale.
Dobrze.
Tak.
O, tak!
Do zobaczenia u mnie.
Powiemy Tedowi Sargentowi!
Przestań!
Idzie na kolację z agentem.
Jedyne, co mi dał mój agent, to faktura.
Dobrze ci się układa z kapitanem?
Świetnie, dzięki.
Opowiedzcie, co porabiacie.
Któregoś dnia wracam do domu, a tu nagle pukanie
w szybę.
Wyjrzałem. Wiesz, kto tam stał?
Przeklęta Greta Garbo!
Uwielbiam Pete’a i Duda.
Czy to, co robią, to improwizacja?
- Większość z tego. - A my nie możemy?
W następnym sezonie moglibyśmy.
Spróbowałabym.
Byłabyś w tym dobra.
Nie zostaw nas bez pracy.
Powiedz jakiś żart.
Edith. Spóźnię się.
Nie martw się,
mój szef będzie mówił o sobie przez co najmniej godzinę.
- Żartuję. - Co robisz?
Improwizuję.
Myślałam, że mam być Edith.
Nie improwizuję.
Spóźnię się na kolację z Edith.
Do jutra.
To było niezręczne.
Co się dzieje?
Edith i Den się rozwodzą.
Ona rucha się z Vernonem Whitebaitem.
Skarbie, zasypano cię zaproszeniami.
Ci od Mary Quant chcą, byś była modelką ich kolekcji.
I znalazłaś się wśród modelek
wystawy fotografii Terry’ego Clarke’a.
- Zastanowię się, co włożyć. - Coś ekstra.
Będą wszyscy, którzy są kimś.
To zaszczyt być fotografowaną przez Clarke’a.
Mogłabyś go przekonać, żeby fotografował wasz ślub.
Boże! Clive byłby zachwycony.
Czemu przez cały czas przejmujesz się, czego chce Clive?
Nie jesteś jego agentem.
Pod twoją nieobecność, skarbie, nasi chłopcy się spotkali
i użalali się nad sobą przy wytrawnym martini.
Dlaczego?
Po co umówiłeś się z Clive’em na ohydne martini?
Wcale nie jest ohydne.
Patsy, nie masz czasem dodatkowej pracy biurowej?
Byliśmy z tym trochę do tyłu.
Grzeczna dziewczynka.
Biedna Patsy, ostatnio coś jej się plącze.
Przechodzi zmianę.
Dobrze. Wracam na próbę.
Oczywiście.
Jak zwykle było miło cię widzieć.
Myślę, że to podłe.
Biedaczka nie wie, że Clive został zmuszony.
Nikt nikogo do niczego nie zmusza.
Gazety czegoś chcą, a nie będą czekać wiecznie.
Nie wiedziałem, że piszesz na maszynie.
Co?
Skończyłeś scenariusz?
Bill, co to za tajemnica?
Dobra.
- Ton! - Zaczekaj!
- Nie... - Tony.
Daj mi to.
Do cholery, Bill.
W porządku.
Co ty na to?
Jeśli jeszcze ktoś to przeczyta, aresztują cię.
Co to jest? Pamiętnik?
Cóż...
Raczej powieść.
Dobre.
Właściwie genialne. Nienawidzę cię.
Uwielbiam pisać z tobą komedie, Ton.
I nawzajem. To świetna robota.
Codziennie mnie rozśmieszasz.
Ale chcę też pisać coś innego...
o...
tamtej części mojego życia.
Muszę o tym pisać.
Boję się, Bill,
bo jestem sobą, tylko kiedy piszę.
Cześć! Przeszkadzamy?
Tylko nie zostaw tego w autobusie.
Przygotujcie scenę w łazience.
Dobrze, Den.
Poleżę tu.
Daj spokój. Bill, pomóż mi.
Den, przykro mi z powodu Edith.
Zachowaliśmy się bardzo dorośle i elegancko.
Naprawdę się rozwodzicie?
Tak.
Właściwie to ona chce rozwodu.
- Co jest przyczyną? - Zdrada.
Kurczę.
To znaczy, że masz...
romansik?
Romansik?
Ależ skąd!
Boże, nie.
W tym rzecz. To właściwie jest całkiem zabawne.
Edith, a to ona właśnie ma romansik,
uznała, że ja też powinienem, żeby się mogła rozwieść bez wstydu.
Ja bym tego nie zrobił,
ale kobiecie na jej stanowisku mogłoby to zniszczyć karierę.
Hej.
Scenarzyści...
Dobrze by było urządzić próbę w tym roku.
- Co się gotuje? - Pewnie majtki Marj.
Właściwie robię makaron.
Jedna z dziewczyn dała mi przepis.
Smakuje jak karton.
- Zepsuł się? - Po ugotowaniu będzie smaczny.
Tak, wiemy.
Miło się w końcu spotkać.
Jakim cudem masz wolne?
Zmienili mi grafik.
- Przyklejmy to. - Dobrze.
- Podoba mi się ten Andy O'Shea. - Marjorie, nie wierzę!
Diane, może ją umówisz?
Stań w kolejce.
Wszystko jasne!
To tylko flirt.
- Kto to? - Dobre pytanie.
- Pewnie ją wypróbowują. - Tam, gdzie kiedyś...
Przynudza jak zwykle.
Jak wredny mim.
W tym facecie nie ma nic z pantomimy.
Gdyby zależało od niego, bylibyśmy już na statku dokądś,
skąd sobie wyobraża, że przybyliśmy.
- Są statki do Cobham? - ...do kraju ich pochodzenia.
Mogą powiedzieć, że to ich dom.
Większość z nich uważa Indie, Jamajkę
czy coś takiego za ojczyznę.
- To słuszne stwierdzenie. - Nieprawda.
Bierz go, Andy! Staw mu czoło!
Jest w tym coś złego.
- To bardzo ciekawe. - Nie pozwól, by mu to uszło płazem.
Dwa - trzy dni, zanim konserwatyści...
Sophie, tutaj!
Uśmiechnij się.
- Sophie, piękna fryzura. - Dziękuję.
- Prawda, że wygląda bosko? - Wprost nie do wiary.
Co to za ludzie? Znasz ich?
- Sophie. - Wyglądasz pięknie.
Należymy teraz do klubu sław, jesteśmy celebrytami.
To nasi przyjaciele. Na zdrowie.
Siemanko.
- Terry, miło cię widzieć. - W porządku.
- Sophie. - Cześć.
Dobrze, może zerkniemy na...
twoje zdjęcie.
Dobrze.
Świetna fota, stary!
To my.
I jak?
- Wyglądam śmiertelnie poważnie. - A ja trochę jak Brando.
Michael! Mike!
To Michael Caine. Nie widziałem go odZulu.Mogę?
Cześć, Mike.
Co ty na to, sexy Sophie?
Zdjęcie jest piękne, ale nie wiem, czy to prawdziwa ja.
Nieważne.
Zróbmy sobie kilka fotek przed tym.
Jasne.
Ułóż usta na kształt dwóch pieprzących się pomrowów.
Tak.
No dawaj.
To raczej jak srająca kaczka.
To prawdziwa ja.
Właśnie.
Prześpisz się ze mną?
Boże!
Poprosić swojego narzeczonego, żeby przytrzymał aparat?
Jak sobie chcesz. Więcej nie zapytam.
Kłamię, pewnie zapytam.
Wasze życie zawsze tak wygląda?
Soph, to tylko gra. Odpręż się i zabaw.
Dzięki mnie stałaś się ikoną. Wykorzystaj to.
Tutaj, skarbie!
- Zaczekaj, Sophie! - Tędy.
Spójrz w aparat, złotko.
Odwróć się, skarbie.
Odwróć się, Sophie. Jeszcze jedno.
Tutaj, cholerna suko!
Mam cię.
Cześć, skarbie.
Szkoda, że nie zostałaś na imprezie, było czadowo.
Pojawili się Rolling Stonesi, wszyscy poszli tańczyć do Annabel.
Nie miała nic przeciwko?
- To klub, skarbie. - Wiem, skarbie.
Mick i Marianne zaprosili nas
na weekend do wiejskiego domu Keitha Richardsa.
Poważnie? Kurczę!
O czym z nim rozmawiać?
Keith nie przepada za rozmowami o banałach.
Trudno go zrozumieć.
Odpręż się, poczuj nastrój,
wyluzuj się i ciesz się zaletami tej pracy.
Głównie cieszę się pracą.
Uwielbiam być na próbach.
- Jestem tam sobą, bezpieczna. - Jasne.
Wiesz, skarbie...
Sala prób to nie prawdziwe życie.
Spotykanie się z Rolling Stonesami też nie.
Wywiad z Powellem był ciekawy.
Co za męczący gość!
Odpuściłeś mu.
Ja skoczyłabym mu do gardła.
Chciał tego uniknąć.
Słucham?
Wiem tylko, że nagle zmienili grafik.
Coś jeszcze?
Czuję się niezręcznie. Ktoś powinien ci powiedzieć.
Nie zgodziłby się na wywiad, gdybyś była w pobliżu.
- Według ciebie to w porządku? - Jasne, że nie...
Przełożeni uznali, że tak będzie najlepiej.
Nie sprzeciwiłeś się?
Diane, nie miałem na to wpływu. Co byś ty zrobiła na moim miejscu?
Zaczynamy, panie i panowie. Gdzie ten mikrofon?
Właśnie o to chodzi.
Nie będę na twoim miejscu.
Dziękuję.
Ciekawi nas, ile narzędzi rozpozna przeciętna kobieta.
Chciałabym poznać to narzędzie,
dzięki któremu nie byłam tu wczoraj.
Nie jestem pewien, czy...
Na pewno taką decyzję musiała podjąć jakaś wielka szycha.
Kurczę.
Na szczęście dziś jesteś z nami...
Na nieszczęście jesteś trybikiem w wielkiej maszynie, Andy.
Inaczej może byś się sprzeciwił.
- Chyba jesteśmy gotowi... - Ty na mnie nie jesteś.
Boże!
Dawaj, Diane!
- Za chwilę w programie... - Ja pierniczę!
...Dudley Moore Trio.
Moi drodzy, zebraliśmy się dziś tutaj
z okazji ostatniego odcinka Jima i Barbary.
Tak, to smutne!
Muszę się umalować.
Potrzeba ci kilku minut na podziwianie siebie?
- Powtarzałem swój tekst. - Chcesz przećwiczyć?
Musi być jakiś lepszy żart na koniec sceny w łazience.
Może poprośmy Galtona i Simpsona, żeby go napisali.
Poważnie, chłopcy, jest coś nowego?
Tylko parę zdań.
To twoich rozmiarów.
Znalazłem to.
Stare żarty są najlepsze. Damy chwilę Sophie?
- Dobrze. Zaczekaj. - Tak...
Połamania nóg.
Clive?
Ty przodem.
Déjà vu.
Co masz na myśli?
Déjà vu, z francuskiego...
Wiem, co to znaczy. O co ci chodziło?
Zupełnie o nic.
Clive.
Coś...
się zdarzyło w Blackpool.
W Blackpool?
Spotkałem go na dworcu.
Miał róże.
Róże?
Dla kogo?
Soph...
Dla ciebie.
W każdym razie wygrał najlepszy.
Zaczynamy.
Jim.
Proszę.
Przegapiłeś fragment.
Jim! Obudź się!
Miałam niesamowity sen o świecie,
w którym kobiety robiły to, co mężczyźni, oprócz siusiania na stojąco.
- To tylko fantazja, skarbie. - To przyszłość.
Nie ma powodu, by kobiety nie robiły tego, co faceci.
- Nawet najcięższych prac? - Nawet.
W takim razie mogłabyś zająć się rurami w toalecie?
Strasznie ryczą!
Ryzykowny pomysł, ale ciekawy.
Dobrze piszą dla kobiet.
Właściwie wiele z tego to pomysły Sophie.
- Woda przygotowana? - Tak.
Świetnie.
Mamy tylko jedno podejście, więc powodzenia.
Gotowi.
I akcja!
Do dzieła.
Nie!
Chryste!
Nie!
- Co to za hałas? - Jim!
Udało mi się. Naprawiłam rury.
Brawo, skarbie!
Ty mała spryciaro!
Ale za pomocą tego mogłaś odciąć dopływ wody.
Nie!
Opadnij, bestio!
O, nie!
Leci z każdej dziury.
Wy, mężczyźni! Ciągle bawicie się zabawkami.
I cięcie. Świetnie. Sprawdźcie to, proszę.
Dobrze. Mamy sprawdzić taśmę.
- Chodź, Ton. - Oby było dobrze.
Albo wrócimy do łazienki i znowu będziemy siusiać na stojąco.
Wiecie, co mam na myśli.
Czy ktoś kiedyś próbował na stojaka?
Dziewczyny?
Komu przychodzi do głowy: "na twoim miejscu"?
Kiedy byłam mała, myślałam, że mogę wszystko.
Chciałam być piłkarką, kierowczynią wyścigową, pilotką,
kamerzystką, operatorką mikrofonu,
reżyserką telewizyjną.
Nie wiedziałam, co oznacza połowa tych zawodów.
Ale chciałam je wykonywać.
A więc...
zapytałam tatę: "Dlaczego dziewczyny nie pracują w takich zawodach?".
Odpowiedział: "Bo nie potrafią siusiać na stojąco".
Myślałam, że żartuje,
ale dorastając, zrozumiałam, że dziewczynom
wiele się zabrania.
Wszyscy mówili, że to nie jest praca dla kobiety,
ale oto jestem i żyję z żartów.
Trzeba mieć własne zdanie
i nie pozwalać, by ktoś nam mówił, że czegoś nam nie wolno
ze względu na to, skąd lecą siuśki.
Dziękuję! Taśma jest w porządku.
To koniecJima i Barbary.
A zatem...
Chodź, Clive.
Kilka podziękowań.
Nasi scenarzyści, Bill Gardiner i Tony Holmes.
Dennis, chodź.
A oto piąty Beatles,
nasz nieustraszony przywódca, Dennis Mahindra.
Chodź, Den.
- Proszę. - Dziękuję.
Od niego.
Na zdrowie.
To koniec naszego serialu.
Niezupełnie. Koniec pierwszego sezonu,
możemy go uznać za początek drugiego.
Nie wiemy, czy będzie drugi.
Liczę na to. Będę miał kolejną gębę do wykarmienia.
Nie wierzę!
June jest w ciąży?
- Kim jest tatuś? - Spadaj!
Gratuluję.
- Cieszysz się? - Jestem przerażony.
- Pa, Joan, pa, Sue! - Pa! Do zobaczenia na imprezie.
Przyszłaś.
I jak? Co ty na to?
Fotele były cholernie niewygodne.
Ale nie byłaś zła.
Chodź tu.
Idziecie na imprezę?
Tak.
To dobrze.
Do zobaczenia.
Ciekawiło mnie, kiedy przyjdziesz.
Czego chcesz?
- Miałam nadzieję, że zrozumiesz. - Rozumiem.
Chodzi o pieniądze?
- Nie. - Każdy czegoś chce.
Ja niczego nie chcę.
No dobrze.
Po prostu...
Kiedy widziałam cię na scenie, czułam dumę.
Kto ci dał prawo do tego, żebyś coś czuła?
- Wiedziałam, że jesteś wyjątkowa. - Byłam.
Byłam dzieckiem bez matki..
Ja...
nie chciałam nikogo skrzywdzić, Barbaro.
Jestem Sophie Straw, nie Barbara.
Poza tym...
skrzywdziłaś nas.
Nie zamierzałam.
Czyli miałaś jakieś zamiary? To nie było przypadkowe okrucieństwo?
Dlaczego nigdy się nie odezwałaś?
- Odezwałam się. - Jak mogłaś?
Pisałam do ciebie.
- Nie kłam. - Ale nie odpowiedziałaś...
Byłam mała. Chciałam mieć mamę.
Czego szukałaś?
Co było nie tak ze mną i z tatą,
że musiałaś uciec w poszukiwaniu czegoś lepszego?
Powiedz, czyją zostałaś żoną?
Niczyją.
Nie wyszłam za mąż.
On już miał żonę. Było mu z tym dobrze.
Cóż...
Długo był szczęśliwy.
A teraz zjawiłaś się tutaj.
Jesteś moim dzieckiem, chciałam na ciebie popatrzeć.
I żebyś ty mnie zobaczyła.
Jesteś taka piękna.
No to załatwione.
Mam nadzieję, że było warto, bo kiedy odeszłaś,
zawalił mi się świat.
Przepraszam.
Co pijesz?
Nic, dziękuję.
- Co to było? - Dziwne.
Nie widzę powodu, żebyś nie została następczynią Sophie Straw.
Oto moja wizytówka. Wpadnij do mnie.
Dobrze to dziś rozegrałeś.
Dzięki.
Odwal się, Dennis, już wybrała.
Nie wiedziała, że ma wybór.
To było ciekawe, ale postanowiłaś złamać zasady.
- Miałam coś do powiedzenia. - Tak.
Problem polega na tym, Sophie, że zawsze mówisz za wiele.
Jesteś dziewczyną znikąd.
Dzięki mnie jesteś w telewizji, więc ja decyduję, co powiesz i kiedy.
To już się skończyło.
Czasy się zmieniły, więc albo się z tym pogódź, albo spadaj.
Sophie!
Latasz zbyt wysoko, ptaszyno, połamiesz skrzydła.
Ted Sargent nie jest kelnerem,
to szef działu rozrywki!
Martwię się.
Możesz przestać, bo to już koniec.
Rezygnujesz z showbiznesu?
Nie, rezygnuję z ciebie.
Dużo wrażeń?
Nie wiedziałam, że palisz.
Ja też nie.
Chyba schrzaniłam sytuację z Tedem Sargentem.
Spodziewałem się tego.
Den...
Jestem trochę pijana.
Przepraszam.
- Dokąd, panienko? - Do Hampstead.
Tak jest.
Dobranoc, Sophie.
Przepraszam, że wyszedłem. Nie radzę sobie z pożegnaniami.
Chodź, zrobię ci drinka.
Dlaczego to zrobiłeś?
- Co? - Zamknąłeś drzwi do sypialni.
Ukrywasz kogoś?
Soph!
Ja...
Zaproponowano mi pracę...
w Ameryce.
Co?
Szykują nowy serial i chcą, żebym zagrał główną rolę.
Jak mogłeś mi nie powiedzieć?
Nie chciałem psuć wszystkim ostatniego odcinka.
- Wspaniałomyślnie. - Skarbie.
Głupotą by było odmówić.
Finney i O’Toole tam pracują
i są zachwyceni.
To dla nas wspaniała okazja.
- Dla nas? - Tak.
Mam wszystko rzucić i jechać z tobą?
Skarbie, słuchaj, to niesamowita szansa.
Dla ciebie, nie dla mnie.
Ja tu robię to, co zawsze chciałam robić.
- Sophie... - Nie.
Nie chcę rzucać wszystkiego i zaczynać od nowa w Ameryce
ani być anonimową blondynką, wiszącą u twojego ramienia.
Jesteś najbardziej ambitną osobą, jaką poznałem.
To ty rano wylatujesz do Hollywood.
Soph, pamiętasz, jak ci mówiłem,
że nie znam nikogo takiego jak ty?
Mówiłem poważnie.
Jesteś wyjątkowa.
Niezwykła.
Ale jeśli zostanę,
będę tylko dodatkiem do programu Sophie Straw.
Soph?
Skończyło się z przytupem? Wielka impreza i tak dalej?
- Było w porządku. - Zjawiły się jakieś gwiazdy?
Nie, ale mieliśmy niespodziewanego gościa.
Tak? Opowiedz.
Wszystko gra?
Tato, czy zawsze mówiłeś mi prawdę o mamie?
- Próbowała się skontaktować? - Czemu pytasz?
Nie mogę teraz rozmawiać. Muszę kończyć.
W porządku.
Moja zaginiona matka pojawiła się i narobiła bałaganu.
Wszystko mi się pomieszało.
Cała ta złość, ból i lata nienawiści
to po prostu zmarnowany czas.
Sęk w tym, że...
bez jej wyjazdu
nie byłoby wściekłości, nie byłoby tego ognia
ani przeprowadzki.
Zostałabyś Miss Blackpool,
twoja mama kibicowałaby ci z leżaka,
ale to by było wszystko.
A więc zawdzięczam jej wszystko i nic.
I co teraz?
Wiem, w czym jestem dobra. I do czego mnie to doprowadziło?
Nie mam agenta, chłopaka ani pracy.
- Wróciłam do punktu wyjścia. - Nie, to nieprawda.
Moja grupa powiedziałaby,
że zbliżasz się do następnego rozdziału.
Sophie atakuje.
Przyszłość jest w twoich rękach, Barb, musisz ją tylko schwytać.
Tak myślisz?
Nie mam pojęcia, ale zabrzmiało to nieźle.
Co za dupek.
Nie mógł powiedzieć?
Nie winię Clive’a. Oszczędzał z nami na sitcomie.
Nie broń go, Den. To przeklęta szmata.
Co powiedział Ted?
Że bez głównego bohatera przyszłośćJima i Barbaryjest niepewna.
- Co to oznacza? - Mamy przejebane.
Den? O co chodzi? Przerażasz mnie. Czemu się uśmiechasz?
Wreszcie mu odbiło. Schowaj noże, Ton.
Ted Sargent nie jest jedynym komediantem w okolicy.
- Jest tu jakiś komediant? - Kupmy od niego dowcipy.
Tony, bierz kubki.
Miałem ciekawą rozmowę z konkurencją.
Kontrakt? Jesteś tego pewna?
Moja siostra Euphemia pracuje w dyrekcji u konkurencji.
Złożyli hojną ofertę chłopakom.
Naprawdę?
Dennis jest korporacyjną mrówką.
Szykują kontrakty.
Już? Szybko poszło.
Czasy się zmieniły, Ted, to komercyjny kanał, odgrywają się.
Połącz mnie z obleśnym agentem Sophie.
Zwolniła go na imprezie.
- Czy jest coś, czego nie wiesz? - Kiedy dostanę podwyżkę?
Dowiedz się, gdzie jest Sophie, a ci ją dam.
- Panie Sargent! - Nie chodziło mi o...
Już tu idzie.
Wejdź.
Zadzwonię do Sophie i przekażę jej wieści.
Tak...
Kiedy popłynie forsa od konkurencji,
wykąpiemy się w szampanie.
- Nie, stary, to szczypie w jaja. - Sophie będzie nas kochała wiecznie.
- Halo? - Halo, Marjorie, mówi Dennis.
Mogę rozmawiać z Sophie?
Pojechała do Teda Sargenta. Myślałam, że jesteś z nią.
Jasne.
- Chryste. - Den?
Den?
Den? Co się stało?
Przepraszam, jeśli po programie byłem...
Protekcjonalny? Chamski?
- Szczerze mówiąc, ja też... - No właśnie.
Chcielibyśmy znaleźć nowego Jima.
Nie chcę kręcićJima i Barbary.
Nie będzie serialu?
Nie będzie Jima.
TylkoBarbara?
Świetny tytuł programu!
Gdzie podpisać?
Poproszę do Earl's Court.
Dennis!
Załatwiłam nowy serial! Od razu zaczynamy!
Co? Mamy już serial.
- Gdzie? - U konkurencji.
Co?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Właśnie podpisałam kontrakt z Tedem Sargentem.
Co teraz zrobimy?
Dennis...
co byś mi powiedział w Blackpool...
gdybyś miał szansę?
Powiedziałbym:
"Sophie Straw...
Kocham cię".
KONIEC
Napisy: Patrycja Miljević