Proszę o chwileczkę.
Cześć, jestem Sophie Straw.
Gram wJimie i Barbarze.
Sophie Straw. Tak.
- Przejdzie pani? - Dziękuję.
Carol.
Gra w tym Clive Richardson.
Ten zEkipy dziwaków.
Jest miły dla oka.
Denerwuję się...
...ta Sophie Straw czy jak się ona nazywa.
Na pewno będzie do niczego.
- Den. - Wszystko w porządku?
Córka widziała ją w Clacton...
Nigdy tam nie byłam.
Jak dostała tę rolę? Aktorka z niej marna.
A jeśli to schrzanię?
Soph, mamy ostatnie zmiany w scenariuszu.
Trochę przerobiliśmy otwierającą scenę.
Dobrze.
- A zatem... - Nie nauczę się tego wszystkiego!
Za późno na zmianę aktorki?
- Co? - Oni żartują.
Chryste, przestańcie. To jej pierwszy raz.
Chcieliśmy życzyć ci połamania nóg.
Dlaczego?
Nie... To tylko aktorski żargon na życzenie powodzenia.
"Powodzenia" przynosi pecha.
Cholera, powiedziałem to.
- A jeśli schrzanię? - Sophie.
Nawet jeśli pomylisz tekst, zażartuję,
że to twój pierwszy raz.
Dobra, wszyscy wynoście się z garderoby Sophie.
Nie ty, Sophie.
Den, a jeśli popełniłeś błąd? Jeśli nie dam rady?
Nie popełniłem błędu i dasz radę,
a to jest tylko trema.
To naturalne, ale możesz to wykorzystać.
Spróbuj potraktować nerwy jako paliwo.
Nie rozumiem, Dennis.
Kiedy znajdziesz się przed publicznością,
poradzisz sobie.
Zaufaj mi.
Masz talent. Jesteś genialna.
Jesteś Sophie Straw.
Nadal masz wałek we włosach.
Tak.
Weź głęboki wdech...
Jesteś gotowa.
Zaczynamy!
Możesz zrobić wydech.
W tej komedii Jim pracuje w ministerstwie.
A Barbara jest jego sprzątaczką z północy.
O, nie!
- Chwileczkę! - Jest pani potrzebna na planie.
Na trzy... Trzy!
Cudownie, tak.
Postarajmy się, żeby ten śmiech był głośniejszy.
Świetnie ją zachęciłeś, Dennis. Nie chce wyjść.
Sophie?
Mały kłopot z kostiumem.
- Co? - Kłopot z kostiumem.
Wyobraźcie sobie, że teściowa puściła bąka na ślubie.
Właśnie, bardzo dobrze.
A skoro już...
Nie ma jeszcze obsady.
Musimy trochę przesunąć nagranie.
Słuchajcie, poznajmy się...
Poważnie, za kogo ona się uważa, za Shirley Bassey?
Zawołaj Polly.
- Chrzanić to. - Nie!
Usiądźcie. Dobra robota.
Jakiś człowiek pokazuje mi, jak nawijać wełnę.
Chyba chodzi mu o to, że mam mówić dalej.
Zdaje się, że obsada jeszcze siedzi w barze, więc...
Cholera!
Nie mamy dodatkowych.
Nie wiem, czemu dostałam. Powinnam mieć za tydzień.
Z nerwów. Cykl się rozregulował.
- Nigdy dotąd ich nie używałam. - Ile masz lat?
Ciocia Marie była przeciwna. Nie pytaj.
- Nie masz podpaski? - Nie.
Zdejmij spodnie i wetknij sobie.
- Dobrze. - Mogę pomóc?
Nie!
Spodziewałem się tego.
Nie skończyła szkoły aktorskiej. Stchórzyła.
Sophie nie jest gotowa.
Gdzie ta cholerna aktorka?
- To boli! - Nie wkładaj tam, gdzie siusiasz.
Jasne.
Jeśli natychmiast nie wyjdziesz, ty mała diwo,
wyważę cholerne drzwi.
Chodźmy nagrywać.
Czemu jest w dżinsach?
Powinienem was zapytać, skąd jesteście.
- Ktoś z przedmieść Londynu? - Tak.
A, pan.
Nie widział pan tam obsady, prawda?
Ciekawe, gdzie oni są.
Panie i panowie, chyba wrócili z wakacji.
Przedstawiam Dennisa Mahindrę, producenta.
- Do cholery... - Przepraszam.
Witam wszystkich.
Przepraszam za małe opóźnienie.
Żadne z nas nie umiało włączyć kamer.
- Chcielibyście poznać obsadę? - Tak!
Doskonale. Jima, mądralę ze świata polityki,
zagra gwiazda sceny i ekranu,
której wielkim sukcesem
jest rola kapitana Smythe’a wEkipie dziwaków.
- Oto jedyny w swoim rodzaju... - ...Clive Richardson!
Cześć, Clive!
- Kto tu rządzi? - Ty!
Świetnie.
A Barbarę, wyjątkową sprzątaczkę, zagra po raz pierwszy
nasza niezwykle utalentowana debiutantka, panna Sophie Straw.
Cześć.
Powodzenia.
Bawmy się.
Pozycje początkowe.
Witajcie.
Rozpoczynamy nagrywanie.
- 12 do 13. - Ujęcie pierwsze. Kamera druga.
I akcja!
Oczywiście, Cicely.
W moim życiu nie ma innej kobiety.
Jim? Przelecieć ci po pierdółkach?
Cicely, proszę. Mój szef i jego żona już tu jadą.
Liczę na awans. Oczekują, że cię poznają.
Bez ciebie, Cicely...
Cicely...
Boże! I co ja zrobię?
TRANSMISJA
PODGLĄD
Ujęcie 62, kamera numer trzy.
Spróbujmy jeszcze raz.
"Witam, jestem Cicely, cudownie państwa poznać".
Witam, jestem Cicely, cudownie państwa poznać.
Nie. "Jestem Cicely".
Ty jesteś Cicely? Czyli ja jestem Jim?
- To by było mało wiarygodne. - Co? Nie.
- Nie mogę być sobą? - Absolutnie nie.
- Z Liverpoolu? - Z Blackpool.
On nie zrozumie ani słowa.
Może byłoby lepiej, gdybyś w ogóle nie mówiła.
Wydawaj tylko dźwięki.
Nie ten.
Migiem do kuchni, przygotuj przystawki.
Co?
Witam.
Oto i ona. Pani domu z daniem wieczoru.
O, cholera. To znaczy, cholera!
Pozycje wyjściowe, musimy nagrać jeszcze raz.
Musimy powtórzyć.
Mówi, że musimy powtórzyć.
Wybaczcie. Powinni byli dopłacić i wziąć prawdziwą aktorkę.
Powiedzcie Sophie Straw, żeby nie waliła w kamerę.
Proszę się częstować.
To wszystko? Umieram z głodu.
Bez przesady. To prawie cały kęs.
Cholerna publiczność!
Mogliby śmiać się trochę głośniej. Oglądają za darmo.
Trochę potrwa, zanim się rozgrzeją.
Niedługo powiesz, że śmiali się w duszy.
To, że Sophie wpadała na kamerę, nie pomogło.
Z tego się śmiali.
Gdzie jest Sophie?
Den, co powiedział Ted Sargent?
Nie ma go tutaj.
Zwykle wtyka tu głowę, jeśli program się udał.
Mamy przechlapane. Tedowi się nie podobało.
Możecie się uspokoić? Nie dał po sobie nic poznać.
Brawo. Byłaś świetna.
Odwróciłaś uwagę od Clive’a.
Nie celowo.
Dzięki za ratunek.
Proszę.
- Uwierz mi, to przyszłość. - Dziękuję.
Na razie.
Sophie?
Siedzimy w barze.
Przepraszam, Dennis, nie mogę zostać.
Dobrze sobie poradziłaś.
Tedowi się podobało?
Nie wszystko.
Sophie, wszystko w porządku?
Mój tata wczoraj trafił do szpitala...
Boże.
Muszę zdążyć na ostatni pociąg, w razie gdyby...
Na wszelki wypadek.
Mogę jakoś pomóc?
Nie przejmuj się nagraniem.
Miłej podróży.
Dam... ci znać, jak poszło.
Dama jednak przyjechała?
Ta, która miała ważniejsze sprawy niż umierający ojciec?
Umierający?
Miałem udar.
Przeprosiłam tatę za to, że nie mogłam przyjechać.
Obyś miała dobą wymówkę.
Będzie w telewizji.
A ja mam trzymetrowy ogon.
Ciociu Marie, gram w telewizyjnym sitcomie.
Gdybym przyjechała, straciłabym szansę.
To jedna z twoich bajeczek, Barbaro?
Jak wtedy, kiedy mówiłaś, że twoją matkę porwali kosmici?
Zagrałaś w tym programie?
Było warto?
Tata źle się czuje, przyszłam zapłacić jego rachunek.
Powiedz panu Parkerowi, że firma stawia.
Dziękuję.
Mogliśmy mieć razem wszystko. Byliśmy gwiazdami.
Król i królowa Blackpool.
Dobra.
W roli kapitana Smythe’a...
Clive Richardson!
Wy i wasze radio!
- Marie, usiądź na chwilę. - Nie mam czasu.
W pensjonacie panuje bałagan po tej szkockiej rodzinie.
Chyba przyjechali z królikami, na podłodze były bobki.
Nie wierzę, że nasza mała Barbara będzie w telewizji.
Proszę, tato. Chcesz koc?
Pewnie. Jest za darmo.
Wygląda o wiele lepiej.
- Kiedy ma wrócić do pracy? - Nie wróci.
Nie wróci tam. Byłby ciężarem.
To przykra prawda.
Ciociu Marie, nie...
Na pewno myślisz, że to moja wina.
To nie pomogło,
ale jest z nim źle, odkąd twoja matka złamała mu serce.
Bardzo nas wystraszył.
Bardzo...
Chodź tutaj.
Po prostu nie wiem, co robić.
On - chory, ty wyjechałaś.
Ledwo sobie radzę, nie mogę się rozdwoić.
- Już dobrze, ciociu Marie. - Nie.
Napij się herbatki.
Moja przygoda w Londynie się skończyła.
Wróciłam.
Proszę.
Za dużo liści, smakuje jak sadza!
Barbaro...
Nie te kieliszki, Bill.
Wybacz. To rodzinna pamiątka.
Elegancko. Ja odziedziczyłem tylko trądzik.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Jeśli nie, to za późno.
Jest w telewizji... teraz.
Czemu miałby mi się nie spodobać?
Bądź szczera, Edith. Naprawdę lubisz komedie?
Bzdura. Edith ma świetne poczucie humoru.
Co ostatnio sprawiło, że chichotałaś?
Kiedy przekręciłeś słowo "burżuazja".
Właśnie.
Zaczyna się?
Co?
To specjalna okazja.
Cicely, skarbie, dlaczego? Co się stało?
To nasza Barbara!
Boże. Moja twarz wygląda krzywo!
Jim? Przelecieć ci po pierdółkach?
Tylko wydawaj dźwięki.
Nie ten.
Migiem do kuchni, przygotuj przystawki.
Co?
To wszystko? Umieram z głodu.
Bez przesady.
To prawie cały kęs.
Przysiągłbym, że śmiali się głośniej.
Wykorzystaliśmy inne ujęcie. Publiczność jest cichsza.
Mogliście wziąć to, jak Sophie wpadła na kamerę.
Spadaj. Nie potrzebuję wyciętych śmiechów.
Musisz dać mi przepis.
Chodź.
Miło widzieć tak zakochaną młodą parę.
- Twoje nazwisko! - Pseudonim artystyczny.
Pełen profesjonalizm. Brawo, skarbie.
Nie przekonuje mnie ten pocałunek i uściski na końcu.
Jim i Barbara nie są małżeństwem?
O to chodzi. To nowoczesne.
Może powinniśmy napić się czegoś mocniejszego.
- Kieliszek, by to uczcić? - Cóż...
Nacieszmy się tym, bo pewnie to ostatnia okazja.
Cokolwiek się zdarzy, skarbie,
jesteśmy z ciebie dumni.
Co myślisz, Den? Ted przyzna nam serial?
Myślę, że zaczeka na wyniki i na recenzje.
Jeśli nie da nam serialu,
jego strata.
Mam szansę na rolę w filmie z Julie Christie.
Staramy się stworzyć coś innego.
Proszę o szansę.
Ta komedia była tą szansą.
To stacja telewizyjna, nie eksperymentalna grupa teatralna.
Tony i Bill nie tylko piszą komedię
o miłości niepodobnych ludzi.
Stawiają wyzwanie.
Według prasy, sami są wyzwaniem.
Recenzje są słabe.
Tak, ale wszyscy zgadzają się na temat Sophie Straw.
W świetle rozczarowującego wyniku...
"Sophie Straw to ktoś, na kogo powinniśmy uważać".
Nie zaszkodziłoby, gdyby ona uważała.
Pierwszą zasadą nagrania jest nie-wpadanie na meble i na kamery.
Tak, ale rozbawiła tym publiczność.
Większość aktorów by się rozsypała.
Nawiązuje kontakt z publicznością.
Na pewno nawiązała kontakt z tobą.
Jest odkryciem.
Proszę pozwolić mi reżyserować. Wiem, jak to robić.
Halo? 4758.
Tak.
Poprawia mi się, panie Mahindra.
Tak, chwileczkę.
Halo?
Tak.
Dobrze.
Rozumiem.
Tak.
Dzięki za informację.
W porządku?
Tak będzie najlepiej. I tak byś sobie nie poradziła.
Przykro mi, skarbie.
Ted Sargent się zgodził.
Co? Zgodził się?
W przyszłym tygodniu masz badania.
Moglibyśmy pójść na promenadę na spacer, jeśli lekarz pozwoli.
Musimy też kupić ziemniaki.
Słuchaj, jeśli natychmiast nie pojedziesz do Londynu,
żeby nagrać serial,
przysięgam, że dostanę kolejnego udaru.
- Jest tu potrzebna. - Nie.
- George, ona nie może tak... - Zamilcz!
Dobrze?
Co musi zrobić dziewczyna, żeby dostać tu drinka?
- To Sophie Straw z telewizji! - Dennis.
Miło cię widzieć.
Jeśli będziesz tak pompował tą ręką, popłynie woda.
Przepraszam.
No, opowiadajcie.
Cóż...
Dobra wiadomość jest taka,
że Ted chce zrobić premierę za sześć tygodni.
A zła wiadomość...
Ted chce zrobić premierę za sześć tygodni.
To dla nas szansa na stworzenie czegoś oryginalnego.
Tak.
Pilotem przekroczyliśmy granice,
a teraz możemy mówić o wszystkim, o czym chcemy.
O biedzie i przywilejach.
O rewolucji seksualnej, nierówności płci... O wszystkim.
Na samą myśl o tym skręcają mi się wnętrzności.
Muszę się napić.
Mamy o czym pogadać. Napij się.
Nie... Ci dranie nie potrafią traktować kobiet z szacunkiem.
Przyniosę ci jakiś koktajl.
Dzięki, Clive.
Brawo!
- Co to? - Whisky.
Dobra jesteś.
- Nieźle! - Ostra!
Tak!
I nie zapominajmy o...
Boże!
- Boże! Soph! - Ohyda.
Jeszcze nie widziałem...
Możecie tak nie hałasować?
Żartuję! Boże!
Nie wiedziałem, że tu jesteś.
Mam burzę mózgów z redakcją.
Cześć.
Robbie.
- Cześć, jestem Sophie Straw. - Edith. Żona Dennisa.
- Gratuluję. - Bardzo dziękujemy.
Do wieczora, skarbie.
Jesteście mi winni cztery whisky,
dwa piwa i koktajl dla damy.
Tak...
Dobrze być z powrotem.
Tęskniłaś?
"Debiutantka Sophie Straw wygląda jak połączenie
Brigitte Bardot z dziewczyną z sąsiedztwa".
Twoja przyjaciółka Diane uważa cię za przyszłą gwiazdę.
Dla niej nie przywiozłam cukierka.
Mam go gryźć czy ssać?
To kwestia osobistych preferencji, Marjorie.
Chodź, uściskaj mnie.
Puszczaj.
Pierwszy odcinek musi określić wszystko.
Jak mówi Den, ma być oryginalny, na czasie,
politycznie intrygujący i satyryczny.
Udało ci się kiedyś napisać jakąś przełomową komedię?
Na razie Tony ma świetny pomysł.
Barbara i Jim są parą.
- Dobre. - Nagrody będą się sypały.
Proszę.
Bylibyśmy świetną parą, Den.
Na zdrowie.
Jim mógłby być gejem.
Doskonały pomysł, prawda, Tone? Żonaty homoseksualista.
To na czasie i oryginalne.
Ted Sargent by nas za to zwolnił.
Tony ma rację, chociaż to dobry pomysł.
Telewizja nie jest na to gotowa.
Wieczór z Valem Doonicanem!
Stary Irlandczyk chce spędzić ze mną wieczór?
Ma 36 lat. I nie pochlebiaj sobie.
Wieczór z Valem Doonicanem
to najgłośniejszy program rozrywkowy w telewizji.
Chcą, żebyś wystąpiła jako gość.
Mają pomysł na świetny skecz.
Val nie rozumie ani jednego twojego słowa,
bo jesteś z Blackpool,
a ty nabijasz się z jego irlandzkiego dialektu.
Mamy żartować sobie z akcentu?
Tak.
Bill i Tony powiedzieliby, że to prostackie.
Powiedz to Peterowi Sellersowi.
Kiedy ci beatnicy będą pisali dla ciebie serial,
ja samodzielnie opracuję następny krok.
Mam pomysł.
Możemy poruszyć problem,
który dotyka wiele osób w noc poślubną, choć o tym nie mówią.
- Zatwardzenie? - Nie, Tony. Seks.
Większość ludzi robi to od razu po wyjściu gości.
Kurczę, tygrysie. Nie przechwalaj się, Den.
Co ty na to, Tony?
Barbara i Jim są małżeństwem, ale nie uprawiali seksu.
Czy to nie realistyczne?
Bill, stary.
Może jedno z nich ma problem natury psychologicznej.
Oziębłe żony już były, Bill.
Nie sądzę, żeby to żona stanowiła problem.
Ciekawe. Pisz, Tony.
No proszę.
Rzadko to mówię swoim dziewczynom, ale czasem w karierze
sytuacja się odwraca i nieubłaganie ciągnie człowieka
ku jego losowi, ku gwiazdorstwu.
Mnie to się przydarzyło, Patsy też,
oczywiście w mniejszym stopniu.
A teraz ty masz szansę.
Róbmy swoje, trzymajmy kciuki
i miejmy nadzieję na same zielone światła.
Zielone światła!
Zielone światła.
Aż do końca!
Skarbie, dzwoniła do ciebie Diane Lewis.
Chciałaby przeprowadzić z tobą kolejny wywiad.
Bardzo lubię Diane,
ale nie wiem, co jeszcze mogę ujawnićCherry.
Teraz pracuje w czasopiśmieNova.
Ogłaszają się jako "nowe czasopismo dla nowego typu kobiety".
A co jest nie tak ze starym typem?
W każdym razie Diane chciałaby zabrać cię później na zakupy.
Swobodny wypad dwóch dziewczyn.
Z fotografem.
Możesz kupić nową sukienkę na występ.
Powiedzieć im, że się zgadzasz? Patsy, dzwoń do Vala.
No dobrze.
To tutaj kiedyś pracowałaś?
Moja mama kupuje tu gorsety.
- Barb. - Marj!
To moja współlokatorka, Marjorie.
Marj, to jest fotograf, Ari, a to Diane.
Miło cię poznać. Wiele o tobie słyszałam.
I nawzajem. Nie podam ci ręki.
Nie... Przez cały dzień macałam łapami stopy,
więc śmierdzą jak... odbyt.
Chodźmy.
Cześć.
To ona.
Dzień dobry... Przepraszam.
Co się tu dzieje?
Co tu robicie?
Wracajcie do pracy!
Czy mogę czymś służyć?
Pani Sykes! Kopę lat!
Widzę, że nie opyliła pani borsuka.
Jak wygląda?
Po prostu doskonale.
Ty mała chwalipięto! Oddaj to!
Mówię poważnie.
Oddawaj!
- Zdejmij... - Bo co, znowu pani mnie zwolni?
Nie!
Dosyć! Ochrona!
Co robisz?
Nie dotykaj...
O czym teraz rozmawiasz z kobietami?
O rozwodach, karierze, orgazmach...
Kurczę!
To odważne, jak na zwykłą dziewczynę z Blackpool.
Gdybyś nią była,
zostałabyś tam.
Co powiesz na tę na jutrzejszy występ?
Świetna.
W sam raz dla babci.
Spróbuj raczej...
tego.
Diane!
To jak worek brokatu.
Nosiłam więcej, tańcząc w Whiskey Cat Clubie.
Przymierz.
Nie odważysz się.
Nasz kolejny gość olśnił publiczność
w telewizyjnej komedii jako piękna Barbara z Blackpool.
Powitajmy cudowną Sophie Straw.
Będę puszczać bąki.
Sardynki.
Tylko trochę bardziej luksusowe.
- Kupiłam je w delikatesach. - Gdzie?
Nowa fryzura, luksusowe sardynki, wino na podwieczorek.
- Zmieniłaś się. -To prawda. Zmieniłam się.
...cudowna panna Sophie Straw.
Chodź.
Sophie, poznaj telewizyjnego Pana Magika.
- Cześć. - Ślicznotka.
Boże! Nie stać cię było na resztę sukienki?
Może jestem magikiem, ale chyba potrzeba cudu,
by ta sukienka się trzymała.
Raczej sobie poradzę, chyba że kichnę.
Czy ktoś ma trochę pieprzu? Albo soli?
Już i tak jesteś pikantny.
Wiesz co?
Robię wywiad z Jacobem Bronowskim.
Vernon przez cały dzień wypytuje mnie oTożsamość mężczyzny.
No tak.
Przepraszam.
Nieważne, wracaj do swojej głupiej blondynki w telewizji.
Ona wcale nie jest głupia.
I nie jest blondynką.
Mamy dziś specjalnego gościa.
Roy Target i Chuffy.
To było chamskie.
Przepraszam.
To do ciebie niepodobne.
Zwykle nie czuję się zagrożona.
Nie!
Poczta od fanów.
Dostałam pocztę od fanów?
Jeden list.
Kiedy reprezentowałem Dianę Dors, dostawała codziennie dwa worki.
Kurczę.
Skoro o tym mowa, dzwonił Pan Magik.
Był pod wrażeniem twojego występu u Vala Doonicana.
Sam też zrobił wrażenie.
Śmierdział likierem.
Chciałby się z tobą umówić.
Nie.
Dobrze. Grzecznie odmówimy.
Na pewno jakaś inna gwiazdka
chętnie da się zaciągnąć do Krypty Św. Jakuba.
Słyszałem, że to najmodniejszy klub w mieście.
Może sprawdzę w kalendarzu.
Włóż okulary, bo zaraz blask cię oślepi.
Jimmy, z drogi.
Nie ma pana na liście.
Jestem Panem Magikiem.
I tak nie ma pana.
- Zwykle to działa - Johnny!
- Boże, Sophie! - Diane!
Nie ma nas na liście, cokolwiek to znaczy.
- Ron, skarbie, są ze mną. - Tak jest.
Mogę prosić?
Oczywiście to ja wymyśliłem sztuczkę ze znikającym biustonoszem.
Pozbywam się bielizny za pomocą telekinezy.
Zademonstrować ci?
O ile nosisz biustonosz.
Cześć.
Kto to?
Johnny.
Jest nawalony, ale chce się przywitać.
Jasne.
Cześć. Przepraszam.
- Rany. - To nic. Zajmę się tym.
Hej, skarbie.
- Znamy się, prawda? - Nie sądzę, skarbie.
Widziałem, jak się gibasz z dziadkiem.
- Co powiedział? Co? - Że fajnie się gibasz.
Jasne. To dobrze?
- Tak. - Dziękuję.
To Pan Magik z telewizji.
Powinien za pomocą magii zniknąć.
- Z powrotem do roku 1952. - Wybierz kartę.
Wybieramy się na imprezę. Zostaw go i chodź ze mną.
- Powinnam już spać. - Mam coś, co cię obudzi.
Nie mów, jaka to karta. Zakryję oczy.
Wciągnij.
O, nie. Przepraszam!
Do cholery!
- Co ty wyprawiasz? - Zjeżdżajmy!
Chodź!
Jakby...
Pokaż swoją różdżkę.
Spieprzaj!
Chodźmy!
Nieźle.
Dlaczego?
Przepraszam za spóźnienie. Szpilka mi utknęła w dziurze.
Jest niezawodna.
Gratulujemy występu u Doonicana.
Brawo, Soph.
- Dzień dobry, Sophie. - Dennis.
Co robisz, Clive?
Nie słyszałeś o wąchaniu scenariusza?
Hancock to robił, żeby ocenić, jak zabawny jest w skali 1-10.
- Pachniesz zabawnie. - Spadaj!
To Brut z Faberge.
Raczej gówno z odświeżaczem.
Ja myślę, że pachniesz ładnie.
- Macie po pięć lat? - Wkrótce ich pora drzemki.
Może zaczniemy?
A zatem...
Odcinek pierwszy,Kłopoty na dole.
Dobra. Kopnięcie. Doskonale. Do tyłu. I pojawia się...
Walę się w głowę.
Postarajcie się. Musi być dramatycznie.
Nie w twarz.
W porządku?
To nie są prawdziwe drzwi.
Boże.
Nic mi nie jest.
Świetnie.
W końcu Barbara i Jim trafiają do łóżka.
Wyłaniacie się spod kołdry.
"Wiotki jak klusek"? Czy to znaczy...
Jestem impotentem?
Sugerujemy...
Barbara jest doświadczona seksualnie.
- Wybacz, Soph, to problem? - Cholera jasna...
Będzie to oglądał mój tata, ciocia Marie i sąsiedzi.
Wytłumacz swoim bliskim, że to się nie dzieje naprawdę.
Nie sądzę, żeby to zrozumieli, bo Barbara jest z Blackpool,
tak samo jak ja, i ma na imię Barbara,
tak samo jak ja.
To skomplikowane.
To prawda.
Masz na imię Barbara?
Kiedyś miałam.
Co? Kiedy?
Gdy mnie poznaliście.
Czemu nic nie powiedziałaś, kiedy tak nazwaliśmy twoją bohaterkę?
Nie wiedziałam, że mogę, a wy...
Przepraszam. Wybacz, skarbie.
Możemy na chwilę to odłożyć i porozmawiać o mnie?
Chcemy tu powiedzieć, że mi nie staje?
Teraz ty to robisz. Jim nie jest prawdziwy.
Tak, mówimy, że Jimowi nie staje.
- Kiedyś mi stanął? - Nie w naszym uniwersum.
Dobrze. To znaczy, że jestem prawiczkiem?
Nikt w to nie uwierzy.
Spójrzcie na mnie. Halo!
Ja pierniczę! Powinieneś mieć to na nagrobku.
"Zbyt przystojny, by być prawiczkiem".
Twój bohater ma jakąś blokadę.
Mógłbym was za to pozwać.
Pomówienie, znieważanie...
Gdyby doszło do rozprawy, byłbym tam.
To ma być coś autentycznego.
Wiele par ma problemy.
- Ja nie mam. - Nie jesteś sobą, tylko Jimem.
Barbara może myśleć, że to jej wina. Będzie jej przykro.
To o wiele bardziej realistyczne.
- Dziękuję. - Czemu to ma być jej wina?
Ona nie odpowiada za twoją awarię hydrauliki.
Chryste, czyli to oznacza awaria hydrauliki.
On ma coś nie tak z fiutem.
Z głową. To problem psychiczny.
- Podoba mi się. To nowoczesne. - Jasne, że tak.
To nie ty masz zaburzenia erekcji.
Podoba mi się, że Jim się denerwuje.
Nie boi się pokazać ze strony emocjonalnej.
Uważam, że to...
seksowne u faceta.
Naprawdę?
Co jest później? Nie może cały czas być wiotki.
Co proponujecie?
Mojemu byłemu pomagało marynowane jajko.
Zastanowimy się nad tym.
Wy idźcie na lunch na koszt produkcji.
Tony i Bill, wracajcie do maszyny do pisania.
Mogę, skarbie?
Możesz.
Słyszałam o tym miejscu.
Czy nie przychodzi tu Mick Jagger?
Możliwe. Nie zauważyłem.
Tak po prostu pozwolili nam tu wejść?
Dziękuję.
Kiedy poszłam do klubu z Panem Magikiem,
nie chcieli go wpuścić, mimo że to znana postać.
Znana ze złej strony.
Dziękuję.
Poza tym to nie Clive Richardson.
Żartuję.
Nie odwracaj się, ale tam siedzą Terence Stamp i Shrimp.
Boże! Jest piękna.
Tobie też Bozia nie pożałowała urody.
Ani tobie.
A zatem...
Patrzyliśmy na wschód słońca, a wtedy łódź się zakołysała,
co sprawiło wrażenie...
Wznieśmy toast za piękną, zakochaną parę z telewizji.
- Dziękuję, Mario. - Dziękuję.
Na zdrowie.
Do dna.
Pyszne.
Chyba wszyscy się na nas gapią, Sophie Straw.
Może damy im powód do plotek?
Rób to, co ja.
Wiesz, Sophie...
Pierwszy raz spotkałem taką dziewczynę.
Z północy?
- Kto tu rządzi? - Ty.
Nie było źle?
Nie pomylisz Clive’a z biednym Jimem i jego wiotkim kluskiem?
Ależ skąd!
Co powiedzą pozostali?
Chyba nie muszą o tym wiedzieć.
Dennis nie patrzy przychylnie na romanse wśród obsady.
To znaczy?
Tak słyszałem.
Och, Jim!
Boże!
Chyba wolałam cię z awarią hydrauliki.
- Nie nadążam. - Ale ja - tak.
Wydaje mi się,
czy dziś między nimi wyjątkowo iskrzy?
Pieprzyli się!
Napisy: Patrycja Miljević